கருடபுராணம்

ஸர்வேஷாமிந்த்ரியாணாம் து ப்ரவ்ரு'திர்விஷயேஷு ச । நிவ்ரு'த்திர்மநஸஸ்தஸ்யாஃ ப்ரத்யாஹாரஃ ப்ரகீர்திதஃ ॥ ௧,௨௩௫.

அனைத்து இந்திரியங்களும் பொருள்களிலிருந்து விலகி, மனமும் அவற்றிலிருந்து பின்வாங்குவது தான் ப்ரத்தியாஹாரம் என அழைக்கப்படுகிறது.

இந்த்ரியாணீந்த்ரியார்தேப்யஃ ஸமாஹ்ரு'த்ய ஹிதோ ஹி ஸஃ । ஸஹஸா ஸஹ புத்த்யா ச ப்ரத்யாஹாரேஷு ஸம்ஸ்திதஃ ॥ ௧,௨௩௫.

யார் இந்திரியங்களை அதன் பொருள்களிலிருந்து, புத்தியுடன் சேர்த்து திரும்பப் பெறுகிறாரோ, அவர் ப்ரத்தியாஹார நிலை அடைந்தவராக இருக்கிறார்.

ப்ராணாயாமைர்த்வாதஶபிர்யாவத்காலஃக்ரு'தோ பவேத் । யஸ்தாவத்காலபர்யந்தம் மநோ ப்ரஹ்மணி தாரயேத் ॥ ௧,௨௩௫.

பன்னிரண்டு உயிர்வாயு ஒழுங்குபடுத்தல்களைச் செய்தால், அந்த நேரம் இருக்கும் வரை மனதை பரப்பிரம்மத்தில் நிலைநிறுத்த வேண்டும்.

த்யாயந்ந சலதே யஸ்ய மநோபித்யாயதோ ப்ரு'ஶம் ॥ ௧,௨௩௫.

தியானம் செய்பவன் ஆழமாக மனதைச் செலுத்தும் போது, அவனது மனம் அசையாது.

ப்ராப்யாவதிக்ரு'தம் காலம் யாவத்ஸா தாரணா ஸ்ம்ரு'தா । த்யேயே ஸக்தம் மநோ யஸ்ய த்யேயமேவாநுபஶ்யதி ॥ ௧,௨௩௫.

நிச்சயிக்கப்பட்ட காலம் முடியும் வரை மனதை ஒரே பொருளில் நிலைநிறுத்துவது தான் தாரணை; யாருடைய மனம் தியானப் பொருளில் உறுதியாய் இருக்கிறதோ, அவர் அதையே காண்கிறார்.

நாந்யம் பதார்தம் ஜாநாதி த்யாநமேதத்ப்ரகீர்திதம் । த்யேயே மநோ நிஶ்சலதாம் யாதி த்யேயம் விசிந்தயந் ॥ ௧,௨௩௫.

வேறு எந்தப் பொருளையும் அறியாத நிலைதான் தியானம் எனப்படுகிறது; தியானப் பொருளை எண்ணும் போது மனம் அசையாமல் இருக்கிறது.

யத்தத்த்யாநம் பரம் ப்ரோக்தம் முநிபிர்த்யாநசிந்தகைஃ । த்யேயமேவ ஹி ஸர்வத்ர த்யாதா தந்மயதாம் கதஃ ॥ ௧,௨௩௫.

முனிவர்கள் கூறும் அந்த உயர்ந்த தியானம் என்பது, எங்கு இருந்தாலும் தியானிப்பவர் தியானப் பொருளோடு ஒன்றாகும் நிலைதான்.

பஶ்யதி த்வைதரஹிதம் ஸமாதிஃ ஸோऽபிதீயதே । மநஃ ஸங்கல்பரஹிதமிந்த்ரியார்தாந்ந சிந்தயேத் ॥ ௧,௨௩௫.

இருமை இல்லாததை காண்பது சமாதி எனப்படுகிறது; மனம் விருப்பம் இல்லாமல், இந்திரியப் பொருள்களை நினைக்காது.

யஸ்ய ப்ரஹ்மணி ஸம்லீநம் ஸமாதிஸ்தம் ததோச்யதே । த்யாயதஃ பரமாத்மாநமாத்மஸ்தம் யஸ்ய யோகிநஃ ॥ ௧,௨௩௫.

யாருடைய மனம் பரப்பிரம்மத்தில் கரைந்திருக்கிறதோ, அவர் சமாதி நிலையில் இருக்கிறார்; யோகி தன் உள்ளே இருக்கும் பரமாத்மாவை தியானிக்கிறான்.

மநஸ்தந்மயதாம் யாதி ஸமாதிஸ்தஃ ஸ கீர்திதஃ । சித்தஸ்ய ஸ்திரதா ப்ராந்திர்தைர்மநஸ்யம் ப்ரமாததா ॥ ௧,௨௩௫.

மனம் அந்த பொருளில் முழுமையாக லயித்துவிட்டால், அவன் சமாதியில் நிலைபெற்றவன் என்று கூறப்படுகிறான். மனத்தின் நிலைகள் - நிலைத்திருத்தல், குழப்பம், மனச்சோர்வு, கவனக்குறைவு - இவை அனைத்தும் மனதின் தன்மைகள்.

யோகிநாம் கதிதா தோஷா யோகவிக்நப்ரவர்தகாஃ । ஸ்தித்யர்தம் மநஸஃ ஸர்வம் ஸ்தூலரூபம் விசிந்தயேத் ॥ ௧,௨௩௫.

யோகிகளுக்குக் கூறப்பட்ட குறைகள் யோகத்திற்கு தடையாகும். மனம் நிலைத்திருக்க, எல்லா வெளிப்படையான வடிவங்களையும் மனதில் சிந்திக்க வேண்டும்.

தத்வ்ரதம் நிஶ்சலீபூதம் ஸூய்யஸ்தம் ஸ்திரதாம் வ்ரஜேத் । ந விநா பரமாத்மாநம் கிஞ்சிஜ்ஜகதி வித்யதே ॥ ௧,௨௩௫.

அந்த விரதம் அசையாமல், சூரியனில் நிலைபெற்றால், அது உறுதியை அடைகிறது. பரமாத்மாவைத் தவிர இந்த உலகில் எதுவும் இல்லை.

விஶ்வரூபம் தமேவைகமிதி ஜ்ஞாத்வா விமுஞ்சதி । ஓங்காரம் பரமம் ப்ரஹ்ம த்யாயேதப்ஜஸ்திதம் விபும் ॥ ௧,௨௩௫.

அவன் ஒருவனே இந்த உலகிற்கு எல்லா வடிவங்களும் என்று அறிந்தவுடன், ஆசைகளை விட்டுவிடுகிறான். ஓம் என்ற பரம்பொருளை, அத்துடன் எல்லாவற்றிலும் நிறைந்தவனை, தாமரையில் அமர்ந்தவனை தியானிக்க வேண்டும்.

க்ஷேத்ரக்ஷேத்ரஜ்ஞரஹிதம் ஜபேந்மாத்ராத்ரயாந்விதம் । ஹ்ரு'தி ஸஞ்சிந்தயேத்பூர்வம் ப்ரதாநம் தஸ்ய சோபரி ॥ ௧,௨௩௫.

க்ஷேத்திரமும் க்ஷேத்திரஞானியும் இல்லாத, மூன்று அளவுகளும் உடைய ஓம் என்ற மந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும். முதலில் இதயத்தில் அந்த ஆதிப்பொருளை, அதன் மேலாகவும் சிந்திக்க வேண்டும்.

தமோ ரஜஸ்ததா ஸத்த்வம் மண்டலத்ரிதயம் க்ரமாத் । க்ரு'ஷ்ணரக்தஸிதம் தஸ்மிந்புருஷம் ஜீவஸம்ஜ்ஞிதம் ॥ ௧,௨௩௫.

இருள், ஆசை, நன்மை என்ற மூன்று வட்டங்கள் முறையே கருப்பு, சிவப்பு, வெள்ளை நிறங்களில் உள்ளன. அவற்றுக்குள் உயிரென அழைக்கப்படும் அந்த மனிதன் இருக்கிறான்.

தஸ்யோபரி குணைஶ்வர்யமஷ்டபத்ரம் ஸரோருஹம் । ஜ்ஞாநம் து கர்ணிகா தத்ர விஜ்ஞாநம் கேஸராஃ ஸ்ம்ரு'தாஃ ॥ ௧,௨௩௫.

அதன் மேல் குணங்களின் சிறப்பை காட்டும் எட்டுத் தளிர்கள் உடைய தாமரை உள்ளது. அதில் அறிவு கர்ணிகையாகும்; விவேகம் அதன் ரேஷ்மிகள் எனப்படுகிறது.

வைராக்யநாலம் தத்கந்தோ வைஷ்ணவோ தர்ம உத்தமஃ । கர்ணிகாயாம் ஸ்திதம் தத்ர ஜீவவந்நிஶ்சலம் விபு ॥ ௧,௨௩௫.

விரகமே அதன் தண்டு; அதன் வேர் உயர்ந்த வைஷ்ணவ தர்மம். அந்த கர்ணிகையில், உயிர்போல் அசையாமல், எல்லாவற்றிலும் நிறைந்தவன் இருக்கிறான்.

த்யாயேதுரஸி ஸம்யுக்தமோங்காரம் முக்திஸாதகம் । த்யாயந்யதி த்யஜேத்ப்ராணாந்யாதி ப்ரஹ்ம ஸ்வஸந்நிதிம் ॥ ௧,௨௩௫.

இதயத்தில் ஒன்றாக இணைந்த ஓம் என்ற மந்திரத்தை, விடுதலைக்கான வழியாக தியானிக்க வேண்டும். தியானிக்கும்போது உயிரை விட்டால், பிரம்மத்தில், தன் சொந்த இடத்தில் சேர்கிறான்.

ஹரிம் ஸம்ஸ்தாப்ய தேஹாப்ஜே த்யாயந்யோ கீ ச பக்திபாக் । ஆத்மாநமாத்மநா கேசித்பஶ்யந்தி த்யாநசக்ஷுஷஃ ॥ ௧,௨௩௫.

உடல் எனும் தாமரையில் ஹரியை நிறுவி, யோகி பக்தியுடன் தியானிக்கிறான். சிலர் தியானக் கண்கள் மூலம், ஆத்மாவை ஆத்மாவால் காண்கிறார்கள்.

ஸாம்க்யபுத்த்யா ததைவாந்யே யோகேநாந்யே து யோகிநஃ । ப்ரஹ்மப்ரகாஶகம் ஜ்ஞாநம் பவபந்தவிபேதநம் ॥ ௧,௨௩௫.

சாங்க்ய அறிவால் சிலர், யோகத்தின் மூலம் மற்ற யோகிகள், பிரம்மத்தை வெளிப்படுத்தும் அறிவை அடைகிறார்கள்; அது பந்தத்தை அழிக்கிறது.

தத்ரைகசித்ததாயோகோ முக்திதோ நாத்ர ஸம்ஶயஃ । ஜிதேந்த்ரியாத்மகரணோ ஜ்ஞாநத்ரு'ப்தோ ஹி யோ பவேத் ॥ ௧,௨௩௫.

அங்கு ஒருமனதாக இருப்பது விடுதலை தரும்; இதில் சந்தேகம் இல்லை. உணர்ச்சிகளையும் மனத்தையும் வென்று, அறிவில் மயங்கும் ஒருவர் இதை அடைவார்.

ஸ முக்தஃ கத்யதே யோகீ பரமாத்மந்யவஸ்திதஃ । ஆஸநஸ்தாநவிதயோ ந யோகஸ்ய ப்ரஸாதகாஃ ॥ ௧,௨௩௫.

பரமாத்மாவில் நிலைபெற்ற அந்த யோகி விடுதலை பெற்றவன் என்று அழைக்கப்படுகிறான். ஆசனங்களும், இடங்களைத் தேர்வதும் யோகத்திற்கு வழி அல்ல.

விலம்பஜநகாஃ ஸர்வே விஸ்தராஃ பரிகீர்திதாஃ । ஶிஶுபாலஃ ஸித்திமாப ஸ்மரணாப்யாஸகௌரவாத் ॥ ௧,௨௩௫.

அனைத்து விரிவான முறைகளும் தாமதத்தை உண்டாக்கும் என்று கூறப்படுகிறது. ஶிஶுபாலன் நினைவு பயிற்சியில் தீவிரம் காட்டியதால் சித்தியை அடைந்தான்.

யோகாப்யாஸம் ப்ரகுர்வந்தஃ பஸ்யந்த்யாத்மாநமாத்மநா । ஸர்வபூதேஷு காருண்யம் வித்வேஷம் விஷயேஷு ச ॥ ௧,௨௩௫.

யோகப் பயிற்சி செய்யும்ோர், ஆத்மாவால் ஆத்மாவை காண்கிறார்கள்; எல்லா உயிர்களிடமும் கருணை காட்டி, விஷயங்களில் விருப்பு காட்டுகிறார்கள்.

குப்தஶிஶ்ரோதராதிஶ்ச குர்வந்யோகீ விமுச்யதே । இந்த்ரியைரிந்த்ரியார்தாம்ஸ்து ந ஜாநாதி நரோ யதா ॥ ௧,௨௩௫.

மறைந்த இடங்களிலும், குகைகளிலும் பயிற்சி செய்கிற யோகி விடுதலை பெறுகிறான். ஒருவன் உணர்வுகள் மூலம் விஷயங்களை அறியாதபோது, அவன் விடுதலை அடைகிறான்.

காஷ்டவத்ப்ரஹ்மஸம்லீநோ யோகீ முக்தஸ்ததா பவேத் । ஸர்வவர்ணாஃ ஶ்ரியஃ ஸர்வாஃ க்ரு'த்வா பாபாநி பஸ்மஸாத் ॥ ௧,௨௩௫.

மரம்போல் பிரம்மத்தில் லயித்தால், அப்போது யோகி விடுதலை பெறுகிறான். எல்லா ஜாதிகளும், எல்லா செல்வங்களும், பாவங்களை சாம்பலாக்கிவிட்டபின்.

த்யாநாக்நிநா ச மேதாவீ லபதே பரமாம் கதிம் । மந்தநாத்த்ரு'ஶ்யதே ஹ்யக்நிஸ்தத்வத்த்யாநேந வை ஹரிஃ ॥ ௧,௨௩௫.

தியானத்தின் அக்கினியால் ஞானி உயர்ந்த நிலையை அடைகிறான். எப்படி இரு மரக்குச்சிகளை உரசியால் அக்கினி உருவாகிறதோ, அதுபோல் தியானத்தால் ஹரி வெளிப்படுகிறார்.

ப்ரஹ்மாத்மநோர்யதைகத்வம் ஸ யோகஶ்சோத்தமோத்தமஃ । பாஹ்யரூபைர்ந முக்திஸ்து சாந்தஸ்தைஃ ஸ்யாத்யமாதிபிஃ ॥ ௧,௨௩௫.

பிரம்மமும் ஆன்மாவும் ஒன்றாகும் நிலையே எல்லா யோகங்களிலும் உயர்ந்தது; வெளிப்புற வடிவங்களாலும், உள்ளார்ந்த கட்டுப்பாடுகளாலும் விடுதலை கிடையாது.

ஸாங்க்யஜ்ஞாநேந யோகேந வேதாந்தஶ்ரவணேந ச । ப்ரத்யக்ஷதாத்மநோ யா ஹி ஸா முக்திரபிதீயதே । அநாத்மந்யாத்மரூபத்வமஸதஃ ஸத்ஸ்வரூபதா ॥ ௧,௨௩௫.

சாங்க்ய அறிவாலும், யோகத்தாலும், வேதாந்தத்தை கேட்பதாலும் நேரடியாக ஆன்மாவை உணர்வதே முத்தி எனப்படுகிறது; அநாத்மாவிலே ஆத்மாவை காண்பதும், பொய்யிலே உண்மையை உணர்வதும் இதுவே.