கருடபுராணம்

க்ஷயோ பவேத்யதா வஹ்நேஸ்தமஸோ பாஸ்கரோதயே । ததைவ கலுஷௌகஸ்ய நாமஸம்கீர்தநாத்தரேஃ

வெளிச்சம் உதயமாகும் போது இருள் போய்விடும் போல, ஹரியின் நாமத்தைச் சொல்வதால் அனைத்து குற்றங்களும் அழிந்துவிடும்.

க்வ நாகப்ரு'ஷ்டகமநம் புநராயாதி ந க்ஷயம் । கச்சதாம் தூரமத்வாநம் க்ரு'ஷ்ணமூர்சிதசேதஸாம்

கிருஷ்ணனில் மனதை முழுமையாக நிலைநிறுத்தியவர்களுக்கு, சொர்க்கத்திற்கு செல்லும் பயணம் திரும்பிப் போகும் ஒன்றல்ல; அவர்கள் எவ்வளவு தூரம் சென்றாலும் அது குறையாது.

பாதேயம் புண்டரீகாக்ஷநாமஸம்கீர்தநம் ஹரேஃ । ஸம்ஸாரஸர்பஸம்தஷ்டவிஷசேஷ்டைகபேஷஜம் । க்ரு'ஷ்ணேதி வைஷ்ணவம் க்ஷாந்தம் ஜப்த்வா முக்தோ பவேந்நரஃ

புண்டரீகாக்ஷன் ஹரியின் நாமத்தைச் சொல்லுவது வாழ்க்கைப் பயணத்திற்கு தேவையான பசுமை; அது சாமான்ய உலக வாழ்க்கை எனும் பாம்பின் விஷத்திற்கு ஒரே மருந்து. 'கிருஷ்ணா' என்று வைஷ்ணவராக மனம் அமைதியுடன் ஜபித்தால், மனிதன் விடுதலை பெறுவான்.

த்யாயந் க்ரு'தே ஜபேந்மந்த்ரைஸ்த்ரேதாயாம் த்வாபரேர்ऽசயந் । யதாப்நோதி ததாப்நோதி ததாப்நோதி கலௌ ஸம்ஸ்ம்ரு'த்யகேஶவம்

கிருதயுகத்தில் தியானம் செய்து, த்ரேதாயுகத்தில் மந்திரம் ஜபித்து, துவாபரயுகத்தில் அர்ச்சனை செய்து எது பெறப்படுகிறது, அதையே கலியுகத்தில் கேசவனை நினைத்தால் பெறலாம்.

ஜிஹ்வாக்ரே வர்ததே யஸ்ய ஹரிரித்யக்ஷரத்வயம் । ஸம்ஸாரஸாகரம் தீர்த்வா ஸ கச்சேத்வைஷ்ணவம் பதம்

யாருடைய நாவில் 'ஹரி' என்ற இரு எழுத்தும் நிலைத்திருக்கின்றனோ, அவர் சாமான்ய உலகம் எனும் கடலை கடந்துவிட்டு வைஷ்ணவ பதத்தை அடைவார்.

விஜ்ஞாததுஷ்க்ரு'திஸஹஸ்ரஸமாவ்ரு'தோऽபிஶ்ரேயஃ பரந்து பரிஶுத்திம பீப்ஸமாநஃ । ஸ்பப்நாந்தரே ந ஹி புநஶ்ச பவம் ஸ பஶ்யேந்நாராயணஸ்துதிகதாபரமோ மநுஷ்யஃ

வாயிலறியப்பட்ட ஆயிரக்கணக்கான பாவங்கள் சூழ்ந்திருந்தாலும், தூய்மை விரும்பி நாராயணனைப் புகழ்வதில் மனதை செலுத்தும் மனிதன், கனவில் கூட பிறவி காணமாட்டான்.

ஶ்ரீகருடமஹாபுராணம் ௨௨௯ ஸூத உவாச । அஶேஷலோகநாதஸ்ய ஸாரமாராதநம் ஹரேஃ । தத்யாது புருஷஸூக்தேண யஃ புஷ்பாண்யப ஏவ ச ॥ ௧,௨௨௯.

ஸூதர் சொன்னார்: எல்லா உலகங்களுக்கும் அதிபதியான ஹரியை, புருஷஸூக்தத்தைப் பாடி, மலர் மற்றும் நீர் கொண்டு ஆராதனை செய்யும் ஒருவரால், உண்மையான வழிபாடு செய்யப்படுகிறது.

அர்சிதம் ஸ்யாஜ்ஜகதிதம் தேந ஸர்வம் சராசரம் । யோ ந பூஜயதே விஷ்ணும் தம் வித்யாத்ப்ரஹ்மகாதகம் ॥ ௧,௨௨௯.

அப்படி செய்தால், இந்தச் சஞ்சலமும் அசஞ்சலமும் உடைய உலகம் அனைத்தும் ஆராதிக்கப்பட்டதாகும்; ஆனால் விஷ்ணுவை வழிபடாதவரை, பிராமணனை கொன்றவராகவே அறிய வேண்டும்.

யதஃ ப்ரவ்ரு'த்திர்பூதாநாம் யேந ஸர்வமிதம் ததம் । தம் யோ ந த்யாயதே விஷ்ணும் ஸ விஷ்டாயாம் க்ரிமிர்பவேத் ॥ ௧,௨௨௯.

எல்லா உயிர்களும் யாரிடமிருந்து தோன்றுகின்றனவோ, யாரால் இந்த உலகம் முழுவதும் நிரம்பியிருக்கிறதோ, அவரைத் தியானிக்காதவன், கழிவில் வாழும் புழுவாக பிறக்கிறான்.

நரகே பச்யமாநஸ்து யமேந பரிபாஷிதஃ । கிந்த்வயா நார்சிதோ தேவஃ கேஶவஃ க்லேஶநாஶநஃ ॥ ௧,௨௨௯.

நரகத்தில் வேதனையை அனுபவிக்கும்போது, யமன் கேட்பான்: 'கேசவன், துன்பங்களை நீக்கும் தேவனை நீ ஏன் ஆராதிக்கவில்லை?' என்று.

உதகேநாப்யபாவேந த்ரவ்யாணாமர்சிதஃ ப்ரபுஃ । யோ ததாதி ஸ்வகம் லோகம் ஸ த்வயா கிம் ந சார்சிதஃ ॥ ௧,௨௨௯.

மட்டும் நீர் இருந்தாலும், வேறு பொருட்கள் இல்லாவிட்டாலும், அந்த ஆண்டவரை ஆராதிக்கலாம்; தன் உலகையே கொடுக்கும் அவர், நீ ஏன் அவரை ஆராதிக்கவில்லை?

ந தத்கரோதி ஸா மாதா ந பிதா நாபி பாந்தவஃ । யத்கரோதி ஹ்ரு'ஷீகேஶஃ ஸந்துஷ்டஃ ஶ்ரத்தயார்சிதஃ ॥ ௧,௨௨௯.

தாய், தந்தை, உறவினர்கள் யாரும் செய்ய முடியாததை, ஹ்ருஷீகேசன் மகிழ்ச்சியுடன், நம்பிக்கையுடன் ஆராதிக்கப்பட்டால் செய்து தருகிறார்.

வர்ணாஶ்ரமாசாரவதா புருஷேண பரஃ புமாந் । விஷ்ணுராராத்யதே பந்தா நாந்யஸ்தத்தோஷகாரகஃ ॥ ௧,௨௨௯.

தன் வகுப்பும் வாழ்க்கை நிலையின்படியும் நடக்கும் மனிதனால், பரமபுருஷன் விஷ்ணு ஆராதிக்கப்படுகிறார்; இதைவிட திருப்தி தரும் வேறு வழி இல்லை.

ந தாநைர்விவிதைர்தத்தைர்ந புஷ்பைர்நாநுலேபநைஃ । தோஷமேதி மஹாத்மாஸௌ யதா பக்த்யா ஜநார்தநஃ ॥ ௧,௨௨௯.

பல்வேறு பொருட்கள், மலர்கள், வாசனைப் பொருட்கள் என எவ்வளவு அர்ப்பணித்தாலும், மகாத்மா ஜனார்த்தனன் பக்தியால் பெறும் திருப்தியை அவை தர முடியாது.

ஸம்பதைஶ்வர்யமாஹாத்ம்யைஃ ஸந்தத்யா ந ச கர்மணா । விமுக்தைஶ்சைகதா லப்யா மூலமாராதநம் ஹரேஃ ॥ ௧,௨௨௯.

செல்வம், அதிகாரம், பெருமை, சந்ததி, செய்கைகள், விடுதலை ஆகிய எந்தவையும், ஹரியின் அராதனையில் உள்ள ஒன்றிப்பை அளிக்க முடியாது.

ஶ்ரீகருடமஹாபுராணம் ௨௩௦ ஸூத உவாச । ஆலோக்ய ஸர்வஶாஸ்த்ராணி விசார்ய ச புநஃ புநஃ । இதமேகம் ஸுநிஷ்பந்நம் த்யேயோ நாராயணஃ ஸதா ॥ ௧,௨௩௦.

சூதர் கூறினார்: எல்லா சாஸ்திரங்களையும் ஆய்ந்து, மீண்டும் மீண்டும் சிந்தித்துப் பார்த்தபின், ஒரே முடிவு உறுதியாகிறது—நாராயணனை எப்போதும் தியானிக்க வேண்டும்.

கிம் தஸ்ய தாநைஃ கிந்தீர்தைஃ கிம் தபோபிஃ கிமத்வரைஃ । யோ நித்யம் த்யாயதே தேவம் நாராயணமநந்யதீஃ ॥ ௧,௨௩௦.

யார் மனம் நாராயணனில் எப்போதும் நிலைத்திருக்கிறது, அவருக்கு தானம், தீர்த்தம், தவம், யாகம் ஆகியவை எதற்காக?

ஷஷ்டிஸ்தீர்தஸஹஸ்ராணி ஷஷ்டிஸ்தீர்தஶதாநி ச । நாராயணப்ரணாமஸ்ய கலாம் நார்ஹந்தி ஷோடஶீம் ॥ ௧,௨௩௦.

அறுபதாயிரம் தீர்த்தங்கள், அறுபது நூறு தீர்த்தங்கள் கூட, நாராயணனை வணங்கும் புண்ணியத்தின் பதினாறாவது பங்கிற்கும் சமம் அல்ல.

ப்ரயஶ்சித்தாந்யஶேஷாணி தபஃ கர்மாணி யாநி வை । வித்தி தேஷாமஶேஷாணாம் க்ரு'ஷ்ணாநுஸ்மரணம் பரம் ॥ ௧,௨௩௦.

எத்தனை பிராயச்சித்தங்கள், தவங்கள், செய்கைகள் இருந்தாலும், அவற்றில் எல்லாவற்றையும் விட கிருஷ்ணனை நினைவு கூறுவது உயர்ந்தது என்பதை அறிந்து கொள்.

க்ரு'தபாபேऽநுரக்திஶ்ச யஸ்ய பும்ஸஃ ப்ரஜாயதே । ப்ராயஶ்சித்தந்து தஸ்யைகம் ஹரேஃ ஸம்ஸ்மரணம் பரம் ॥ ௧,௨௩௦.

ஒருவருக்கு பாவங்களில் மனம் ஈடுபடும்போது, அவருக்கான ஒரே சிறந்த பிராயச்சித்தம் ஹரியை நினைவது தான்.

முஹூர்தமபி யோ த்யாயேந்நாராயணமதந்த்ரிதஃ । ஸோऽபி ஸ்வர்கதிமாப்நோதி கிம் புநஸ்தத்பராயணஃ ॥ ௧,௨௩௦.

ஒருவர் ஒரு கணம் கூட கவனச்சிதறல் இல்லாமல் நாராயணனை தியானித்தால், அவர் சுவர்க்கத்தை அடைவார்; அப்படியிருக்க, முழுமையாக அர்ப்பணித்தவருக்கு எவ்வளவு அதிகம் கிடைக்கும்!

ஜாக்ரத்ஸ்வப்நஸுஷுப்தேஷு யோகஸ்தஸ்ய ச யோகிநஃ । யா காசிந்மநஸோ வ்ரு'த்திஃ ஸா பவத்யச்யுதாஶ்ரயாத் ॥ ௧,௨௩௦.

யோகத்தில் நிலைத்த யோகிக்கு, விழிப்பு, கனவு, ஆழ்ந்த தூக்கம் ஆகிய நிலைகளில் மனதில் எழும் எந்த எண்ணமும் அச்யுதனை சார்ந்ததாகவே இருக்கும்.

உத்திஷ்டந்நிபதந்விஷ்ணும் ப்ரலபந்விவிஶம்ஸ்ததா । புஞ்ஜஞ்ஜாக்ரச்ச கோவிந்தம் மாதவம் யஶ்ச ஸம்ஸ்மரேத் ॥ ௧,௨௩௦.

எழும்பும் போது, படுக்கும் போது, பேசும் போது, உள்ளே செல்லும் போது, உண்ணும் போது, விழிக்கும் போது—யார் கோவிந்தன் அல்லது மாதவன் நினைவு கூறுகிறாரோ—

ஸ்வேஸ்வே கர்மண்யபிரதஃ குர்யாச்சித்தம் ஜநார்தநே । ஏஷா ஶாஸ்த்ராநுஸாரோக்திஃ கிமந்யைர்பஹுபாஷிதைஃ ॥ ௧,௨௩௦.

தனது கடமைகளில் ஈடுபட்டு, மனதை ஜனார்த்தனனிடம் செலுத்த வேண்டும்; இதுவே சாஸ்திரத்தின் போதனை—மற்ற பல வார்த்தைகள் தேவையில்லை.

த்யாநமேவ பரோ தர்மோ த்யாநமேவ பரம் தபஃ । த்யாநமேவ பரம் ஶௌசம் தஸ்மாத்த்யாநபரோ பவேத் ॥ ௧,௨௩௦.

தியானமே உயர்ந்த தர்மம், தியானமே சிறந்த தவம், தியானமே மிகச் சுத்தம்; ஆகவே, தியானத்தில் மனதை செலுத்த வேண்டும்.

நாஸ்தி விஷ்ணோஃ பரம் த்தேயம் தபோ நாநஶநாத்பரம் । தஸ்மாத்ப்ரதாநமத்ரோக்தம் வாஸுதேவஸ்ய சிந்தநம் ॥ ௧,௨௩௦.

விஷ்ணுவை விட உயர்ந்த தியானப் பொருள் இல்லை; உண்ணாமையை விட பெரிய தவம் இல்லை; எனவே, வாசுதேவனை நினைப்பதே இங்கு முதன்மை போதனை.

யத்துர்லபம் பரம் ப்ராப்யம் மநஸோ யந்ந கோசரம் । ததப்யப்ரார்திதம் த்யாதோ ததாதி மதுஸூதநஃ ॥ ௧,௨௩௦.

மனதிற்கு எட்டாத, அரிதாகக் கிடைக்கும் உயர்ந்த பொருளும், கேட்டுக்கொள்ளாமலே தியானம் செய்பவருக்கு மதுசூதனன் அளிப்பான்.

ப்ரமாதாத்குர்வதாம் கர்ம ப்ரச்யவேதாத்வரேஷு யத் । ஸ்மரணாதேவ தத்விஷ்ணோஃ ஸம்பூர்ணம் ஸ்யாதிதி ஶ்ருதிஃ ॥ ௧,௨௩௦.

யாராவது யாகங்களில் கவனக்குறைவால் தவறு செய்தாலும், விஷ்ணுவை நினைவு கூறினால் அது முழுமையாக நிறைவேறும் என்று ஸ்ருதி கூறுகிறது.

த்யாநேந ஸத்ரு'ஶோ நாஸ்தி ஶோதநம் பாபகர்மணாம் । ஆகாமிதேஹஹேதூநாம் தாஹகோ யோகபாவகஃ ॥ ௧,௨௩௦.

பாவக்காரியங்களைத் தூக்கும் தியானத்துக்கு சமமான தூய்மை இல்லை; யோகத்தின் நெருப்பு பிற பிறவிக்கான காரணங்களை எரிக்கிறது.