கருடபுராணம்

ஸத்யேந ரக்ஷ்யதே தர்மோ வித்யா யோகேந ரக்ஷ்யதே । ம்ரு'ஜயா ரக்ஷ்யதே பாத்ரம் குலம் ஶலிந ரக்ஷ்யதே ॥ ௧,௧௧௩.

சத்தியத்தால் தர்மம் காக்கப்படுகிறது; யோகத்தால் அறிவு காக்கப்படுகிறது; தூய்மையால் பாத்திரம் காக்கப்படுகிறது; நல்ல நடத்தை மூலம் குடும்பம் காக்கப்படுகிறது.

வரம் விந்த்யாடவ்யாம் நிவஸநமபுக்தஸ்ய மரணம் வரம் ஸர்பாகீர்ணே ஶயநமத கூபே நிபதநம் । வரம் ப்ராந்தாவர்தே ஸபயஜலமத்யே ப்ரவிஶநம் ந து ஸ்வீயே பக்ஷே ஹி தநமணு தேஹீதி கதநம் ॥ ௧,௧௧௩.

விந்திய மலை காட்டில் வாழ்வது நல்லது; பசிக்குப் பட்டுத் துயில்வது நல்லது; பாம்புகள் நிறைந்த இடத்தில் உறங்குவது, கிணற்றில் விழுவது, ஆழமான நீரில் மூழ்குவது எல்லாம் நல்லது; ஆனால் சொந்தவர்களிடம் 'சிறிது செல்வம் தாருங்கள்' என்று கேட்பதைவிட இவை எல்லாம் மேல்.

பாக்யக்ஷயேஷு க்ஷீயந்தே நோபபோகேந ஸம்பதஃ । பூர்வார்ஜிதே ஹி ஸுக்ரு'தே ந நஶ்யந்தி கதாசந ॥ ௧,௧௧௩.

பாக்கியம் குறைந்தால் தான் செல்வம் குறையும்; அனுபவிப்பதால் அல்ல. முன்பு செய்த நல்ல காரியங்கள் ஒருபோதும் அழியாது.

விப்ராணாம் பூஷணம் வித்யா ப்ரு'திவ்யா பூஷணம் ந்ரு'பஃ । நபஸோ பூஷணம் சந்த்ரஃ ஶீலம் ஸர்வஸ்ய பூஷணம் ॥ ௧,௧௧௩.

பிராமணருக்கு அழகு அறிவு; பூமிக்கு அழகு அரசன்; ஆகாயத்திற்கு அழகு சந்திரன்; எல்லோருக்கும் அழகு நல்ல பண்பு.

ஏதே தே சந்த்ரதுல்யாஃ க்ஷிதிபதிதநயா பீமஸேநார்ஜுநாத்யாஃ ஶுராஃ ஸத்யப்ரதிஜ்ஞா திநகரவபுஷஃ கேஶவேநோபகூடாஃ । தே வை துஷ்டக்ரஹஸ்தாஃ க்ரு'பணவஶகதா பைக்ஷ்யசர்யாம் ப்ரயாதாஃ கோ வா கஸ்மிந்ஸமர்தோ பவதி விதிவஶாத்ப்ராமயேத்கர்மரேகா ॥ ௧,௧௧௩.

இவர்கள் சந்திரனைப் போல ஒளிரும் அரசர்களின் புத்திரர்கள்—பீமன், அர்ஜுனன் போன்ற வீரர்கள், சூரியனை ஒத்த கிருஷ்ணரால் அரவணைக்கப்பட்டவர்கள்—even இவர்கள் கூட துர்நட்சத்திரத்தால் வறுமையில் வீழ்ந்து பிச்சை எடுக்க நேர்ந்தது. விதி மாற்றும் போது யார் எதில் வல்லவராக இருக்க முடியும்?

ப்ரஹ்மா யேந குலாலவந்நியமிதோ ப்ரஹ்மாண்டபாண்டோதரே விஷ்ணுர்யேந தஶாவதாரகஹநே க்ஷிப்தோ மஹாஸங்கடே । ருத்ரோயேந கபாலபாணிபுடகே பிக்ஷாடநம் காரிதஃ ஸூர்யோ ப்ராம்யதி நித்யமேவ ககநே தரமை நமஃ கர்ணணே ॥ ௧,௧௧௩.

தாதா பலிர்யாசககோ முராரிர்தாநம் மஹீ விப்ரமுகஸ்ய மத்யே । தத்த்வா பலம் பந்தநமேவ லப்தம் நமோऽஸ்து தே தைவ யதேஷ்டகாரிணே ॥ ௧,௧௧௩.

பலி தானம் கொடுப்பவன்; முராரி பிச்சை எடுப்பவன்; பூமி பிராமணர்களின் நடுவே கொடுக்கப்பட்டது. தானம் கொடுத்தபின் கிடைத்தது பந்தமே. எது வேண்டுமானாலும் செய்பவனான விதிக்கு வணக்கம்.

மாதா யதி பவேல்லக்ஷ்மீஃ பிதா ஸாக்ஷாஜ்ஜநார்தநஃ । குபுத்தௌ ப்ரதிபத்திஶ்சைத்தஸ்மிந்தண்டஃ பதேத்ஸதா ॥ ௧,௧௧௩.

தாய் லட்சுமி, தந்தை ஜனார்த்தனன் என்றாலும், மனதில் தீய எண்ணம் இருந்தால், தண்டனை எப்போதும் அவனைத் தழுவும்.

யேநயேந யதா யத்வத்புரா கர்ம ஸுநிஶ்சிதம் । தத்ததேவாந்தரா புங்க்தே ஸ்வயமாஹிதமாத்மநா ॥ ௧,௧௧௩.

யார், எப்போது, எப்படி செய்த காரியமோ, அதற்கான பலனை அவன் தானே அனுபவிக்க நேரிடும்.

ஆத்மநா விஹிதம் துஃ கமாத்மநா விஹிதம் ஸகம் । கர்பஶய்யாமுபாதாய புங்க்தே வை பௌர்வதைஹிகம் ॥ ௧,௧௧௩.

துன்பமும், சந்தோஷமும் நாம் தான் உருவாக்குகிறோம்; கருவறையில் படுத்தபோது, கடந்த பிறவிகளில் செய்த செயல்களின் பலனை அனுபவிக்கிறோம்.

ந சாந்தரிக்ஷே ந ஸமுத்ரமத்யே ந பர்வதாநாம் விவரப்ரவேஶே । ந மாத்ரு'மூர்த்நி ப்ரத்ரு'தஸ்ததாங்கே த்யக்தும் க்ஷமஃ கர்ம க்ரு'தம் நரோ ஹி ॥ ௧,௧௧௩.

வானிலும், கடலுக்குள் நடுவிலும், மலைகளின் குகைகளிலும், தாயின் தலையிலும் மடியிலும் இருந்தாலும், மனிதன் செய்த கர்மத்தின் விளைவிலிருந்து தப்ப முடியாது.

துகஸ்த்ரிகூடஃ பரிகா ஸமுத்ரோ ரக்ஷாம்ஸி யோதாஃ பரமா ச வ்ரு'த்திஃ । ஶாஸ்த்ரஞ்ச வை தூஶநஸா ப்ரதிஷ்டம் ஸ ராவணஃ காலவஶாத்விநஷ்டஃ ॥ ௧,௧௧௩.

மூன்று மாடக்கோட்டை, அகழி, கடல், காவலர்கள், வீரர்கள், மிகுந்த செல்வம், உசனசு கற்ற ஞானம் — இவை எல்லாம் இருந்தும், காலத்தின் வலிமையால் இராவணன் அழிந்தான்.

யஸ்மிந்வயஸி யத்காலே யத்திவா யச்ச வா நிஶி । யந்முஹூர்தே க்ஷணே வாபி தத்ததா ந ததந்யதா ॥ ௧,௧௧௩.

எந்த வயதில், எந்த நேரத்தில், பகலில் அல்லது இரவில், எந்த கணத்தில் நடந்தாலும், விதிக்கப்பட்டது அப்படியே நடக்கும்; வேறுவிதமாக நடக்காது.

கச்சந்தி சாந்தரிக்ஷே வா ப்ரவிஶந்தி மஹீதலே । தாரயந்தி திஶஃ ஸர்வா நாதத்தமுபலப்யதே ॥ ௧,௧௧௩.

வானில் பறந்தாலும், பூமிக்குள் சென்றாலும், எல்லா திசைகளையும் பிடித்தாலும், ஒருவருக்குக் கிடைக்க வேண்டியதல்லாதது கிடைக்காது.

புராதீதா ச யா வித்யா புரா தத்தஞ்ச யத்தநம் । புரா க்ரு'தாநி கர்மாணி ஹ்யக்ரே தாவந்தி தாவதஃ ॥ ௧,௧௧௩.

முன்பே கற்ற அறிவும், முன்பே கொடுத்த செல்வமும், முன்பே செய்த செயல்களும் — இவை எல்லாம் மனிதன் ஓடினாலும் அவனைவிட முன்னே ஓடிச் சென்று நிற்கின்றன.

கர்மாண்யத்ர ப்ரதாநாநி ஸம்யக்ரு'க்ஷே ஶுபக்ரஹே । வஸிஷ்டக்ரு'தலக்நாபி ஜாநகீ துஃ கபாஜநம் ॥ ௧,௧௧௩.

இங்கு செயல்களே முதன்மை; நல்ல நேரம், நல்ல நட்சத்திரம் இருந்தாலும், வசிஷ்டர் நிச்சயித்த திருமணம் ஆன சீதாதேவியும் துன்பம் அனுபவித்தாள்.

ஸ்தூலஜங்கோ யதா ராமஃ ஶப்தகாமீ ச லக்ஷ்மணஃ । கநகேஶீ யதா ஸீதா த்ரயஸ்தே துஃ கபாஜநம் ॥ ௧,௧௧௩.

இராமனுக்கு தடித்த கால்கள், லக்ஷ்மணன் ஒலியைக் கேட்டு நடந்தான், சீதைக்கு அடர்ந்த கூந்தல் இருந்தபோது — இந்த மூவரும் துன்பத்தை அனுபவித்தார்கள்.

ந பிதுஃ கர்மணா புத்ரஃ பிதா வா புத்ரகர்மணா । ஸ்வயம் க்ரு'தேந கச்சந்தி ஸ்வயம் பத்தாஃ ஸ்வகர்மணா ॥ ௧,௧௧௩.

மகனின் செயலால் தந்தை, தந்தையின் செயலால் மகன் பயன் அடைவதில்லை; ஒவ்வொருவரும் தங்கள் சொந்த செயலால் கட்டப்பட்டு செல்கிறார்கள்.

கர்மஜந்யஶரீரேஷு ரோகாஃ ஶரீரமாநஸாஃ । ஶரா இவ பதந்தீஹ விமுக்தா த்ரு'டதந்விபிஃ ॥ ௧,௧௧௩.

கர்மாவால் பிறந்த உடலில், உடல் நோயும் மன நோயும் வலுவான வில்லாளிகள் விட்ட அம்புகளைப் போல் விழுகின்றன.

அந்யதா ஶாஸ்த்ரகார்பிண்யா தியா தீரோர்ऽதமீஹதே । ஸ்வாமிவத்ப்ராக்க்ரு'தம் கர்ம விததாதி ததந்யதா ॥ ௧,௧௧௩.

வேறு விதமாக, வேதம் கற்ற அறிவும் இருந்தாலும், புத்திசாலி செல்வம் நாடுகிறான்; ஆனாலும், முன்பே தீர்மானிக்கப்பட்ட கர்மத்தை, ஊழியன் போல் செய்கிறான்; வேறு விதமாக முடியாது.

பாலோ யுவா ச வ்ரு'த்தஶ்ச யஃ கரோதி ஶுபாஶுபம் । தஸ்யாந்தஸ்யாமவஸ்தாயாம் புங்க்தே ஜந்மநிஜந்மநி ॥ ௧,௧௧௩.

குழந்தையாயிருந்தாலும், இளமையிலும், முதுமையிலும் இருந்தாலும், யார் நல்லது கெட்டது செய்தாரோ, அவர்கள் அந்த நிலையிலேயே பிறப்புப் பிறப்பாக அதன் பலனை அனுபவிக்கிறார்கள்.

அநீக்ஷமாணோऽபி நரோ விதேஶஸ்தோऽபி மாநவஃ । ஸ்வகர்மபாதவாதேந நீயதே யத்ர தத்பலம் ॥ ௧,௧௧௩.

ஒருவன் பார்ப்பதில்லை என்றாலும், வெளிநாட்டில் இருந்தாலும், அவன் செய்த கர்மத்தின் பலன் உள்ள இடத்துக்கு அந்தக் கர்மம் அவனை இட்டுச் செல்கிறது.

ப்ராப்தவ்யமர்தம் லபதே மநுஷ்யோ தேவோऽபி தம் வாரயிதும் ந ஶக்தஃ । அதோ ந ஶோசாமி ந விஸ்மயோ மே லலாடலேகா ந புநஃ ப்ரயாதி (யதஸ்மதீயம் ந து தத்பரேஷாம் ॥ ௧,௧௧௩.

ஒருவருக்குக் கிடைக்க வேண்டியதை அவன் பெறுகிறான்; தேவனும் அதைத் தடுக்க முடியாது. அதனால் நான் வருந்தவில்லை, ஆச்சரியப்படவும் இல்லை; நம்முடைய நசை மீண்டும் பிறரிடம் போகாது.

ஸர்பஃ கூபே கஜஃ ஸ்கந்தே பில ஆகுஶ்ச தாவதி । நரஃ ஶீக்ரதராதேவ கர்மணஃ கஃ பலாயதே ॥ ௧,௧௧௩.

கிணற்றில் பாம்பு, தோளில் யானை, கொண்டையில் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் எலி — மனிதரில் யார் கர்மாவை விட வேகமாக ஓட முடியும்?

நால்பா பவதி ஸத்வித்யா தீயமாநாபி வர்ததே । கூபஸ்தமிவ பாநீயம் பவத்யேவ பஹூதகம் ॥ ௧,௧௧௩.

உண்மையான அறிவு சிறிதாகக் கொடுத்தாலும் வளர்கிறது; கிணற்றில் இருக்கும் நீர் போல், அது நிறைந்து பெருகும்.

யேர்ऽதா தர்மேண தே ஸத்யா யேऽதர்மேண கதாஃ ஶ்ரியஃ । தர்மார்தோ ச மஹாம்ல்லோகே தத்ஸ்ம்ரு'த்வா ஹ்யர்தகாரணாத் ॥ ௧,௧௧௩.

நியாயமாகப் பெற்ற செல்வமே உண்மை; அநியாயமாக வந்த செல்வம் நிலைநிற்காது. தர்மமும் செல்வமும் உலகில் மிக முக்கியம் என்பதை நினைத்து, அதற்கேற்ப செயல்பட வேண்டும்.

அந்நார்தோ யாநி துஃ காநி கரோதி க்ரு'பணோ ஜநஃ । தாந்யேவ யதி தர்மார்தோ ந பூயஃ க்லேஶபாஜநம் ॥ ௧,௧௧௩.

உணவும் செல்வமும் பெற ஏழை செய்யும் துன்பங்கள், அவை தர்மம் மற்றும் செல்வம் பெறவே என்றால், அவை இனி துன்பமாக இருக்காது.

ஸர்வேஷாமேவ ஶௌசாநாமந்நஶௌசம் விஶிஷ்யதே । யோऽந்நார்தைஃ ஶுசிஃ ஶௌசாந்ந ம்ரு'தா வாரிணா ஶுசிஃ ॥ ௧,௧௧௩.

எல்லா வகை தூய்மைகளிலும், உணவு தூய்மை மிக முக்கியமானது. உணவில் தூய்மை உள்ளவனே உண்மையில் தூயவன்; மண் அல்லது நீர் கொண்டு மட்டும் தூய்மை அடைய முடியாது.

ஸத்யம் ஶௌசம் மநஃ ஶௌசம் ஶௌசமிந்த்ரியநிக்ரஹஃ । ஸர்வபூதே தயா ஶௌசம் ஜலஶௌசஞ்ச பஞ்சமம் ॥ ௧,௧௧௩.

உண்மை பேசுதல் தூய்மை, மனம் தூய்மையாக இருப்பது தூய்மை, உணர்வுகளை அடக்குவது தூய்மை, எல்லா உயிர்களுக்கும் இரக்கம் காட்டுவது தூய்மை, நீர் தூய்மையும் ஐந்தாவது தூய்மை.