கருடபுராணம்

க்ரு'ஷ்ணே ஸ்புரஜ்ஜலதரோதரசாருக்ரு'ஷ்ணே லோகாதிகாரபுருஷே பரமப்ரமேயே । ஏகோ ஹி பாவகுணமாத்ரத்ரு'டப்ரணாமஃ ஸத்யஃ ஶ்வபாகமபி ஸாதயிதும் ஸஶக்தஃ

மழைமேகம் போல் கருந்தேகமுடைய கிருஷ்ணன், உலகங்களுக்கு ஆண்டவன், அளவிட முடியாதவன்—உணர்ச்சி, நற்குணம் கொண்டு ஒரு உறுதியான வணக்கம்—even ஒரு சுட்டுவனையும் உடனே தூயவனாக மாற்றும் சக்தி கொண்டது.

ப்ரணம்ய தண்டபத்பூமௌ நமஸ்காரேண யோர்ऽசயேத் । ஸ யாம் கதிமவாப்நோதி ந தாம் க்ரதுஶதைரபி

மண்ணில் முழுமையாக வணங்கி, பக்தியுடன் அர்ச்சனை செய்தவன், நூறு யாகங்கள் செய்தாலும் கிடைக்காத நிலையை அடைவான்.

துர்கஸம்ஸாரகாந்தாராகூபாரேऽபி ப்ரதாவதாம் । ஏகஃ க்ரு'ஷ்ணே நமஸ்காரோ முக்த்யா தாம்ஸ்தாரயிஷ்யதி

கடினமான உலக வாழ்க்கை எனும் காட்டின் விளிம்பிலும்—even அங்கு—ஒரு கிருஷ்ணனுக்கான வணக்கம் முக்திக்கு கொண்டு போகும்.

ஆஸீநோ வா ஶயாநோ வாதிஷ்டந் வா யத்ர தத்ர வா । நமோ நாராயணாயேதி மந்த்ரைகஶரணோ பவேத்

உட்கார்ந்தாலும், படுத்தாலும், நின்றாலும், எங்கிருந்தாலும், 'நமோ நாராயணாய' என்ற மந்திரத்தை மட்டும் சார்ந்தால் போதும்.

நாராயணேதி ஶப்தோऽஸ்தி வாகஸ்தி வஶவர்திநீ । ததாபி நரகே மூடாஃ பதந்தீதி கிமத்புதம்

'நாராயண' என்ற சொல் இருக்கிறது, நம் வாக்கு நமக்குச் சுயாதீனம், ஆனாலும், அறியாதவர்கள் நரகத்தில் வீழ்கிறார்கள்—இதில் என்ன ஆச்சரியம்?

சதுர்முகோ வா யதி கோடிவக்த்ரோ பவேந்நரஃ கோபி விஶுத்தசேதாஃ । ஸ வை குணாநாமயுதைகதேஶம் வதேந்ந வா தேவவரஸ்ய விஷ்ணோஃ

பிரமா போல நான்கு முகங்களோ, அல்லது கோடி வாய்களோ, முற்றிலும் தூய மனமோ ஒருவரிடம் இருந்தாலும், அந்த உயர்ந்த தேவன் விஷ்ணுவின் சிறிய ஒரு பகுதியளவு கூட மகிமைகளை முழுமையாக சொல்ல முடியாது.

வ்யாஸாத்யா முநயஃ ஸர்வே ஸ்துவந்தோ மதுஸூதநம் । மதிக்ஷயாந்நிவர்தந்தே ந கோவிந்தகுணக்ஷயாத்

வியாசர் முதலான முனிவர்கள் அனைவரும் மதுசூதனனை புகழ்ந்தாலும், அவர்கள் அறிவின் எல்லையை எட்டுகிறார்கள்; ஆனால் கோவிந்தனின் குணங்களுக்கு முடிவில்லை.

அவஶேநாபி யந்நாம்நி கீர்திதே ஸர்வபாதகைஃ । புமாந் விமுச்யதே ஸத்யஃ ஸிம்ஹத்ரஸ்தோ ம்ரு'கா யதா । பத்தஃ பரிகரஸ்தேந மோக்ஷாய கமநம் ப்ரதி

யாராவது தன்னிடமிருந்து கூடத் தெரியாமல் அவன் பெயரை உச்சரித்தாலும், எல்லா பாவங்களிலிருந்தும் உடனே விடுவிக்கப்படுகிறார்; சிங்கத்தைப் பார்த்து மிருகங்கள் ஓடிப்போகும் போல. அந்த நாமம் சொன்னதால் அவர் முக்திக்குத் தக்கவாறு கட்டுப்படுகிறார்.

ஸ்வப்நேऽபி நாம ஸ்ப்ரு'ஶதோऽபி பும்ஸஃ க்ஷயம் கரோத்யக்ஷயபாபராஶிம் । ப்ரத்யக்ஷதஃ கிம் புநரத்ர பும்ஸா ப்ரகீர்திதே நாம்நி ஜநார்தநஸ்ய

ஒருவர் கனவில் கூட அவன் பெயரைத் தொட்டாலும், முடிவில்லாத பாவங்களை அழிக்கிறது; அப்படி இருக்கையில், ஜனார்த்தனன் பெயரை வெளிப்படையாக உச்சரிக்கும்போது அது எவ்வளவு பெரிதாகும்!

நமஃ க்ரு'ஷ்ணாச்யுதாநந்தவாஸுதேவேத்யுதீரிதம் । யைர்பாவபாவிதைர்விப்ரந தே யமபுரம் யயுஃ

பிராமணனே, பக்தியுடன் 'கிருஷ்ணா, அச்யுதா, அனந்தா, வாசுதேவா' என்று சொன்னவர்கள் யமபுரிக்கு சென்றுவிட்டார்கள்.

க்ஷயோ பவேத்யதா வஹ்நேஸ்தமஸோ பாஸ்கரோதயே । ததைவ கலுஷௌகஸ்ய நாமஸம்கீர்தநாத்தரேஃ

வெளிச்சம் உதயமாகும் போது இருள் போய்விடும் போல, ஹரியின் நாமத்தைச் சொல்வதால் அனைத்து குற்றங்களும் அழிந்துவிடும்.

க்வ நாகப்ரு'ஷ்டகமநம் புநராயாதி ந க்ஷயம் । கச்சதாம் தூரமத்வாநம் க்ரு'ஷ்ணமூர்சிதசேதஸாம்

கிருஷ்ணனில் மனதை முழுமையாக நிலைநிறுத்தியவர்களுக்கு, சொர்க்கத்திற்கு செல்லும் பயணம் திரும்பிப் போகும் ஒன்றல்ல; அவர்கள் எவ்வளவு தூரம் சென்றாலும் அது குறையாது.

பாதேயம் புண்டரீகாக்ஷநாமஸம்கீர்தநம் ஹரேஃ । ஸம்ஸாரஸர்பஸம்தஷ்டவிஷசேஷ்டைகபேஷஜம் । க்ரு'ஷ்ணேதி வைஷ்ணவம் க்ஷாந்தம் ஜப்த்வா முக்தோ பவேந்நரஃ

புண்டரீகாக்ஷன் ஹரியின் நாமத்தைச் சொல்லுவது வாழ்க்கைப் பயணத்திற்கு தேவையான பசுமை; அது சாமான்ய உலக வாழ்க்கை எனும் பாம்பின் விஷத்திற்கு ஒரே மருந்து. 'கிருஷ்ணா' என்று வைஷ்ணவராக மனம் அமைதியுடன் ஜபித்தால், மனிதன் விடுதலை பெறுவான்.

த்யாயந் க்ரு'தே ஜபேந்மந்த்ரைஸ்த்ரேதாயாம் த்வாபரேர்ऽசயந் । யதாப்நோதி ததாப்நோதி ததாப்நோதி கலௌ ஸம்ஸ்ம்ரு'த்யகேஶவம்

கிருதயுகத்தில் தியானம் செய்து, த்ரேதாயுகத்தில் மந்திரம் ஜபித்து, துவாபரயுகத்தில் அர்ச்சனை செய்து எது பெறப்படுகிறது, அதையே கலியுகத்தில் கேசவனை நினைத்தால் பெறலாம்.

ஜிஹ்வாக்ரே வர்ததே யஸ்ய ஹரிரித்யக்ஷரத்வயம் । ஸம்ஸாரஸாகரம் தீர்த்வா ஸ கச்சேத்வைஷ்ணவம் பதம்

யாருடைய நாவில் 'ஹரி' என்ற இரு எழுத்தும் நிலைத்திருக்கின்றனோ, அவர் சாமான்ய உலகம் எனும் கடலை கடந்துவிட்டு வைஷ்ணவ பதத்தை அடைவார்.

விஜ்ஞாததுஷ்க்ரு'திஸஹஸ்ரஸமாவ்ரு'தோऽபிஶ்ரேயஃ பரந்து பரிஶுத்திம பீப்ஸமாநஃ । ஸ்பப்நாந்தரே ந ஹி புநஶ்ச பவம் ஸ பஶ்யேந்நாராயணஸ்துதிகதாபரமோ மநுஷ்யஃ

வாயிலறியப்பட்ட ஆயிரக்கணக்கான பாவங்கள் சூழ்ந்திருந்தாலும், தூய்மை விரும்பி நாராயணனைப் புகழ்வதில் மனதை செலுத்தும் மனிதன், கனவில் கூட பிறவி காணமாட்டான்.

ஶ்ரீகருடமஹாபுராணம் ௨௨௯ ஸூத உவாச । அஶேஷலோகநாதஸ்ய ஸாரமாராதநம் ஹரேஃ । தத்யாது புருஷஸூக்தேண யஃ புஷ்பாண்யப ஏவ ச ॥ ௧,௨௨௯.

ஸூதர் சொன்னார்: எல்லா உலகங்களுக்கும் அதிபதியான ஹரியை, புருஷஸூக்தத்தைப் பாடி, மலர் மற்றும் நீர் கொண்டு ஆராதனை செய்யும் ஒருவரால், உண்மையான வழிபாடு செய்யப்படுகிறது.

அர்சிதம் ஸ்யாஜ்ஜகதிதம் தேந ஸர்வம் சராசரம் । யோ ந பூஜயதே விஷ்ணும் தம் வித்யாத்ப்ரஹ்மகாதகம் ॥ ௧,௨௨௯.

அப்படி செய்தால், இந்தச் சஞ்சலமும் அசஞ்சலமும் உடைய உலகம் அனைத்தும் ஆராதிக்கப்பட்டதாகும்; ஆனால் விஷ்ணுவை வழிபடாதவரை, பிராமணனை கொன்றவராகவே அறிய வேண்டும்.

யதஃ ப்ரவ்ரு'த்திர்பூதாநாம் யேந ஸர்வமிதம் ததம் । தம் யோ ந த்யாயதே விஷ்ணும் ஸ விஷ்டாயாம் க்ரிமிர்பவேத் ॥ ௧,௨௨௯.

எல்லா உயிர்களும் யாரிடமிருந்து தோன்றுகின்றனவோ, யாரால் இந்த உலகம் முழுவதும் நிரம்பியிருக்கிறதோ, அவரைத் தியானிக்காதவன், கழிவில் வாழும் புழுவாக பிறக்கிறான்.

நரகே பச்யமாநஸ்து யமேந பரிபாஷிதஃ । கிந்த்வயா நார்சிதோ தேவஃ கேஶவஃ க்லேஶநாஶநஃ ॥ ௧,௨௨௯.

நரகத்தில் வேதனையை அனுபவிக்கும்போது, யமன் கேட்பான்: 'கேசவன், துன்பங்களை நீக்கும் தேவனை நீ ஏன் ஆராதிக்கவில்லை?' என்று.

உதகேநாப்யபாவேந த்ரவ்யாணாமர்சிதஃ ப்ரபுஃ । யோ ததாதி ஸ்வகம் லோகம் ஸ த்வயா கிம் ந சார்சிதஃ ॥ ௧,௨௨௯.

மட்டும் நீர் இருந்தாலும், வேறு பொருட்கள் இல்லாவிட்டாலும், அந்த ஆண்டவரை ஆராதிக்கலாம்; தன் உலகையே கொடுக்கும் அவர், நீ ஏன் அவரை ஆராதிக்கவில்லை?

ந தத்கரோதி ஸா மாதா ந பிதா நாபி பாந்தவஃ । யத்கரோதி ஹ்ரு'ஷீகேஶஃ ஸந்துஷ்டஃ ஶ்ரத்தயார்சிதஃ ॥ ௧,௨௨௯.

தாய், தந்தை, உறவினர்கள் யாரும் செய்ய முடியாததை, ஹ்ருஷீகேசன் மகிழ்ச்சியுடன், நம்பிக்கையுடன் ஆராதிக்கப்பட்டால் செய்து தருகிறார்.

வர்ணாஶ்ரமாசாரவதா புருஷேண பரஃ புமாந் । விஷ்ணுராராத்யதே பந்தா நாந்யஸ்தத்தோஷகாரகஃ ॥ ௧,௨௨௯.

தன் வகுப்பும் வாழ்க்கை நிலையின்படியும் நடக்கும் மனிதனால், பரமபுருஷன் விஷ்ணு ஆராதிக்கப்படுகிறார்; இதைவிட திருப்தி தரும் வேறு வழி இல்லை.

ந தாநைர்விவிதைர்தத்தைர்ந புஷ்பைர்நாநுலேபநைஃ । தோஷமேதி மஹாத்மாஸௌ யதா பக்த்யா ஜநார்தநஃ ॥ ௧,௨௨௯.

பல்வேறு பொருட்கள், மலர்கள், வாசனைப் பொருட்கள் என எவ்வளவு அர்ப்பணித்தாலும், மகாத்மா ஜனார்த்தனன் பக்தியால் பெறும் திருப்தியை அவை தர முடியாது.

ஸம்பதைஶ்வர்யமாஹாத்ம்யைஃ ஸந்தத்யா ந ச கர்மணா । விமுக்தைஶ்சைகதா லப்யா மூலமாராதநம் ஹரேஃ ॥ ௧,௨௨௯.

செல்வம், அதிகாரம், பெருமை, சந்ததி, செய்கைகள், விடுதலை ஆகிய எந்தவையும், ஹரியின் அராதனையில் உள்ள ஒன்றிப்பை அளிக்க முடியாது.

ஶ்ரீகருடமஹாபுராணம் ௨௩௦ ஸூத உவாச । ஆலோக்ய ஸர்வஶாஸ்த்ராணி விசார்ய ச புநஃ புநஃ । இதமேகம் ஸுநிஷ்பந்நம் த்யேயோ நாராயணஃ ஸதா ॥ ௧,௨௩௦.

சூதர் கூறினார்: எல்லா சாஸ்திரங்களையும் ஆய்ந்து, மீண்டும் மீண்டும் சிந்தித்துப் பார்த்தபின், ஒரே முடிவு உறுதியாகிறது—நாராயணனை எப்போதும் தியானிக்க வேண்டும்.

கிம் தஸ்ய தாநைஃ கிந்தீர்தைஃ கிம் தபோபிஃ கிமத்வரைஃ । யோ நித்யம் த்யாயதே தேவம் நாராயணமநந்யதீஃ ॥ ௧,௨௩௦.

யார் மனம் நாராயணனில் எப்போதும் நிலைத்திருக்கிறது, அவருக்கு தானம், தீர்த்தம், தவம், யாகம் ஆகியவை எதற்காக?

ஷஷ்டிஸ்தீர்தஸஹஸ்ராணி ஷஷ்டிஸ்தீர்தஶதாநி ச । நாராயணப்ரணாமஸ்ய கலாம் நார்ஹந்தி ஷோடஶீம் ॥ ௧,௨௩௦.

அறுபதாயிரம் தீர்த்தங்கள், அறுபது நூறு தீர்த்தங்கள் கூட, நாராயணனை வணங்கும் புண்ணியத்தின் பதினாறாவது பங்கிற்கும் சமம் அல்ல.

ப்ரயஶ்சித்தாந்யஶேஷாணி தபஃ கர்மாணி யாநி வை । வித்தி தேஷாமஶேஷாணாம் க்ரு'ஷ்ணாநுஸ்மரணம் பரம் ॥ ௧,௨௩௦.

எத்தனை பிராயச்சித்தங்கள், தவங்கள், செய்கைகள் இருந்தாலும், அவற்றில் எல்லாவற்றையும் விட கிருஷ்ணனை நினைவு கூறுவது உயர்ந்தது என்பதை அறிந்து கொள்.