கருடபுராணம்

பகவந் பக்ஷயிஷ்யாமஃ ஸதேவாஸுரமாநுஷம் । த்வத்ப்ரஸாதாஜ்ஜகத்ஸர்வம் ததநுஜ்ஞாதுமர்ஹஸி ॥ ௧,௨௩௧.

"அண்டகோசத்திலுள்ள தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள் எல்லாரையும் உமது அருளால் நாங்கள் உண்ண விரும்புகிறோம்; இந்த உலகத்தை அனுமதிக்க வேண்டும்" என்று கூறினார்கள்.

ஶங்கரௌவாச । பவதீபிஃ ப்ரஜாஃ ஸர்வா ரக்ஷணீயா ந ஸம்ஶயஃ । தஸ்மாட்வோரதரப்ராயம் மநஃ ஶீக்ரம் நிவர்த்யதாம் ॥ ௧,௨௩௧.

சங்கரன் சொன்னான்: "நீங்கள் எல்லா உயிர்களையும் காப்பாற்ற வேண்டும் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை; ஆகவே இந்த மிகையான ஆசையை விரைவில் மனதில் இருந்து விலக்குங்கள்."

இத்யேவம் ஶங்கரேணோக்தமநாத்ரு'த்ய து தத்வசஃ । பக்ஷயாமாஸுரவ்யக்ராஸ்த்ரைலோக்யம் ஸசராசரம் ॥ ௧,௨௩௧.

சங்கரன் சொன்ன வார்த்தையை அவர்கள் பொருட்படுத்தாமல், பேராசையுடன் மூன்று உலகங்களையும், அசையும் அசையாத அனைத்தையும் உண்ண ஆரம்பித்தார்கள்.

த்ரைலோக்யே பக்ஷ்யமாணே து ததா மாத்ரு'கணேந வை । ந்ரு'ஸிம்ஹரூபிணம் தேவம் ப்ரதத்யௌ பகவாஞ்சிவஃ ॥ ௧,௨௩௧.

அப்போது மாதர்கள் மூன்று உலகங்களையும் உண்ணும் போது, புனிதமான சிவபெருமான் நரசிம்மரின் ரூபத்தை மனதில் நினைத்தார்.

அநாதிநிதநம் தேவம் ஸர்வபூதபவோத்பவம் । வித்யுஜ்ஜிஹ்வம் மஹாதம்ஷ்ட்ரம் ஸ்புரத்கேஸரமாலிநம் ॥ ௧,௨௩௧.

ஆதி அந்தமில்லாத, எல்லா உயிர்களின் ஆதாரமாகவும், மின்னலைப்போல் நாவும், பெரிய பற்களும், பிரகாசமான மயிர்சூடியவராக உள்ள தேவனை அவர் தியானித்தார்.

ரத்நாங்கதம் ஸமுகுடம் ஹேமகேஸரபூஷிதம் । கோணிஸூத்ரேண மஹதா காஞ்சநேந விராஜிதம் ॥ ௧,௨௩௧.

முத்து வளையலும், அழகான கிரீடமும், பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மயிரும், பெரிய பொன் கயிறு இடுப்பில் ஜொலிக்கவும் அவர் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தார்.

நீலோத்பலதலஶ்யாமம் ரத்நநூபுரபூஷிதம் । தேஜஸாக்ராந்தஸகலப்ரஹ்மாண்டோதரமண்டபம் ॥ ௧,௨௩௧.

நீலத்தாமரை இதழைப் போல் கரும்புள்ள நிறமும், ரத்தினம் பதித்த சிலம்புகளும், அவரது ஒளி முழு பிரபஞ்சத்தையும் நிரப்பியது.

ஆவர்தஸத்ரு'ஶாகாரைஃ ஸம்யுக்தம் தேஹரோமபிஃ । ஸர்வபுஷ்பைர்யோஜிதாஞ்ச தாரயம்ஶ்ச மஹாஸ்த்ரஜம் ॥ ௧,௨௩௧.

சுழலும் வட்டங்களைப் போல் உடலில் முடிகள், எல்லா மலர்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு, பெரிய மாலையை அணிந்திருந்தார்.

ஸ த்யாதமாத்ரோ பகவாந்ப்ரததௌ தஸ்ய தர்ஶநம் । யாத்ரு'ஶேந ரூபேண த்யாதோ ருத்ரைஸ்து பக்திதஃ ॥ ௧,௨௩௧.

பகவான் தியானிக்கப்பட்டவுடன், அவர் பக்தியுடன் ருத்ரர்கள் தியானித்த அதே ரூபத்தில் தோன்றி அருள்புரிந்தார்.

தாத்ரு'ஶேநைவ ரூபேண துர்நிரீக்ஷ்யேண தைவதைஃ । ப்ரணிபத்ய து தேவேஶம் ததா துஷ்டாவ ஶங்கரஃ ॥ ௧,௨௩௧.

அந்த தெய்வங்கள் கூட காண முடியாத அதே ரூபத்தில், சங்கரன் தேவாதி தேவனுக்கு வணங்கி, புகழ்ந்தான்.

ஶங்கர உவாச । நமஸ்தேऽஸ்த ஜகந்நாத நரஸிம்ஹவபுர்தர । தைத்யேஶ்வரேந்த்ரஸம்ஹாரிநகஶுக்திவிராஜித ॥ ௧,௨௩௧.

சங்கரன் கூறினான்: "உலக நாயகனே, நரசிம்ம ரூபம் கொண்டவரே, தெய்தியர்களின் தலைவர்களை அழிப்பவரே, சங்கு போல ஜொலிக்கும் நகங்களைக் கொண்டவரே, உமக்கு வணக்கம்."

நகமண்டலஸபிந்நஹேமபிங்கலவிக்ரஹ । நமோऽஸ்து பத்மநாபாய ஶோபநாய ஜகத்குரோ । கல்பாந்தாம்போதநிர்கோஷ ஸூர்யகோடிஸமப்ரப ॥ ௧,௨௩௧.

நகங்களால் உடல் பொன்னாகப் பிரிக்கப்பட்டவரே, பத்மநாபா, உலகுக்குத் தெய்வீக குருவாகவும், யுக முடிவில் கடல் போன்ற ஒலி எழுப்புபவரும், கோடிசூரியர்களுக்கு சமமான ஒளியையும் கொண்டவரே, உமக்கு வணக்கம்.

ஸஹஸ்ரயமஸம்த்ராஸ ஸஹஸ்ரேந்த்ரபராக்ரம । ஹஸஸ்த்ரதநதஸ்பீத ஸஹஸ்ரசரணாத்மக ॥ ௧,௨௩௧.

ஆயிரம் யமன்களுக்கு பயங்கரமானவரும், ஆயிரம் இந்திரர்களுக்கு சமமான வலிமை உடையவரும், ஆயிரம் குபேரர்களுக்கு சமமான செல்வம் உடையவரும், ஆயிரம் கால்கள் கொண்டவரும் நீரே.

ஸஹஸ்ரசந்தப்ரதிம ! ஸஹஸ்ராம்ஶுஹரிக்ரம । ஸஹஸ்ரருத்ரதேஜஸ்க ஸஹஸ்ரப்ரஹ்மஸம்ஸ்துத ॥ ௧,௨௩௧.

ஆயிரம் சந்திரர்களைப் போல் ஒளியுடையவரே! ஆயிரம் சூரியர்களை மிஞ்சும் கால் தடம் கொண்டவரே! ஆயிரம் ருத்ரர்களுக்கு சமமான சக்தியுடையவரே! ஆயிரம் பிரம்மாக்களால் புகழப்படுபவரே!

ஸஹஸ்ரருத்ரஸம்ஜப்த ஸஹஸ்ராக்ஷநிரீக்ஷண । ஸஹஸ்ரஜந்மமதந ஸஹஸ்ரபந்தநமோசந ॥ ௧,௨௩௧.

ஆயிரம் ருத்ரர்கள் உன்னை ஜபிப்பவர்களாகவும், ஆயிரம் கண்கள் உன்னை பார்ப்பதாகவும், ஆயிரம் பிறவிகளை அழிப்பவராகவும், ஆயிரம் பந்தங்களில் இருந்து விடுவிப்பவராகவும் நீரே இருக்கிறீர்.

ஸஹஸ்ரவாயுவேகாக்ஷ ஸஹஸ்ராஜ்ஞக்ரு'பாகர । ஸ்துத்வைவம் தேவதேவேஶம் ந்ரு'ஸிம்ஹவபுஷம் ஹரிம் । விஜ்ஞாபயாமாஸ புநர்விநயாவநதஃ ஶிவஃ ॥ ௧,௨௩௧.

ஆயிரம் காற்று போல் விரைவான கண்கள் உடையவனும், ஆயிரம் அரசர்களுக்கு கருணை தரும் பெரும் அருளாளனும் ஆன சிவன், தேவாதி தேவனாகிய நரசிம்ம ரூபம் கொண்ட ஹரியை இப்படிச் சிறப்பாகப் புகழ்ந்து, பணிவுடன் மீண்டும் வேண்டிக்கொண்டான்.

அந்தகஸ்ய விநாஶாய யா ஸ்ரு'ஷ்டா மாதரோ மயா । அநாத்ரு'த்ய து மத்வாக்யம் பக்ஷ்யந்த்வத்புதாஃ ப்ரஜாஃ ॥ ௧,௨௩௧.

அந்தகனை அழிக்க நான் அந்த மாதர்களை உருவாக்கினேன்; ஆனால் என் சொல்லைக் கவனிக்காமல், அவர்கள் அந்த அற்புதமான உயிர்களை விழுங்குகிறார்கள்.

ஸ்ரு'ஷ்ட்வா தாஶ்ச ந ஶக்தோऽஹம் ஸம்ஹர்துமபராஜிதஃ । பூர்வம் க்ரு'த்வா கதம் தாஸாம் விநாஶமபிரோசயே ॥ ௧,௨௩௧.

அந்த மாதர்களை உருவாக்கிய பிறகு, நான் அவர்களை அடக்க முடியவில்லை, வெல்ல முடியாதவனே; முன்பு உருவாக்கிய அவர்களை இப்போது எப்படி அழிக்க முடியும் என்று எனக்குத் தோன்றவில்லை.

ஏவமுக்தஃ ஸ ருத்ரேண நரஸிஹவபுர்ஹரிஃ । ஸஹஸ்ரஹேவீர்ஜிஹ்வாக்ராத்ததா வாகீஶ்வரோ ஹரிஃ ॥ ௧,௨௩௧.

இவ்வாறு ருத்ரனால் கேட்டபோது, நரசிம்ம ரூபம் கொண்ட ஹரி, வாக்கின் அதிபதி, ஆயிரம் ஜ்வாலைகள் போன்ற நாக்கின் முனையில் இருந்து பேசினார்.

ததா ஸுரகணாந்ஸர்வாந்ரௌத்ராந்மாத்ரு'கணாந்விபுஃ । ஸம்ஹ்ரு'த்ய ஜகதஃ ஶர்ம க்ரு'த்வா சாந்தர்ததே ஹரிஃ ॥ ௧,௨௩௧.

அவ்வாறு, எல்லா கடும் மாதர்களையும் தேவர்களையும் ஹரி திரும்ப அழைத்து, உலகிற்கு அமைதி கொண்டு வந்து, பின்னர் மறைந்துவிட்டார்.

நாரஸிம்ஹமிதம் ஸ்தோத்ரம் யஃ படேந்நியதேந்த்ரியஃ । மநோரதப்ரதஸ்தஸ்ய ருத்ரஸ்யேவ ந ஸம்ஶயஃ ॥ ௧,௨௩௧.

யார் இந்த நரசிம்ம ஸ்தோத்திரத்தை மனம் கட்டுப்படுத்தி பாராயணம் செய்கிறாரோ, அவருக்கு, ருத்ரனுக்கு கிடைத்தது போலவே, எல்லா ஆசைகளும் நிறைவேறும் என்பது சந்தேகமில்லை.

த்யாயேந்ந்ரு'ஸிம்ஹம் தருணார்கநேத்ரம் ஸிதாம்புஜாதம் ஜ்வலிதாக்நிவத்க்ரம் । அநாதிமத்யாந்தமஜ புராணம் பராபரேஶம் ஜகதாம் நிதாநம் ॥ ௧,௨௩௧.

நரசிம்மனை, எழும் சூரியன் போன்ற கண்கள் உடையவனாகவும், முழுமையான தாமரையில் அமர்ந்தவனாகவும், தீயைப் போல ஜ்வலிப்பவனாகவும், ஆரம்பம், நடுவும், முடிவும் இல்லாதவனாகவும், பிறவியற்ற பழமையானவனாகவும், உயர்ந்ததும் தாழ்ந்ததும் அனைத்திற்கும் இறைவனாகவும், உலகங்களின் ஆதாரமாகவும் தியானிக்க வேண்டும்.

ஜபேதிதம் ஸந்தததுஃ கஜாலம் ஜஹாதி நீஹாரமிவாம்ஶுமாலீ । ஸமாத்ரு'வர்கஸ்ய கரோதி மூர்திம் யதா ததா திஷ்டதி தத்ஸமீபே ॥ ௧,௨௩௧.

யார் இந்த ஸ்தோத்திரத்தை இடையறாது ஜபிக்கிறாரோ, அவருடைய துயரங்களின் வலை சூரியன் பனி கலைப்பதைப் போல அகலும்; மாதர்களின் ரூபத்தை தியானிக்கும் போது, உடனே அவர் அவர்களுக்குப் பக்கத்தில் நிற்பார்.

தேவேஶ்வரஸ்யாபி ந்ரு'ஸிம்ஹமூர்தேஃ பூஜாம் விதாதும் த்ரிபுராந்தகாரீ । ப்ரஸாத்ய தம் தேவவரம் ஸ லப்த்வா அவ்யாஜ்ஜகந்மாத்ரு'கணேப்ய ஏவ ச ॥ ௧,௨௩௧.

தேவர்களின் தலைவனும், திரிபுரத்தை அழித்தவனும், நரசிம்ம ரூபம் கொண்ட அந்த பரம தேவனைத் துதித்து அருள் பெற்றபின், உலக மாதர்களை பாதுகாத்தான்.

ஶ்ரீகருடமஹாபுராணம் ௨௩௨ ஸூத உவாச । குலாம்ரு'தம் ப்ரவக்ஷ்யாமி ஸ்தோத்ரம் யத்து ஹரோऽப்ரவீத் । ப்ரு'ஷ்டஃ ஶ்ரீநாரதேநைவ நாரதாய ததா ஶ்ரு'ணு ॥ ௧,௨௩௨.

சூதர் சொன்னார்: இப்போது நான் குலத்திற்கான அமுதமான ஸ்தோத்திரத்தைச் சொல்கிறேன்; அதை ஹரன் நாரதரால் கேட்டபோது கூறினார். அதை நாரதருக்குச் சொன்னபடியே நீ கேள்.

நாரத உவாச । யஃ ஸம்காரே ஸதா த்வந்த்வைஃ காமக்ரோதைஃ ஶுபாஶுபைஃ । ஶப்தாதிவிஷயைர்பத்தஃ பீட்யமாநஃ ஸ துர்மதிஃ ॥ ௧,௨௩௨.

நாரதர் சொன்னார்: யார் எப்போதும் வாழ்க்கையின் குழப்பத்தில், இரட்டைகள், ஆசை, கோபம், நன்மை, தீமை, ஐம்புலன்களின் பொருட்கள் ஆகியவற்றால் கட்டுண்டு, துன்பப்பட்டு குழப்பமான மனத்துடன் இருக்கிறாரோ,

க்ஷணம் விமுச்யதே ஜந்துர்ம்ரு'த்யுஸம்ஸாரஸாகராத் । பகவஞ்ச்ரோதுமிச்சாமி த்வத்தோ ஹி த்ரிபுராந்தக ॥ ௧,௨௩௨.

ஒரு கணம் மட்டும் உயிரினம் மரணம் மற்றும் பிறவிகளின் பெருங்கடலை விட்டு விடுபடுகிறான்; திரிபுரத்தை அழித்த இறைவா, இதைப் பற்றி உன்னிடமிருந்து கேட்க விரும்புகிறேன்.

தஸ்ய தத்வசநம் ஶ்ருத்வா நாரதஸ்ய த்ரிலோசநஃ । உவாச தம்ரு'ஷிம் ஶம்புஃ ப்ரஸந்நவதநோ ஹரஃ ॥ ௧,௨௩௨.

நாரதரின் இந்த வார்த்தைகளை கேட்ட திரிநேத்திரன் சிவன், அருளும் முகத்துடன் அந்த முனிவரிடம் பேசினார்.

மஹேஶ்வர உவாச । ஜ்ஞாநாம்ரு'தம் பரம் குஹ்யம் ரஹஸ்யம்ரு'ஷிஸத்தம । வக்ஷ்யாமி ஶ்ரு'ணு துஃ கக்நம் பவபந்தபயாமஹம் ॥ ௧,௨௩௨.

மகேஷ்வரன் சொன்னார்: உன்னிடம் நான் உன்னதமான ரகசியமான ஞான அமுதத்தைச் சொல்கிறேன், முனிவர்களில் சிறந்தவனே; கேள், அது துயரத்தையும் பந்தத்தின் பயத்தையும் நீக்கும்.