கருடபுராணம்

ஸதா சித்தம் ஸமாஸக்தம் ஜந்தோர்விஷயகோசரே । யதி நாராயணேऽப்யேவம் கோ ந முச்யேத பந்தநாத் ॥ ௧,௨௩௦.

எல்லா உயிரினங்களின் மனமும் எப்போதும் உலக இன்பங்களில் மூழ்கி இருக்கிறது; அந்த மனம் நாராயணனிடம் இப்படியே பற்றுடன் இருந்தால், யார் பந்தத்திலிருந்து விடுபடமாட்டார்கள்?

ஸூத உவாச । விஷ்ணுபக்திர்யஸ்ய சித்தே கம் வா ஜீவோ நமேத்ஸதா । ஸ தாரயதி சாத்மாநம் ததைவ துரிதார்ணவாத் ॥ ௧,௨௩௦.

யாருடைய மனதில் விஷ்ணுவுக்கு பக்தி உறுதியாக இருக்கிறதோ, அந்த ஆவி எப்போதும் அவரை வணங்குகிறதோ, அவன் தானே பாவக் கடலை உடனே கடக்கிறான்.

தஞ்ஜ்ஞாநம் யத்ர கோவிந்தஃ ஸா கதா யத்ர காஶவஃ । தத்கர்ம யத்ததர்தாய கிமந்யைர்பஹுபாஷிதைஃ ॥ ௧,௨௩௦.

கோவிந்தனைப் பற்றிய அறிவும், காஶவனைப் பற்றிய உரையும், அவனை நோக்கிய செயல்களும் உள்ள இடத்தில், மற்ற பல வார்த்தைகள் எதற்கு?

ஸா ஜிஹ்வா யா ஹரிம் ஸ்தௌதி தச்சித்தம் யத்ததர்பிதம் । தாவேவ கேவலௌ ஶ்லாக்யௌ யௌ தத்பூஜாகரௌ கரௌ ॥ ௧,௨௩௦.

ஹரியைப் புகழும் நாவும், அவனிடம் அர்ப்பணிக்கப்பட்ட மனமும், அவனை வழிபடும் இரு கைகளும் மட்டுமே உண்மையில் புகழப்படத்தக்கவை.

ப்ரணாமமீஶஸ்ய ஶிரஃ பலம் விதுஸ்ததர்சநம் பாணிபலம் திவௌகஸஃ । மநஃ பலம் தத்குணகர்மசிந்தநம் வசஸ்து கோவிந்தகுணஸ்துதிஃ பலம் ॥ ௧,௨௩௦.

முடியின் பலன் இறைவனை வணங்குவதும், கைகளின் பலன் அவனை வழிபடுவதும் என்று தேவர்கள் கூறுகிறார்கள்; மனத்தின் பலன் அவனது குணங்களையும் செயல்களையும் சிந்திப்பதும், நாவின் பலன் கோவிந்தனின் மகிமையைப் புகழ்வதும் ஆகும்.

மேருமந்தரமாத்ரோऽபி ராஶிஃ பாபஸ்ய கர்மணஃ । கேஶவஸ்மரணாதேவ தஸ்ய ஸர்வம் விநஶ்யதி ॥ ௧,௨௩௦.

மேரு அல்லது மந்தரமலை போல் பெரிய பாவக் கூடு இருந்தாலும், கேசவனை நினைத்தால் அது எல்லாம் அழிந்து விடும்.

யத்கிஞ்சித்குருதே கர்ம புருஷஃ ஸாத்வஸாது வா । ஸர்வம் நாராயணே ந்யஸ்ய குர்வந்நபி ந லிம்பதி ॥ ௧,௨௩௦.

ஒருவன் எந்த செயலையும், நல்லதோ கெட்டதோ, நாராயணனிடம் அர்ப்பணித்தால், செய்கிறபோதே அவனுக்கு பாவம் ஒட்டாது.

த்ரு'ணாதிசதுராஸ்யாந்தம் பூதக்ராமம் சதுர்விதம் । சராசரம் ஜகத்ஸர்வம் ப்ரஸுப்தம் மாயயா தவ ॥ ௧,௨௩௦.

புல்லிலிருந்து நான்முகன்வரை, நான்கு வகை உயிர்கள், எல்லா நிலை உயிரும் அசைவும், இந்த உலகில் அனைத்தும் உன்னுடைய மாயையில் உறங்கிக்கொண்டிருக்கின்றன.

யஸ்மிந்ந்யஸ்தமதிர்ந யாதி நரகம் ஸ்வர்கோऽபி யச்சிந்தநே விக்நோ யத்ர நவா விஶேத்கதமபி ப்ராஹ்மோऽபிலோகோऽல்பகஃ । முக்திஞ்சேதஸி ஸம்ஸ்திதோ ஜடதியாம் பும்ஸாம் ததாத்யவ்யயஃ கிஞ்சித்ரம் யதயம் ப்ரயாதி விலயம் தத்ராச்யுதே கீர்திதே ॥ ௧,௨௩௦.

யாருடைய மனம் அவனிடம் நிலைத்திருக்கிறதோ, அவன் நரகத்திற்குப் போகவில்லை; அவனை நினைப்பதால் சுவர்க்கமும் தடைபடுகிறது, பிரம்மலோகமும் சிறிதாகிறது. விடுதலை மனத்தில் உறைந்தால், அது புத்தி மந்தருக்கும் imperishable-ஆன் கொடுப்பான். அச்யுதனைப் புகழும் போது எல்லாம் அழிந்து போவதில் என்ன ஆச்சரியம்?

அக்நிகார்யம் ஜபஃ ஸ்நாநம் விஷ்ணோர்த்யாநஞ்ச பூஜநம் । கந்தும் துஃ கோததேஃ குர்யுர்யே ச தத்ர நரந்தி தே ॥ ௧,௨௩௦.

அக்னி காரியம், ஜபம், ஸ்நானம், விஷ்ணுவைத் தியானிப்பதும், பூஜை செய்வதும், இவை யாவும் துன்பக் கடலைக் கடக்கவே செய்கிறார்கள்; அவ்வாறு செய்பவர்கள் அந்த இலக்கை அடைகிறார்கள்.

ராஷ்ட்ரஸ்ய ஶரணம் ராஜா பிதரோ பாலகஸ்ய ச । தர்மஶ்ச ஸர்வமர்த்யாநாம் ஸர்வஸ்ய ஶரணம் ஹரிஃ ॥ ௧,௨௩௦.

ஒரு நாட்டுக்கு அரசன் தாங்கும் இடம், குழந்தைக்கு தந்தை தாங்கும் இடம், எல்லா மனிதர்களுக்கும் தருமம் தாங்கும் இடம், எல்லாவற்றுக்கும் ஹரி தாங்கும் இடம்.

யே நமந்தி ஜகத்யோநிம் வாஸுதேவம் ஸநாதநம் । ந யேப்யோ வித்யதே தீர்தமதிகம் முநிஸத்தம் ॥ ௧,௨௩௦.

இந்த உலகிற்கு ஆதியாகிய சனாதன வாசுதேவனை வணங்குகிறவர்களுக்கு, அவர்களைவிட உயர்ந்த தீர்த்தம் இல்லை, முனிவர்களில் சிறந்தவரே.

அநர்கரத்நபூஜாஞ்ச குர்யாத்ஸ்வாத்யாயமேவ ச । தமேவோத்திஶ்ய கோவிந்தம் த்யாயந்நித்யமதந்த்ரிதஃ ॥ ௧,௨௩௦.

அனர்க்யமான ரத்தினங்களை அர்ப்பணிப்பதும், வேதங்களைப் படிப்பதும், கோவிந்தனை எப்போதும் மனதில் உறுதியாக நினைத்து, சோர்வில்லாமல் தியானிப்பதும் செய்ய வேண்டும்.

ஶூத்ரம் வா பகவத்பக்தம் நிஷாதம் ஶ்வபசம் ததா । த்விஜஜாதி ஸமம்மந்யோ ந யாதி நரகம் நரஃ ॥ ௧,௨௩௦.

சூத்திரன், பகவத்பக்தன், நிஷாதன், அல்லது புறக்கணிக்கப்பட்டவர் என்றாலும், அவர்களை இருமுறை பிறந்தவருடன் சமமாக மதிப்பவன் நரகத்திற்குப் போகவில்லை.

ஆதரேண ஸதா ஸ்தௌதி தநவந்தம் தநேச்சயா । ததா விஶ்வஸ்ய கர்தாரம் கோ ந முச்யேத பந்தநாத் ॥ ௧,௨௩௦.

பணம் வேண்டி பணக்காரரை எப்போதும் மரியாதையுடன் புகழ்கிறோம்; அதுபோல், உலகத்தை உருவாக்கியவனைப் புகழ்ந்தால் யார் பந்தத்திலிருந்து விடுபடமாட்டார்கள்?

யதா ப்ராப்தவநோ வஹ்நிர்தஹத்யார்த்ரமபீந்தநம் । ததாவிதஃ ஸ்திதோ விஷ்ணுர்யோகிநாம் ஸர்வகில்விஷம் ॥ ௧,௨௩௦.

எப்படி தீ ஈரமான மரக்கட்டையையும் உடனே எரிக்கிறதோ, அதுபோல் விஷ்ணு அங்கு இருந்தால், யோகிகளின் எல்லா பாவங்களையும் அழிக்கிறான்.

ஆதீப்தம் பர்வதம் யத்வந்நாஶ்ரயந்தி ம்ரு'காதயஃ । தத்வத்பாபநி ஸர்வாணி யோகாப்யாஸரதம் நரம் ॥ ௧,௨௩௦.

எப்படி தீயில் எரிகின்ற மலைக்கு விலங்குகள் அருகில் செல்லமாட்டவோ, அதுபோல் யோகாப்யாசத்தில் நிலைத்திருக்கும் மனிதனை பாவங்கள் அணுகமாட்டா.

யஸ்ய யாவாம்ஶ்ச விஶ்வாஸஸ்தஸ்ய ஸித்திஸ்து தாவதீ । ஏதவாநேவ க்ரு'ஷ்ணஸ்ய ப்ரபாவஃ பரிமீயதே ॥ ௧,௨௩௦.

யாருக்கு எவ்வளவு நம்பிக்கை இருக்கிறதோ, அவருக்கு அதே அளவு பயனும் கிடைக்கும்; கிருஷ்ணரின் மகிமையும் இதுவே அளவாகும்.

வித்வேஷாதபி கோவிந்தம் தமகோஷாத்மஜஃ ஸ்மரந் । ஶிஶுபாலோ கதஸ்தத்த்வம் கிம் புநஸ்தத்பராயணஃ ॥ ௧,௨௩௦.

விரோதத்தால்கூட கோவிந்தனை நினைத்த தமகோஷனின் மகன் சிசுபாலன் சத்தியத்தை அடைந்தான்; அப்படியிருக்க, அவரிடம் முழுமையாக அர்ப்பணித்தவர்களுக்கு எவ்வளவு பெரிதாகும்!

ஶ்ரீகருடமஹாபுராணம் ௨௩௧ ஸூத உவாச । நாரஸிம்ஹஸ்துதிம் வக்ஷ்யே ஶிவோக்தம் ஶௌநகாதுநா । பூர்வம் மாத்ரு'கணாஃ ஸர்வே ஶங்கரம் வாக்யமப்ருவந் ॥ ௧,௨௩௧.

சூதர் கூறினார்: சிவபெருமான் ஶௌணகரிடம் சொன்ன நரசிம்மரின் புகழ்ச்சியை இப்போது நான் சொல்லுகிறேன்; முன்பு எல்லா மாதர்களும் சங்கரனை இப்படிச் சொன்னார்கள்.

பகவந் பக்ஷயிஷ்யாமஃ ஸதேவாஸுரமாநுஷம் । த்வத்ப்ரஸாதாஜ்ஜகத்ஸர்வம் ததநுஜ்ஞாதுமர்ஹஸி ॥ ௧,௨௩௧.

"அண்டகோசத்திலுள்ள தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள் எல்லாரையும் உமது அருளால் நாங்கள் உண்ண விரும்புகிறோம்; இந்த உலகத்தை அனுமதிக்க வேண்டும்" என்று கூறினார்கள்.

ஶங்கரௌவாச । பவதீபிஃ ப்ரஜாஃ ஸர்வா ரக்ஷணீயா ந ஸம்ஶயஃ । தஸ்மாட்வோரதரப்ராயம் மநஃ ஶீக்ரம் நிவர்த்யதாம் ॥ ௧,௨௩௧.

சங்கரன் சொன்னான்: "நீங்கள் எல்லா உயிர்களையும் காப்பாற்ற வேண்டும் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை; ஆகவே இந்த மிகையான ஆசையை விரைவில் மனதில் இருந்து விலக்குங்கள்."

இத்யேவம் ஶங்கரேணோக்தமநாத்ரு'த்ய து தத்வசஃ । பக்ஷயாமாஸுரவ்யக்ராஸ்த்ரைலோக்யம் ஸசராசரம் ॥ ௧,௨௩௧.

சங்கரன் சொன்ன வார்த்தையை அவர்கள் பொருட்படுத்தாமல், பேராசையுடன் மூன்று உலகங்களையும், அசையும் அசையாத அனைத்தையும் உண்ண ஆரம்பித்தார்கள்.

த்ரைலோக்யே பக்ஷ்யமாணே து ததா மாத்ரு'கணேந வை । ந்ரு'ஸிம்ஹரூபிணம் தேவம் ப்ரதத்யௌ பகவாஞ்சிவஃ ॥ ௧,௨௩௧.

அப்போது மாதர்கள் மூன்று உலகங்களையும் உண்ணும் போது, புனிதமான சிவபெருமான் நரசிம்மரின் ரூபத்தை மனதில் நினைத்தார்.

அநாதிநிதநம் தேவம் ஸர்வபூதபவோத்பவம் । வித்யுஜ்ஜிஹ்வம் மஹாதம்ஷ்ட்ரம் ஸ்புரத்கேஸரமாலிநம் ॥ ௧,௨௩௧.

ஆதி அந்தமில்லாத, எல்லா உயிர்களின் ஆதாரமாகவும், மின்னலைப்போல் நாவும், பெரிய பற்களும், பிரகாசமான மயிர்சூடியவராக உள்ள தேவனை அவர் தியானித்தார்.

ரத்நாங்கதம் ஸமுகுடம் ஹேமகேஸரபூஷிதம் । கோணிஸூத்ரேண மஹதா காஞ்சநேந விராஜிதம் ॥ ௧,௨௩௧.

முத்து வளையலும், அழகான கிரீடமும், பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மயிரும், பெரிய பொன் கயிறு இடுப்பில் ஜொலிக்கவும் அவர் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தார்.

நீலோத்பலதலஶ்யாமம் ரத்நநூபுரபூஷிதம் । தேஜஸாக்ராந்தஸகலப்ரஹ்மாண்டோதரமண்டபம் ॥ ௧,௨௩௧.

நீலத்தாமரை இதழைப் போல் கரும்புள்ள நிறமும், ரத்தினம் பதித்த சிலம்புகளும், அவரது ஒளி முழு பிரபஞ்சத்தையும் நிரப்பியது.

ஆவர்தஸத்ரு'ஶாகாரைஃ ஸம்யுக்தம் தேஹரோமபிஃ । ஸர்வபுஷ்பைர்யோஜிதாஞ்ச தாரயம்ஶ்ச மஹாஸ்த்ரஜம் ॥ ௧,௨௩௧.

சுழலும் வட்டங்களைப் போல் உடலில் முடிகள், எல்லா மலர்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு, பெரிய மாலையை அணிந்திருந்தார்.

ஸ த்யாதமாத்ரோ பகவாந்ப்ரததௌ தஸ்ய தர்ஶநம் । யாத்ரு'ஶேந ரூபேண த்யாதோ ருத்ரைஸ்து பக்திதஃ ॥ ௧,௨௩௧.

பகவான் தியானிக்கப்பட்டவுடன், அவர் பக்தியுடன் ருத்ரர்கள் தியானித்த அதே ரூபத்தில் தோன்றி அருள்புரிந்தார்.