கருடபுராணம்

ராமோऽபி ப்ரேஷயாமாஸ பாணைர்யமபுரஞ்ச தாந் । ராக்ஷஸ்யா ப்ரேரிதோऽப்யாகாத்ராவணோ ஹரணாய ஹி ॥ ௧,௧௪௩.

இராமன் அத்தனை பேரையும் அம்புகளால் எமலோகத்திற்குப் அனுப்பினான்; பின்னர் அந்த ராட்சசியின் தூண்டுதலால் இராவணன் சீதையைப் பறிக்க வந்து சேர்ந்தான்.

ம்ரு'கரூபம் ஸ மாரீசம் க்ரு'த்வாக்ரேऽத த்ரிதண்டத்ரு'க் । ஸீதயா ப்ரேரிதோ ராமோ மாரீசம் நிஜகாந ஹ ॥ ௧,௧௪௩.

அவன் மாரீசனை மான் வடிவில் மாற்றி, முன்போக்கி அனுப்பினான்; சீதை கேட்டபோது இராமன் மாரீசனை கொன்றான்.

ம்ரியமாணஃ ஸ ச ப்ராஹ ஹா ஸீதே ! லக்ஷ்மணோதி ச । ஸீதோக்தோ லக்ஷ்மணோऽதாகாத்ராமஶ்சாநுததர்ஶ தம் ॥ ௧,௧௪௩.

மரணிக்கும்போது மாரீசன், 'ஓ சீதை! ஓ இலக்குவனே!' என்று கூவினான்; சீதை அழைத்தபோது இலக்குவன் வந்தான், பின்னர் இராமன் அவனைப் பார்த்தான்.

உவாச ராக்ஷஸீ மாயா நூநம் ஸீதா ஹ்ரு'தேதி ஸஃ । ராவணோऽந்தரமாஸாத்ய ஹ்யங்கேநாதாய ஜாநகீம் ॥ ௧,௧௪௩.

அந்த ராட்சசி மாயையால், 'நிச்சயம் சீதை பறிக்கப்பட்டாள்' என்று சொன்னாள்; இராவணன் வாய்ப்பைக் கண்டபோது, ஜனகியைத் தன் தோளில் தூக்கிக் கொண்டு சென்றான்.

ஜடாயுஷம் விநிர்பித்ய யயௌ லங்காம் ததோ பலீ । அஶோகவ்ரு'க்ஷச்சாயாயாம் ரக்ஷிதாம் தாமதாரயத் ॥ ௧,௧௪௩.

ஜடாயுவை கொன்றுவிட்டு, வலிமைமிக்க இராவணன் இலங்கைக்குச் சென்றான்; அங்கே அசோக மர நிழலில் சீதையை காவலுடன் வைத்தான்.

ஆகத்ய ராமஃ ஸூந்யாஞ்ச பர்ணஶாலாம் ததர்ஶ ஹ । ஶோகம் க்ரு'த்வாத ஜாநக்யா மார்கணம் க்ரு'தவாந்ப்ரபுஃ ॥ ௧,௧௪௩.

இராமன் வந்து, வெறிச்சோடிய பரணசாலையைப் பார்த்தான்; ஜனகியை நினைத்து துயருற்று, அவளைத் தேடத் தொடங்கினான்.

ஜடாயுஷஞ்ச ஸம்ஸ்க்ரு'த்ய ததுக்தோ தக்ஷிணாம் திஶம் । கத்வா ஸக்யம் ததஶ்சக்ரே ஸுக்ரீவேண ச ராகவஃ ॥ ௧,௧௪௩.

ஜடாயுவுக்கு இறுதி கிரியைகள் செய்து, அவன் சொன்னபடி தெற்குத் திசைக்கு சென்றான்; அங்கே இராமன் சுக்ரீவனுடன் நட்பை ஏற்படுத்தினான்.

ஸப்த தாலாந்விநிர்பித்ய ஶரேணாநதபர்வணா । வாலிநஞ்ச விநிர்பித்ய கிஷ்கிந்தாயாம் ஹரீஶ்வரம் ॥ ௧,௧௪௩.

ஓர் அம்பால் ஏழு பனை மரங்களையும், பின்னர் கிஷ்கிந்தாவில் வானரர்களின் தலைவனான வாலியையும் இராமன் வென்றான்.

ஸுக்ரீவம் க்ரு'தவாந்ராம ரு'ஶ்யமூகே ஸ்வயம் ஸ்திதஃ । ஸுக்ரீவஃ ப்ரேஷயாமாஸ வாநராந்பர்வதோபமாந் ॥ ௧,௧௪௩.

இராமன் சுக்ரீவனை அரசனாக அமர்த்தி, தானோ ரிஷ்யமூக மலையில் இருந்தான்; சுக்ரீவன் மலைபோல் வலிமைமிக்க வானரர்களை அனுப்பினான்.

ஸீதாயா மார்கணம் கர்தும் பூர்வாத்யாஶாஸு ஸோத்ஸவாந் । ப்ரதீசீமுத்தராம் ப்ராசீம் திஶம் கத்வா ஸமாகதாஃ ॥ ௧,௧௪௩.

சீதையைத் தேட எல்லா திசைகளிலும்—மேற்கு, வடக்கு, கிழக்கு—மகிழ்ச்சியுடன் சென்றார்கள்; பிறகு அவர்கள் ஒன்றாகச் சேர்ந்தார்கள்.

தக்ஷிணாந்து திஶம் யே ச மார்கயந்தோऽத ஜாநகீம் । வநாநி பர்வதாந்த்வீபாந்நதீநாம் புலிநாநி ச ॥ ௧,௧௪௩.

தெற்குத் திசையில் ஜனகியைத் தேடியவர்கள், காட்டுகள், மலைகள், தீவுகள், நதிகள், கரைகள் என எல்லாம் ஆராய்ந்தார்கள்.

ஜாநகீந்தே ஹ்யபஶ்யந்தோ மரணே க்ரு'தநிஶ்சயாஃ । ஸம்பாதிவசநாஜ்ஜ்ஞாத்வா ஹநூமாந்கபிகுஞ்ஜரஃ ॥ ௧,௧௪௩.

ஜனகியை காண முடியாமல், உயிரை விட்டுவிட தீர்மானித்தார்கள்; ஆனால் சம்பாதி சொன்னதை அறிந்து, வானரர்களின் தலைவன் ஆன ஹனுமான் உணர்ந்தான்.

ஶதயோஜநவிஸ்தீர்ணம் புப்லுவே மகராலயம் । அபஶ்யஜ்ஜாநகீம் தத்ர ஹ்யஶோகவநிகாஸ்திதாம் ॥ ௧,௧௪௩.

நூறு யோஜனை அகலமான கடலை ஹனுமான் தாண்டி பாய்ந்து, அசோக வனத்தில் இருந்த சீதையை அங்கே கண்டான்.

பர்த்ஸிதாம் ராக்ஷஸீபிஶ்ச ராவணேந ச ரக்ஷஸா । பவ பார்யேதி வததா சிந்தயந்தீஞ்ச ராகவம் ॥ ௧,௧௪௩.

சீதையை ராட்சசியரும் இராவணனும் மிரட்டினார்கள்; 'என் மனைவியாக வா' என்று இராவணன் சொன்னபோதும், அவள் இராமனையே நினைத்தாள்.

அங்குலீயம் கபிர்தத்த்வா ஸீதாம் கௌஶல்யமப்ரவீத் । ராமஸ்ய தஸ்ய தூதோऽஹம் ஶோகம் மா குரு மைதிலி ॥ ௧,௧௪௩.

வானரன் ஒரு மோதிரம் கொடுத்து, 'நான் இராமனின் தூதன்; துக்கப்படாதே, மைதிலி' என்று சீதையிடம் சொன்னான்.

ஸ்வாபிஜ்ஞாநஞ்ச மே தேஹி யேந ராமஃ ஸ்மரிஷ்யதி । தச்ச்ருத்வா ப்ரததௌ ஸீதா வேணீரத்நம் ஹநூமதே ॥ ௧,௧௪௩.

ராமன் என்னை நினைவுகூரும் வகையில், எனக்கு ஒரு அடையாளம் தர வேண்டும் என்று அனுமன் கேட்டான். இதைக் கேட்ட சீதை, தன் முடி அலங்கார ரத்தினத்தை அனுமனுக்கு கொடுத்தாள்.

யதா ராமோ நயேச்சீக்ரம் ததா வாச்யம் த்வயா கபே । ததேத்யுக்த்வா து ஹநுமாந்வநம் திவ்யம் பபஞ்ஜ ஹ ॥ ௧,௧௪௩.

ராமன் விரைவில் என்னை அழைத்து வர வேண்டும் என்று நீ சொல்ல வேண்டும் என்றாள் சீதை. 'அப்படியே செய்கிறேன்' என்று அனுமன் கூறி, அந்த தெய்வீக வனத்தை அழித்தான்.

ஹத்வாக்ஷம் ராக்ஷஸாம்ஶ்சாந்யாந்பந்தநம் ஸ்வயமாகதஃ । ஸர்வைரிந்த்ரஜிதோ பாணைர்த்ரு'ஷ்ட்வா ராவணமப்ரவீத் ॥ ௧,௧௪௩.

அக்ஷனை மற்றும் மற்ற ராட்சதர்களை கொன்று, அனுமன் தானாகவே பிடிபட்டான். இன்றஜித் தன் அம்புகளால் கட்டியதை ராவணன் பார்த்தான்.

ராமதூதோऽஸ்மி ஹநுமாந்தேஹி ராமாய மைதிலீம் । ஏதச்ச்ருத்வா ப்ரகுபிதோ தீபயாமாஸ புச்சகம் ॥ ௧,௧௪௩.

‘நான் ராமனின் தூதுவன் அனுமன்; சீதையை ராமனிடம் அனுப்ப வேண்டும்’ என்று அனுமன் சொன்னான். இதைக் கேட்ட ராவணன் கோபம் கொண்டு, அனுமனின் வாலை தீ வைத்தான்.

கபிர்ஜ்வலிதலாங்கூலோ லங்காம் தேஹேऽ மஹாபலஃ । தக்த்வா லங்காம் ஸமாயாதோ ராமபார்ஶ்வம் ஸ வாநரஃ ॥ ௧,௧௪௩.

அனுமனின் வால் தீப்பிடித்து எரிந்தபோது, அந்த வனரன் மிகுந்த வலிமையுடன் இலங்கையை எரித்துவிட்டு, ராமனிடம் திரும்பி வந்தான்.

ஜக்த்வா பலம் மதுவநே த்ரு'ஷ்டா ஸீதத்யவேதயத் । வேணீரத்நஞ்ச ராமாய ராமோ லங்காபுர்ரீ யயௌ ॥ ௧,௧௪௩.

மதுவனத்தில் பழங்களை உண்டு, சீதையை பார்த்து, அனுமன் ராமனிடம் சென்று செய்தி சொன்னான். முடி ரத்தினத்தையும் கொடுத்தான். அதன்பின் ராமன் இலங்கை நகரை நோக்கி புறப்பட்டான்.

ஸஸுக்ரீவஃ ஸ ஹநுமாந்ஸாம்கதஶ்ச ஸலக்ஷ்மணஃ । விபீஷணோऽபி ஸம்ப்ராப்தஃ ஶரணம் ராகவம் ப்ரதி ॥ ௧,௧௪௩.

சுக்ரீவன், அனுமன், ஆங்கதன், இலக்குவன், மற்றும் சரணாகதி வந்த விபீஷணனுடன் ராமன் பயணம் செய்தான்.

லங்கைஶ்வர்யேஷ்வப்யஷிஞ்சத்ராமஸ்தம் ராவணாநுஜம் । ராமோ நலேந ஸேதுஞ்ச க்ரு'த்வாப்தௌ சோத்ததார தம் ॥ ௧,௧௪௩.

இலங்கையின் அரசராக ராவணனின் சகோதரனை ராமன் முடிசூட்டினான். நலனுடன் கடலில் பாலம் கட்டி, அதை கடந்தான்.

ஸுவேலாவஸ்திதஶ்சைவ புரீம் லங்காம் ததர்ஶஹ । அத தே வாநரா வீரா நீலாங்கதநலாதயஃ ॥ ௧,௧௪௩.

சுவேல மலை மீது நின்று, ராமன் இலங்கை நகரை பார்த்தான். அப்போது வீரமான வானரர்கள்—நீலன், ஆங்கதன், நலன் மற்றும் பிறர்—

தூம்ரதூம்ராக்ஷவீரேந்த்ரா ஜாம்பவத்ப்ரமுகாஸ்ததா । மைந்தத்விவிதமுக்யாஸ்தே புரீம் லங்காம் பபஞ்ஜிரே ॥ ௧,௧௪௩.

ஜாம்பவான், மைந்தன், த்விவிதன், மற்றும் புகைபோன்ற கண்கள் கொண்ட ராட்சத தலைவர்கள், அந்த இலங்கை நகரை அழிக்கத் தொடங்கினர்.

ராக்ஷஸாம்ஶ்ச மஹாகாயாந்காலாஞ்ஜநசயோபமாந் । ராமஃ ஸலக்ஷ்மணோ ஹத்வா ஸகபிஃ ஸர்வராக்ஷஸாந் ॥ ௧,௧௪௩.

கறுப்பு மேகங்களைப் போல பெரிய உடலுள்ள ராட்சதர்களை, ராமன் இலக்குவன் மற்றும் வானரர்களுடன் சேர்ந்து எல்லாரையும் அழித்தான்.

வித்யுஜ்ஜிஹ்வஞ்ச தூம்ராக்ஷம் தேவாந்தகநராந்த கௌ । மஹோதரமஹாபார்ஶ்வாவதிகாயம் மஹாபலம் ॥ ௧,௧௪௩.

வித்யுஜ்ஜிஹ்வன், தூம்ராக்ஷன், தேவாந்தகன், நராந்தகன், மகோதரன், மகாபார்ஷ்வன், அதிகாயன் மற்றும் பல வலிமைமிக்கோரை அவன் கொன்றான்.

கும்பம் நிகும்பம் மத்தஞ்ச மகராக்ஷம் ஹ்யகம்பநம் । ப்ரஹஸ்தம் வீரமுந்மத்தம் கும்பகர்ணம் மஹாபலம் ॥ ௧,௧௪௩.

கும்பன், நிகும்பன், மத்தன், மகராக்ஷன், அகம்பனன், வீரமான பிரஹஸ்தன், மற்றும் வலிமைமிக்க கும்பகர்ணனையும் அவன் அழித்தான்.

ராவணிம் லக்ஷ்மணோऽச்சிந்த ஹ்யஸ்த்ராத்யை ராகவோ பலீ । நிக்ரு'த்ய பாஹுசக்ராணி ராவணந்து ந்யபாதயந் ॥ ௧,௧௪௩.

இலக்குவன் ராவணனை ஆயுதங்களால் தாக்கினான்; வலிமைமிக்க ராமன் அவனது கை மற்றும் தோள்களை வெட்டி, ராவணனை வீழ்த்தினான்.