கருடபுராணம்

அத்வைதயோகஸம்பந்நாஸ்தே முச்யந்தேऽதிபந்தநாத் । அதீதாரப்தமாகாமி கர்ம நஶ்யதி போததஃ ॥ ௧,௨௩௬.

இருமையற்ற யோகத்தை அடைந்தவர்கள் மிகக் கடும் பந்தங்களிலிருந்து விடுபடுவர்; கடந்தது, நிகழ்காலம், வருங்காலம் ஆகிய கர்மைகள் அறிவால் அழிகின்றன.

ஸத்விசாரகுடாரேண ச்சிந்நஸம்ஸாரபாதபஃ । ஜ்ஞாநவைராக்யதீர்தேந லபதே வைஷ்ணவம் பதம் ॥ ௧,௨௩௬.

உண்மைத் தியானம் என்ற கோடாலியால் பிறவிப் பெருங்கட்சி வெட்டப்படுகிறது; அறிவும் பற்றின்மையும் என்ற புனித நீரில் விஷ்ணுவின் நிலை அடையப்படுகிறது.

ஜாக்ரத்ஸ்வப்நஸுஷுப்தம் ச மாயா த்ரிபுரமுச்யதே । அத்ரைவாந்தர்கதம் ஸர்வம் ஶாஶ்வதே நாத்வயே பதே ॥ ௧,௨௩௬.

விழிப்பு, கனவு, ஆழ்நிலை தூக்கம் ஆகிய மூன்றும் மாயையின் மூன்று நகரங்கள் என அழைக்கப்படுகின்றன; இவற்றிலேயே எல்லாம் நிலைத்திருக்கிறது, அந்த நித்திய இருமையற்ற நிலையில்.

நாமரூபக்ரியாஹீநம் ஸர்வம் தத்பரமம் பதம் । ஜகத்க்ரு'த்வேஶ்வரோऽநந்தம் ஸ்வயமத்ர ப்ரவிஷ்டவாந் ॥ ௧,௨௩௬.

பெயர், உருவம், செயல் இன்றி இருக்கும் அந்த பரம நிலையே எல்லாவற்றிற்கும் ஆதாரம்; உலகத்தை உருவாக்கி, அந்த முடிவில்லா இறைவன் தானே அதில் நுழைந்திருக்கிறார்.

வேதாஹமேதம் புருஷம் சித்ரூபம் தமஸஃ பரம் । ஸோऽஹமஸ்மீதி மோக்ஷாய நாந்யஃ பந்தா விமுக்தயே ॥ ௧,௨௩௬.

நான் அந்த சித்துருவான புருஷனை அறிகிறேன்; அவர் இருளுக்கு அப்பாற்பட்டவர். 'நானே அவன்' என்று உணர்வதே முத்திக்கான வழி; விடுதலிக்கு வேறு வழி இல்லை.

ஶ்ரவணம் மநநம் த்யாநம் ஜ்ஞாநாநாம் சைவ ஸாதநம் । யஜ்ஞதாநதபஸ்தீர்தவேதைர்முக்திர்ந லப்யதே ॥ ௧,௨௩௬.

கேட்பதும், சிந்திப்பதும், தியானிப்பதும், அறிவை அடைவதற்கான முயற்சிகளும்—all liberation is not attained by sacrifices, gifts, austerities, pilgrimages, or the Vedas.

த்யாகேந கேநசித்த்யாநபூஜாகர்மாதிபிர்யதா । த்விவிதம் வேதவசநம் குரு கர்ம த்யஜேதி ச ॥ ௧,௨௩௬.

எதையாவது துறப்பதாலும், தியானம், பூஜை, செயல்கள் போன்றவற்றாலும்—இவ்வாறு வேதம் இரு விதமாகச் சொல்கிறது: 'செயல் செய்' என்றும் 'செயலைத் துற' என்றும்.

யஜ்ஞாதயோ விமுக்தாநாம் நிஷ்காமாநாம் விமுக்தயே । அந்தஃ கரணஶுத்த்யர்தமூசுரேவாத்ர கேசந ॥ ௧,௨௩௬.

யாகங்கள் போன்றவை, ஆசை இல்லாத விடுதலையடைந்தவர்களுக்கு, உள்ளார்ந்த மனம் தூய்மை பெறும் பொருட்டு என்று சிலர் கூறுகின்றனர்.

ஏகேந ஜந்மநா ஜ்ஞாநந்முக்திர்ந த்வைதபாவிநாம் । யோகப்ரஷ்டாஃ குயோகாஶ்ச விப்ரா யோகிகுலோத்பவாஃ ॥ ௧,௨௩௬.

அறிவால் ஒரே பிறப்பில் முத்தி கிடைக்கும்; இருமை காண்போருக்கு அது இல்லை. யோகத்தில் தவறிப்போனவர்களும், தவறான யோகத்தைச் செயல்படுத்துவோரும், யோக குடும்பத்தில் பிறந்த இருமுறை பிறந்தவர்களும் கூட.

கர்மணா பத்யதே ஜந்துர்ஜ்ஞாநாந்முக்தோ பவாத்பவேத் । ஆத்மஜ்ஞாநந்த்வாஶ்ரயேத்வை அஜ்ஞாநம் யததோऽந்யதா ॥ ௧,௨௩௬.

செயலால் உயிர்கள் பிணைக்கப்படுகின்றன; அறிவால் விடுதலை பெறுகின்றனர். ஆன்மாவின் எல்லையற்ற தன்மையை நாட வேண்டும்; இல்லையெனில் அறியாமை எதிர்மாறான நிலைக்கு அழைத்துச் செல்லும்.

யதா ஸர்வே விமுச்யந்தே காமா யேஸ்யஹ்ரு'தி ஸ்திதாஃ । ததாம்ரு'தத்வமாப்நோதி ஜீவந்நேவ ந ஸம்ஶயஃ ॥ ௧,௨௩௬.

இதயத்தில் உறையும் எல்லா ஆசைகளும் விடுவிக்கப்பட்டபோது, அப்போதே உயிரோடு இருந்தபடியே அமரத்துவம் பெறப்படுகிறது—இதில் சந்தேகம் இல்லை.

வ்யாபகத்வாத்கதம் யாதி கோ யாதி க்வ ஸ யாதி ச । அநந்தத்வாந்நதேஶோऽஸ்தி அமூர்தித்வாத்கதிஃ குதஃ ॥ ௧,௨௩௬.

எல்லா இடங்களிலும் நிறைந்திருப்பவன் எங்கே போக முடியும்? யார் போகிறார், எங்கே போகிறார்? முடிவில்லாததால் இடம் இல்லை; உருவமில்லாததால் செல்லும் இடமும் இல்லை.

அத்வயத்வாந்ந கோऽப்யஸ்தி போதத்வாஜ்ஜடதா குதஃ । ஏகோத்திஷ்டம் யதந்யஸ்ய மதிவாக்கதிஸம்ஸ்திதி (ம்) ॥ ௧,௨௩௬.

இருமையற்றதால் வேறு யாரும் இல்லை; அறிவாக இருப்பதால் அறிவிலி நிலை எங்கே? மற்றவருக்குரிய மனம், பேச்சு, நகர்வு, நிலை—all these are not applicable.

கதமாகாஶகல்பஸ்ய கதிராகதிஸம்ஸ்திதி । ஜாக்ரத்ஸ்வப்நஸுஷுப்தம் ச மாயயா பரிகல்பிதம் ॥ ௧,௨௩௬.

விண்போல் இருப்பவருக்கு போக்குவரவு, வருகை, நிலை எங்கே? விழிப்பு, கனவு, ஆழ்நிலை தூக்கம்—all these are imagined by illusion.

வஸ்து தைஜஸகம் ப்ராஜ்ஞே யத்து புண்யமகண்டகம் । யதா தே ப்ரியாத்மா நஃ ஸர்வேஷாம் ச ததா ப்ரியஃ ॥ ௧,௨௩௬.

அறிவிலும் ஆழ்நிலைத் தூக்கத்திலும் இருக்கும் உண்மை, அது பகிரப்படாத புண்ணியம்; உனக்கு உன் ஆன்மா எவ்வளவு பிரியமானதோ, அது எல்லோருக்கும் அப்படியே பிரியமானது.

போதமார்கே யதா சித்தம் ஸர்வேஷாம் ச ததா மதே । ஸர்வதா ஸர்வபூதாநாம் ஸர்வஸ்ய ச மஹாமுநே ॥ ௧,௨௩௬.

அறிவின் பாதையில் மனம் செல்கின்றது போல, எல்லா உயிர்களும் எப்போதும் அதேபோல் எண்ணுகின்றன, மகா முனிவரே.

நாஹமத்ராத்மவிஜ்ஞாநம் தஸ்மாத்பூர்ணம் நிரந்தரம் । ஜாக்ரத்ஸ்வப்நம் ததா வ்ரு'த்தம் ஸௌஷுப்தஸுகமேவ ச ॥ ௧,௨௩௬.

இங்கு எனக்குத் தொடர்ச்சியான முழுமையான ஆத்ம அறிவு இல்லை; விழிப்பிலும் கனவில் நடக்கும் நிகழ்வுகளிலும், ஆழ்ந்த நித்திரையின் ஆனந்தத்திலும்.

ஸ்மரணம் விஸ்ம்ரு'தார்தஸ்ய நாஸ்தி சேத்கஸ்ய ஜாயதே । ஸத்யமஸ்து ததா வாணு அஶரீரம் பரம் ததா ॥ ௧,௨௩௬.

மறந்ததை நினைவுகூர முடியாவிட்டால், நினைவு மனதில் எவ்வாறு தோன்றும்? அது உண்மையாக இருந்தாலும், இல்லாவிட்டாலும், அந்த நுண்ணிய, உடலற்ற, உயர்ந்ததும் அதுபோலவே.

நாஸ்தி சேத்ஸுகதுஃ காநாம் ஸர்வேஷாம் வேதநம் கதம் । ஸதா ஸர்வத்ர ஸர்வஜ்ஞஃ ஸர்வஸ்ய ஹ்ரு'தயே ந யேத் ॥ ௧,௨௩௬.

உணர்வு இல்லையெனில், எல்லோருக்கும் இன்பமும் துயரமும் எவ்வாறு அனுபவமாகும்? எல்லாம் அறிந்தவன் எப்போதும் எங்கும் இருக்கினும், எல்லோருடைய இதயத்தில் இல்லை.

ஸாக்ஷிபூதஃ ஸமாஶ்ரித்ய கோ ஜாநாதி விசேஷ்டிதம் । ஸத்ய ஜ்ஞாநாநந்த பிந்நம் ஸ்யாந்நஸத்யம் ஜ்ஞாநதஃ ப்ரு'தக் ॥ ௧,௨௩௬.

சாட்சி போல இருப்பதை நம்பி, யார் செயல்களை அறிவார்கள்? சத்தியம், அறிவு, முடிவில்லாதது தனித்தனியாக இருக்கலாம்; ஆனால் பொய் அறிவிலிருந்து வேறாக இல்லை.

நாநந்த்யாத்ப்ரு'தகாநந்தம் நாப்யமாநந்ததஃ ப்ரு'தக் । த்வமேவ பரமம் ப்ரஹ்ம ஸத்யஜ்ஞாநாதிலக்ஷணம் ॥ ௧,௨௩௬.

முடிவில்லாததிலிருந்து வேறு ஆனந்தம் இல்லை; ஆனந்தமில்லாமையிலிருந்தும் வேறு இல்லை; நீயே பரம பிரம்மம், சத்தியம், அறிவு முதலிய அடையாளங்களுடன்.

அஹம் ப்ரஹ்ம பரம் தத்த்வம் ஜ்ஞாத்வா த்வகிலவித்பவேத் । யதைகம்ரு'ந்மயே ஜ்ஞாதே ஸர்வமேதச்சராசரம் ॥ ௧,௨௩௬.

'நான் பிரம்மம், பரம தத்துவம்' என்று அறிந்தவுடன், அவன் எல்லாம் அறிந்தவனாகிறான்; ஒரு களிமண் உருண்டையை அறிந்தால், எல்லா மண் பொருள்களையும் அறிந்தது போல.

யதைகஹேமமணிநா ஸர்வம் ஹேமமயம் பவேத் । ஜ்ஞாநம் ததைவமீஶேந ஜ்ஞாநிநாப்யகிலம் ஜகத் ॥ ௧,௨௩௬.

ஒரு பொன் நகையை அறிந்தால், எல்லா பொன் பொருள்களும் அறியப்படுவது போல, இறைவனை அறிவதால், அறிவாளி இந்த உலகை முழுவதும் அறிகிறான்.

யதாந்தகாரதோஷேண ரஜ்ஜுஃ ஸம்யங்நத்ரு'ஶ்யதே । யதா ஸம்மோஹதோஷேண சாத்மா ஸம்யங்நத்ரு'ஶ்யதே ॥ ௧,௨௩௬.

இருள் காரணமாக கயிறு தெளிவாக தெரியாதது போல, மயக்கம் காரணமாக ஆத்மா தெளிவாக தெரியவில்லை.

ஸர்பதாராதிபிர்பேதரைந்யதா வஸ்துகல்பநம் । வ்யோமாதிநா ஸரூபாத்யைரந்யதாத்மா ப்ரகல்ப்யதே ॥ ௧,௨௩௬.

பாம்பு வடிவம் போன்ற வேறுபாடுகளை கற்பனை செய்து பொருள்களை வேறுபடக் காண்பது போல, ஆகாயம் முதலான வடிவங்களால் ஆத்மா வேறுபடக் கற்பனை செய்யப்படுகிறது.

ப்ரத்யக்ஷமபி யத்த்ரவ்யந்துர்தர்ஶமிதி பாஷதே । வ்யோமாதிநா ஸரூபாத்யைரந்யதா கல்பிதைஸ்ததா ॥ ௧,௨௩௬.

பொருள் நேரில் தெரிந்தாலும், அதை காண்பது கடினம் என்று சொல்வார்கள்; அதுபோல், ஆகாயம் முதலான கற்பனை வடிவங்களால் அது வேறுபடக் கருதப்படுகிறது.

ததா ஹி ரஜ்ஜுருரகஃ ஶுக்திஃ காரஜதம் யதா । ம்ரு'கத்ரு'ஷ்ணாபதாயாம்பஸ்த்ரு'ப்திம் விஷ்ணோ ததா ஜகத் ॥ ௧,௨௩௬.

கயிறு பாம்பாகவும், சிப்பி வெள்ளியாகவும் தோன்றுவது போல, மிருகமாயை வழியில் தண்ணீர் இருப்பதாக நினைப்பது போல, விஷ்ணுவே, இந்த உலகமும் அப்படியே.

ஹாஹிஷ்ணோத்விஜா கதி த்போஹமிதித்ரு' । க்ரஹநாஶாத்புநர்த்யாயந்ப்ராஹ்மண்யம் மந்யதே யதா ॥ ௧,௨௩௬.

துவிஜரே, ஒருவர் 'நான் பசு' என்று நினைத்து, தவறான எண்ணம் நீங்கியபின், மீண்டும் தன்னை பிராமணன் என்று கருதுவது போல.

மாயாவிஷ்டஸ்ததா ஜீவோ தேஹோஹமிதி மந்யதே । மாயாநாஶாத்புநஃ ஸ்வீயரூபம் ப்ரஹ்மாஸ்மி மந்யதே ॥ ௧,௨௩௬.

அதேபோல், மாயையால் மூடப்பட்ட உயிர், 'நான் இந்த உடல்' என்று நினைக்கிறது; மாயை அழிந்தபின், மீண்டும் 'நான் பிரம்மம்' என்று தன் உண்மையான ரூபத்தை நினைக்கிறது.