கருடபுராணம்

யதாக்நிருத்யதஶிகஃ கக்ஷம் தஹதி வாநிலஃ । ததா சித்தஸ்திதே விஷ்ணௌ யோகிநா ஸர்வகில்பிஷம் ॥ ௧,௨௩௦.

எப்படி நெருப்பு வனத்தை எரிக்கிறதோ, அதுபோல் யோகி மனதில் விஷ்ணு நிலைத்திருக்க, எல்லா பாவங்களும் எரிந்து போகும்.

யதாக்நியோகாத்கநகமமலம் ஸம்ப்ரஜாயதே । ஸம்ப்லுஷ்டோ வாஸுதேவேந மநுஷ்யாணாம் ஸதா மலஃ ॥ ௧,௨௩௦.

எப்படி நெருப்பில் தங்கம் தூய்மையடைகிறதோ, அதுபோல் வாசுதேவன் மூலம் மனிதர்களின் குற்றங்கள் எப்போதும் அழிகின்றன.

கங்காஸ்நாநஸஹஸ்ரேஷு புஷ்கரஸ்நாநகோடிஷு । யத்பாபம் நிலயயாதி ஸ்ம்ரு'தே நஶ்யதி தத்தரௌ ॥ ௧,௨௩௦.

கங்கைநதியில் ஆயிரம் முறை குளித்தாலும், புஷ்கரத்தில் கோடி முறை குளித்தாலும் போகாத பாவம், ஹரியை நினைத்தவுடன் அழிகிறது.

ப்ராணாயாமஸஹஸ்நைஸ்து யத்பாபம் நஶ்யதி த்ருவம் । க்ஷணமாத்ரேண தத்பாபம் ஹரேர்த்யாநாத்ப்ரணஶ்யதி ॥ ௧,௨௩௦.

ஆயிரம் பிராணாயாமம் செய்தால் நிச்சயம் அழியும் பாவம், ஹரியை ஒரு கணம் தியானித்தாலே அழிந்துவிடும்.

கலிப்ரபாவாத்துஷ்டோக்திஃ பாஷண்டாநாம் ததோக்தயஃ । ந க்ராமேந்மாநஸம் தஸ்ய யஸ்ய சேதஸி கேஶவஃ ॥ ௧,௨௩௦.

கலியுகத்தின் தாக்கத்தால் கெட்டவைகளின் சொற்கள் மனதை பாதிக்காது; யாருடைய மனதில் கேசவன் உறைவாரோ அவர்களுக்கு அது எப்போதும் நடக்காது.

ஸா திதிஸ்ததஹோராத்ரம் ஸ யோகஃ ஸ ச சந்த்ரமாஃ । லக்நம் ததேவ விக்யாதம் யத்ர ஸம்ஸ்மர்யதே ஹரிஃ ॥ ௧,௨௩௦.

யார் ஹரியை நினைக்கிறார்களோ, அந்த நாள் புனித நாள், அந்த இரவு புண்ணிய இரவு, அந்த சந்திரன், அந்த லக்னம் எல்லாம் சிறப்பாகும்.

ஸா ஹாநிஸ்தந்மஹச்சித்ரம் ஸா சார்தஜடமூகதா । சந்முஹூர்தம் க்ஷணோ வாபி வாஸுதேவோ ந சிந்த்யதே ॥ ௧,௨௩௦.

ஒரு கணம் கூட வாசுதேவனை நினைக்காமல் இருப்பது தான் இழப்பு, பெரிய குறை, செல்வத்தில் புத்தி மங்கும் நிலை.

கலௌ க்ரு'த யுகம் தஸ்ய கலிஸ்தஸ்ய க்ரு'தே யுகே । ஹ்ரு'தி நோ யஸ்ய கோவிந்தோ யஸ்ய சேதஸி நாச்யுதஃ ॥ ௧,௨௩௦.

யாருடைய இதயத்தில் கோவிந்தன் இல்லையோ, யாருடைய மனதில் அச்யுதன் இல்லையோ, அவர்களுக்கு கலியுகம் கூட கிருதயுகம் போலவும், கிருதயுகம் கலியுகம் போலவும் ஆகிவிடும்.

யஸ்யாக்ரதஸ்ததா ப்ரு'ஷ்டே கச்சதஸ்திஷ்டதோऽபி வா । கோவிந்தே நியதம் சேதஃ க்ரு'தக்ரு'த்யஃ ஸதைவ ஸஃ ॥ ௧,௨௩௦.

முன்னும், பின்னும், நடக்கும்போதும், நின்றபோதும், யாருடைய மனம் எப்போதும் கோவிந்தனில் நிலைத்திருக்கிறதோ, அவர் எல்லா கடமைகளையும் நிறைவேற்றியவராக இருப்பார்.

வாஸுதேவே மநோ யஸ்ய ஜபஹோமார்சநாதிஷு । தஸ்யாந்தராயோ மைத்ரேய வேவேந்த்ரத்வாதிகம் பலம் ॥ ௧,௨௩௦.

மைத்ரேயா, ஜபம், ஹோமம், அர்ச்சனை முதலானவற்றில் யாருடைய மனம் வாசுதேவனில் இருக்கிறதோ, அவருக்கு வரும் தடைகள் கூட இந்திரனுக்கு கிடைக்கும் பலனைப்போல் பயனைத் தரும்.

அஸம்த்யஜ்ய ச கார்ஹஸ்தயம் ஸ தப்த்வா ச மஹத்தபஃ । சிநத்தி பௌருஷீம் மாயாம் கேஶவார்பிதமாநஸஃ ॥ ௧,௨௩௦.

கிருஹஸ்த வாழ்க்கையை விட்டு வைக்காமல், பெரிய தவம் செய்தாலும், மனதை கேசவனிடம் அர்ப்பணித்தால் மனித மாயையை வெட்டி விடலாம்.

க்ஷமாம் குர்வந்தி க்ருத்தேஷு தயாம் மூர்கேஷு மாநவாஃ । முதஞ்ச தர்மஶீலேஷு கோவிந்தே ஹ்ரு'தயஸ்திதே ॥ ௧,௨௩௦.

கோவிந்தன் இதயத்தில் உறைந்திருக்கும்போது, மனிதர்கள் கோபமுள்ளவர்களுக்கு பொறுமை, அறியாதவர்களுக்கு இரக்கம், தர்மத்தில் நிலைத்தவர்களுக்கு மகிழ்ச்சி காட்டுவார்கள்.

த்யாயேந்நாராயணம் தேவம் ஸ்நாநதாநாதிகர்மஸு । ப்ராயஶ்சிதேதேஷு ஸர்வேஷு துஷ்க்ரு'தேஷு விஶேஷதஃ ॥ ௧,௨௩௦.

நராயணனை, ஸ்நானம், தானம் போன்ற செயல்களில், குறிப்பாக பாவங்களைப் போக்கும் பிராயச்சித்தங்களில் தியானிக்க வேண்டும்.

லாபஸ்தேஷாம் ஜயஸ்தேஷாம் குதஸ்தேஷாம் பராபவஃ । யேஷாமிந்தீவரஶ்யாமோ ஹ்ரு'தயஸ்தோ ஜநார்தநஃ ॥ ௧,௨௩௦.

யாருடைய இதயத்தில் நீலத்தாமரை போன்ற நிறமுடைய ஜனார்த்தனன் உறைகிறாரோ, அவர்களுக்கு லாபமும், வெற்றியும் உறுதி; தோல்வி எப்படிச் சாத்தியமாகும்?

கீடபக்ஷிகணாநாஞ்ச ஹரௌ ஸம்ந்யஸ்தசேதஸாம் । ஊர்த்வா ஹ்யேவ கதிஶ்சாஸ்தி கிம் புநர்ஜ்ஞாநிநாம் ந்ரு'ணாம் ॥ ௧,௨௩௦.

ஹரியை நினைக்கும் பூச்சிகள், பறவைகள் கூட மேலே செல்லும் பாதை பெறுகிறார்கள்; அறிவுள்ள மனிதர்களுக்கு அது எவ்வளவு எளிது!

வாஸுதேவதருச்சாயா நாதிஶீதாதிதாபதா । நரகத்வாரஶமநீ ஸா கிமர்தம் ந ஸேவ்யதே ॥ ௧,௨௩௦.

வாசுதேவ மரத்தின் நிழல் அதிக குளிரும் அதிக வெப்பமும் இல்லாதது; அது நரக வாசலை அமைதிப்படுத்தும்; அப்படியிருக்க, ஏன் அதை நாடுவதில்லை?

ந ச துர்வாஸஸஃ ஶாபோ ராஜ்யஞ்சாபி ஶசீபதேஃ । ஹந்தும் ஸமர்தம் ஹி ஸகே ஹ்ரு'த்க்ரு'தே மதுஸூதநே ॥ ௧,௨௩௦.

துர்வாசர் சாபமும், சசியின் கணவரின் அரசாட்சியும், மதுசூதனனிடம் மனதை அர்ப்பணித்தவரை பாதிக்க முடியாது, தோழனே.

வததஸ்திஷ்டதோऽந்யத்வா ஸ்வேச்சயா கர்ம குர்வதஃ । நாபயாதி யதா சிந்தா ஸித்தாம் மந்யேத தாரணாம் ॥ ௧,௨௩௦.

பேசும்போது, நின்றபோது, வேறு செயல்களில் ஈடுபடும் போதும், மனத்தில் கவலை இல்லையெனில், அந்த மனநிலை பூரணமாகியதாக கருத வேண்டும்.

த்யேயஃ ஸதா ஸவித்ரு'மண்டலமத்யவர்தோ நாராயணஃ ஸரஸிஜாஸநஸந்நிவிஷ்டஃ । கேயூரவாந்மகரகுண்டலவாந்கிரீடீ ஹாரீ ஹிரண்மயவபுர்த்ரு'தஶங்கசக்ரஃ ॥ ௧,௨௩௦.

எப்போதும் நராயணனை தியானிக்க வேண்டும்; அவர் சூரிய மண்டலத்தின் நடுவில், தாமரையில் அமர்ந்திருப்பவர்; கைமணி, மகரக்குண்டலம், கிரீடம், மாலை, பொன்னான உருவம், சங்கும் சக்கரமும் கொண்டவர்.

ந ஹி த்யாநேந ஸத்ரு'ஶம் பவித்ரமிஹ வித்யதே । ஶ்வபசாந்நாநி புஞ்ஜாநோ பாபீ நைவாத்ர லிப்யதே ॥ ௧,௨௩௦.

தியானத்தைப் போன்ற தூய்மை இங்கு வேறு எதிலும் இல்லை; பாவம் செய்தாலும், புறக்கணிக்கப்பட்டவர்களின் உணவை உண்டாலும், அவனால் பாவம் ஒட்டாது.

ஸதா சித்தம் ஸமாஸக்தம் ஜந்தோர்விஷயகோசரே । யதி நாராயணேऽப்யேவம் கோ ந முச்யேத பந்தநாத் ॥ ௧,௨௩௦.

எல்லா உயிரினங்களின் மனமும் எப்போதும் உலக இன்பங்களில் மூழ்கி இருக்கிறது; அந்த மனம் நாராயணனிடம் இப்படியே பற்றுடன் இருந்தால், யார் பந்தத்திலிருந்து விடுபடமாட்டார்கள்?

ஸூத உவாச । விஷ்ணுபக்திர்யஸ்ய சித்தே கம் வா ஜீவோ நமேத்ஸதா । ஸ தாரயதி சாத்மாநம் ததைவ துரிதார்ணவாத் ॥ ௧,௨௩௦.

யாருடைய மனதில் விஷ்ணுவுக்கு பக்தி உறுதியாக இருக்கிறதோ, அந்த ஆவி எப்போதும் அவரை வணங்குகிறதோ, அவன் தானே பாவக் கடலை உடனே கடக்கிறான்.

தஞ்ஜ்ஞாநம் யத்ர கோவிந்தஃ ஸா கதா யத்ர காஶவஃ । தத்கர்ம யத்ததர்தாய கிமந்யைர்பஹுபாஷிதைஃ ॥ ௧,௨௩௦.

கோவிந்தனைப் பற்றிய அறிவும், காஶவனைப் பற்றிய உரையும், அவனை நோக்கிய செயல்களும் உள்ள இடத்தில், மற்ற பல வார்த்தைகள் எதற்கு?

ஸா ஜிஹ்வா யா ஹரிம் ஸ்தௌதி தச்சித்தம் யத்ததர்பிதம் । தாவேவ கேவலௌ ஶ்லாக்யௌ யௌ தத்பூஜாகரௌ கரௌ ॥ ௧,௨௩௦.

ஹரியைப் புகழும் நாவும், அவனிடம் அர்ப்பணிக்கப்பட்ட மனமும், அவனை வழிபடும் இரு கைகளும் மட்டுமே உண்மையில் புகழப்படத்தக்கவை.

ப்ரணாமமீஶஸ்ய ஶிரஃ பலம் விதுஸ்ததர்சநம் பாணிபலம் திவௌகஸஃ । மநஃ பலம் தத்குணகர்மசிந்தநம் வசஸ்து கோவிந்தகுணஸ்துதிஃ பலம் ॥ ௧,௨௩௦.

முடியின் பலன் இறைவனை வணங்குவதும், கைகளின் பலன் அவனை வழிபடுவதும் என்று தேவர்கள் கூறுகிறார்கள்; மனத்தின் பலன் அவனது குணங்களையும் செயல்களையும் சிந்திப்பதும், நாவின் பலன் கோவிந்தனின் மகிமையைப் புகழ்வதும் ஆகும்.

மேருமந்தரமாத்ரோऽபி ராஶிஃ பாபஸ்ய கர்மணஃ । கேஶவஸ்மரணாதேவ தஸ்ய ஸர்வம் விநஶ்யதி ॥ ௧,௨௩௦.

மேரு அல்லது மந்தரமலை போல் பெரிய பாவக் கூடு இருந்தாலும், கேசவனை நினைத்தால் அது எல்லாம் அழிந்து விடும்.

யத்கிஞ்சித்குருதே கர்ம புருஷஃ ஸாத்வஸாது வா । ஸர்வம் நாராயணே ந்யஸ்ய குர்வந்நபி ந லிம்பதி ॥ ௧,௨௩௦.

ஒருவன் எந்த செயலையும், நல்லதோ கெட்டதோ, நாராயணனிடம் அர்ப்பணித்தால், செய்கிறபோதே அவனுக்கு பாவம் ஒட்டாது.

த்ரு'ணாதிசதுராஸ்யாந்தம் பூதக்ராமம் சதுர்விதம் । சராசரம் ஜகத்ஸர்வம் ப்ரஸுப்தம் மாயயா தவ ॥ ௧,௨௩௦.

புல்லிலிருந்து நான்முகன்வரை, நான்கு வகை உயிர்கள், எல்லா நிலை உயிரும் அசைவும், இந்த உலகில் அனைத்தும் உன்னுடைய மாயையில் உறங்கிக்கொண்டிருக்கின்றன.

யஸ்மிந்ந்யஸ்தமதிர்ந யாதி நரகம் ஸ்வர்கோऽபி யச்சிந்தநே விக்நோ யத்ர நவா விஶேத்கதமபி ப்ராஹ்மோऽபிலோகோऽல்பகஃ । முக்திஞ்சேதஸி ஸம்ஸ்திதோ ஜடதியாம் பும்ஸாம் ததாத்யவ்யயஃ கிஞ்சித்ரம் யதயம் ப்ரயாதி விலயம் தத்ராச்யுதே கீர்திதே ॥ ௧,௨௩௦.

யாருடைய மனம் அவனிடம் நிலைத்திருக்கிறதோ, அவன் நரகத்திற்குப் போகவில்லை; அவனை நினைப்பதால் சுவர்க்கமும் தடைபடுகிறது, பிரம்மலோகமும் சிறிதாகிறது. விடுதலை மனத்தில் உறைந்தால், அது புத்தி மந்தருக்கும் imperishable-ஆன் கொடுப்பான். அச்யுதனைப் புகழும் போது எல்லாம் அழிந்து போவதில் என்ன ஆச்சரியம்?