கருடபுராணம்

பத்ரேஷு புஷ்பேஷு பலேஷு தோயேஷ்வகஷ்டலப்யேஷு ஸதைவ ஸத்ஸு । பக்த்யைகலப்யே புருஷே புராணே முக்த்யைகலாபே க்ரியதே ப்ரயத்நஃ ॥ ௧,௨௨௭.

இலை, பூ, பழம், தண்ணீர்—எப்போதும் எளிதில் கிடைக்கும் இவை கொண்டு—பழமையான அந்த பரமனைக் கிடைக்கச் செய்யும் ஒன்று பக்தி மட்டுமே; அதனால் தான் விடுதலை கிடைக்கும்; அதற்காகவே முயற்சி செய்யப்படுகிறது.

ஆஸ்போடயந்தி பிதரஃ ப்ரந்ரு'த்யந்தி பிதாமாஹஃ । வைஷ்ணவோஸ்மத்குலே ஜாதஃ ஸ நஃ ஸந்தாரயிஷ்யதி ॥ ௧,௨௨௭.

பிதாக்கள் கைகொட்டி ஆடுகிறார்கள், முன்னோர்கள் மகிழ்ச்சி கொள்கிறார்கள்: நம்முடைய குடியில் வைஷ்ணவனாக ஒருவர் பிறந்தால், அவர் நம்மை மீட்டுவிடுவார்.

அஜ்ஞாநிநஃ ஸுகரே ஸமதிக்ஷிபந்தோ யத்பாபிநோऽபி ஶிஶுபாலஸுயோதநாத்யாஃ । முக்திம் கதாஃ ஸ்மரணமாத்ரவிதூதபாபாஃ கஃ ஸம்ஶயஃ பரமபக்திமதாம் ஜநாநாம் ॥ ௧,௨௨௭.

அறிவில்லாத பாவிகள் கூட—சிசுபாலன், துரியோதனன் போன்றவர்கள்—அவரை இகழ்ந்தாலும், நினைவு மட்டும் போதுமானது பாவங்கள் நீங்கி முக்தி அடைந்தார்கள்; அப்படியிருக்க, மிகுந்த பக்தி உடையவர்களுக்கு சந்தேகம் ஏது?

ஶரமம் தம் ப்ரபந்நா யே த்யாநயோகவிவர்ஜிதாஃ । தேऽபி ம்ரு'த்யுமதிக்ரம்ய யாந்தி தத்வைஷ்ணவம் பதம் ॥ ௧,௨௨௭.

தியானம், யோகம் இல்லாமலே அவனை சரணடைந்தவர்கள் கூட, மரணத்தைத் தாண்டி, அந்த வைஷ்ணவ பதத்தை அடைவார்கள்.

பவோத்பவக்லேஶஶதைர்ஹதஸ்ததா பரிப்ரமந்நிந்த்ரியரந்த்ரகைர்ஹயைஃ । நியம்யதாம் மாதவ ! மே மநோஹயஸ்த்வதங்க்ரிஶங்கௌ த்ரு'டபக்திபந்தநே ॥ ௧,௨௨௭.

பிறவிப் பிணிகளால் நூறு வேதனைகள் அனுபவித்து, இந்திரியங்கள் எனும் குதிரைகளால் அலைந்து திரியும் என் மனதை, மாதவா! உன் திருவடிகளுக்கு உறுதியான பக்திப் பாசத்தால் கட்டி அடக்க வேண்டும்.

விஷ்ணுரேவ பரம் ப்ரஹ்ம த்ரிபேதமிஹ பட்யதே । வேதஸித்தாந்தமார்கேஷு தந்ந ஜாநந்தி மோஹிதாஃ ॥ ௧,௨௨௭.

மூன்று விதமாக இங்கு கூறப்பட்டாலும், பரம்பொருள் என்பது விஷ்ணுவே; வேதத்தின் முடிவில் கூட, மயக்கமடைந்தவர்கள் இதை அறியமாட்டார்கள்.

ஶ்ரீகருடமஹாபுராணம் ௨௨௮ ஸூத உவாச । முக்திஹேதுமநாத்யந்தமஜமவ்யயமக்ஷயம் । யோ நமேத்ஸர்வலோகஸ்ய நமஸ்யோ ஜாயதே நரஃ

சூதர் சொல்கிறார்: ஆரம்பமோ முடிவோ இல்லாத, பிறவியில்லாத, அழியாத, விடுதலிக்கு காரணமானவரை வணங்குகிறவன், எல்லா உலகங்களாலும் வணங்கப்படத் தகுதியானவனாகிறான்.

விஷ்ணுமாநந்தமத்வைதம் விஜ்ஞாநம் ஸர்வகம் ப்ரபும் । ப்ரணமாமி ஸதா பக்த்யா சேதஸா ஹ்ரு'தயாலயம்

ஆனந்தம், ஒற்றுமை, அறிவு, எல்லா இடத்திலும் நிறைந்த ஆண்டவன் விஷ்ணுவை, என் மனமும், பக்தியுமாக எப்போதும் வணங்குகிறேன்; அவர் என் இதயத்தில் குடியிருக்கிறார்.

யோऽந்தஸ்திஷ்டந்நஶேஷஸ்ய பஶ்யதீஶஃ ஶுபாஶுபம் । தம் ஸர்வஸாக்ஷிணம் விஷ்ணும் நமஸ்யே பரமேஶ்வரம்

அனைவருக்குள்ளும் இருந்து, நல்லதும் கெட்டதும் காணும், எல்லாவற்றுக்கும் சாட்சி ஆன பரமேஸ்வரன் விஷ்ணுவை நான் வணங்குகிறேன்.

ஶக்தேநாபி நமஸ்காரஃ ப்ரயுக்தஶ்சக்ரபாணயே । ஸம்ஸாரத்ரு'ணவர்காணாமுத்வேஜநகரோ ஹி ஸஃ

சக்கரம் ஏந்தியவரை வணங்கினாலும்—even சக்தி உள்ளவன் செய்தாலும்—அது உலக வாழ்க்கை எனும் புல்வெளியில் அச்சத்தை உண்டாக்கும்.

க்ரு'ஷ்ணே ஸ்புரஜ்ஜலதரோதரசாருக்ரு'ஷ்ணே லோகாதிகாரபுருஷே பரமப்ரமேயே । ஏகோ ஹி பாவகுணமாத்ரத்ரு'டப்ரணாமஃ ஸத்யஃ ஶ்வபாகமபி ஸாதயிதும் ஸஶக்தஃ

மழைமேகம் போல் கருந்தேகமுடைய கிருஷ்ணன், உலகங்களுக்கு ஆண்டவன், அளவிட முடியாதவன்—உணர்ச்சி, நற்குணம் கொண்டு ஒரு உறுதியான வணக்கம்—even ஒரு சுட்டுவனையும் உடனே தூயவனாக மாற்றும் சக்தி கொண்டது.

ப்ரணம்ய தண்டபத்பூமௌ நமஸ்காரேண யோர்ऽசயேத் । ஸ யாம் கதிமவாப்நோதி ந தாம் க்ரதுஶதைரபி

மண்ணில் முழுமையாக வணங்கி, பக்தியுடன் அர்ச்சனை செய்தவன், நூறு யாகங்கள் செய்தாலும் கிடைக்காத நிலையை அடைவான்.

துர்கஸம்ஸாரகாந்தாராகூபாரேऽபி ப்ரதாவதாம் । ஏகஃ க்ரு'ஷ்ணே நமஸ்காரோ முக்த்யா தாம்ஸ்தாரயிஷ்யதி

கடினமான உலக வாழ்க்கை எனும் காட்டின் விளிம்பிலும்—even அங்கு—ஒரு கிருஷ்ணனுக்கான வணக்கம் முக்திக்கு கொண்டு போகும்.

ஆஸீநோ வா ஶயாநோ வாதிஷ்டந் வா யத்ர தத்ர வா । நமோ நாராயணாயேதி மந்த்ரைகஶரணோ பவேத்

உட்கார்ந்தாலும், படுத்தாலும், நின்றாலும், எங்கிருந்தாலும், 'நமோ நாராயணாய' என்ற மந்திரத்தை மட்டும் சார்ந்தால் போதும்.

நாராயணேதி ஶப்தோऽஸ்தி வாகஸ்தி வஶவர்திநீ । ததாபி நரகே மூடாஃ பதந்தீதி கிமத்புதம்

'நாராயண' என்ற சொல் இருக்கிறது, நம் வாக்கு நமக்குச் சுயாதீனம், ஆனாலும், அறியாதவர்கள் நரகத்தில் வீழ்கிறார்கள்—இதில் என்ன ஆச்சரியம்?

சதுர்முகோ வா யதி கோடிவக்த்ரோ பவேந்நரஃ கோபி விஶுத்தசேதாஃ । ஸ வை குணாநாமயுதைகதேஶம் வதேந்ந வா தேவவரஸ்ய விஷ்ணோஃ

பிரமா போல நான்கு முகங்களோ, அல்லது கோடி வாய்களோ, முற்றிலும் தூய மனமோ ஒருவரிடம் இருந்தாலும், அந்த உயர்ந்த தேவன் விஷ்ணுவின் சிறிய ஒரு பகுதியளவு கூட மகிமைகளை முழுமையாக சொல்ல முடியாது.

வ்யாஸாத்யா முநயஃ ஸர்வே ஸ்துவந்தோ மதுஸூதநம் । மதிக்ஷயாந்நிவர்தந்தே ந கோவிந்தகுணக்ஷயாத்

வியாசர் முதலான முனிவர்கள் அனைவரும் மதுசூதனனை புகழ்ந்தாலும், அவர்கள் அறிவின் எல்லையை எட்டுகிறார்கள்; ஆனால் கோவிந்தனின் குணங்களுக்கு முடிவில்லை.

அவஶேநாபி யந்நாம்நி கீர்திதே ஸர்வபாதகைஃ । புமாந் விமுச்யதே ஸத்யஃ ஸிம்ஹத்ரஸ்தோ ம்ரு'கா யதா । பத்தஃ பரிகரஸ்தேந மோக்ஷாய கமநம் ப்ரதி

யாராவது தன்னிடமிருந்து கூடத் தெரியாமல் அவன் பெயரை உச்சரித்தாலும், எல்லா பாவங்களிலிருந்தும் உடனே விடுவிக்கப்படுகிறார்; சிங்கத்தைப் பார்த்து மிருகங்கள் ஓடிப்போகும் போல. அந்த நாமம் சொன்னதால் அவர் முக்திக்குத் தக்கவாறு கட்டுப்படுகிறார்.

ஸ்வப்நேऽபி நாம ஸ்ப்ரு'ஶதோऽபி பும்ஸஃ க்ஷயம் கரோத்யக்ஷயபாபராஶிம் । ப்ரத்யக்ஷதஃ கிம் புநரத்ர பும்ஸா ப்ரகீர்திதே நாம்நி ஜநார்தநஸ்ய

ஒருவர் கனவில் கூட அவன் பெயரைத் தொட்டாலும், முடிவில்லாத பாவங்களை அழிக்கிறது; அப்படி இருக்கையில், ஜனார்த்தனன் பெயரை வெளிப்படையாக உச்சரிக்கும்போது அது எவ்வளவு பெரிதாகும்!

நமஃ க்ரு'ஷ்ணாச்யுதாநந்தவாஸுதேவேத்யுதீரிதம் । யைர்பாவபாவிதைர்விப்ரந தே யமபுரம் யயுஃ

பிராமணனே, பக்தியுடன் 'கிருஷ்ணா, அச்யுதா, அனந்தா, வாசுதேவா' என்று சொன்னவர்கள் யமபுரிக்கு சென்றுவிட்டார்கள்.

க்ஷயோ பவேத்யதா வஹ்நேஸ்தமஸோ பாஸ்கரோதயே । ததைவ கலுஷௌகஸ்ய நாமஸம்கீர்தநாத்தரேஃ

வெளிச்சம் உதயமாகும் போது இருள் போய்விடும் போல, ஹரியின் நாமத்தைச் சொல்வதால் அனைத்து குற்றங்களும் அழிந்துவிடும்.

க்வ நாகப்ரு'ஷ்டகமநம் புநராயாதி ந க்ஷயம் । கச்சதாம் தூரமத்வாநம் க்ரு'ஷ்ணமூர்சிதசேதஸாம்

கிருஷ்ணனில் மனதை முழுமையாக நிலைநிறுத்தியவர்களுக்கு, சொர்க்கத்திற்கு செல்லும் பயணம் திரும்பிப் போகும் ஒன்றல்ல; அவர்கள் எவ்வளவு தூரம் சென்றாலும் அது குறையாது.

பாதேயம் புண்டரீகாக்ஷநாமஸம்கீர்தநம் ஹரேஃ । ஸம்ஸாரஸர்பஸம்தஷ்டவிஷசேஷ்டைகபேஷஜம் । க்ரு'ஷ்ணேதி வைஷ்ணவம் க்ஷாந்தம் ஜப்த்வா முக்தோ பவேந்நரஃ

புண்டரீகாக்ஷன் ஹரியின் நாமத்தைச் சொல்லுவது வாழ்க்கைப் பயணத்திற்கு தேவையான பசுமை; அது சாமான்ய உலக வாழ்க்கை எனும் பாம்பின் விஷத்திற்கு ஒரே மருந்து. 'கிருஷ்ணா' என்று வைஷ்ணவராக மனம் அமைதியுடன் ஜபித்தால், மனிதன் விடுதலை பெறுவான்.

த்யாயந் க்ரு'தே ஜபேந்மந்த்ரைஸ்த்ரேதாயாம் த்வாபரேர்ऽசயந் । யதாப்நோதி ததாப்நோதி ததாப்நோதி கலௌ ஸம்ஸ்ம்ரு'த்யகேஶவம்

கிருதயுகத்தில் தியானம் செய்து, த்ரேதாயுகத்தில் மந்திரம் ஜபித்து, துவாபரயுகத்தில் அர்ச்சனை செய்து எது பெறப்படுகிறது, அதையே கலியுகத்தில் கேசவனை நினைத்தால் பெறலாம்.

ஜிஹ்வாக்ரே வர்ததே யஸ்ய ஹரிரித்யக்ஷரத்வயம் । ஸம்ஸாரஸாகரம் தீர்த்வா ஸ கச்சேத்வைஷ்ணவம் பதம்

யாருடைய நாவில் 'ஹரி' என்ற இரு எழுத்தும் நிலைத்திருக்கின்றனோ, அவர் சாமான்ய உலகம் எனும் கடலை கடந்துவிட்டு வைஷ்ணவ பதத்தை அடைவார்.

விஜ்ஞாததுஷ்க்ரு'திஸஹஸ்ரஸமாவ்ரு'தோऽபிஶ்ரேயஃ பரந்து பரிஶுத்திம பீப்ஸமாநஃ । ஸ்பப்நாந்தரே ந ஹி புநஶ்ச பவம் ஸ பஶ்யேந்நாராயணஸ்துதிகதாபரமோ மநுஷ்யஃ

வாயிலறியப்பட்ட ஆயிரக்கணக்கான பாவங்கள் சூழ்ந்திருந்தாலும், தூய்மை விரும்பி நாராயணனைப் புகழ்வதில் மனதை செலுத்தும் மனிதன், கனவில் கூட பிறவி காணமாட்டான்.

ஶ்ரீகருடமஹாபுராணம் ௨௨௯ ஸூத உவாச । அஶேஷலோகநாதஸ்ய ஸாரமாராதநம் ஹரேஃ । தத்யாது புருஷஸூக்தேண யஃ புஷ்பாண்யப ஏவ ச ॥ ௧,௨௨௯.

ஸூதர் சொன்னார்: எல்லா உலகங்களுக்கும் அதிபதியான ஹரியை, புருஷஸூக்தத்தைப் பாடி, மலர் மற்றும் நீர் கொண்டு ஆராதனை செய்யும் ஒருவரால், உண்மையான வழிபாடு செய்யப்படுகிறது.

அர்சிதம் ஸ்யாஜ்ஜகதிதம் தேந ஸர்வம் சராசரம் । யோ ந பூஜயதே விஷ்ணும் தம் வித்யாத்ப்ரஹ்மகாதகம் ॥ ௧,௨௨௯.

அப்படி செய்தால், இந்தச் சஞ்சலமும் அசஞ்சலமும் உடைய உலகம் அனைத்தும் ஆராதிக்கப்பட்டதாகும்; ஆனால் விஷ்ணுவை வழிபடாதவரை, பிராமணனை கொன்றவராகவே அறிய வேண்டும்.

யதஃ ப்ரவ்ரு'த்திர்பூதாநாம் யேந ஸர்வமிதம் ததம் । தம் யோ ந த்யாயதே விஷ்ணும் ஸ விஷ்டாயாம் க்ரிமிர்பவேத் ॥ ௧,௨௨௯.

எல்லா உயிர்களும் யாரிடமிருந்து தோன்றுகின்றனவோ, யாரால் இந்த உலகம் முழுவதும் நிரம்பியிருக்கிறதோ, அவரைத் தியானிக்காதவன், கழிவில் வாழும் புழுவாக பிறக்கிறான்.