கருடபுராணம்

ஏவம் மயோக்தம் பரமப்ரபாவமாத்யந்தஹீநஸ்ய பரஸ்ய விஷ்ணோஃ । தஸ்மாத்விசிந்த்யஃ பரமேஶ்வரோऽஸௌ விமுக்திகாமேந நரேண ஸம்யக் ॥ ௧,௨௩௪.

ஆதியும் அந்தமும் இல்லாத பரமான விஷ்ணுவின் உயர்ந்த சக்தியை இவ்வாறு நான் கூறினேன். ஆகவே, விடுதலை விரும்பும் மனிதன் அவனை மனதில் நிறைவாகத் தியானிக்க வேண்டும்.

போதஸ்வரூபம் புருஷம் புராணமாதித்யவர்ணம் விமலம் விஶுத்தம் । ஸஞ்சிந்த்ய விஷ்ணும் பரமத்விதீயம் கஸ்தத்ர யோகீ ந லம்ய ப்ரயாதி ॥ ௧,௨௩௪.

அறிவின் வடிவான, பழமையானவன், சூரியன் போல் ஒளிவிடும், தூய்மையான, பரமன், இரண்டில்லாத விஷ்ணுவை தியானித்தால், யார் அந்த யோகிகளில் விடுதலை அடையாமல் இருப்பார்?

இமம் ஸ்தவம் யஃ ஸததம் மநுஷ்யஃ படேச்ச தத்வத்ப்ரயதஃ ப்ரஶாந்தஃ । ஸ தூதபாப்மா விததப்ரபாவஃ ப்ரயாதி லோகம் விததம் முராரேஃ ॥ ௧,௨௩௪.

எப்போதும் அமைதியுடன், ஒழுங்காக இந்த ஸ்தோத்திரத்தை தொடர்ந்து பாராயணம் செய்யும் மனிதன், பாவம் நீங்கி, ஒளிவீசும் ஒருவனாகி, முராரியின் உலகத்தை அடைவான்.

யஃ ப்ரார்தயத்யர்தமஶேஷஸௌக்யம் தர்மம் ச காமம் ச ததைவ மோக்ஷம் । ஸ ஸர்வமுத்ஸ்ரு'ஜ்ய பரம் புராணம் ப்ரயாதி விஷ்ணும் ஶரணம் வரேண்யம் ॥ ௧,௨௩௪.

யார் செல்வம், முழு மகிழ்ச்சி, தர்மம், இன்பம், மேலும் விடுதலை ஆகியவற்றை நாடுகிறார்களோ, அவர்கள் இவை அனைத்தையும் விட்டு, பரமனும் பழமையானும் ஆன உயர்ந்த விஷ்ணுவை சரணாகச் செல்கிறார்கள்.

விபும் ப்ரபும் விஶ்வதரம் விஶுத்தமஶேஷஸம்ஸாரவிநாஶஹேதும் । யோ வாஸுதேவம் விமலம் ப்ரபந்நஃ ஸ மோக்ஷமாப்நோதி விமுக்தஸங்கஃ ॥ ௧,௨௩௪.

யார் வியாபகனும், எல்லாவற்றையும் தாங்குபவரும், தூயவரும், இந்த உலக வாழ்க்கையை முற்றிலும் அழிப்பதற்குக் காரணமான வாசுதேவனை சரணடைந்தார்களோ, அவர்கள் பந்தங்களை விட்டு விடுதலையை அடைகிறார்கள்.

ஶ்ரீகருடமஹாபுராணம் ௨௩௫ ஸூத உவாச வேதாந்தஸாங்க்யஸித்தாந்தப்ரஹ்மஜ்ஞாநம் வதாம்யஹம் । அஹம் ப்ரஹ்ம பரம் ஜ்யோதிர்விஷ்ணுரித்யேவ சிந்தயந் ॥ ௧,௨௩௫.

சூதர் கூறினார்: வேதாந்தம் மற்றும் சாங்க்யம் ஆகியவற்றால் நிலைபெற்ற பிரம்ம அறிவை நான் விளக்குகிறேன். 'நான் பிரம்மம், பரம ஜோதி, விஷ்ணு' என்று தியானிக்க வேண்டும்.

ஸூர்யே ஹ்ரு'த்வ்யோம்நி வஹ்நௌ ச ஜ்யோதிரேகம் த்ரிதா ஸ்திதம் । யதா ஸர்பிஃ ஶீரஸ்தம் கவாம் ந குருதே பலம் ॥ ௧,௨௩௫.

ஒரே ஒளி சூரியனிலும், இதய அகலத்திலும், அக்கினியிலும் மூன்று வகையாக இருக்கிறது; அது பசுமையில் இருக்கும் நெய் போல, பசுக்களுக்கு உடல் வலிமை தருவதில்லை.

நிர்கதம் கர்மஸம்யுக்தம் தத்தம் தாஸாம் மஹா பலம் । ததா விஷ்ணுஃ ஶரீரஸ்தோ ந கரோதி ஹிதம் நணாம் ॥ ௧,௨௩௫.

அது பிரித்தெடுத்து செயலில் சேர்க்கப்படும்போது, பசுக்களுக்கு பெரிய வலிமை தரும்; அதுபோல், விஷ்ணு உடலில் இருந்தாலும், மனிதர்களுக்கு நன்மை செய்யவில்லை.

விநாராதநயா தேவஃ ஸர்வகஃ பரமேஶ்வரஃ । ஆருருக்ஷுமதீநாம் து கர்மஜ்ஞாநமுதாஹ்ரு'தம் ॥ ௧,௨௩௫.

வழிபாடு இல்லாமல், எல்லா இடங்களிலும் இருக்கும் பரம ஈச்வரன் நன்மை தரமாட்டார்; உயர விரும்புவோருக்கு கர்ம அறிவே கூறப்பட்டுள்ளது.

ஆரூடயோகவ்ரு'க்ஷாணாம் ஜ்ஞாநம் த்யாகம் பரம் மதம் । ஜ்ஞாதுமிச்சதி ஶப்தாதீந்ராகோ த்வேஷோऽத ஜாயதே ॥ ௧,௨௩௫.

யோக மரத்தில் ஏறியவர்களுக்கு அறிவும், துறவும் மிக உயர்ந்தவை என்று கருதப்படுகிறது. ஒலி முதலானவற்றை அறிய விரும்பினால், ஆசையும் வெறுப்பும் உண்டாகும்.

லோபோ மோஹஃ க்ரோத ஏதைர்யுக்தஃ பாபம் நரஶ்சரேத் । ஹஸ்தாவுபஸ்தமுதரம் வாக்சதுர்தோ சதுஷ்டயம் ॥ ௧,௨௩௫.

பொறாமை, மயக்கம், கோபம் ஆகியவற்றுடன் இணைந்த மனிதன் பாவம் செய்கிறான். கைகள், பிறப்புறுப்பு, வயிறு, வாக்கு — இந்த நான்கு,

ஏதத்ஸுஸம்யதம் யஸ்ய ஸ விப்ரஃ கத்யதே புதைஃ (தஃ) । பரவித்தம் ந க்ரு'ஹ்ணாதி ந ஹிம்ஸாம் குருதே ததா ॥ ௧,௨௩௫.

இவை யாரிடம் நன்றாக கட்டுப்பட்டிருக்கின்றனவோ, அவரை அறிவாளிகள் பண்டிதன் என்று அழைப்பார்கள்; அவர் பிறருடைய செல்வத்தை எடுக்கமாட்டார், வன்முறையும் செய்யமாட்டார்.

நாக்ஷக்ரீடாரதோ யஸ்து ஹஸ்தௌ தஸ்ய ஸுஸம்யதௌ । பரஸ்த்ரீவர்ஜநரதஸ்தஸ்யோபஸ்தம் ஸுஸம்யதம் ॥ ௧,௨௩௫.

யார் சூதாடுவதில் ஆர்வம் காட்டாதாரோ, அவருடைய கைகள் நன்றாக கட்டுப்பட்டவை; யார் பிற பெண்களைத் தவிர்ப்பதில் மகிழ்வடைகிறாரோ, அவருடைய பிறப்புறுப்பு கட்டுப்பட்டது.

அலோலுபமிதம் புங்க்தே ஜடரம் தஸ்ய ஸம்யதம் । ஸத்யம் ஹிதம் மிதம் ப்ரூதே யஸ்மாத்வாக்தஸ்ய ஸம்யதா ॥ ௧,௨௩௫.

யார் ஆசை இல்லாமல் உணவு உண்ணுகிறாரோ, அவருடைய வயிறு கட்டுப்பட்டது; யார் உண்மை, நன்மை, அளவான சொற்கள் பேசுகிறாரோ, அவருடைய வாக்கு கட்டுப்பட்டது.

யஸ்ய ஸம்யதாந்யேதாநி தஸ்ய கிம் தபஸாத்வரைஃ । ஐக்யம் யத்புத்திமநஸோரிந்த்ரியாணாம் ச ஸர்வதா ॥ ௧,௨௩௫.

இவை யாரிடம் கட்டுப்பட்டுள்ளனவோ, அவருக்கு தவம் அல்லது யாகம் தேவையில்லை; புத்தி, மனம், மற்றும் இంద్రியங்கள் எப்போதும் ஒன்றாக இருப்பதே முக்கியம்.

ஸபீஜம் வாபி நிர்போஜம் த்யாநமேதத்ப்ரகீர்திதம் । ப்ருவோர்மத்யே ஸ்திதாம் புத்திம் விஷயேஷு யுநக்தி யஃ ॥ ௧,௨௩௫.

விதையுடன் இருந்தாலும், விதையில்லாமல் இருந்தாலும், இதையே தியானம் என்று கூறுவர்; யார் புத்தியை கண்களுக்கிடையே வைத்து பொருள்களில் நிலைநிறுத்துகிறாரோ,

ஹந்த்ரியாணாமுபரமே மநஸி ஹ்யவ்யவஸ்திதே ॥ ௧,௨௩௫.

அப்போது இन्द्रியங்கள் நிற்கும், மனம் நிலைபெறாமல் இருக்கும்.

ஸ்வப்நாந்பஶ்யத்யஸௌ ஜீவோ பாஹ்யாநாப்யந்தராநத । ஜீவோ ஜாக்ரதவஸ்தாயாமேவமாஹுர்விபாஶ்சிதஃ ॥ ௧,௨௩௫.

அப்போது அந்த உயிர் வெளிப்புறமும் உள்ளுறையும் கனவுகளை காணும்; விழிப்பிலிருக்கும் போது உயிர் இப்படியே இருக்கிறது என்று ஞானிகள் கூறுகிறார்கள்.

ஹ்ரு'தி ஸ்திதஃ ஸ தமஸா மோஹிதோ ந ஸ்மரத்யபி । யதா தஸ்ய குதோ வேதி ஸுஷுப்திரிதி கத்யதே ॥ ௧,௨௩௫.

அவன் இதயத்தில் இருக்கும்போது, இருளால் மயங்கிறான், எதையும் நினைவுகூர முடியாது; எங்கிருந்து வந்தது, எப்படியென்று அறியாத நிலை, அதையே ஆழ்ந்த நித்திரை என்று கூறுவர்.

ஜாக்ரதோ யஸ்ய நோ தந்த்ரா ந மோஹோ ந ப்ரமஸ்ததா । உத்பத்யதே ந ஜாநாதி ஶப்தார்தவிஷயாந்வஶீ ॥ ௧,௨௩௫.

யாருக்கு விழிப்பில் தூக்கம், மயக்கம், குழப்பம் எதுவும் இல்லையோ, அவர் ஒலி, பொருள் முதலியவற்றை அறியாமல், தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டிருப்பார்.

இந்த்ரியாணி ஸமாஹ்ரு'த்ய விஷயேப்யோ மநஸ்ததா । புத்த்யாஹங்காரமபி ச ப்ரக்ரு'த்யா புத்திமேவ ச ॥ ௧,௨௩௫.

இन्द्रியங்களை அதன் பொருள்களிலிருந்து, மனத்தையும் அதுபோல், புத்தி, அஹங்காரம், மற்றும் புத்தியை இயல்பாகவே விலக்கிக் கொள்வது,

ஸம்யம்ய ப்ரக்ரு'திம் சாபி சிச்சக்த்யா கேவலே ஸ்திதஃ । பஶ்யத்யாத்மாநி சாத்மாநமாத்மநாத்மப்ரகாஶகம் ॥ ௧,௨௩௫.

சித்தசக்தியால் இயற்கையை அடக்கி, அதிலேயே நிலைபெற்று, ஆன்மா தன்னைத் தானே, தன்னுள் ஒளிரும் ஆன்மாவாகக் காண்கிறது.

சித்ரூபமம்ரு'தம் ஶுத்தம் நிஷ்க்ரியம் வ்யாபகம் ஶிவம் । துரீயாயாமவஸ்தாயாமாஸ்திதோऽஸௌ ந ஸம்ஶயஃ ॥ ௧,௨௩௫.

நான்காவது நிலைமையில், சந்தேகம் இல்லை, அவர் தூய, அழிவில்லாத, செயல் இல்லாத, எல்லாவிடத்திலும் பரவிய, மங்களமான சித்தாகவே இருக்கிறார்.

ஶப்தாதயோ குணாஃ பஞ்ச ஸத்த்வாத்யாஶ்ச குணாஸ்த்ரயஃ । புர்யஷ்டகஸ்ய பத்மஸ்ய பத்ராண்யஷ்டௌ ச தாநி ஹி ॥ ௧,௨௩௫.

ஒலி முதலான ஐந்து குணங்கள், சத்துவம் முதலான மூன்று குணங்கள் சேர்ந்து, அந்த சூட்சும உடல் என்ற தாமரைப்பூவின் எட்டு இதழ்கள் ஆகும்.

ஸாம்யாவஸ்தா குணக்ரு'தா ப்ரக்ரு'திஸ்தத்ர கர்ணிகா । கர்ணிகாயாம் ஸ்திதோ தேவோ தேஹீ சித்ரூப ஏவ ஹி ॥ ௧,௨௩௫.

குணங்களால் உண்டாகும் சமநிலை அந்த தாமரையின் மையம்; அந்த மையத்தில் சித்தரூபமான தேவன், உடலோடு இருப்பவர், தங்கி இருக்கிறார்.

புர்யஷ்டகம் பரித்யஜ்ய ப்ரக்ரு'திஞ்ச குணாத்மிகாம் । யதா யாதி ததா ஜீவோ யாதி முக்திம் ந ஸம்ஶயஃ ॥ ௧,௨௩௫.

யார் சூட்சும உடலையும் குணங்களால் ஆன இயற்கையையும் விட்டு விடுகிறாரோ, அவர் ஆன்மா நிச்சயமாக விடுதலை அடைகிறது.

ப்ராணாயாமோ ஜபஶ்சைவ ப்ரத்யாஹாரோऽத தாரணா । த்யாநம் ஸமாதிரித்யேதே ஷட்யோகஸ்ய ப்ரஸாதகாஃ ॥ ௧,௨௩௫.

உயிர்வாயு ஒழுங்குபடுத்தல், ஜபம், இంద్రியங்களைப் பின்வாங்குதல், ஒருமனதாக கவனம் செலுத்துதல், தியானம், சமாதி — இவை ஆறும் யோகத்திற்கு வழிகாட்டும் முறைகள்.

பாபக்ஷயே தேவதாநாம் ப்ரீதிரிந்த்ரியஸம்யமஃ । ஜபத்யாநயுதோ கர்போ விபரீதஸ்த்வகர்பகஃ ॥ ௧,௨௩௫.

பாவங்கள் நீங்கும்போது தேவர்கள் மகிழ்ச்சி அடைகிறார்கள், இந்திரியங்களை அடக்க முடிகிறது; ஜபம், தியானம் ஆகியவை கருவுடன் சேரும், அதற்கு மாறாக இருப்பது கருவில்லாத நிலை எனப்படும்.

ஷட்த்ரிம்ஶந்மாத்ரகஃ ஶ்ரேஷ்டஶ்சதுர்விம்ஶதிமாத்ரகஃ । மத்யோ த்வாதஶமாத்ரஸ்து ஓங்காரம் ஸததம் ஜபேத் ॥ ௧,௨௩௫.

முப்பத்தாறு, இருபத்து நான்கு, பன்னிரண்டு அளவுகளில் ஓம் என்ற மந்திரத்தை எப்போதும் ஜபிக்க வேண்டும்; அதில் முதன்மையானது முப்பத்தாறு, நடுத்தரமானது இருபத்து நான்கு, குறைந்தது பன்னிரண்டு.