கருடபுராணம்

பலம் பில்வஞ்ச முஷ்டிஃ ஸ்யாத்த்வே பலே ப்ரஸ்ரு'திம் வதேத் । அஞ்ஜலிம் குடவஞ்சைவ வித்யாத்பலசதுஷ்டயம் ॥ ௧,௨௦௪.

பலம் என்பது வில்வம் என்றும், முஷ்டி என்பது இரண்டு பலம் என்றும், ப்ரஸ்ருதி என்பது இரண்டு பலம் என்றும் கூறப்படுகிறது; அஞ்சலி மற்றும் குடவம் ஆகியவை நான்கு பலம் என்று அறியப்படுகின்றன.

அஷ்டமாநம் பலாந்யஷ்டௌ தச்ச மாநமிதி ஸ்ம்ரு'தம் । சதுர்பிஃ குடவைஃ ப்ரஸ்த ப்ரஸ்தாஶ்சத்வார ஆடகஃ ॥ ௧,௨௦௪.

எட்டு பலம் ஒன்று அஷ்டமானம் ஆகும்; இதுவே பொதுவான அளவு என்று அறியப்படுகிறது. நான்கு குடவம் ஒன்று ப்ரஸ்தம்; நான்கு ப்ரஸ்தம் ஒன்று ஆடகம்.

காஶபாத்ரஞ்ச ஸம்ப்ரோக்தோ த்ரோணஶ்சசதுராடகே । துலா பலஶதம் ப்ரோக்தம் பாகோ விம்ஶத்பலஃ ஸ்ம்ரு'தஃ ॥ ௧,௨௦௪.

காச பாத்திரமும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது; நான்கு ஆடகம் ஒன்று த்ரோணம். ஒரு துலா நூறு பலம் ஆகும்; பாகம் இருபது பலம் என்று கூறப்படுகிறது.

மாநமேவம் விதம் ப்ரோக்தம் ப்ரஸ்தத்ரவ்யேஷு பண்டிதைஃ । த்ரவத்ரவ்யேஷு சோத்திஷ்டம் த்விகுணம் பரிகீர்திதம் ॥ ௧,௨௦௪.

பண்டிதர்கள் ப்ரஸ்த அளவுகளை இவ்வாறு விவரித்துள்ளனர்; திரவப் பொருள்களுக்கு இது இரட்டிப்பாகும் என்று கூறப்படுகிறது.

பத்ரதாரு தேவகாஷ்டம் தாரு ஸ்யாத்தேவதாருகம் । குஷ்டமாமயமாக்யாதம் மாம்ஸீஞ்ச நலதம்ஶநம் ॥ ௧,௨௦௪.

பத்ரதாரு என்பது தெய்வீக மரம்; தாரு என்பதும் தேவதாரு என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. குஷ்டம் என்பது ஒரு மருந்து மூலிகை; மாம்சி என்பது நளதா வேராகும்.

ஶங்கஃ ஶுக்திநகஃ ஶங்கோ வ்யாக்ரோ வ்யாக்ரநகஃ ஸ்ம்ரு'தஃ । புரம் பலங்கஷம் வித்யாந்மஹிஷாக்ஷஞ்ச குக்குலுஃ ॥ ௧,௨௦௪.

சங்கம் என்பது சங்கு; சுக்தி என்பது சிப்பி; நகம் என்பது நகம். சங்கும் சங்கு என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. வியாக்ரம் புலி; வியாக்ரநகம் புலி நகம். புரம் என்பது பலங்கஷம்; மகிஷாக்ஷம் குக்குலு என்று அறியப்படுகிறது.

ரஸோ கந்தரஸோ போலே ஸர்ஜஃ ஸர்ஜரஸோ மதஃ । ப்ரியங்குஃ பலிநீ ஶ்யாமா கௌரீ காந்தேதி சோச்யதே ॥ ௧,௨௦௪.

ரசம் என்பது பாரகம்; கந்தரசம் என்பது ஒரு வகை பூமி; சர்ஜம் என்பது சர்ஜ மரத்தின் பிசு. பிரியங்கு, பலினி, ஷ்யாமா, கௌரி ஆகியவை மருந்து மூலிகைகளாகும்.

கரஞ்ஜௌ நக்தமாலஃ ஸ்யாத்பூதிகஶ்சிரபில்வகஃ । ஶிக்ருஃ ஶோபாஞ்ஜநோ நாம ஜ்ஞாநமாநஶ்ச கீர்திதஃ ॥ ௧,௨௦௪.

கரஞ்சம், நக்தமாலம், பூதிகம், சிரபில்வம் ஆகியவை குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன. சிக்ரு என்பதும் சோபாஞ்ஜனம் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது; ஞானமானம் என்றும் பெயர்.

ஜயா ஜயந்தீ ஶரணீ நிர்குண்டீ ஸிந்துவாரகஃ । மோரடா பீலுபர்ணோ ச துண்டீ ஸ்யாத்துண்டிகேரிகா ॥ ௧,௨௦௪.

ஜயா, ஜயந்தி, சரணி, நிர்குண்டி, சிந்து வாரம் ஆகியவை பெயர்கள். மொரட்டா, பீலுபர்ணம், துண்டி ஆகியவை துண்டிகேரிகா என்றும் அழைக்கப்படுகின்றன.

மதநோ காலவோ போதோ கோடா கோடீ ச கத்யதே । சதுரங்குல ஸம்பாகோ வ்யாதிகாதாபிஸம்ஜ்ஞகஃ ॥ ௧,௨௦௪.

மதனம், காலவம், போதம், கோடா, கோடி ஆகியவை குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன. சதுரங்குலம் என்ற தயார் மருந்து வியாதிகாதம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

வித்யாதாரக்வதம் ராஜவ்ரு'க்ஷம் ரைவதஸம்ஜ்ஞகம் । தந்தீ காகேந்துதிக்தா ஸ்யாத்கண்டகீ ச விகங்கதஃ ॥ ௧,௨௦௪.

ஆராக்வதம் ராஜவிருக்ஷம் என்றும், ரைவதம் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது என்று அறிய வேண்டும். தந்தி, காகேந்துதிக்தா, கண்டகி, விகங்கடா ஆகியவை பெயர்கள்.

நிம்போऽரிஷ்டஃ ஸமாக்யாதஃ படோலம் கோலகம் விதுஃ । வயஸ்தா ச விஶல்யா ச ச்சிந்நா சிந்நருஹா மதா ॥ ௧,௨௦௪.

நிம்பு என்பது அரிஷ்டம் என்றும், படோலம் என்பது கோலகம் என்றும் அறியப்படுகிறது. வயஸ்தா, விஷல்யா ஆகியவை சின்னா, சின்னருஹா என்றும் அழைக்கப்படுகின்றன.

வஶா தந்த்யம்ரு'தா சேதி குடூசீநாமஸம்க்ரஹஃ । கிராததிக்தகஶ்சைவ பூநிம்பஃ காண்டதிக்தகஃ ॥ ௧,௨௦௪.

வஷா, தந்த்யமிருதா ஆகியவை குடூசி என்ற பெயர்களாகும். கிராததிக்தக, பூநிம்பு, காண்டதிக்தக ஆகியவை இதில் சேர்க்கப்படுகின்றன.

ஸூத உவாச । நாமாந்யேதாநி ச ஹரே வந்யாநாம் பேஷஜாம் ததா । அதோ வ்யாகரணம் வக்ஷ்யே குமாரோக்தஞ்ச ஶௌநக ॥ ௧,௨௦௪.

சூதர் கூறினார்: ஹரியே, இவை காட்டில் வளரும் மருந்து மூலிகைகளின் பெயர்கள். இப்போது நான், குமாரர் ஷௌனகரிடம் சொன்னபடி, இலக்கணத்தை விளக்குகிறேன்.

ஶ்ரீகருடமஹாபுராணம் ௨௦௫ குமார உவாச । அத வ்யாகரணம் வக்ஷ்யே காத்யாயந ஸமாஸதஃ । ஸித்தஶப்தவிவேகாய பாலவ்யுத்பத்திஹேதவே ॥ ௧,௨௦௫.

குமாரர் கூறினார்: இப்போது, காத்த்யாயனா, நான் இலக்கணத்தை சுருக்கமாக விளக்குகிறேன்; நிலைபெற்ற சொற்களைப் புரிந்துகொள்வதற்கும், குழந்தைகளுக்குப் பயிற்சி அளிப்பதற்கும் இது உதவும்.

ஸுப்திஙந்தம் பதம் க்யாதம் ஸுபஃ ஸப்த விபக்தயஃ । ஸ்வௌஜஸஃ ப்ரதமா ப்ரோக்தா ஸா ப்ராதிபதிகாத்மகே ॥ ௧,௨௦௫.

சுப்தி அல்லது திங்கள் முடியும் சொல் 'பதம்' என்று அழைக்கப்படுகிறது. 'சுப்' என்பது ஏழு விவக்திகளை குறிக்கும்; 'ஸ்வௌஜஸ' என்பது முதல் விவக்தி, அது ப்ராதிபதிகத்தில் இயற்கையாக உள்ளது.

ஸம்போதநே ச லிங்காதாவுக்தே கர்மணி கர்தரி । அர்தவத்ப்ராதிபதிகம் தாதுப்ரத்யயவர்ஜிதம் ॥ ௧,௨௦௫.

சம்போதனையிலும், இலிங்கம் முதலியவற்றிலும், செய்பவர் அல்லது பொருள் குறிப்பிடப்படாதபோது, அர்த்தமுள்ள ப்ராதிபதிகம், தாதுப் பிரத்தியைகள் இல்லாமல் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

அமௌஶஸோ த்விதீயா ஸ்யாத்தத்கர்ம க்ரியதே ச யத் । த்விதீயா கர்மணி ப்ரோக்தாந்தராந்தரேண ஸம்யுதே ॥ ௧,௨௦௫.

அமௌஶஸ்கள் என்பது இரண்டாம் விவக்தி; இது செயலில் பொருளை குறிக்கப் பயன்படுகிறது. இரண்டாம் விவக்தி, மற்றொன்றுடன் சேர்க்கப்பட்டபோது, பொருளுக்காக பயன்படுத்தப்படுகிறது.

டாப்யாம்பிஸஸ்த்ரு'தீயா ஸ்யாத்கரணே கர்தரீரிதா । யேந க்ரியதே கரணம் தத்கர்தா யஃ கரோதி ஸஃ ॥ ௧,௨௦௫.

டாப்யாம்பிஸ் என்பது மூன்றாம் விவக்தி; இது கருவி அல்லது செய்பவரை குறிக்கப் பயன்படுகிறது. எதனால் செயல் நடைபெறுகிறது அது கருவி; செய்பவர் யார் என்றால் அவர் செய்பவர்.

ஙேப்யாம்ப்யஸஶ்சதுர்தோ ஸ்யாத்ஸம்ப்ரதாநே ச காரகே । யஸ்மை தித்ஸா தாரயதே ரோசதே ஸம்ப்ரதாநகம் ॥ ௧,௨௦௫.

நான்காம் வேற்றுமை, 'ஙேப்யாம்' மற்றும் 'ப்யஸ்' என்பவற்றிலிருந்து உருவாகிறது. இது பெறுபவருக்காகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது; யாருக்காவது கொடுக்க விரும்பும் இடத்தில், அல்லது வழங்க விரும்பும் இடத்தில், நான்காம் வேற்றுமை பயன்படுத்த வேண்டும்.

பஞ்சமீ ஸ்யாந்ஙஸிப்யாம்ப்யோஹ்யபாதாநே ச காரகே । யதோऽபைதி ஸமாதத்தே உபாதத்தே பயம் யதஃ ॥ ௧,௨௦௫.

ஐந்தாம் வேற்றுமை, 'ஙஸி', 'ப்யாம்', 'ப்யோ' என்பவற்றிலிருந்து உருவாகிறது. இது பிரிவைச் சொல்வதற்காகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது; எதிலிருந்து ஏதாவது பிரிகிறது, எதையாவது எடுக்கிறோம், பெறுகிறோம், அல்லது எதிலிருந்து பயம் உண்டாகிறது என்றால், அங்கு ஐந்தாம் வேற்றுமை நினைவில் கொள்ளப்படுகிறது.

ஙஸோஸாமஶ்ச ஷஷ்டீ ஸ்யாத்ஸ்வாமிஸம்பந்தமுக்யகே । ஙயோஃ ஸுபோ வை ஸப்தமீ ஸ்யாத்ஸா சாதிகரணே பவேத் ॥ ௧,௨௦௫.

ஆறாம் வேற்றுமை 'ஙஸ்', 'ஆம்' என்பவற்றிலிருந்து உருவாகிறது; இது உரிமை மற்றும் தொடர்பைச் சொல்வதற்காகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. 'ங' மற்றும் 'சு' என்பவற்றிலிருந்து ஏழாம் வேற்றுமை உருவாகிறது; இது இடத்தைச் சொல்வதற்காகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

ஆதாரஶ்சாதிகரணம் ரக்ஷார்தாநாம் ப்ரயோகதஃ । ஈப்ஸிதம் சாநீப்ஸிதம் யத்ததபாதாநகம் ஸ்ம்ரு'தம் ॥ ௧,௨௦௫.

ஆதாரம் என்பது இடமாகும்; இது பாதுகாப்பிற்காகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. விரும்பியதும் விரும்பாததும் எதுவாக இருந்தாலும், அது பிரிவைச் சொல்வதாகக் கருதப்படுகிறது.

பஞ்சமீ பர்யுபாங்யோகே இதரர்தேऽந்யதிங்முகே । ஏநயோகே த்விதீயா ஸ்யாத்கர்மப்ரவசநீயகைஃ ॥ ௧,௨௦௫.

ஐந்தாம் வேற்றுமை 'பர்யுபாங்' என்பதுடன் சேர்ந்து, மற்ற பொருள்களில், வேறு திசையில் பயன்படுத்தப்படுகிறது. 'என்' சேரும் போது, செயலைக் குறிக்கும் வினைகளுடன் இரண்டாம் வேற்றுமை பயன்படுத்தப்படுகிறது.

வீப்ஸேத்தம்பாவசிஹ்நேऽபிர்பாகேநைவ பரிப்ரதீ । அநுரேஷு ஸஹார்தே ச ஹீநேऽநூபஶ்ச கத்யதே ॥ ௧,௨௦௫.

மீண்டும் மீண்டும் நிகழும் செயல், ஆதரவு, பகிர்வு, முற்றிலும் பகிர்ந்தளித்தல் ஆகியவற்றிற்கு இந்த வேற்றுமைகள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. கூடுதல், குறைவு, அருகாமை ஆகிய பொருள்களுக்கும் இவை கூறப்பட்டுள்ளன.

த்விதீயா ச சதுர்தோ ஸ்யாச்சேஷ்டாயாம் கதிகர்மணி । அப்ராணே ஹி விபக்தீ த்பே மந்யகர்மண்யநாதரே ॥ ௧,௨௦௫.

இரண்டாம் மற்றும் நான்காம் வேற்றுமைகள் முயற்சி மற்றும் நகரும் செயல் குறிக்கும் வினைகளுக்கு பயன்படுத்தப்படுகின்றன. உயிரில்லாதவற்றில், கவனமில்லாத செயலில் இரண்டு வேற்றுமைகள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

நமஃ ஸ்வஸ்திஸ்வதாஸ்வாஹாலம்வஷட்யோக ஈரிதா । சதுர்தோ சைவ தாதர்த்யே துமர்தாத்பாவவாசிநஃ ॥ ௧,௨௦௫.

'நம:', 'ஸ்வஸ்தி', 'ஸ்வதா', 'ஸ்வாஹா', 'அலம்', 'வஷட்' என்பவை கூறப்படுகின்றன; அவற்றின் நோக்கத்திற்கும், செயல் அல்லது நிலையைச் சொல்வதற்கும் நான்காம் வேற்றுமை பயன்படுத்தப்படுகிறது.

த்ரு'தீயா ஸஹயோகே ஸ்யாத்குத்ஸிதேங்கே விஶேஷணே । காலே பாவே ஸப்தமீ ஸ்யாதேதைர்யோகேऽபிஷஷ்ட்யதி ॥ ௧,௨௦௫.

மூன்றாம் வேற்றுமை கூடுதல், இகழ்ச்சி, குறிப்பாக்கம் ஆகியவற்றிற்கு பயன்படுத்தப்படுகிறது. காலம், நிலை ஆகியவற்றிற்கு ஏழாம் வேற்றுமை பயன்படுத்தப்படுகிறது; 'ஏதைர்' என்பதுடன் சேரும் போது ஆறாம் வேற்றுமையும் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

ஸ்வாமீஶ்வராதிபதிபிஃ ஸாக்ஷிதாயாதப்ரஸூதைஃ । நிர்தாரணே த்வே விபக்தோ ஷஷ்டீ ஹேதுப்ரயோககே ॥ ௧,௨௦௫.

உரிமையாளர், ஆண்டவன், அரசர், சாட்சி, வாரிசு, சந்ததி ஆகியோருடன், தீர்மானிக்க இரண்டு வேற்றுமைகள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன; காரணத்தைச் சொல்வதற்கு ஆறாம் வேற்றுமை பயன்படுத்தப்படுகிறது.