கருடபுராணம்

பஞ்சமீ ஸ்யாந்ஙஸிப்யாம்ப்யோஹ்யபாதாநே ச காரகே । யதோऽபைதி ஸமாதத்தே உபாதத்தே பயம் யதஃ ॥ ௧,௨௦௫.

ஐந்தாம் வேற்றுமை, 'ஙஸி', 'ப்யாம்', 'ப்யோ' என்பவற்றிலிருந்து உருவாகிறது. இது பிரிவைச் சொல்வதற்காகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது; எதிலிருந்து ஏதாவது பிரிகிறது, எதையாவது எடுக்கிறோம், பெறுகிறோம், அல்லது எதிலிருந்து பயம் உண்டாகிறது என்றால், அங்கு ஐந்தாம் வேற்றுமை நினைவில் கொள்ளப்படுகிறது.

ஙஸோஸாமஶ்ச ஷஷ்டீ ஸ்யாத்ஸ்வாமிஸம்பந்தமுக்யகே । ஙயோஃ ஸுபோ வை ஸப்தமீ ஸ்யாத்ஸா சாதிகரணே பவேத் ॥ ௧,௨௦௫.

ஆறாம் வேற்றுமை 'ஙஸ்', 'ஆம்' என்பவற்றிலிருந்து உருவாகிறது; இது உரிமை மற்றும் தொடர்பைச் சொல்வதற்காகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. 'ங' மற்றும் 'சு' என்பவற்றிலிருந்து ஏழாம் வேற்றுமை உருவாகிறது; இது இடத்தைச் சொல்வதற்காகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

ஆதாரஶ்சாதிகரணம் ரக்ஷார்தாநாம் ப்ரயோகதஃ । ஈப்ஸிதம் சாநீப்ஸிதம் யத்ததபாதாநகம் ஸ்ம்ரு'தம் ॥ ௧,௨௦௫.

ஆதாரம் என்பது இடமாகும்; இது பாதுகாப்பிற்காகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. விரும்பியதும் விரும்பாததும் எதுவாக இருந்தாலும், அது பிரிவைச் சொல்வதாகக் கருதப்படுகிறது.

பஞ்சமீ பர்யுபாங்யோகே இதரர்தேऽந்யதிங்முகே । ஏநயோகே த்விதீயா ஸ்யாத்கர்மப்ரவசநீயகைஃ ॥ ௧,௨௦௫.

ஐந்தாம் வேற்றுமை 'பர்யுபாங்' என்பதுடன் சேர்ந்து, மற்ற பொருள்களில், வேறு திசையில் பயன்படுத்தப்படுகிறது. 'என்' சேரும் போது, செயலைக் குறிக்கும் வினைகளுடன் இரண்டாம் வேற்றுமை பயன்படுத்தப்படுகிறது.

வீப்ஸேத்தம்பாவசிஹ்நேऽபிர்பாகேநைவ பரிப்ரதீ । அநுரேஷு ஸஹார்தே ச ஹீநேऽநூபஶ்ச கத்யதே ॥ ௧,௨௦௫.

மீண்டும் மீண்டும் நிகழும் செயல், ஆதரவு, பகிர்வு, முற்றிலும் பகிர்ந்தளித்தல் ஆகியவற்றிற்கு இந்த வேற்றுமைகள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. கூடுதல், குறைவு, அருகாமை ஆகிய பொருள்களுக்கும் இவை கூறப்பட்டுள்ளன.

த்விதீயா ச சதுர்தோ ஸ்யாச்சேஷ்டாயாம் கதிகர்மணி । அப்ராணே ஹி விபக்தீ த்பே மந்யகர்மண்யநாதரே ॥ ௧,௨௦௫.

இரண்டாம் மற்றும் நான்காம் வேற்றுமைகள் முயற்சி மற்றும் நகரும் செயல் குறிக்கும் வினைகளுக்கு பயன்படுத்தப்படுகின்றன. உயிரில்லாதவற்றில், கவனமில்லாத செயலில் இரண்டு வேற்றுமைகள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

நமஃ ஸ்வஸ்திஸ்வதாஸ்வாஹாலம்வஷட்யோக ஈரிதா । சதுர்தோ சைவ தாதர்த்யே துமர்தாத்பாவவாசிநஃ ॥ ௧,௨௦௫.

'நம:', 'ஸ்வஸ்தி', 'ஸ்வதா', 'ஸ்வாஹா', 'அலம்', 'வஷட்' என்பவை கூறப்படுகின்றன; அவற்றின் நோக்கத்திற்கும், செயல் அல்லது நிலையைச் சொல்வதற்கும் நான்காம் வேற்றுமை பயன்படுத்தப்படுகிறது.

த்ரு'தீயா ஸஹயோகே ஸ்யாத்குத்ஸிதேங்கே விஶேஷணே । காலே பாவே ஸப்தமீ ஸ்யாதேதைர்யோகேऽபிஷஷ்ட்யதி ॥ ௧,௨௦௫.

மூன்றாம் வேற்றுமை கூடுதல், இகழ்ச்சி, குறிப்பாக்கம் ஆகியவற்றிற்கு பயன்படுத்தப்படுகிறது. காலம், நிலை ஆகியவற்றிற்கு ஏழாம் வேற்றுமை பயன்படுத்தப்படுகிறது; 'ஏதைர்' என்பதுடன் சேரும் போது ஆறாம் வேற்றுமையும் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

ஸ்வாமீஶ்வராதிபதிபிஃ ஸாக்ஷிதாயாதப்ரஸூதைஃ । நிர்தாரணே த்வே விபக்தோ ஷஷ்டீ ஹேதுப்ரயோககே ॥ ௧,௨௦௫.

உரிமையாளர், ஆண்டவன், அரசர், சாட்சி, வாரிசு, சந்ததி ஆகியோருடன், தீர்மானிக்க இரண்டு வேற்றுமைகள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன; காரணத்தைச் சொல்வதற்கு ஆறாம் வேற்றுமை பயன்படுத்தப்படுகிறது.

ஸ்ம்ரு'த்யர்தகர்மணி ததா கரோதேஃ ப்ரதியத்நகே । ஹிம்ஸார்தாநாம் ப்ரயோகே ச க்ரு'தி கர்மணி கர்தரி ॥ ௧,௨௦௫.

நினைவு தொடர்பான செயலில், 'செய்' என்ற வினை முயற்சி பொருளில், தீங்கு செய்யும் நோக்கில், செயல் மற்றும் செய்பவர் ஆகியவற்றைச் சொல்வதற்கு இவை பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

ந கர்த்ரு'கர்மணோஃ ஷஷ்டீ நிஷ்டயோஃ ப்ராதிபதிகே । த்விவிதம் ப்ராதிபதிகம் நாம தாதுஸ்ததைவ ச ॥ ௧,௨௦௫.

செய்பவர் மற்றும் செய்பொருளுக்காகவும், பெயரெச்ச வடிவில் உள்ள சொற்களுக்கு ஆறாம் வேற்றுமை பயன்படுத்தப்படாது. பெயரெச்சம் என்பது இரண்டு வகை, அதாவது பெயர் மற்றும் வினை.

பூவாந்திப்யஸ்திஙோ லஃ ஸ்யால்லகாரா தஶ வை ஸ்ம்ரு'தாஃ । திப்தஸூசி ப்ரதமோ மத்யஃ ஸிப்தஸ்தோத்தமபூருஷஃ ॥ ௧,௨௦௫.

'பூ' முதலிய வேர்ச்சொற்களில் இருந்து 'திங்கள்' மற்றும் 'ல' உருவாகின்றன; பத்து வினை வடிவங்கள் நினைவில் கொள்ளப்படுகின்றன: 'திப்', 'தஸ்', 'சு', 'ஜ்ஹி' முதலாவது, 'சிப்', 'தஸ்', 'த' நடுவில், 'உத்தம', 'பூருஷ' கடைசியாகும்.

மிப்வஸ்மஸ்து பரஸ்மை ஹி பதாநாம் சாத்மநேபதம் । தாதாஞ்ச ப்ரதமோ மத்ய ஸ்தாஸாதாந்த்வமதோத்தமஃ ॥ ௧,௨௦௫.

'மிப்', 'வஸ்', 'மஸ்' ஆகியவை பரஸ்மைபதத்திற்கு, 'பதாநாம்' ஆத்மநிபதிக்கு. 'தா', 'தாம்', 'ஜ்ஹ' முதலாவது; 'மத்ய', 'ஸ்தா', 'ஸா', 'தா', 'ந்த்வம்' நடுவில்; 'உத்தம' கடைசியாகும்.

ஆதேஶா இட்பஹிமஹி தாதுதோத ணிஜாதிவத் । நாம்நி ப்ரயுஜ்யமாநேऽபி ப்ரதமஃ புருஷோ பவேத் ॥ ௧,௨௦௫.

மாற்று சொற்கள் 'இட்', 'பஹ்', 'மஹி'; வேர்ச்சொல் 'ணிஜ்' முதலியவைபோல். பெயர்களுடன் பயன்படுத்தினாலும், முதலாவது புறுஷம் தான் வரும்.

மத்யமோ யுஷ்மதி ப்ரோக்த உத்தமஃ புருஷோऽஸ்மதி । பூவாத்யா தாதவஃ ப்ரோக்தாஃ ஸநாத்யந்தாஸ்ததா ததஃ ॥ ௧,௨௦௫.

நடுவுப் புறுஷம் 'யுஷ்மத்' என்பதற்காக, உயர்ந்த புறுஷம் 'அஸ்மத்' என்பதற்காகக் கூறப்பட்டுள்ளது; 'பூ' முதலிய வினைமூல்கள் கூறப்பட்டுள்ளன; 'சன்' முதலியவை முடிவில் வந்தாலும் அதேபோல்.

லடீரிதோ வர்தமாநே ஸ்மேநாதீதே ச தாதுதஃ । பூதேऽநத்யதநே லங்வா லோடாத்யாஶிஷி தாதுதஃ ॥ ௧,௨௦௫.

'லட்' நிகழ்காலத்திற்கு, 'ஸ்மென்' கடந்த காலத்திற்கு வேர்ச்சொலில் இருந்து வருகிறது; கடந்த காலம் உடனடி அல்லாத போது 'லங்', விருப்பம் அல்லது ஆசை பொருளில் 'லோட்' முதலியவை வேர்ச்சொலில் இருந்து வருகிறது.

வித்யாதாவேவாநுமதோ லோட்வாச்யோ மந்த்ரணே பவேத் । நிமந்த்ரணாதீஷ்டஸம்ப்ரஶ்ரே ப்ரார்தநேஷு ததாஶிஷி ॥ ௧,௨௦௫.

கட்டளை, அனுமதி ஆகியவற்றிற்கு 'லோட்' பயன்படுத்தப்படுகிறது; ஆலோசனை, அழைப்பு, ஆணை, வேண்டுகோள், விருப்பம் ஆகியவற்றிலும் இது பயன்படுத்தப்படுகிறது.

லிஙதீதே பரோக்ஷே ஸ்யால்லிட்பூதே ளட்பவிஷ்யதி । ஸ்யாதநத்யதநே தத்வத்பவிஷ்யதி து தாதுதஃ ॥ ௧,௨௦௫.

நிகழ்காலத்தைத் தாண்டி, மறைந்திருக்கும் நிகழ்வுகளுக்குப் பரோக்ஷம் எனப்படும்; கடந்த காலத்திற்கு 'லிட்' பயன்படும்; எதிர்காலத்திற்கு 'லட்' பயன்படுத்தப்படுகிறது. இதுபோல் நிகழ்காலமல்லாத இடங்களிலும் இதே விதி, ஆனால் அது வேரிலிருந்து உருவாகிறது.

தாதோர்லு'ங்க்ரியாதிபத்தௌ லிஙர்தே லேட்ப்ரகீர்திதஃ । க்ரு'தஸ்த்ரிஷ்வபி வர்தந்தே பாவே கர்மணி கர்தரி ॥ ௧,௨௦௫.

தானம் செய்பவரின் செயல் கடந்துவிட்டபோது, விருப்பத்தைச் சொல்வதற்கு 'லெட்' எனப்படுகிறது. முடிந்தது, நிலை, பொருள், செய்பவர் என மூன்றிலும் நிகழ்கிறது.

ஸத்ரு'ஶாஸ்தவ்யதா ண்யத்யதநீயாஶ்ச த்ரு'ஜாதயஃ ॥ ௧,௨௦௫.

செய்ய வேண்டியது, விரும்பப்படுவது, செய்யக் கூடாதது போன்றவற்றைச் சொல்வதில் 'திர்ஜ்' முதலான வடிவங்கள் ஒத்திருக்கின்றன.

ஶ்ரீகருடமஹாபுராணம் ௨௦௬ ஸூத உவாச । ஸித்தோதாஹரணம் வக்ஷ்யே ஸம்ஹிதாதிபுரஃ ஸரம் । விப்ராஃ ஸ்வஸாகதா வீதம் ஸுத்தமம் ஸ்யாத்பித்ரூ'ஷபஃ ॥ ௧,௨௦௬.

சூதர் சொன்னார்: சம்ஹிதை முதலான நூல்களுக்கு முன்னதாக, நிரூபிக்கப்பட்ட எடுத்துக்காட்டுகளை நான் இப்போது கூறுகிறேன். பிராமணர்களே, இங்கு கூடியுள்ளீர்கள், இந்த உயர்ந்த போதனை உங்களுக்காகவே, முன்னோர்களில் சிறந்தவர்களே.

ளகாரோ விஶ்ருதா ஸேவம் லாங்கலீஷா மநீபயா । கங்கோதகம் தவல்கார ரு'ணார்ணம் ப்ரார்ணமித்யபி ॥ ௧,௨௦௬.

'ழ' என்ற எழுத்து சேவை, லாங்கலீஷா, மணீபயா, கங்கை நீர், தவல்கார, கடன் கடல், பிராணம் ஆகியவற்றில் புகழ்பெற்றது.

ஶீதார்தஶ்ச தவல்காரஃ ஸைந்த்ரீ ஸௌகார இத்யபி । வத்வாஸநஞ்ச பித்ரர்தோ லநுபந்தோ நயே ஜயேத் ॥ ௧,௨௦௬.

தவல்காரர் என்பது குளிரால் பாதிக்கப்பட்டவரும் ஆகிறார்; சைந்திரி, சௌகாரர் என்பவர்களும் அதுபோல். மணமகளுக்கான இருக்கை தந்தைக்காக; விதியில் 'ல' பிரத்தியை பயன்படுத்த வேண்டும்.

நாயகோ லவணம் காவஸ்த ஏதே ந த ஈஶ்வராஃ । தேவீக்ரு'ஹமதோ அத்ர அ அவேஹி படூ இமௌ ॥ ௧,௨௦௬.

தலைவர் என்பது உப்பைச் சொல்கிறது; இந்தக் கோக்கள், அவர்கள் அல்ல, இறையவர்கள் அல்ல. தேவியின் வீடு இங்கே; இவர்கள் இருவரும் புத்திசாலிகள் என்பதை அறிக.

அமீ அஶ்வாஃ ஷடஸ்யேதி தந்ந வாக்ஷட்தலாநி ச । தச்சரேத்தல்லு நாதீதி தஜ்ஜலம் தச்ச்மஶாநகம் ॥ ௧,௨௦௬.

இவர்கள் ஆறு குதிரைகள்; அவை தாமரை இதழ்கள் அல்ல. அது செய்பவை, செய்யாதவை, அந்த நீர், அந்த சிதையிடம்.

ஸுகந்நத்ர பசந்நத்ர பவாம்ஶ்சாதயதீதி ச । பவாஜ்சநத்கரஶ்சைவ பவாம்ஸ்தரதி ஸம்ஸ்ம்ரு'தம் ॥ ௧,௨௦௬.

இங்கு அவன் சமைக்கிறான், இங்கு பழுக்கச் செய்கிறான், நீ மூடுகிறாய் என்று கூறப்படுகிறது. நீ இடியோசை எழுப்புகிறாய், நினைவில் கொண்டு கடக்கிறாய்.

பவாம்ல்லிகதி தாஞ்சக்ரே பவாஞ்ஶேதேऽப்யநீத்ரு'ஶஃ । பவாண்டீநம் த்வந்தரஸி த்வங்கரோஷி ஸதார்சநம் ॥ ௧,௨௦௬.

நீ எழுதுகிறாய், அவற்றை உருவாக்கினாய், நீ படுத்துக்கொள்கிறாய், காணப்படாதவனாக இருந்தாலும். நீ நடுவில் இருக்கிறாய், எப்போதும் அர்ச்சனை செய்கிறாய்.

கஶ்சரேத்கஷ்டகாரேண க குர்யாத்க பலே ஸ்திதஃ । கஃஶேதே சைவ கஃஷண்டஃ கஸ்கோ யாதி ச கௌரவம் ॥ ௧,௨௦௬.

யார் கடினமாகச் செய்கிறார்? யார் அதைச் செய்வார், யார் பலனில் நிலைத்திருக்கிறார்? யார் படுக்கிறார்கள், யார் ஆற்றல் இல்லாதவர், யார் பெருமை அடைகிறார்?

க இஹாத்ர க ஏவாஹுர்தேவா ஆஹுஶ்ச போ வ்ரஜ । ஸ்வபூர்விஷ்ணுர்வ்ரஜதி ச கீஷ்பதிஶ்சைவ தூர்பதிஃ ॥ ௧,௨௦௬.

யார் இங்கு இருக்கிறார், யார் இங்கே என்று கூறப்படுகிறார்? தேவர்கள் சொல்கிறார்கள்: 'நண்பா, போ.' விஷ்ணு தானாகவே செல்கிறார்; பாடலின் தலைவரும் புகையின் தலைவரும் அப்படியே.