கருடபுராணம்

தத்ரைகசித்ததாயோகோ முக்திதோ நாத்ர ஸம்ஶயஃ । ஜிதேந்த்ரியாத்மகரணோ ஜ்ஞாநத்ரு'ப்தோ ஹி யோ பவேத் ॥ ௧,௨௩௫.

அங்கு ஒருமனதாக இருப்பது விடுதலை தரும்; இதில் சந்தேகம் இல்லை. உணர்ச்சிகளையும் மனத்தையும் வென்று, அறிவில் மயங்கும் ஒருவர் இதை அடைவார்.

ஸ முக்தஃ கத்யதே யோகீ பரமாத்மந்யவஸ்திதஃ । ஆஸநஸ்தாநவிதயோ ந யோகஸ்ய ப்ரஸாதகாஃ ॥ ௧,௨௩௫.

பரமாத்மாவில் நிலைபெற்ற அந்த யோகி விடுதலை பெற்றவன் என்று அழைக்கப்படுகிறான். ஆசனங்களும், இடங்களைத் தேர்வதும் யோகத்திற்கு வழி அல்ல.

விலம்பஜநகாஃ ஸர்வே விஸ்தராஃ பரிகீர்திதாஃ । ஶிஶுபாலஃ ஸித்திமாப ஸ்மரணாப்யாஸகௌரவாத் ॥ ௧,௨௩௫.

அனைத்து விரிவான முறைகளும் தாமதத்தை உண்டாக்கும் என்று கூறப்படுகிறது. ஶிஶுபாலன் நினைவு பயிற்சியில் தீவிரம் காட்டியதால் சித்தியை அடைந்தான்.

யோகாப்யாஸம் ப்ரகுர்வந்தஃ பஸ்யந்த்யாத்மாநமாத்மநா । ஸர்வபூதேஷு காருண்யம் வித்வேஷம் விஷயேஷு ச ॥ ௧,௨௩௫.

யோகப் பயிற்சி செய்யும்ோர், ஆத்மாவால் ஆத்மாவை காண்கிறார்கள்; எல்லா உயிர்களிடமும் கருணை காட்டி, விஷயங்களில் விருப்பு காட்டுகிறார்கள்.

குப்தஶிஶ்ரோதராதிஶ்ச குர்வந்யோகீ விமுச்யதே । இந்த்ரியைரிந்த்ரியார்தாம்ஸ்து ந ஜாநாதி நரோ யதா ॥ ௧,௨௩௫.

மறைந்த இடங்களிலும், குகைகளிலும் பயிற்சி செய்கிற யோகி விடுதலை பெறுகிறான். ஒருவன் உணர்வுகள் மூலம் விஷயங்களை அறியாதபோது, அவன் விடுதலை அடைகிறான்.

காஷ்டவத்ப்ரஹ்மஸம்லீநோ யோகீ முக்தஸ்ததா பவேத் । ஸர்வவர்ணாஃ ஶ்ரியஃ ஸர்வாஃ க்ரு'த்வா பாபாநி பஸ்மஸாத் ॥ ௧,௨௩௫.

மரம்போல் பிரம்மத்தில் லயித்தால், அப்போது யோகி விடுதலை பெறுகிறான். எல்லா ஜாதிகளும், எல்லா செல்வங்களும், பாவங்களை சாம்பலாக்கிவிட்டபின்.

த்யாநாக்நிநா ச மேதாவீ லபதே பரமாம் கதிம் । மந்தநாத்த்ரு'ஶ்யதே ஹ்யக்நிஸ்தத்வத்த்யாநேந வை ஹரிஃ ॥ ௧,௨௩௫.

தியானத்தின் அக்கினியால் ஞானி உயர்ந்த நிலையை அடைகிறான். எப்படி இரு மரக்குச்சிகளை உரசியால் அக்கினி உருவாகிறதோ, அதுபோல் தியானத்தால் ஹரி வெளிப்படுகிறார்.

ப்ரஹ்மாத்மநோர்யதைகத்வம் ஸ யோகஶ்சோத்தமோத்தமஃ । பாஹ்யரூபைர்ந முக்திஸ்து சாந்தஸ்தைஃ ஸ்யாத்யமாதிபிஃ ॥ ௧,௨௩௫.

பிரம்மமும் ஆன்மாவும் ஒன்றாகும் நிலையே எல்லா யோகங்களிலும் உயர்ந்தது; வெளிப்புற வடிவங்களாலும், உள்ளார்ந்த கட்டுப்பாடுகளாலும் விடுதலை கிடையாது.

ஸாங்க்யஜ்ஞாநேந யோகேந வேதாந்தஶ்ரவணேந ச । ப்ரத்யக்ஷதாத்மநோ யா ஹி ஸா முக்திரபிதீயதே । அநாத்மந்யாத்மரூபத்வமஸதஃ ஸத்ஸ்வரூபதா ॥ ௧,௨௩௫.

சாங்க்ய அறிவாலும், யோகத்தாலும், வேதாந்தத்தை கேட்பதாலும் நேரடியாக ஆன்மாவை உணர்வதே முத்தி எனப்படுகிறது; அநாத்மாவிலே ஆத்மாவை காண்பதும், பொய்யிலே உண்மையை உணர்வதும் இதுவே.

ஶ்ரீகருடமஹாபுராணம் ௨௩௬ ஶ்ரீபகவாநுவாச । ஆத்மஜ்ஞாநம் ப்ரவக்ஷ்யாமி ஶ்ரு'ணு நாரத தத்த்வதஃ । அத்வைதம் ஸாங்க்யமித்யாஹுர்யோகஸ்தத்ரைகசித்ததா ॥ ௧,௨௩௬.

பகவான் கூறினார்: நாரதா, நான் உனக்கு ஆன்மா அறிவை உண்மையாக விளக்குகிறேன்; கவனமாக கேள். இருமையின்மை என்பதே சாங்க்யம் என்று கூறுவர்; அதில் மனதை ஒன்றாக்குவது தான் யோகம்.

அத்வைதயோகஸம்பந்நாஸ்தே முச்யந்தேऽதிபந்தநாத் । அதீதாரப்தமாகாமி கர்ம நஶ்யதி போததஃ ॥ ௧,௨௩௬.

இருமையற்ற யோகத்தை அடைந்தவர்கள் மிகக் கடும் பந்தங்களிலிருந்து விடுபடுவர்; கடந்தது, நிகழ்காலம், வருங்காலம் ஆகிய கர்மைகள் அறிவால் அழிகின்றன.

ஸத்விசாரகுடாரேண ச்சிந்நஸம்ஸாரபாதபஃ । ஜ்ஞாநவைராக்யதீர்தேந லபதே வைஷ்ணவம் பதம் ॥ ௧,௨௩௬.

உண்மைத் தியானம் என்ற கோடாலியால் பிறவிப் பெருங்கட்சி வெட்டப்படுகிறது; அறிவும் பற்றின்மையும் என்ற புனித நீரில் விஷ்ணுவின் நிலை அடையப்படுகிறது.

ஜாக்ரத்ஸ்வப்நஸுஷுப்தம் ச மாயா த்ரிபுரமுச்யதே । அத்ரைவாந்தர்கதம் ஸர்வம் ஶாஶ்வதே நாத்வயே பதே ॥ ௧,௨௩௬.

விழிப்பு, கனவு, ஆழ்நிலை தூக்கம் ஆகிய மூன்றும் மாயையின் மூன்று நகரங்கள் என அழைக்கப்படுகின்றன; இவற்றிலேயே எல்லாம் நிலைத்திருக்கிறது, அந்த நித்திய இருமையற்ற நிலையில்.

நாமரூபக்ரியாஹீநம் ஸர்வம் தத்பரமம் பதம் । ஜகத்க்ரு'த்வேஶ்வரோऽநந்தம் ஸ்வயமத்ர ப்ரவிஷ்டவாந் ॥ ௧,௨௩௬.

பெயர், உருவம், செயல் இன்றி இருக்கும் அந்த பரம நிலையே எல்லாவற்றிற்கும் ஆதாரம்; உலகத்தை உருவாக்கி, அந்த முடிவில்லா இறைவன் தானே அதில் நுழைந்திருக்கிறார்.

வேதாஹமேதம் புருஷம் சித்ரூபம் தமஸஃ பரம் । ஸோऽஹமஸ்மீதி மோக்ஷாய நாந்யஃ பந்தா விமுக்தயே ॥ ௧,௨௩௬.

நான் அந்த சித்துருவான புருஷனை அறிகிறேன்; அவர் இருளுக்கு அப்பாற்பட்டவர். 'நானே அவன்' என்று உணர்வதே முத்திக்கான வழி; விடுதலிக்கு வேறு வழி இல்லை.

ஶ்ரவணம் மநநம் த்யாநம் ஜ்ஞாநாநாம் சைவ ஸாதநம் । யஜ்ஞதாநதபஸ்தீர்தவேதைர்முக்திர்ந லப்யதே ॥ ௧,௨௩௬.

கேட்பதும், சிந்திப்பதும், தியானிப்பதும், அறிவை அடைவதற்கான முயற்சிகளும்—all liberation is not attained by sacrifices, gifts, austerities, pilgrimages, or the Vedas.

த்யாகேந கேநசித்த்யாநபூஜாகர்மாதிபிர்யதா । த்விவிதம் வேதவசநம் குரு கர்ம த்யஜேதி ச ॥ ௧,௨௩௬.

எதையாவது துறப்பதாலும், தியானம், பூஜை, செயல்கள் போன்றவற்றாலும்—இவ்வாறு வேதம் இரு விதமாகச் சொல்கிறது: 'செயல் செய்' என்றும் 'செயலைத் துற' என்றும்.

யஜ்ஞாதயோ விமுக்தாநாம் நிஷ்காமாநாம் விமுக்தயே । அந்தஃ கரணஶுத்த்யர்தமூசுரேவாத்ர கேசந ॥ ௧,௨௩௬.

யாகங்கள் போன்றவை, ஆசை இல்லாத விடுதலையடைந்தவர்களுக்கு, உள்ளார்ந்த மனம் தூய்மை பெறும் பொருட்டு என்று சிலர் கூறுகின்றனர்.

ஏகேந ஜந்மநா ஜ்ஞாநந்முக்திர்ந த்வைதபாவிநாம் । யோகப்ரஷ்டாஃ குயோகாஶ்ச விப்ரா யோகிகுலோத்பவாஃ ॥ ௧,௨௩௬.

அறிவால் ஒரே பிறப்பில் முத்தி கிடைக்கும்; இருமை காண்போருக்கு அது இல்லை. யோகத்தில் தவறிப்போனவர்களும், தவறான யோகத்தைச் செயல்படுத்துவோரும், யோக குடும்பத்தில் பிறந்த இருமுறை பிறந்தவர்களும் கூட.

கர்மணா பத்யதே ஜந்துர்ஜ்ஞாநாந்முக்தோ பவாத்பவேத் । ஆத்மஜ்ஞாநந்த்வாஶ்ரயேத்வை அஜ்ஞாநம் யததோऽந்யதா ॥ ௧,௨௩௬.

செயலால் உயிர்கள் பிணைக்கப்படுகின்றன; அறிவால் விடுதலை பெறுகின்றனர். ஆன்மாவின் எல்லையற்ற தன்மையை நாட வேண்டும்; இல்லையெனில் அறியாமை எதிர்மாறான நிலைக்கு அழைத்துச் செல்லும்.

யதா ஸர்வே விமுச்யந்தே காமா யேஸ்யஹ்ரு'தி ஸ்திதாஃ । ததாம்ரு'தத்வமாப்நோதி ஜீவந்நேவ ந ஸம்ஶயஃ ॥ ௧,௨௩௬.

இதயத்தில் உறையும் எல்லா ஆசைகளும் விடுவிக்கப்பட்டபோது, அப்போதே உயிரோடு இருந்தபடியே அமரத்துவம் பெறப்படுகிறது—இதில் சந்தேகம் இல்லை.

வ்யாபகத்வாத்கதம் யாதி கோ யாதி க்வ ஸ யாதி ச । அநந்தத்வாந்நதேஶோऽஸ்தி அமூர்தித்வாத்கதிஃ குதஃ ॥ ௧,௨௩௬.

எல்லா இடங்களிலும் நிறைந்திருப்பவன் எங்கே போக முடியும்? யார் போகிறார், எங்கே போகிறார்? முடிவில்லாததால் இடம் இல்லை; உருவமில்லாததால் செல்லும் இடமும் இல்லை.

அத்வயத்வாந்ந கோऽப்யஸ்தி போதத்வாஜ்ஜடதா குதஃ । ஏகோத்திஷ்டம் யதந்யஸ்ய மதிவாக்கதிஸம்ஸ்திதி (ம்) ॥ ௧,௨௩௬.

இருமையற்றதால் வேறு யாரும் இல்லை; அறிவாக இருப்பதால் அறிவிலி நிலை எங்கே? மற்றவருக்குரிய மனம், பேச்சு, நகர்வு, நிலை—all these are not applicable.

கதமாகாஶகல்பஸ்ய கதிராகதிஸம்ஸ்திதி । ஜாக்ரத்ஸ்வப்நஸுஷுப்தம் ச மாயயா பரிகல்பிதம் ॥ ௧,௨௩௬.

விண்போல் இருப்பவருக்கு போக்குவரவு, வருகை, நிலை எங்கே? விழிப்பு, கனவு, ஆழ்நிலை தூக்கம்—all these are imagined by illusion.

வஸ்து தைஜஸகம் ப்ராஜ்ஞே யத்து புண்யமகண்டகம் । யதா தே ப்ரியாத்மா நஃ ஸர்வேஷாம் ச ததா ப்ரியஃ ॥ ௧,௨௩௬.

அறிவிலும் ஆழ்நிலைத் தூக்கத்திலும் இருக்கும் உண்மை, அது பகிரப்படாத புண்ணியம்; உனக்கு உன் ஆன்மா எவ்வளவு பிரியமானதோ, அது எல்லோருக்கும் அப்படியே பிரியமானது.

போதமார்கே யதா சித்தம் ஸர்வேஷாம் ச ததா மதே । ஸர்வதா ஸர்வபூதாநாம் ஸர்வஸ்ய ச மஹாமுநே ॥ ௧,௨௩௬.

அறிவின் பாதையில் மனம் செல்கின்றது போல, எல்லா உயிர்களும் எப்போதும் அதேபோல் எண்ணுகின்றன, மகா முனிவரே.

நாஹமத்ராத்மவிஜ்ஞாநம் தஸ்மாத்பூர்ணம் நிரந்தரம் । ஜாக்ரத்ஸ்வப்நம் ததா வ்ரு'த்தம் ஸௌஷுப்தஸுகமேவ ச ॥ ௧,௨௩௬.

இங்கு எனக்குத் தொடர்ச்சியான முழுமையான ஆத்ம அறிவு இல்லை; விழிப்பிலும் கனவில் நடக்கும் நிகழ்வுகளிலும், ஆழ்ந்த நித்திரையின் ஆனந்தத்திலும்.

ஸ்மரணம் விஸ்ம்ரு'தார்தஸ்ய நாஸ்தி சேத்கஸ்ய ஜாயதே । ஸத்யமஸ்து ததா வாணு அஶரீரம் பரம் ததா ॥ ௧,௨௩௬.

மறந்ததை நினைவுகூர முடியாவிட்டால், நினைவு மனதில் எவ்வாறு தோன்றும்? அது உண்மையாக இருந்தாலும், இல்லாவிட்டாலும், அந்த நுண்ணிய, உடலற்ற, உயர்ந்ததும் அதுபோலவே.

நாஸ்தி சேத்ஸுகதுஃ காநாம் ஸர்வேஷாம் வேதநம் கதம் । ஸதா ஸர்வத்ர ஸர்வஜ்ஞஃ ஸர்வஸ்ய ஹ்ரு'தயே ந யேத் ॥ ௧,௨௩௬.

உணர்வு இல்லையெனில், எல்லோருக்கும் இன்பமும் துயரமும் எவ்வாறு அனுபவமாகும்? எல்லாம் அறிந்தவன் எப்போதும் எங்கும் இருக்கினும், எல்லோருடைய இதயத்தில் இல்லை.