கருடபுராணம்

லோபோ மோஹஃ க்ரோத ஏதைர்யுக்தஃ பாபம் நரஶ்சரேத் । ஹஸ்தாவுபஸ்தமுதரம் வாக்சதுர்தோ சதுஷ்டயம் ॥ ௧,௨௩௫.

பொறாமை, மயக்கம், கோபம் ஆகியவற்றுடன் இணைந்த மனிதன் பாவம் செய்கிறான். கைகள், பிறப்புறுப்பு, வயிறு, வாக்கு — இந்த நான்கு,

ஏதத்ஸுஸம்யதம் யஸ்ய ஸ விப்ரஃ கத்யதே புதைஃ (தஃ) । பரவித்தம் ந க்ரு'ஹ்ணாதி ந ஹிம்ஸாம் குருதே ததா ॥ ௧,௨௩௫.

இவை யாரிடம் நன்றாக கட்டுப்பட்டிருக்கின்றனவோ, அவரை அறிவாளிகள் பண்டிதன் என்று அழைப்பார்கள்; அவர் பிறருடைய செல்வத்தை எடுக்கமாட்டார், வன்முறையும் செய்யமாட்டார்.

நாக்ஷக்ரீடாரதோ யஸ்து ஹஸ்தௌ தஸ்ய ஸுஸம்யதௌ । பரஸ்த்ரீவர்ஜநரதஸ்தஸ்யோபஸ்தம் ஸுஸம்யதம் ॥ ௧,௨௩௫.

யார் சூதாடுவதில் ஆர்வம் காட்டாதாரோ, அவருடைய கைகள் நன்றாக கட்டுப்பட்டவை; யார் பிற பெண்களைத் தவிர்ப்பதில் மகிழ்வடைகிறாரோ, அவருடைய பிறப்புறுப்பு கட்டுப்பட்டது.

அலோலுபமிதம் புங்க்தே ஜடரம் தஸ்ய ஸம்யதம் । ஸத்யம் ஹிதம் மிதம் ப்ரூதே யஸ்மாத்வாக்தஸ்ய ஸம்யதா ॥ ௧,௨௩௫.

யார் ஆசை இல்லாமல் உணவு உண்ணுகிறாரோ, அவருடைய வயிறு கட்டுப்பட்டது; யார் உண்மை, நன்மை, அளவான சொற்கள் பேசுகிறாரோ, அவருடைய வாக்கு கட்டுப்பட்டது.

யஸ்ய ஸம்யதாந்யேதாநி தஸ்ய கிம் தபஸாத்வரைஃ । ஐக்யம் யத்புத்திமநஸோரிந்த்ரியாணாம் ச ஸர்வதா ॥ ௧,௨௩௫.

இவை யாரிடம் கட்டுப்பட்டுள்ளனவோ, அவருக்கு தவம் அல்லது யாகம் தேவையில்லை; புத்தி, மனம், மற்றும் இంద్రியங்கள் எப்போதும் ஒன்றாக இருப்பதே முக்கியம்.

ஸபீஜம் வாபி நிர்போஜம் த்யாநமேதத்ப்ரகீர்திதம் । ப்ருவோர்மத்யே ஸ்திதாம் புத்திம் விஷயேஷு யுநக்தி யஃ ॥ ௧,௨௩௫.

விதையுடன் இருந்தாலும், விதையில்லாமல் இருந்தாலும், இதையே தியானம் என்று கூறுவர்; யார் புத்தியை கண்களுக்கிடையே வைத்து பொருள்களில் நிலைநிறுத்துகிறாரோ,

ஹந்த்ரியாணாமுபரமே மநஸி ஹ்யவ்யவஸ்திதே ॥ ௧,௨௩௫.

அப்போது இन्द्रியங்கள் நிற்கும், மனம் நிலைபெறாமல் இருக்கும்.

ஸ்வப்நாந்பஶ்யத்யஸௌ ஜீவோ பாஹ்யாநாப்யந்தராநத । ஜீவோ ஜாக்ரதவஸ்தாயாமேவமாஹுர்விபாஶ்சிதஃ ॥ ௧,௨௩௫.

அப்போது அந்த உயிர் வெளிப்புறமும் உள்ளுறையும் கனவுகளை காணும்; விழிப்பிலிருக்கும் போது உயிர் இப்படியே இருக்கிறது என்று ஞானிகள் கூறுகிறார்கள்.

ஹ்ரு'தி ஸ்திதஃ ஸ தமஸா மோஹிதோ ந ஸ்மரத்யபி । யதா தஸ்ய குதோ வேதி ஸுஷுப்திரிதி கத்யதே ॥ ௧,௨௩௫.

அவன் இதயத்தில் இருக்கும்போது, இருளால் மயங்கிறான், எதையும் நினைவுகூர முடியாது; எங்கிருந்து வந்தது, எப்படியென்று அறியாத நிலை, அதையே ஆழ்ந்த நித்திரை என்று கூறுவர்.

ஜாக்ரதோ யஸ்ய நோ தந்த்ரா ந மோஹோ ந ப்ரமஸ்ததா । உத்பத்யதே ந ஜாநாதி ஶப்தார்தவிஷயாந்வஶீ ॥ ௧,௨௩௫.

யாருக்கு விழிப்பில் தூக்கம், மயக்கம், குழப்பம் எதுவும் இல்லையோ, அவர் ஒலி, பொருள் முதலியவற்றை அறியாமல், தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டிருப்பார்.

இந்த்ரியாணி ஸமாஹ்ரு'த்ய விஷயேப்யோ மநஸ்ததா । புத்த்யாஹங்காரமபி ச ப்ரக்ரு'த்யா புத்திமேவ ச ॥ ௧,௨௩௫.

இन्द्रியங்களை அதன் பொருள்களிலிருந்து, மனத்தையும் அதுபோல், புத்தி, அஹங்காரம், மற்றும் புத்தியை இயல்பாகவே விலக்கிக் கொள்வது,

ஸம்யம்ய ப்ரக்ரு'திம் சாபி சிச்சக்த்யா கேவலே ஸ்திதஃ । பஶ்யத்யாத்மாநி சாத்மாநமாத்மநாத்மப்ரகாஶகம் ॥ ௧,௨௩௫.

சித்தசக்தியால் இயற்கையை அடக்கி, அதிலேயே நிலைபெற்று, ஆன்மா தன்னைத் தானே, தன்னுள் ஒளிரும் ஆன்மாவாகக் காண்கிறது.

சித்ரூபமம்ரு'தம் ஶுத்தம் நிஷ்க்ரியம் வ்யாபகம் ஶிவம் । துரீயாயாமவஸ்தாயாமாஸ்திதோऽஸௌ ந ஸம்ஶயஃ ॥ ௧,௨௩௫.

நான்காவது நிலைமையில், சந்தேகம் இல்லை, அவர் தூய, அழிவில்லாத, செயல் இல்லாத, எல்லாவிடத்திலும் பரவிய, மங்களமான சித்தாகவே இருக்கிறார்.

ஶப்தாதயோ குணாஃ பஞ்ச ஸத்த்வாத்யாஶ்ச குணாஸ்த்ரயஃ । புர்யஷ்டகஸ்ய பத்மஸ்ய பத்ராண்யஷ்டௌ ச தாநி ஹி ॥ ௧,௨௩௫.

ஒலி முதலான ஐந்து குணங்கள், சத்துவம் முதலான மூன்று குணங்கள் சேர்ந்து, அந்த சூட்சும உடல் என்ற தாமரைப்பூவின் எட்டு இதழ்கள் ஆகும்.

ஸாம்யாவஸ்தா குணக்ரு'தா ப்ரக்ரு'திஸ்தத்ர கர்ணிகா । கர்ணிகாயாம் ஸ்திதோ தேவோ தேஹீ சித்ரூப ஏவ ஹி ॥ ௧,௨௩௫.

குணங்களால் உண்டாகும் சமநிலை அந்த தாமரையின் மையம்; அந்த மையத்தில் சித்தரூபமான தேவன், உடலோடு இருப்பவர், தங்கி இருக்கிறார்.

புர்யஷ்டகம் பரித்யஜ்ய ப்ரக்ரு'திஞ்ச குணாத்மிகாம் । யதா யாதி ததா ஜீவோ யாதி முக்திம் ந ஸம்ஶயஃ ॥ ௧,௨௩௫.

யார் சூட்சும உடலையும் குணங்களால் ஆன இயற்கையையும் விட்டு விடுகிறாரோ, அவர் ஆன்மா நிச்சயமாக விடுதலை அடைகிறது.

ப்ராணாயாமோ ஜபஶ்சைவ ப்ரத்யாஹாரோऽத தாரணா । த்யாநம் ஸமாதிரித்யேதே ஷட்யோகஸ்ய ப்ரஸாதகாஃ ॥ ௧,௨௩௫.

உயிர்வாயு ஒழுங்குபடுத்தல், ஜபம், இంద్రியங்களைப் பின்வாங்குதல், ஒருமனதாக கவனம் செலுத்துதல், தியானம், சமாதி — இவை ஆறும் யோகத்திற்கு வழிகாட்டும் முறைகள்.

பாபக்ஷயே தேவதாநாம் ப்ரீதிரிந்த்ரியஸம்யமஃ । ஜபத்யாநயுதோ கர்போ விபரீதஸ்த்வகர்பகஃ ॥ ௧,௨௩௫.

பாவங்கள் நீங்கும்போது தேவர்கள் மகிழ்ச்சி அடைகிறார்கள், இந்திரியங்களை அடக்க முடிகிறது; ஜபம், தியானம் ஆகியவை கருவுடன் சேரும், அதற்கு மாறாக இருப்பது கருவில்லாத நிலை எனப்படும்.

ஷட்த்ரிம்ஶந்மாத்ரகஃ ஶ்ரேஷ்டஶ்சதுர்விம்ஶதிமாத்ரகஃ । மத்யோ த்வாதஶமாத்ரஸ்து ஓங்காரம் ஸததம் ஜபேத் ॥ ௧,௨௩௫.

முப்பத்தாறு, இருபத்து நான்கு, பன்னிரண்டு அளவுகளில் ஓம் என்ற மந்திரத்தை எப்போதும் ஜபிக்க வேண்டும்; அதில் முதன்மையானது முப்பத்தாறு, நடுத்தரமானது இருபத்து நான்கு, குறைந்தது பன்னிரண்டு.

வாசகே ப்ரணவே ஜ்ஞாதே வாச்யம் ப்ரஹ்ம ப்ரஸீததி । (ஓம்நமோ விஷ்ணவே).ஷஷ்டாக்ஷரஶ்ச ஜப்தவ்யோ காயத்த்ரீ த்வாதஶாக்ஷரீ ॥ ௧,௨௩௫.

ஓம் என்ற ஒலியை உணர்ந்தால், அதனால் குறிக்கப்படும் பரப்பிரம்மம் மகிழ்ச்சி அடைகிறது. ஆறு எழுத்து மந்திரமும், பன்னிரண்டு எழுத்து காயத்ரி மந்திரமும் ஜபிக்க வேண்டும்.

ஸர்வேஷாமிந்த்ரியாணாம் து ப்ரவ்ரு'திர்விஷயேஷு ச । நிவ்ரு'த்திர்மநஸஸ்தஸ்யாஃ ப்ரத்யாஹாரஃ ப்ரகீர்திதஃ ॥ ௧,௨௩௫.

அனைத்து இந்திரியங்களும் பொருள்களிலிருந்து விலகி, மனமும் அவற்றிலிருந்து பின்வாங்குவது தான் ப்ரத்தியாஹாரம் என அழைக்கப்படுகிறது.

இந்த்ரியாணீந்த்ரியார்தேப்யஃ ஸமாஹ்ரு'த்ய ஹிதோ ஹி ஸஃ । ஸஹஸா ஸஹ புத்த்யா ச ப்ரத்யாஹாரேஷு ஸம்ஸ்திதஃ ॥ ௧,௨௩௫.

யார் இந்திரியங்களை அதன் பொருள்களிலிருந்து, புத்தியுடன் சேர்த்து திரும்பப் பெறுகிறாரோ, அவர் ப்ரத்தியாஹார நிலை அடைந்தவராக இருக்கிறார்.

ப்ராணாயாமைர்த்வாதஶபிர்யாவத்காலஃக்ரு'தோ பவேத் । யஸ்தாவத்காலபர்யந்தம் மநோ ப்ரஹ்மணி தாரயேத் ॥ ௧,௨௩௫.

பன்னிரண்டு உயிர்வாயு ஒழுங்குபடுத்தல்களைச் செய்தால், அந்த நேரம் இருக்கும் வரை மனதை பரப்பிரம்மத்தில் நிலைநிறுத்த வேண்டும்.

த்யாயந்ந சலதே யஸ்ய மநோபித்யாயதோ ப்ரு'ஶம் ॥ ௧,௨௩௫.

தியானம் செய்பவன் ஆழமாக மனதைச் செலுத்தும் போது, அவனது மனம் அசையாது.

ப்ராப்யாவதிக்ரு'தம் காலம் யாவத்ஸா தாரணா ஸ்ம்ரு'தா । த்யேயே ஸக்தம் மநோ யஸ்ய த்யேயமேவாநுபஶ்யதி ॥ ௧,௨௩௫.

நிச்சயிக்கப்பட்ட காலம் முடியும் வரை மனதை ஒரே பொருளில் நிலைநிறுத்துவது தான் தாரணை; யாருடைய மனம் தியானப் பொருளில் உறுதியாய் இருக்கிறதோ, அவர் அதையே காண்கிறார்.

நாந்யம் பதார்தம் ஜாநாதி த்யாநமேதத்ப்ரகீர்திதம் । த்யேயே மநோ நிஶ்சலதாம் யாதி த்யேயம் விசிந்தயந் ॥ ௧,௨௩௫.

வேறு எந்தப் பொருளையும் அறியாத நிலைதான் தியானம் எனப்படுகிறது; தியானப் பொருளை எண்ணும் போது மனம் அசையாமல் இருக்கிறது.

யத்தத்த்யாநம் பரம் ப்ரோக்தம் முநிபிர்த்யாநசிந்தகைஃ । த்யேயமேவ ஹி ஸர்வத்ர த்யாதா தந்மயதாம் கதஃ ॥ ௧,௨௩௫.

முனிவர்கள் கூறும் அந்த உயர்ந்த தியானம் என்பது, எங்கு இருந்தாலும் தியானிப்பவர் தியானப் பொருளோடு ஒன்றாகும் நிலைதான்.

பஶ்யதி த்வைதரஹிதம் ஸமாதிஃ ஸோऽபிதீயதே । மநஃ ஸங்கல்பரஹிதமிந்த்ரியார்தாந்ந சிந்தயேத் ॥ ௧,௨௩௫.

இருமை இல்லாததை காண்பது சமாதி எனப்படுகிறது; மனம் விருப்பம் இல்லாமல், இந்திரியப் பொருள்களை நினைக்காது.

யஸ்ய ப்ரஹ்மணி ஸம்லீநம் ஸமாதிஸ்தம் ததோச்யதே । த்யாயதஃ பரமாத்மாநமாத்மஸ்தம் யஸ்ய யோகிநஃ ॥ ௧,௨௩௫.

யாருடைய மனம் பரப்பிரம்மத்தில் கரைந்திருக்கிறதோ, அவர் சமாதி நிலையில் இருக்கிறார்; யோகி தன் உள்ளே இருக்கும் பரமாத்மாவை தியானிக்கிறான்.