கருடபுராணம்

தஸ்மாத்பூமீஶ்வரஃ ப்ராஜ்ஞம் தர்மகாமார்தஸாதநே । நியோஜ யேத்திஸததம் கோப்ராஹ்மணஹிதாய வை ॥ ௧,௧௧௨.

ஆகையால், நிலத்தின் அதிபதி எப்போதும் அறிவுள்ளவனை, தர்மம், காமம், அர்த்தம் ஆகியவற்றில் திறமை பெற்றவனை, பசுக்களும் பிராமணர்களும் நலனுக்காக நியமிக்க வேண்டும்.

ஶ்ரீகருடமஹாபுராணம் ௧௧௩ ஸூத உவாச । குணவந்தம் நியுஞ்ஜீத குணஹீநம் விவர்ஜயேத் । பண்டிதஸ்ய குணாஃ ஸர்வே மூர்வே தோஷாஶ்ச கேவலாஃ ॥ ௧,௧௧௩.

குணம் உள்ளவரை நியமிக்க வேண்டும்; குணம் இல்லாதவரை தவிர்க்க வேண்டும். அறிவாளிக்கு எல்லா நல்ல பண்புகளும் உண்டு; அறியாதவனுக்கு குறைகளே அதிகம்.

ஸத்பிராஸீத ஸததம் ஸத்பிஃ குர்வீத ஸங்கதிம் । ஸத்பிர்விவாதம் மைத்ரீஞ்ச நாஸத்பிஃ கிஞ்சிதாசரேத் ॥ ௧,௧௧௩.

நல்லவர்களுடன் எப்போதும் பழக வேண்டும்; அவர்களுடன் நட்பு, உரையாடல் எல்லாம் செய்ய வேண்டும்; தீயவர்களுடன் எதையும் செய்யக்கூடாது.

பண்டிதைஶ்ச விர்நாதைஶ்ச தர்மஶைஃ ஸத்யவாதிபிஃ । பந்த்ஸ்தோऽபி திஷ்டேச்ச ந து ராஜ்யே கலைஃ ஸஹ ॥ ௧,௧௧௩.

பண்டிதர்கள், ஞானிகள், தர்மத்தைப் பின்பற்றுவோர், உண்மையைக் கூறுவோர் இவர்களுடன் உறவினால் கூட இணைந்து இருக்க வேண்டும்; ஆனால் பொல்லாதவர்களுடன் அதிகாரத்தில் சேரக்கூடாது.

ஸாவஶேஷாணி கார்யாணி குவத்ரர்தே யுஜ்யதே । தஸ்மாத்ஸர்வாணி கார்யாணி ஸாவஶேஷாணி காரயேத் ॥ ௧,௧௧௩.

சில வேலைகள் முடிந்த பிறகும் சற்றே ஏதோ மீதமிருக்கிறது; ஆகவே, எல்லா வேலைகளையும் முடிந்தபிறகும் சற்றே மீதமிருப்பது போல செய்ய வேண்டும்.

மதுஹேவ துஹேத்ஸாரம் குஸுமஞ்ச ந காதயேத் । வத்ஸாபேக்ஷீ துஹேத்க்ஷீரம் பூமிம் காஞ்சைவ பார்திபஃ ॥ ௧,௧௧௩.

தேன் எடுக்கும் போது பூவை அழிக்காமல் எடுக்க வேண்டும்; பசுவிடம் பசிக்குட்டி இருக்கும்போது பசுமாட்டிலிருந்து பாலை எடுக்க வேண்டும்; அதுபோல அரசன் நிலத்திலும் மாடுகளிலும் கருணையோடு வரி வசூலிக்க வேண்டும்.

யதாக்ரமேண புஷ்பேப்யஶ்சிநுதே மது ஷட்பதஃ । ததா வித்தமு பாதாய ராஜா குர்வீத ஸஞ்சயம் ॥ ௧,௧௧௩.

எப்படி தேனீ பூவிலிருந்து ஒழுங்காகத் தேனை சேகரிக்கிறதோ, அதுபோல் அரசன் தன் பொக்கிஷத்திற்காக படிப்படியாகச் செல்வத்தைச் சேர்க்க வேண்டும்.

வல்மீகம் மதுஜாலஞ்ச ஶுக்லண்க்ஷே து சந்த்ரமாஃ । ராஜத்ரவ்யஞ்ச பைக்ஷ்யஞ்ச ஸ்தோகம்ஸ்தோகம் ப்ரவர்ததே ॥ ௧,௧௧௩.

வெட்டிலி மண், தேன்கூடு, வளர்ந்து வரும் சந்திரன், அரசனின் செல்வம், பிச்சை—all இவை சிறிது சிறிதாக அதிகரிக்கின்றன.

அர்ஜிதஸ்ய க்ஷயம் த்ரு'ஷ்டா ஸம்ப்ரதத்தஸ்ய ஸஞ்சயம் । அவந்த்யம் திவஸம் குர்யாத்தாநத்யயநகர்மஸு ॥ ௧,௧௧௩.

சம்பாதித்ததில் குறைவு தெரிகிறது; கொடுத்ததில் வளர்ச்சி தெரிகிறது. ஒவ்வொரு நாளும் தானம், படிப்பு, கடமை ஆகியவற்றால் பயனுள்ள நாளாக ஆக்க வேண்டும்.

வநேऽபி தோஷாஃ ப்ரபவந்தி ராகிணாம் க்ரு'ஹேऽபி பஞ்சேந்த்ரியநிக்ரஹஸ்தபஃ । அகுத்ஸிதே கர்மணி யஃ ப்ரவர்ததே நிவ்ரு'த்தராகஸ்ய க்ரு'ஹம் தபோவநம் ॥ ௧,௧௧௩.

வனத்தில் இருந்தாலும் ஆசை உள்ளவர்களுக்கு குறைகள் வரும்; வீட்டிலிருந்தாலும் ஐம்புலன்களை அடக்குவது தவம். குற்றமில்லாமல் நடக்கும், ஆசை குறைந்தவர்களுக்கு வீடு கூட தவமாடும் இடமாகும்.

ஸத்யேந ரக்ஷ்யதே தர்மோ வித்யா யோகேந ரக்ஷ்யதே । ம்ரு'ஜயா ரக்ஷ்யதே பாத்ரம் குலம் ஶலிந ரக்ஷ்யதே ॥ ௧,௧௧௩.

சத்தியத்தால் தர்மம் காக்கப்படுகிறது; யோகத்தால் அறிவு காக்கப்படுகிறது; தூய்மையால் பாத்திரம் காக்கப்படுகிறது; நல்ல நடத்தை மூலம் குடும்பம் காக்கப்படுகிறது.

வரம் விந்த்யாடவ்யாம் நிவஸநமபுக்தஸ்ய மரணம் வரம் ஸர்பாகீர்ணே ஶயநமத கூபே நிபதநம் । வரம் ப்ராந்தாவர்தே ஸபயஜலமத்யே ப்ரவிஶநம் ந து ஸ்வீயே பக்ஷே ஹி தநமணு தேஹீதி கதநம் ॥ ௧,௧௧௩.

விந்திய மலை காட்டில் வாழ்வது நல்லது; பசிக்குப் பட்டுத் துயில்வது நல்லது; பாம்புகள் நிறைந்த இடத்தில் உறங்குவது, கிணற்றில் விழுவது, ஆழமான நீரில் மூழ்குவது எல்லாம் நல்லது; ஆனால் சொந்தவர்களிடம் 'சிறிது செல்வம் தாருங்கள்' என்று கேட்பதைவிட இவை எல்லாம் மேல்.

பாக்யக்ஷயேஷு க்ஷீயந்தே நோபபோகேந ஸம்பதஃ । பூர்வார்ஜிதே ஹி ஸுக்ரு'தே ந நஶ்யந்தி கதாசந ॥ ௧,௧௧௩.

பாக்கியம் குறைந்தால் தான் செல்வம் குறையும்; அனுபவிப்பதால் அல்ல. முன்பு செய்த நல்ல காரியங்கள் ஒருபோதும் அழியாது.

விப்ராணாம் பூஷணம் வித்யா ப்ரு'திவ்யா பூஷணம் ந்ரு'பஃ । நபஸோ பூஷணம் சந்த்ரஃ ஶீலம் ஸர்வஸ்ய பூஷணம் ॥ ௧,௧௧௩.

பிராமணருக்கு அழகு அறிவு; பூமிக்கு அழகு அரசன்; ஆகாயத்திற்கு அழகு சந்திரன்; எல்லோருக்கும் அழகு நல்ல பண்பு.

ஏதே தே சந்த்ரதுல்யாஃ க்ஷிதிபதிதநயா பீமஸேநார்ஜுநாத்யாஃ ஶுராஃ ஸத்யப்ரதிஜ்ஞா திநகரவபுஷஃ கேஶவேநோபகூடாஃ । தே வை துஷ்டக்ரஹஸ்தாஃ க்ரு'பணவஶகதா பைக்ஷ்யசர்யாம் ப்ரயாதாஃ கோ வா கஸ்மிந்ஸமர்தோ பவதி விதிவஶாத்ப்ராமயேத்கர்மரேகா ॥ ௧,௧௧௩.

இவர்கள் சந்திரனைப் போல ஒளிரும் அரசர்களின் புத்திரர்கள்—பீமன், அர்ஜுனன் போன்ற வீரர்கள், சூரியனை ஒத்த கிருஷ்ணரால் அரவணைக்கப்பட்டவர்கள்—even இவர்கள் கூட துர்நட்சத்திரத்தால் வறுமையில் வீழ்ந்து பிச்சை எடுக்க நேர்ந்தது. விதி மாற்றும் போது யார் எதில் வல்லவராக இருக்க முடியும்?

ப்ரஹ்மா யேந குலாலவந்நியமிதோ ப்ரஹ்மாண்டபாண்டோதரே விஷ்ணுர்யேந தஶாவதாரகஹநே க்ஷிப்தோ மஹாஸங்கடே । ருத்ரோயேந கபாலபாணிபுடகே பிக்ஷாடநம் காரிதஃ ஸூர்யோ ப்ராம்யதி நித்யமேவ ககநே தரமை நமஃ கர்ணணே ॥ ௧,௧௧௩.

தாதா பலிர்யாசககோ முராரிர்தாநம் மஹீ விப்ரமுகஸ்ய மத்யே । தத்த்வா பலம் பந்தநமேவ லப்தம் நமோऽஸ்து தே தைவ யதேஷ்டகாரிணே ॥ ௧,௧௧௩.

பலி தானம் கொடுப்பவன்; முராரி பிச்சை எடுப்பவன்; பூமி பிராமணர்களின் நடுவே கொடுக்கப்பட்டது. தானம் கொடுத்தபின் கிடைத்தது பந்தமே. எது வேண்டுமானாலும் செய்பவனான விதிக்கு வணக்கம்.

மாதா யதி பவேல்லக்ஷ்மீஃ பிதா ஸாக்ஷாஜ்ஜநார்தநஃ । குபுத்தௌ ப்ரதிபத்திஶ்சைத்தஸ்மிந்தண்டஃ பதேத்ஸதா ॥ ௧,௧௧௩.

தாய் லட்சுமி, தந்தை ஜனார்த்தனன் என்றாலும், மனதில் தீய எண்ணம் இருந்தால், தண்டனை எப்போதும் அவனைத் தழுவும்.

யேநயேந யதா யத்வத்புரா கர்ம ஸுநிஶ்சிதம் । தத்ததேவாந்தரா புங்க்தே ஸ்வயமாஹிதமாத்மநா ॥ ௧,௧௧௩.

யார், எப்போது, எப்படி செய்த காரியமோ, அதற்கான பலனை அவன் தானே அனுபவிக்க நேரிடும்.

ஆத்மநா விஹிதம் துஃ கமாத்மநா விஹிதம் ஸகம் । கர்பஶய்யாமுபாதாய புங்க்தே வை பௌர்வதைஹிகம் ॥ ௧,௧௧௩.

துன்பமும், சந்தோஷமும் நாம் தான் உருவாக்குகிறோம்; கருவறையில் படுத்தபோது, கடந்த பிறவிகளில் செய்த செயல்களின் பலனை அனுபவிக்கிறோம்.

ந சாந்தரிக்ஷே ந ஸமுத்ரமத்யே ந பர்வதாநாம் விவரப்ரவேஶே । ந மாத்ரு'மூர்த்நி ப்ரத்ரு'தஸ்ததாங்கே த்யக்தும் க்ஷமஃ கர்ம க்ரு'தம் நரோ ஹி ॥ ௧,௧௧௩.

வானிலும், கடலுக்குள் நடுவிலும், மலைகளின் குகைகளிலும், தாயின் தலையிலும் மடியிலும் இருந்தாலும், மனிதன் செய்த கர்மத்தின் விளைவிலிருந்து தப்ப முடியாது.

துகஸ்த்ரிகூடஃ பரிகா ஸமுத்ரோ ரக்ஷாம்ஸி யோதாஃ பரமா ச வ்ரு'த்திஃ । ஶாஸ்த்ரஞ்ச வை தூஶநஸா ப்ரதிஷ்டம் ஸ ராவணஃ காலவஶாத்விநஷ்டஃ ॥ ௧,௧௧௩.

மூன்று மாடக்கோட்டை, அகழி, கடல், காவலர்கள், வீரர்கள், மிகுந்த செல்வம், உசனசு கற்ற ஞானம் — இவை எல்லாம் இருந்தும், காலத்தின் வலிமையால் இராவணன் அழிந்தான்.

யஸ்மிந்வயஸி யத்காலே யத்திவா யச்ச வா நிஶி । யந்முஹூர்தே க்ஷணே வாபி தத்ததா ந ததந்யதா ॥ ௧,௧௧௩.

எந்த வயதில், எந்த நேரத்தில், பகலில் அல்லது இரவில், எந்த கணத்தில் நடந்தாலும், விதிக்கப்பட்டது அப்படியே நடக்கும்; வேறுவிதமாக நடக்காது.

கச்சந்தி சாந்தரிக்ஷே வா ப்ரவிஶந்தி மஹீதலே । தாரயந்தி திஶஃ ஸர்வா நாதத்தமுபலப்யதே ॥ ௧,௧௧௩.

வானில் பறந்தாலும், பூமிக்குள் சென்றாலும், எல்லா திசைகளையும் பிடித்தாலும், ஒருவருக்குக் கிடைக்க வேண்டியதல்லாதது கிடைக்காது.

புராதீதா ச யா வித்யா புரா தத்தஞ்ச யத்தநம் । புரா க்ரு'தாநி கர்மாணி ஹ்யக்ரே தாவந்தி தாவதஃ ॥ ௧,௧௧௩.

முன்பே கற்ற அறிவும், முன்பே கொடுத்த செல்வமும், முன்பே செய்த செயல்களும் — இவை எல்லாம் மனிதன் ஓடினாலும் அவனைவிட முன்னே ஓடிச் சென்று நிற்கின்றன.

கர்மாண்யத்ர ப்ரதாநாநி ஸம்யக்ரு'க்ஷே ஶுபக்ரஹே । வஸிஷ்டக்ரு'தலக்நாபி ஜாநகீ துஃ கபாஜநம் ॥ ௧,௧௧௩.

இங்கு செயல்களே முதன்மை; நல்ல நேரம், நல்ல நட்சத்திரம் இருந்தாலும், வசிஷ்டர் நிச்சயித்த திருமணம் ஆன சீதாதேவியும் துன்பம் அனுபவித்தாள்.

ஸ்தூலஜங்கோ யதா ராமஃ ஶப்தகாமீ ச லக்ஷ்மணஃ । கநகேஶீ யதா ஸீதா த்ரயஸ்தே துஃ கபாஜநம் ॥ ௧,௧௧௩.

இராமனுக்கு தடித்த கால்கள், லக்ஷ்மணன் ஒலியைக் கேட்டு நடந்தான், சீதைக்கு அடர்ந்த கூந்தல் இருந்தபோது — இந்த மூவரும் துன்பத்தை அனுபவித்தார்கள்.

ந பிதுஃ கர்மணா புத்ரஃ பிதா வா புத்ரகர்மணா । ஸ்வயம் க்ரு'தேந கச்சந்தி ஸ்வயம் பத்தாஃ ஸ்வகர்மணா ॥ ௧,௧௧௩.

மகனின் செயலால் தந்தை, தந்தையின் செயலால் மகன் பயன் அடைவதில்லை; ஒவ்வொருவரும் தங்கள் சொந்த செயலால் கட்டப்பட்டு செல்கிறார்கள்.

கர்மஜந்யஶரீரேஷு ரோகாஃ ஶரீரமாநஸாஃ । ஶரா இவ பதந்தீஹ விமுக்தா த்ரு'டதந்விபிஃ ॥ ௧,௧௧௩.

கர்மாவால் பிறந்த உடலில், உடல் நோயும் மன நோயும் வலுவான வில்லாளிகள் விட்ட அம்புகளைப் போல் விழுகின்றன.