கருடபுராணம்

ராஷ்ட்ரஸ்ய ஶரணம் ராஜா பிதரோ பாலகஸ்ய ச । தர்மஶ்ச ஸர்வமர்த்யாநாம் ஸர்வஸ்ய ஶரணம் ஹரிஃ ॥ ௧,௨௩௦.

ஒரு நாட்டுக்கு அரசன் தாங்கும் இடம், குழந்தைக்கு தந்தை தாங்கும் இடம், எல்லா மனிதர்களுக்கும் தருமம் தாங்கும் இடம், எல்லாவற்றுக்கும் ஹரி தாங்கும் இடம்.

யே நமந்தி ஜகத்யோநிம் வாஸுதேவம் ஸநாதநம் । ந யேப்யோ வித்யதே தீர்தமதிகம் முநிஸத்தம் ॥ ௧,௨௩௦.

இந்த உலகிற்கு ஆதியாகிய சனாதன வாசுதேவனை வணங்குகிறவர்களுக்கு, அவர்களைவிட உயர்ந்த தீர்த்தம் இல்லை, முனிவர்களில் சிறந்தவரே.

அநர்கரத்நபூஜாஞ்ச குர்யாத்ஸ்வாத்யாயமேவ ச । தமேவோத்திஶ்ய கோவிந்தம் த்யாயந்நித்யமதந்த்ரிதஃ ॥ ௧,௨௩௦.

அனர்க்யமான ரத்தினங்களை அர்ப்பணிப்பதும், வேதங்களைப் படிப்பதும், கோவிந்தனை எப்போதும் மனதில் உறுதியாக நினைத்து, சோர்வில்லாமல் தியானிப்பதும் செய்ய வேண்டும்.

ஶூத்ரம் வா பகவத்பக்தம் நிஷாதம் ஶ்வபசம் ததா । த்விஜஜாதி ஸமம்மந்யோ ந யாதி நரகம் நரஃ ॥ ௧,௨௩௦.

சூத்திரன், பகவத்பக்தன், நிஷாதன், அல்லது புறக்கணிக்கப்பட்டவர் என்றாலும், அவர்களை இருமுறை பிறந்தவருடன் சமமாக மதிப்பவன் நரகத்திற்குப் போகவில்லை.

ஆதரேண ஸதா ஸ்தௌதி தநவந்தம் தநேச்சயா । ததா விஶ்வஸ்ய கர்தாரம் கோ ந முச்யேத பந்தநாத் ॥ ௧,௨௩௦.

பணம் வேண்டி பணக்காரரை எப்போதும் மரியாதையுடன் புகழ்கிறோம்; அதுபோல், உலகத்தை உருவாக்கியவனைப் புகழ்ந்தால் யார் பந்தத்திலிருந்து விடுபடமாட்டார்கள்?

யதா ப்ராப்தவநோ வஹ்நிர்தஹத்யார்த்ரமபீந்தநம் । ததாவிதஃ ஸ்திதோ விஷ்ணுர்யோகிநாம் ஸர்வகில்விஷம் ॥ ௧,௨௩௦.

எப்படி தீ ஈரமான மரக்கட்டையையும் உடனே எரிக்கிறதோ, அதுபோல் விஷ்ணு அங்கு இருந்தால், யோகிகளின் எல்லா பாவங்களையும் அழிக்கிறான்.

ஆதீப்தம் பர்வதம் யத்வந்நாஶ்ரயந்தி ம்ரு'காதயஃ । தத்வத்பாபநி ஸர்வாணி யோகாப்யாஸரதம் நரம் ॥ ௧,௨௩௦.

எப்படி தீயில் எரிகின்ற மலைக்கு விலங்குகள் அருகில் செல்லமாட்டவோ, அதுபோல் யோகாப்யாசத்தில் நிலைத்திருக்கும் மனிதனை பாவங்கள் அணுகமாட்டா.

யஸ்ய யாவாம்ஶ்ச விஶ்வாஸஸ்தஸ்ய ஸித்திஸ்து தாவதீ । ஏதவாநேவ க்ரு'ஷ்ணஸ்ய ப்ரபாவஃ பரிமீயதே ॥ ௧,௨௩௦.

யாருக்கு எவ்வளவு நம்பிக்கை இருக்கிறதோ, அவருக்கு அதே அளவு பயனும் கிடைக்கும்; கிருஷ்ணரின் மகிமையும் இதுவே அளவாகும்.

வித்வேஷாதபி கோவிந்தம் தமகோஷாத்மஜஃ ஸ்மரந் । ஶிஶுபாலோ கதஸ்தத்த்வம் கிம் புநஸ்தத்பராயணஃ ॥ ௧,௨௩௦.

விரோதத்தால்கூட கோவிந்தனை நினைத்த தமகோஷனின் மகன் சிசுபாலன் சத்தியத்தை அடைந்தான்; அப்படியிருக்க, அவரிடம் முழுமையாக அர்ப்பணித்தவர்களுக்கு எவ்வளவு பெரிதாகும்!

ஶ்ரீகருடமஹாபுராணம் ௨௩௧ ஸூத உவாச । நாரஸிம்ஹஸ்துதிம் வக்ஷ்யே ஶிவோக்தம் ஶௌநகாதுநா । பூர்வம் மாத்ரு'கணாஃ ஸர்வே ஶங்கரம் வாக்யமப்ருவந் ॥ ௧,௨௩௧.

சூதர் கூறினார்: சிவபெருமான் ஶௌணகரிடம் சொன்ன நரசிம்மரின் புகழ்ச்சியை இப்போது நான் சொல்லுகிறேன்; முன்பு எல்லா மாதர்களும் சங்கரனை இப்படிச் சொன்னார்கள்.

பகவந் பக்ஷயிஷ்யாமஃ ஸதேவாஸுரமாநுஷம் । த்வத்ப்ரஸாதாஜ்ஜகத்ஸர்வம் ததநுஜ்ஞாதுமர்ஹஸி ॥ ௧,௨௩௧.

"அண்டகோசத்திலுள்ள தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள் எல்லாரையும் உமது அருளால் நாங்கள் உண்ண விரும்புகிறோம்; இந்த உலகத்தை அனுமதிக்க வேண்டும்" என்று கூறினார்கள்.

ஶங்கரௌவாச । பவதீபிஃ ப்ரஜாஃ ஸர்வா ரக்ஷணீயா ந ஸம்ஶயஃ । தஸ்மாட்வோரதரப்ராயம் மநஃ ஶீக்ரம் நிவர்த்யதாம் ॥ ௧,௨௩௧.

சங்கரன் சொன்னான்: "நீங்கள் எல்லா உயிர்களையும் காப்பாற்ற வேண்டும் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை; ஆகவே இந்த மிகையான ஆசையை விரைவில் மனதில் இருந்து விலக்குங்கள்."

இத்யேவம் ஶங்கரேணோக்தமநாத்ரு'த்ய து தத்வசஃ । பக்ஷயாமாஸுரவ்யக்ராஸ்த்ரைலோக்யம் ஸசராசரம் ॥ ௧,௨௩௧.

சங்கரன் சொன்ன வார்த்தையை அவர்கள் பொருட்படுத்தாமல், பேராசையுடன் மூன்று உலகங்களையும், அசையும் அசையாத அனைத்தையும் உண்ண ஆரம்பித்தார்கள்.

த்ரைலோக்யே பக்ஷ்யமாணே து ததா மாத்ரு'கணேந வை । ந்ரு'ஸிம்ஹரூபிணம் தேவம் ப்ரதத்யௌ பகவாஞ்சிவஃ ॥ ௧,௨௩௧.

அப்போது மாதர்கள் மூன்று உலகங்களையும் உண்ணும் போது, புனிதமான சிவபெருமான் நரசிம்மரின் ரூபத்தை மனதில் நினைத்தார்.

அநாதிநிதநம் தேவம் ஸர்வபூதபவோத்பவம் । வித்யுஜ்ஜிஹ்வம் மஹாதம்ஷ்ட்ரம் ஸ்புரத்கேஸரமாலிநம் ॥ ௧,௨௩௧.

ஆதி அந்தமில்லாத, எல்லா உயிர்களின் ஆதாரமாகவும், மின்னலைப்போல் நாவும், பெரிய பற்களும், பிரகாசமான மயிர்சூடியவராக உள்ள தேவனை அவர் தியானித்தார்.

ரத்நாங்கதம் ஸமுகுடம் ஹேமகேஸரபூஷிதம் । கோணிஸூத்ரேண மஹதா காஞ்சநேந விராஜிதம் ॥ ௧,௨௩௧.

முத்து வளையலும், அழகான கிரீடமும், பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மயிரும், பெரிய பொன் கயிறு இடுப்பில் ஜொலிக்கவும் அவர் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தார்.

நீலோத்பலதலஶ்யாமம் ரத்நநூபுரபூஷிதம் । தேஜஸாக்ராந்தஸகலப்ரஹ்மாண்டோதரமண்டபம் ॥ ௧,௨௩௧.

நீலத்தாமரை இதழைப் போல் கரும்புள்ள நிறமும், ரத்தினம் பதித்த சிலம்புகளும், அவரது ஒளி முழு பிரபஞ்சத்தையும் நிரப்பியது.

ஆவர்தஸத்ரு'ஶாகாரைஃ ஸம்யுக்தம் தேஹரோமபிஃ । ஸர்வபுஷ்பைர்யோஜிதாஞ்ச தாரயம்ஶ்ச மஹாஸ்த்ரஜம் ॥ ௧,௨௩௧.

சுழலும் வட்டங்களைப் போல் உடலில் முடிகள், எல்லா மலர்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு, பெரிய மாலையை அணிந்திருந்தார்.

ஸ த்யாதமாத்ரோ பகவாந்ப்ரததௌ தஸ்ய தர்ஶநம் । யாத்ரு'ஶேந ரூபேண த்யாதோ ருத்ரைஸ்து பக்திதஃ ॥ ௧,௨௩௧.

பகவான் தியானிக்கப்பட்டவுடன், அவர் பக்தியுடன் ருத்ரர்கள் தியானித்த அதே ரூபத்தில் தோன்றி அருள்புரிந்தார்.

தாத்ரு'ஶேநைவ ரூபேண துர்நிரீக்ஷ்யேண தைவதைஃ । ப்ரணிபத்ய து தேவேஶம் ததா துஷ்டாவ ஶங்கரஃ ॥ ௧,௨௩௧.

அந்த தெய்வங்கள் கூட காண முடியாத அதே ரூபத்தில், சங்கரன் தேவாதி தேவனுக்கு வணங்கி, புகழ்ந்தான்.

ஶங்கர உவாச । நமஸ்தேऽஸ்த ஜகந்நாத நரஸிம்ஹவபுர்தர । தைத்யேஶ்வரேந்த்ரஸம்ஹாரிநகஶுக்திவிராஜித ॥ ௧,௨௩௧.

சங்கரன் கூறினான்: "உலக நாயகனே, நரசிம்ம ரூபம் கொண்டவரே, தெய்தியர்களின் தலைவர்களை அழிப்பவரே, சங்கு போல ஜொலிக்கும் நகங்களைக் கொண்டவரே, உமக்கு வணக்கம்."

நகமண்டலஸபிந்நஹேமபிங்கலவிக்ரஹ । நமோऽஸ்து பத்மநாபாய ஶோபநாய ஜகத்குரோ । கல்பாந்தாம்போதநிர்கோஷ ஸூர்யகோடிஸமப்ரப ॥ ௧,௨௩௧.

நகங்களால் உடல் பொன்னாகப் பிரிக்கப்பட்டவரே, பத்மநாபா, உலகுக்குத் தெய்வீக குருவாகவும், யுக முடிவில் கடல் போன்ற ஒலி எழுப்புபவரும், கோடிசூரியர்களுக்கு சமமான ஒளியையும் கொண்டவரே, உமக்கு வணக்கம்.

ஸஹஸ்ரயமஸம்த்ராஸ ஸஹஸ்ரேந்த்ரபராக்ரம । ஹஸஸ்த்ரதநதஸ்பீத ஸஹஸ்ரசரணாத்மக ॥ ௧,௨௩௧.

ஆயிரம் யமன்களுக்கு பயங்கரமானவரும், ஆயிரம் இந்திரர்களுக்கு சமமான வலிமை உடையவரும், ஆயிரம் குபேரர்களுக்கு சமமான செல்வம் உடையவரும், ஆயிரம் கால்கள் கொண்டவரும் நீரே.

ஸஹஸ்ரசந்தப்ரதிம ! ஸஹஸ்ராம்ஶுஹரிக்ரம । ஸஹஸ்ரருத்ரதேஜஸ்க ஸஹஸ்ரப்ரஹ்மஸம்ஸ்துத ॥ ௧,௨௩௧.

ஆயிரம் சந்திரர்களைப் போல் ஒளியுடையவரே! ஆயிரம் சூரியர்களை மிஞ்சும் கால் தடம் கொண்டவரே! ஆயிரம் ருத்ரர்களுக்கு சமமான சக்தியுடையவரே! ஆயிரம் பிரம்மாக்களால் புகழப்படுபவரே!

ஸஹஸ்ரருத்ரஸம்ஜப்த ஸஹஸ்ராக்ஷநிரீக்ஷண । ஸஹஸ்ரஜந்மமதந ஸஹஸ்ரபந்தநமோசந ॥ ௧,௨௩௧.

ஆயிரம் ருத்ரர்கள் உன்னை ஜபிப்பவர்களாகவும், ஆயிரம் கண்கள் உன்னை பார்ப்பதாகவும், ஆயிரம் பிறவிகளை அழிப்பவராகவும், ஆயிரம் பந்தங்களில் இருந்து விடுவிப்பவராகவும் நீரே இருக்கிறீர்.

ஸஹஸ்ரவாயுவேகாக்ஷ ஸஹஸ்ராஜ்ஞக்ரு'பாகர । ஸ்துத்வைவம் தேவதேவேஶம் ந்ரு'ஸிம்ஹவபுஷம் ஹரிம் । விஜ்ஞாபயாமாஸ புநர்விநயாவநதஃ ஶிவஃ ॥ ௧,௨௩௧.

ஆயிரம் காற்று போல் விரைவான கண்கள் உடையவனும், ஆயிரம் அரசர்களுக்கு கருணை தரும் பெரும் அருளாளனும் ஆன சிவன், தேவாதி தேவனாகிய நரசிம்ம ரூபம் கொண்ட ஹரியை இப்படிச் சிறப்பாகப் புகழ்ந்து, பணிவுடன் மீண்டும் வேண்டிக்கொண்டான்.

அந்தகஸ்ய விநாஶாய யா ஸ்ரு'ஷ்டா மாதரோ மயா । அநாத்ரு'த்ய து மத்வாக்யம் பக்ஷ்யந்த்வத்புதாஃ ப்ரஜாஃ ॥ ௧,௨௩௧.

அந்தகனை அழிக்க நான் அந்த மாதர்களை உருவாக்கினேன்; ஆனால் என் சொல்லைக் கவனிக்காமல், அவர்கள் அந்த அற்புதமான உயிர்களை விழுங்குகிறார்கள்.

ஸ்ரு'ஷ்ட்வா தாஶ்ச ந ஶக்தோऽஹம் ஸம்ஹர்துமபராஜிதஃ । பூர்வம் க்ரு'த்வா கதம் தாஸாம் விநாஶமபிரோசயே ॥ ௧,௨௩௧.

அந்த மாதர்களை உருவாக்கிய பிறகு, நான் அவர்களை அடக்க முடியவில்லை, வெல்ல முடியாதவனே; முன்பு உருவாக்கிய அவர்களை இப்போது எப்படி அழிக்க முடியும் என்று எனக்குத் தோன்றவில்லை.

ஏவமுக்தஃ ஸ ருத்ரேண நரஸிஹவபுர்ஹரிஃ । ஸஹஸ்ரஹேவீர்ஜிஹ்வாக்ராத்ததா வாகீஶ்வரோ ஹரிஃ ॥ ௧,௨௩௧.

இவ்வாறு ருத்ரனால் கேட்டபோது, நரசிம்ம ரூபம் கொண்ட ஹரி, வாக்கின் அதிபதி, ஆயிரம் ஜ்வாலைகள் போன்ற நாக்கின் முனையில் இருந்து பேசினார்.