கருடபுராணம்

ஶிகண்ட்யர்ஜுநபாணைஶ்ச பீஷ்மஃ ஶரஶதைஶ்சிதஃ । உத்தராயணமாவீக்ஷ்ய த்யாத்வா தேவம் கதாதரம் ॥ ௧,௧௪௫.

சிகண்டியும் அர்ஜுனனும் விட்ட நூற்றுக்கணக்கான அம்புகளால் பீஷ்மர் காயமடைந்தார். சூரியன் வடக்கு நோக்கி நகரும் நேரத்தை பார்த்து, அவர் தண்டம் ஏந்திய தேவனை மனதில் கொண்டு தியானித்தார்.

உக்த்வா தர்மாந்பஹுவிதாம்ஸ்தர்பயித்வா பித்ரூ'ந்பஹூந் । ஆநந்தே து பதே லீநோ விமலே முக்தகில்பிஷே ॥ ௧,௧௪௫.

பலவகை தர்மங்களை எடுத்துரைத்து, பல முன்னோர்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்து, பீஷ்மர் பாவமில்லா தூய ஆனந்த நிலைக்குள் சென்று கலந்து விட்டார்.

ததோ த்ரோணோ யயௌ யோத்தும் த்ரு'ஷ்டத்யும்நேந பீர்யவாந் । திநாநி பஞ்ச தத்யுத்தமாஸீத்பரமதாருணம் ॥ ௧,௧௪௫.

பின்னர் வீரமான த்ரோணர், த்ருஷ்டத்யும்னனுடன் போரிட சென்றார். அந்தப் போர் ஐந்து நாட்கள் நீடித்து மிகக் கொடூரமாக இருந்தது.

யத்ர தே ப்ரு'திவீபாலா ஹதாஃ பார்தேந ஸம்கரே । ஶோகஸாகரமாஸாத்ய த்ரோணோऽபி ஸ்வர்கமாப்தவாந் ॥ ௧,௧௪௫.

அங்கு, பூமியின் அரசர்கள் யுத்தத்தில் அர்ஜுனனால் வீழ்த்தப்பட்டார்கள். துக்கக் கடலை எட்டிய த்ரோணரும் சுவர்க்கத்தை அடைந்தார்.

ததஃ கர்ணா யயௌ யோத்துமர்ஜுநேந மிஹாத்மநா । திநத்வயம் மஹாயுத்தம் க்ரு'த்வா பார்தாஸ்த்ரஸாகரே । நிமக்நஃ ஸூர்யலோகந்து ததஃ ப்ராப ஸ வீர்யவாந் ॥ ௧,௧௪௫.

அதன்பின் வீரமான கர்ணன் அர்ஜுனனுடன் போரிட சென்றார். இரண்டு நாட்கள் நடந்த பெரிய போரில், அர்ஜுனனின் ஆயுதக் கடலில் மூழ்கி, பின்னர் சூரியலோகத்தை அடைந்தார்.

ததஃ ஶல்யோ யயௌ யோத்தும் தர்மராஜேந தீமதா । திநார்தேந ஹதஃ ஶல்யோ பாணைர்ஜ்வலநஸந்நிபைஃ ॥ ௧,௧௪௫.

பின்னர் சல்யன், புத்திசாலியான தர்மராஜருடன் போரிட சென்றார். அரை நாளில், தீயைப் போல ஜ்வலிக்கும் அம்புகளால் சல்யன் வீழ்த்தப்பட்டார்.

துர்யோதநோऽத வேகேந கதாமாதாய வீர்யவாந் । அப்யதாவத வை பீபம் காலாந்தகயமோபமஃ ॥ ௧,௧௪௫.

அதன்பின் துரியோதனன், வேகத்துடன் தனது கேடயத்தை எடுத்துக் கொண்டு, காலாந்தக யமனைப் போன்று முன்வந்தான்.

அத பீமேந வீரேண கதயா விநிபாதிதஃ । அஶ்வத்தாமா கதோ த்ரௌணிஃ ஸுப்தஸைந்யம் ததோ நிஶி ॥ ௧,௧௪௫.

பின்னர் வீரமான பீமனால் கேடயத்தால் துரியோதனன் வீழ்த்தப்பட்டான். பிறகு, த்ரோணரின் மகன் அஸ்வத்தாமன், இரவில் தூங்கிக் கொண்டிருந்த படைவீரர்களிடம் சென்றான்.

ஜகாந பாஹுவீர்யேண பிதுர்வதமநுஸ்மரந் । த்ரு'ஷ்டத்யும்நம் ஜகாநாத த்ரௌபதேயாம்ஶ்ச வீர்யவாந் ॥ ௧,௧௪௫.

தன் தந்தையின் மரணத்தை நினைவுகூர்ந்து, அஸ்வத்தாமன் தன் வலிமையான கரங்களால் த்ருஷ்டத்யும்னனையும், திரௌபதியின் மகன்களையும் கொன்றான்.

த்ரௌபத்யாம் ருத்யமாநாயாமஶ்வத்தாம்நஃ ஶிரோமணிம் । ஐஷிகாஸ்த்ரேண தம் ஜித்வா ஜக்ராஹார்ஜுந உத்தமம் ॥ ௧,௧௪௫.

திரௌபதி அழுது கொண்டிருக்கையில், அர்ஜுனன் அஸ்வத்தாமனை தருக்கம்பு அஸ்திரத்தால் வென்று, அவனிடம் இருந்த சிறந்த கிரீடக் கறையை எடுத்தான்.

யுதிஷ்டிரஃ ஸமாஶ்வாஸ்ய ஸ்த்ரீஜநம் ஶோகஸம்குலம் । ஸ்நாத்வா ஸந்தர்ப்ய தேவாம்ஶ்ச பித்ரூ'நத பிதாமஹாந் ॥ ௧,௧௪௫.

யுதிஷ்டிரன் துக்கத்தில் மூழ்கிய பெண்களை ஆறுதல் கூறி, நீராடி, தேவர்களுக்கும் முன்னோர்களுக்கும் பிதாமகர்களுக்கும் ஹோமம் செய்து வழிபட்டான்.

ஆஶ்வாஸிதோऽத பீஷ்மேண ராஜ்யஞ்சைவாகரோந்மஹத் । விஷ்ணுமீஜேऽஶ்வமேதேந விதிவத்தக்ஷிணாவதா ॥ ௧,௧௪௫.

பீஷ்மர் ஆறுதல் கூறியபின், யுதிஷ்டிரன் பெரிய ராஜ்யத்தை நிறுவி, விதிப்படி தக்க காணிக்கைகளுடன் விஷ்ணுவை அசுவமேத யாகத்தால் வழிபட்டான்.

ராஜ்யே பரீக்ஷிதம் ஸ்தாப்ய யாதவாநாம் விநாஶநம் । ஶ்ருத்வா து மௌஸலே ராஜா ஜப்த்வா நாமஸஹஸ்ரகம் ॥ ௧,௧௪௫.

அவன் பரீட்சித்தை அரசராக அமர்த்தி, யாதவர்கள் அழிந்த செய்தியை மௌசல நிகழ்வில் கேட்டதும், ராஜா விஷ்ணுவின் ஆயிரம் நாமங்களை ஜபித்தான்.

விஷ்ணோஃ ஸ்வர்கம் ஜகாமாத பீமாத்யைர்ப்ராத்ரு'பிர்யுதஃ । வாஸுதேவஃ புநர்புத்தஸம்மோஹாய ஸுரத்விஷாம் ॥ ௧,௧௪௫.

பின்னர் பீமன் முதலான சகோதரர்களுடன் யுதிஷ்டிரன் விஷ்ணுவின் சுவர்க்கத்துக்குச் சென்றான்; வாசுதேவன் தேவதுஶ்மன்களை மயக்க புத்தராக மறுபடியும் பிறந்தான்.

கல்கிர்விஷ்ணுஶ்ச பவிதா ஶம்பலக்ராமகே புநஃ । அஶ்வாரூடோऽகிலாம்ல்லோகாம்ஸ்ததா பஸ்மீகரிஷ்யதி ॥ ௧,௧௪௫.

விஷ்ணு மீண்டும் கல்கியாக, சம்பளக் கிராமத்தில் குதிரை மீது ஏறி தோன்றி, அப்போது எல்லா உலகங்களையும் சாம்பலாக்குவான்.

தேவாதீநாம் ரக்ஷணாய ஹ்யதர்மஹாரணாய ச । துஷ்டாநாஞ்ச வதார்தாய ஹ்யவதாரம் கரோதி ச ॥ ௧,௧௪௫.

தேவர்கள் முதலியோரைக் காப்பதற்கும், அதர்மத்தை அகற்றவும், தீயவர்களை அழிப்பதற்காகவும், அவர் அவதாரம் எடுக்கிறார்.

யதா தந்வந்தரிர்வம்ஶே ஜாதஃ க்ஷீரோதமந்தநே । தேவாதீநாம் ஜீவநாய ஹ்யாயுர்வேதமுவாச ஹ ॥ ௧,௧௪௫.

பாலகடலைக் கடைந்தபோது, தன் வம்சத்தில் தன்வந்திரி பிறந்து, தேவர்கள் முதலியோரின் வாழ்வுக்காக ஆயுர்வேதத்தை எடுத்துரைத்தார்.

விஶ்வாமித்ரஸுதாயைவ ஶுஶ்ருதாய மஹாத்மநே । பாரதாம்ஶ்சாவதாராம்ஶ்ச ஶ்ருத்வா ஸ்வர்கம் வ்ரஜேந்நரஃ ॥ ௧,௧௪௫.

விசுவாமித்திரரின் மகன், பெரிய உள்ளம் கொண்ட சுச்ருதரையும், பாரதர்களின் அவதாரங்களையும் கேட்டால், மனிதன் சுவர்க்கத்தை அடைவான்.

ஶ்ரீகருடமஹாபுராணம் ௧௪௬ தந்வந்தரிருவாச । ஸர்வரோகநிதாநஞ்ச வக்ஷ்யே ஸுஶ்ருத தத்த்வதஃ । ஆத்ரேயாத்யைர்முநிவரைர்யதா பூர்வமுதீரிதம் ॥ ௧,௧௪௬.

தன்வந்திரி சொன்னார்: சுச்ருதா, ஆத்திரேயர் முதலான முனிவர்கள் முன்பு கூறியபடி, எல்லா நோய்களின் காரணங்களை நான் விளக்குகிறேன்.

ரோகஃ பாப்மா ஜ்வரோ வ்யாதிர்விகாரோ துஷ்ட ஆமயஃ । யக்ஷ்மாதங்ககதா பாதாஃ ஶப்தாஃ பர்யாயவாசிநஃ ॥ ௧,௧௪௬.

நோய், தீமை, காய்ச்சல், வியாதி, மாற்றம், கெட்ட உடல்நிலை, க்ஷயம், துன்பம், வலி — இவை எல்லாம் ஒரே பொருளைச் சொல்வன.

நிதாநம் பூர்வரூபாணி ரூபாண்யுபஶயஸ்ததா । ஸம்ப்ராப்திஶ்சைதி விஜ்ஞாநம் ரோகாணாம் பஞ்சதா ஸ்ம்ரு'தம் ॥ ௧,௧௪௬.

நோய்களை அறிதல் ஐந்து வகை என்று கூறப்படுகிறது: காரணம், முன்னறிவிப்பு அறிகுறிகள், வெளிப்படும் அறிகுறிகள், தணிப்பு, வளர்ச்சி.

நிமித்தஹேத்வாயதநப்ரத்யயோத்தாநகாரணைஃ । நிதாநமாஹுஃ பர்யாயைஃ ப்ராக்ரூபம் யேந லக்ஷ்யதே ॥ ௧,௧௪௬.

காரணம் என்பது குறி, காரணம், இருப்பிடம், நிலை, தோற்றம் என்று பல பெயர்களால் அழைக்கப்படுகிறது; நோய் வருவதற்கு முன் அறிகுறிகள் அதனால் தெரிகின்றன.

உத்பித்ஸுராமயோ தோஷவிஶேஷேணாநதிஷ்டிதஃ । லிங்கமவ்யக்தமல்பத்வாத்வ்யாதீநாம் தத்யதாயதம் ॥ ௧,௧௪௬.

ஒரு நோய் வரப்போகும் போது, ஆனால் அது இன்னும் உறுதியாக நிலைநிற்றவில்லை என்றால், குறிப்பிட்ட தோஷம் காரணமாக அதன் அறிகுறிகள் தெளிவாக இல்லாமல், குறைவாகவும், நோய்தோறும் வேறுபடுவதாகவும் இருக்கும்.

ததேவ வ்யக்ததாம் யாதம் ரூபமித்யபிதீயதே । ஸம்ஸ்தாநாம் வ்யஞ்ஜநம் லிங்கம் லக்ஷணம் சிஹ்நமாக்ரு'திஃ ॥ ௧,௧௪௬.

அதே அறிகுறிகள் வெளிப்படையாகத் தோன்றும் போது, அதையே நோயின் அறிகுறி என்று கூறுவர்; வடிவம், குறி, அறிகுறி, அடையாளம், தோற்றம் என்பவை அதற்குச் சமமான சொற்கள்.

ஹேதுவ்யாதிவிபர்யஸ்தவிபர்யஸ்தார்தகாரிணாம் । ஔஷதாந்நவிஹாராணாமுபயோகம் ஸுகாவஹம் ॥ ௧,௧௪௬.

காரணத்தையும் நோயையும் எதிர்த்து மாற்றும் மருந்துகள், உணவு, வாழ்நிலை ஆகியவற்றைச் சரியாகப் பயன்படுத்தினால், நோய் குறைந்து நிம்மதி கிடைக்கும்.

வித்யாதுபஶயம் வ்யாதேஃ ஸ ஹி ஸாத்ம்யமிதி ஸ்ம்ரு'தஃ । விபரீதோऽநுபஶயோ வ்யாத்யஸாத்ம்யேதிஸம்ஜ்ஞிதஃ ॥ ௧,௧௪௬.

நோயைத் தணிக்கும் முறையைத் தகுந்தது என்று அறிய வேண்டும்; அதற்கு எதிராக, நோயை அதிகப்படுத்தும் செயல் தகாதது என்று அழைக்கப்படுகிறது.

யதா துஷ்டேந தோஷேண யதா சாநுவிஸர்பதா । நிர்வ்ரு'த்திராமயஸ்யாஸௌ ஸம்ப்ராப்திரபிதீயதே ॥ ௧,௧௪௬.

கெட்ட தோஷம் அல்லது அது பரவுவதால் நோய் முழுமையாக உருவாகும் செயல்முறையே நோயின் வளர்ச்சி என்று கூறப்படுகிறது.

ஸம்க்யாவிகல்பப்ராதாந்யபலகாலவிஶேஷதஃ । ஸா பித்யதே யதாத்ரைவ வக்ஷ்யந்தேऽஷ்டௌ ஜ்வரா இதி ॥ ௧,௧௪௬.

இந்த வளர்ச்சி எண்ணிக்கை, வேறுபாடு, பிரதானம், பலம், காலம் மற்றும் பிற தன்மைகளால் வேறுபடுகிறது; இதுபோல் எட்டு வகை காய்ச்சல் பற்றி இங்கு விளக்கப்படும்.

தோஷாணாம் ஸமவேதாநாம் விகல்போஶாம்ஶகல்பநா । ஸ்வாதந்த்ர்யபாரதந்த்ர்யாப்யாம் வ்யாதேஃ ப்ராதாந்யமாதிஶேத் ॥ ௧,௧௪௬.

தோஷங்களின் வேறுபாடு, அவை சேரும் விதம், அவற்றின் பாகங்களை மதிப்பிடுதல், சுயாதீனம் அல்லது சார்பு ஆகியவை நோயின் பிரதானத்தைக் காட்டும்.