கருடபுராணம்

இந்த்ரியாணி ஸமாஹ்ரு'த்ய விஷயேப்யோ மநஸ்ததா । புத்த்யாஹங்காரமபி ச ப்ரக்ரு'த்யா புத்திமேவ ச ॥ ௧,௨௩௫.

இन्द्रியங்களை அதன் பொருள்களிலிருந்து, மனத்தையும் அதுபோல், புத்தி, அஹங்காரம், மற்றும் புத்தியை இயல்பாகவே விலக்கிக் கொள்வது,

ஸம்யம்ய ப்ரக்ரு'திம் சாபி சிச்சக்த்யா கேவலே ஸ்திதஃ । பஶ்யத்யாத்மாநி சாத்மாநமாத்மநாத்மப்ரகாஶகம் ॥ ௧,௨௩௫.

சித்தசக்தியால் இயற்கையை அடக்கி, அதிலேயே நிலைபெற்று, ஆன்மா தன்னைத் தானே, தன்னுள் ஒளிரும் ஆன்மாவாகக் காண்கிறது.

சித்ரூபமம்ரு'தம் ஶுத்தம் நிஷ்க்ரியம் வ்யாபகம் ஶிவம் । துரீயாயாமவஸ்தாயாமாஸ்திதோऽஸௌ ந ஸம்ஶயஃ ॥ ௧,௨௩௫.

நான்காவது நிலைமையில், சந்தேகம் இல்லை, அவர் தூய, அழிவில்லாத, செயல் இல்லாத, எல்லாவிடத்திலும் பரவிய, மங்களமான சித்தாகவே இருக்கிறார்.

ஶப்தாதயோ குணாஃ பஞ்ச ஸத்த்வாத்யாஶ்ச குணாஸ்த்ரயஃ । புர்யஷ்டகஸ்ய பத்மஸ்ய பத்ராண்யஷ்டௌ ச தாநி ஹி ॥ ௧,௨௩௫.

ஒலி முதலான ஐந்து குணங்கள், சத்துவம் முதலான மூன்று குணங்கள் சேர்ந்து, அந்த சூட்சும உடல் என்ற தாமரைப்பூவின் எட்டு இதழ்கள் ஆகும்.

ஸாம்யாவஸ்தா குணக்ரு'தா ப்ரக்ரு'திஸ்தத்ர கர்ணிகா । கர்ணிகாயாம் ஸ்திதோ தேவோ தேஹீ சித்ரூப ஏவ ஹி ॥ ௧,௨௩௫.

குணங்களால் உண்டாகும் சமநிலை அந்த தாமரையின் மையம்; அந்த மையத்தில் சித்தரூபமான தேவன், உடலோடு இருப்பவர், தங்கி இருக்கிறார்.

புர்யஷ்டகம் பரித்யஜ்ய ப்ரக்ரு'திஞ்ச குணாத்மிகாம் । யதா யாதி ததா ஜீவோ யாதி முக்திம் ந ஸம்ஶயஃ ॥ ௧,௨௩௫.

யார் சூட்சும உடலையும் குணங்களால் ஆன இயற்கையையும் விட்டு விடுகிறாரோ, அவர் ஆன்மா நிச்சயமாக விடுதலை அடைகிறது.

ப்ராணாயாமோ ஜபஶ்சைவ ப்ரத்யாஹாரோऽத தாரணா । த்யாநம் ஸமாதிரித்யேதே ஷட்யோகஸ்ய ப்ரஸாதகாஃ ॥ ௧,௨௩௫.

உயிர்வாயு ஒழுங்குபடுத்தல், ஜபம், இంద్రியங்களைப் பின்வாங்குதல், ஒருமனதாக கவனம் செலுத்துதல், தியானம், சமாதி — இவை ஆறும் யோகத்திற்கு வழிகாட்டும் முறைகள்.

பாபக்ஷயே தேவதாநாம் ப்ரீதிரிந்த்ரியஸம்யமஃ । ஜபத்யாநயுதோ கர்போ விபரீதஸ்த்வகர்பகஃ ॥ ௧,௨௩௫.

பாவங்கள் நீங்கும்போது தேவர்கள் மகிழ்ச்சி அடைகிறார்கள், இந்திரியங்களை அடக்க முடிகிறது; ஜபம், தியானம் ஆகியவை கருவுடன் சேரும், அதற்கு மாறாக இருப்பது கருவில்லாத நிலை எனப்படும்.

ஷட்த்ரிம்ஶந்மாத்ரகஃ ஶ்ரேஷ்டஶ்சதுர்விம்ஶதிமாத்ரகஃ । மத்யோ த்வாதஶமாத்ரஸ்து ஓங்காரம் ஸததம் ஜபேத் ॥ ௧,௨௩௫.

முப்பத்தாறு, இருபத்து நான்கு, பன்னிரண்டு அளவுகளில் ஓம் என்ற மந்திரத்தை எப்போதும் ஜபிக்க வேண்டும்; அதில் முதன்மையானது முப்பத்தாறு, நடுத்தரமானது இருபத்து நான்கு, குறைந்தது பன்னிரண்டு.

வாசகே ப்ரணவே ஜ்ஞாதே வாச்யம் ப்ரஹ்ம ப்ரஸீததி । (ஓம்நமோ விஷ்ணவே).ஷஷ்டாக்ஷரஶ்ச ஜப்தவ்யோ காயத்த்ரீ த்வாதஶாக்ஷரீ ॥ ௧,௨௩௫.

ஓம் என்ற ஒலியை உணர்ந்தால், அதனால் குறிக்கப்படும் பரப்பிரம்மம் மகிழ்ச்சி அடைகிறது. ஆறு எழுத்து மந்திரமும், பன்னிரண்டு எழுத்து காயத்ரி மந்திரமும் ஜபிக்க வேண்டும்.

ஸர்வேஷாமிந்த்ரியாணாம் து ப்ரவ்ரு'திர்விஷயேஷு ச । நிவ்ரு'த்திர்மநஸஸ்தஸ்யாஃ ப்ரத்யாஹாரஃ ப்ரகீர்திதஃ ॥ ௧,௨௩௫.

அனைத்து இந்திரியங்களும் பொருள்களிலிருந்து விலகி, மனமும் அவற்றிலிருந்து பின்வாங்குவது தான் ப்ரத்தியாஹாரம் என அழைக்கப்படுகிறது.

இந்த்ரியாணீந்த்ரியார்தேப்யஃ ஸமாஹ்ரு'த்ய ஹிதோ ஹி ஸஃ । ஸஹஸா ஸஹ புத்த்யா ச ப்ரத்யாஹாரேஷு ஸம்ஸ்திதஃ ॥ ௧,௨௩௫.

யார் இந்திரியங்களை அதன் பொருள்களிலிருந்து, புத்தியுடன் சேர்த்து திரும்பப் பெறுகிறாரோ, அவர் ப்ரத்தியாஹார நிலை அடைந்தவராக இருக்கிறார்.

ப்ராணாயாமைர்த்வாதஶபிர்யாவத்காலஃக்ரு'தோ பவேத் । யஸ்தாவத்காலபர்யந்தம் மநோ ப்ரஹ்மணி தாரயேத் ॥ ௧,௨௩௫.

பன்னிரண்டு உயிர்வாயு ஒழுங்குபடுத்தல்களைச் செய்தால், அந்த நேரம் இருக்கும் வரை மனதை பரப்பிரம்மத்தில் நிலைநிறுத்த வேண்டும்.

த்யாயந்ந சலதே யஸ்ய மநோபித்யாயதோ ப்ரு'ஶம் ॥ ௧,௨௩௫.

தியானம் செய்பவன் ஆழமாக மனதைச் செலுத்தும் போது, அவனது மனம் அசையாது.

ப்ராப்யாவதிக்ரு'தம் காலம் யாவத்ஸா தாரணா ஸ்ம்ரு'தா । த்யேயே ஸக்தம் மநோ யஸ்ய த்யேயமேவாநுபஶ்யதி ॥ ௧,௨௩௫.

நிச்சயிக்கப்பட்ட காலம் முடியும் வரை மனதை ஒரே பொருளில் நிலைநிறுத்துவது தான் தாரணை; யாருடைய மனம் தியானப் பொருளில் உறுதியாய் இருக்கிறதோ, அவர் அதையே காண்கிறார்.

நாந்யம் பதார்தம் ஜாநாதி த்யாநமேதத்ப்ரகீர்திதம் । த்யேயே மநோ நிஶ்சலதாம் யாதி த்யேயம் விசிந்தயந் ॥ ௧,௨௩௫.

வேறு எந்தப் பொருளையும் அறியாத நிலைதான் தியானம் எனப்படுகிறது; தியானப் பொருளை எண்ணும் போது மனம் அசையாமல் இருக்கிறது.

யத்தத்த்யாநம் பரம் ப்ரோக்தம் முநிபிர்த்யாநசிந்தகைஃ । த்யேயமேவ ஹி ஸர்வத்ர த்யாதா தந்மயதாம் கதஃ ॥ ௧,௨௩௫.

முனிவர்கள் கூறும் அந்த உயர்ந்த தியானம் என்பது, எங்கு இருந்தாலும் தியானிப்பவர் தியானப் பொருளோடு ஒன்றாகும் நிலைதான்.

பஶ்யதி த்வைதரஹிதம் ஸமாதிஃ ஸோऽபிதீயதே । மநஃ ஸங்கல்பரஹிதமிந்த்ரியார்தாந்ந சிந்தயேத் ॥ ௧,௨௩௫.

இருமை இல்லாததை காண்பது சமாதி எனப்படுகிறது; மனம் விருப்பம் இல்லாமல், இந்திரியப் பொருள்களை நினைக்காது.

யஸ்ய ப்ரஹ்மணி ஸம்லீநம் ஸமாதிஸ்தம் ததோச்யதே । த்யாயதஃ பரமாத்மாநமாத்மஸ்தம் யஸ்ய யோகிநஃ ॥ ௧,௨௩௫.

யாருடைய மனம் பரப்பிரம்மத்தில் கரைந்திருக்கிறதோ, அவர் சமாதி நிலையில் இருக்கிறார்; யோகி தன் உள்ளே இருக்கும் பரமாத்மாவை தியானிக்கிறான்.

மநஸ்தந்மயதாம் யாதி ஸமாதிஸ்தஃ ஸ கீர்திதஃ । சித்தஸ்ய ஸ்திரதா ப்ராந்திர்தைர்மநஸ்யம் ப்ரமாததா ॥ ௧,௨௩௫.

மனம் அந்த பொருளில் முழுமையாக லயித்துவிட்டால், அவன் சமாதியில் நிலைபெற்றவன் என்று கூறப்படுகிறான். மனத்தின் நிலைகள் - நிலைத்திருத்தல், குழப்பம், மனச்சோர்வு, கவனக்குறைவு - இவை அனைத்தும் மனதின் தன்மைகள்.

யோகிநாம் கதிதா தோஷா யோகவிக்நப்ரவர்தகாஃ । ஸ்தித்யர்தம் மநஸஃ ஸர்வம் ஸ்தூலரூபம் விசிந்தயேத் ॥ ௧,௨௩௫.

யோகிகளுக்குக் கூறப்பட்ட குறைகள் யோகத்திற்கு தடையாகும். மனம் நிலைத்திருக்க, எல்லா வெளிப்படையான வடிவங்களையும் மனதில் சிந்திக்க வேண்டும்.

தத்வ்ரதம் நிஶ்சலீபூதம் ஸூய்யஸ்தம் ஸ்திரதாம் வ்ரஜேத் । ந விநா பரமாத்மாநம் கிஞ்சிஜ்ஜகதி வித்யதே ॥ ௧,௨௩௫.

அந்த விரதம் அசையாமல், சூரியனில் நிலைபெற்றால், அது உறுதியை அடைகிறது. பரமாத்மாவைத் தவிர இந்த உலகில் எதுவும் இல்லை.

விஶ்வரூபம் தமேவைகமிதி ஜ்ஞாத்வா விமுஞ்சதி । ஓங்காரம் பரமம் ப்ரஹ்ம த்யாயேதப்ஜஸ்திதம் விபும் ॥ ௧,௨௩௫.

அவன் ஒருவனே இந்த உலகிற்கு எல்லா வடிவங்களும் என்று அறிந்தவுடன், ஆசைகளை விட்டுவிடுகிறான். ஓம் என்ற பரம்பொருளை, அத்துடன் எல்லாவற்றிலும் நிறைந்தவனை, தாமரையில் அமர்ந்தவனை தியானிக்க வேண்டும்.

க்ஷேத்ரக்ஷேத்ரஜ்ஞரஹிதம் ஜபேந்மாத்ராத்ரயாந்விதம் । ஹ்ரு'தி ஸஞ்சிந்தயேத்பூர்வம் ப்ரதாநம் தஸ்ய சோபரி ॥ ௧,௨௩௫.

க்ஷேத்திரமும் க்ஷேத்திரஞானியும் இல்லாத, மூன்று அளவுகளும் உடைய ஓம் என்ற மந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும். முதலில் இதயத்தில் அந்த ஆதிப்பொருளை, அதன் மேலாகவும் சிந்திக்க வேண்டும்.

தமோ ரஜஸ்ததா ஸத்த்வம் மண்டலத்ரிதயம் க்ரமாத் । க்ரு'ஷ்ணரக்தஸிதம் தஸ்மிந்புருஷம் ஜீவஸம்ஜ்ஞிதம் ॥ ௧,௨௩௫.

இருள், ஆசை, நன்மை என்ற மூன்று வட்டங்கள் முறையே கருப்பு, சிவப்பு, வெள்ளை நிறங்களில் உள்ளன. அவற்றுக்குள் உயிரென அழைக்கப்படும் அந்த மனிதன் இருக்கிறான்.

தஸ்யோபரி குணைஶ்வர்யமஷ்டபத்ரம் ஸரோருஹம் । ஜ்ஞாநம் து கர்ணிகா தத்ர விஜ்ஞாநம் கேஸராஃ ஸ்ம்ரு'தாஃ ॥ ௧,௨௩௫.

அதன் மேல் குணங்களின் சிறப்பை காட்டும் எட்டுத் தளிர்கள் உடைய தாமரை உள்ளது. அதில் அறிவு கர்ணிகையாகும்; விவேகம் அதன் ரேஷ்மிகள் எனப்படுகிறது.

வைராக்யநாலம் தத்கந்தோ வைஷ்ணவோ தர்ம உத்தமஃ । கர்ணிகாயாம் ஸ்திதம் தத்ர ஜீவவந்நிஶ்சலம் விபு ॥ ௧,௨௩௫.

விரகமே அதன் தண்டு; அதன் வேர் உயர்ந்த வைஷ்ணவ தர்மம். அந்த கர்ணிகையில், உயிர்போல் அசையாமல், எல்லாவற்றிலும் நிறைந்தவன் இருக்கிறான்.

த்யாயேதுரஸி ஸம்யுக்தமோங்காரம் முக்திஸாதகம் । த்யாயந்யதி த்யஜேத்ப்ராணாந்யாதி ப்ரஹ்ம ஸ்வஸந்நிதிம் ॥ ௧,௨௩௫.

இதயத்தில் ஒன்றாக இணைந்த ஓம் என்ற மந்திரத்தை, விடுதலைக்கான வழியாக தியானிக்க வேண்டும். தியானிக்கும்போது உயிரை விட்டால், பிரம்மத்தில், தன் சொந்த இடத்தில் சேர்கிறான்.

ஹரிம் ஸம்ஸ்தாப்ய தேஹாப்ஜே த்யாயந்யோ கீ ச பக்திபாக் । ஆத்மாநமாத்மநா கேசித்பஶ்யந்தி த்யாநசக்ஷுஷஃ ॥ ௧,௨௩௫.

உடல் எனும் தாமரையில் ஹரியை நிறுவி, யோகி பக்தியுடன் தியானிக்கிறான். சிலர் தியானக் கண்கள் மூலம், ஆத்மாவை ஆத்மாவால் காண்கிறார்கள்.