கருடபுராணம்

துர்ஜநஃ பரிஹர்தவ்யோ வித்யயாலங்க்ரு'தோऽபிஸந் । மணிநா பூஷிதஃ ஸர்பஃ கிமஸௌ ந பயங்கரஃ ॥ ௧,௧௧௨.

தீயவன், கல்வியால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தாலும் கூட, தவிர்க்கப்பட வேண்டும்; மாணிக்கம் அணிந்த பாம்பு கூட பயங்கரம்தானே?

அகாரணவிஷ்க்ரு'தகோபதாரிணஃ கலாத்பயம் கஸ்ய ந நாம ஜாயதே । விஷம் மஹாஹேர்விஷமஸ்ய துர்வசஃ ஸதுஃ ஸஹம் ஸந்நிபதேத்ஸதா முகே ॥ ௧,௧௧௨.

ஏன் காரணமின்றி கோபம் கொள்கின்ற தீயவனை யாருக்கு பயமில்லாமல் இருக்க முடியும்? பெரிய பாம்பின் விஷமும், அவனுடைய கடுமையான வார்த்தைகளும் எப்போதும் ஒரே வாயில் சேரும்.

துல்யார்தம் துல்யஸாமர்த்யம் மர்மஜ்ஞம் வ்யவஸாயிநம் । அர்தராஜ்யஹரம் ப்ரு'த்யம் யோ ஹந்யாத்ஸ ந ஹந்யதே ॥ ௧,௧௧௨.

செல்வம், திறமை, ரகசியங்களை அறிதல், உறுதி ஆகியவற்றில் சமமான, அரை அரசை கைப்பற்றும் பணியாளரை கொல்வவன் தானே பாதுகாப்பாக இருப்பான்.

ஶூரத்வயுக்தா ம்ரு'துமந்தவாக்யா ஜிதேந்த்ரியாஃ ஸத்யபராக்ரமாஶ்ச । ப்ராகேவ பஶ்சாத்விபரீ தருபா யே தே து ப்ரு'த்யா ந ஹிதா பவந்தி ॥ ௧,௧௧௨.

வீரம் கொண்டும் மெதுவாக, மென்மையாக பேசும், உணர்ச்சிகளை வென்றும் உண்மையான வீரத்துடன் இருப்பவராக இருந்தும், ஆரம்பத்தில் ஒன்று, பின்னர் வேறு மாதிரியாக மாறுபவர்கள் நல்ல பணியாளராக இருக்க முடியாது.

நிராலஸ்யாஃ ஸுஸந்துஷ்டாஃ ப்ரதிபோதகாஃ । ஸுகதுஃ கஸமா தீரா ப்ரு'த்யா லோகேஷு துர்லபாஃ ॥ ௧,௧௧௨.

சோம்பல் இல்லாத, நன்றாக திருப்தியுடன் இருக்கும், எப்போதும் விழிப்புடன், இன்ப துன்பத்தில் சமமாக, மனம் தளராத பணியாளர்கள் உலகில் அரிது.

க்ஷாந்திஸ்தயவிஹீநஶ்ச க்ரூரபுத்திஶ்ச நிந்தகஃ । தாம்பிகஃ கபடீ சைவ ஶடஶ்ச ஸ்ப்ரு'ஹயாந்விதஃ । அஶக்தோ பயபீதஶ்ச ராஜ்ஞா த்யக்தவ்ய ஏவ ஸஃ ॥ ௧,௧௧௨.

பொறுமை, ஒழுக்கம் இல்லாதவன், கொடூரமான மனம் கொண்டவன், பழிச்சுவான், போலி, வஞ்சகன், சூழ்ச்சி செய்பவன், ஆசை மிகுந்தவன், இயலாமை மற்றும் பயம் கொண்டவன் — இவனை அரசன் தவிர்க்க வேண்டும்.

ஸுஸந்தாநாநி சாஸ்த்ராணி ஶஸ்த்ராணி விவிதாநி ச । துர்கே ப்ரவேஶிதவ்யாநி ததஃ ஶத்ரும் நிபாதயேத் ॥ ௧,௧௧௨.

நன்கு தயார் செய்யப்பட்ட ஆயுதங்களும் பலவகை ஆயுதங்களும் கோட்டைக்குள் கொண்டு செல்லப்பட வேண்டும்; பின்னர் பகைவரை வீழ்த்த வேண்டும்.

ஷண்மாஸமத வர்ஷம் வா ஸந்திம் குர்யாந்நராதிபஃ । பஶ்யந்ஸஞ்சிதமாத்மாநம் புநஃ ஶத்ரும் நிபாதயேத் ॥ ௧,௧௧௨.

ஆறு மாதம் அல்லது ஒரு வருடம் உடன்படிக்கை செய்து, தன்னை கவனமாக பாதுகாத்து, பின்னர் மீண்டும் பகைவரை வீழ்த்த வேண்டும்.

மூர்காந்நியோஜயேத்யஸ்து த்ரயோऽப்யேதே மஹீபதேஃ । அயஶஶ்சார்தநாஶஶ்ச நரகே சைவ பாதநம் ॥ ௧,௧௧௨.

முட்டாள்களை அரசனுக்காக நியமிப்பவன் யாராயினும், அவனால் அவமதிப்பு, செல்வநஷ்டம், நரகத்தில் வீழ்ச்சி ஆகியவை ஏற்படும்.

யத்கிஞ்சித்குருதே கர்ம ஶுபம் வா யாதி வாஶுபம் । தேந ஸ்ம வர்ததே ராஜா ஸூக்ஷ்மதோ ப்ரு'த்யகார்யதஃ ॥ ௧,௧௧௨.

ஒரு பணியாளர் செய்யும் எந்த செயலும், அது நல்லதா, கெட்டதா என்றாலும், அதனால் அரசனுக்கு கூடுதல் நன்மை அல்லது தீமை ஏற்படும்.

தஸ்மாத்பூமீஶ்வரஃ ப்ராஜ்ஞம் தர்மகாமார்தஸாதநே । நியோஜ யேத்திஸததம் கோப்ராஹ்மணஹிதாய வை ॥ ௧,௧௧௨.

ஆகையால், நிலத்தின் அதிபதி எப்போதும் அறிவுள்ளவனை, தர்மம், காமம், அர்த்தம் ஆகியவற்றில் திறமை பெற்றவனை, பசுக்களும் பிராமணர்களும் நலனுக்காக நியமிக்க வேண்டும்.

ஶ்ரீகருடமஹாபுராணம் ௧௧௩ ஸூத உவாச । குணவந்தம் நியுஞ்ஜீத குணஹீநம் விவர்ஜயேத் । பண்டிதஸ்ய குணாஃ ஸர்வே மூர்வே தோஷாஶ்ச கேவலாஃ ॥ ௧,௧௧௩.

குணம் உள்ளவரை நியமிக்க வேண்டும்; குணம் இல்லாதவரை தவிர்க்க வேண்டும். அறிவாளிக்கு எல்லா நல்ல பண்புகளும் உண்டு; அறியாதவனுக்கு குறைகளே அதிகம்.

ஸத்பிராஸீத ஸததம் ஸத்பிஃ குர்வீத ஸங்கதிம் । ஸத்பிர்விவாதம் மைத்ரீஞ்ச நாஸத்பிஃ கிஞ்சிதாசரேத் ॥ ௧,௧௧௩.

நல்லவர்களுடன் எப்போதும் பழக வேண்டும்; அவர்களுடன் நட்பு, உரையாடல் எல்லாம் செய்ய வேண்டும்; தீயவர்களுடன் எதையும் செய்யக்கூடாது.

பண்டிதைஶ்ச விர்நாதைஶ்ச தர்மஶைஃ ஸத்யவாதிபிஃ । பந்த்ஸ்தோऽபி திஷ்டேச்ச ந து ராஜ்யே கலைஃ ஸஹ ॥ ௧,௧௧௩.

பண்டிதர்கள், ஞானிகள், தர்மத்தைப் பின்பற்றுவோர், உண்மையைக் கூறுவோர் இவர்களுடன் உறவினால் கூட இணைந்து இருக்க வேண்டும்; ஆனால் பொல்லாதவர்களுடன் அதிகாரத்தில் சேரக்கூடாது.

ஸாவஶேஷாணி கார்யாணி குவத்ரர்தே யுஜ்யதே । தஸ்மாத்ஸர்வாணி கார்யாணி ஸாவஶேஷாணி காரயேத் ॥ ௧,௧௧௩.

சில வேலைகள் முடிந்த பிறகும் சற்றே ஏதோ மீதமிருக்கிறது; ஆகவே, எல்லா வேலைகளையும் முடிந்தபிறகும் சற்றே மீதமிருப்பது போல செய்ய வேண்டும்.

மதுஹேவ துஹேத்ஸாரம் குஸுமஞ்ச ந காதயேத் । வத்ஸாபேக்ஷீ துஹேத்க்ஷீரம் பூமிம் காஞ்சைவ பார்திபஃ ॥ ௧,௧௧௩.

தேன் எடுக்கும் போது பூவை அழிக்காமல் எடுக்க வேண்டும்; பசுவிடம் பசிக்குட்டி இருக்கும்போது பசுமாட்டிலிருந்து பாலை எடுக்க வேண்டும்; அதுபோல அரசன் நிலத்திலும் மாடுகளிலும் கருணையோடு வரி வசூலிக்க வேண்டும்.

யதாக்ரமேண புஷ்பேப்யஶ்சிநுதே மது ஷட்பதஃ । ததா வித்தமு பாதாய ராஜா குர்வீத ஸஞ்சயம் ॥ ௧,௧௧௩.

எப்படி தேனீ பூவிலிருந்து ஒழுங்காகத் தேனை சேகரிக்கிறதோ, அதுபோல் அரசன் தன் பொக்கிஷத்திற்காக படிப்படியாகச் செல்வத்தைச் சேர்க்க வேண்டும்.

வல்மீகம் மதுஜாலஞ்ச ஶுக்லண்க்ஷே து சந்த்ரமாஃ । ராஜத்ரவ்யஞ்ச பைக்ஷ்யஞ்ச ஸ்தோகம்ஸ்தோகம் ப்ரவர்ததே ॥ ௧,௧௧௩.

வெட்டிலி மண், தேன்கூடு, வளர்ந்து வரும் சந்திரன், அரசனின் செல்வம், பிச்சை—all இவை சிறிது சிறிதாக அதிகரிக்கின்றன.

அர்ஜிதஸ்ய க்ஷயம் த்ரு'ஷ்டா ஸம்ப்ரதத்தஸ்ய ஸஞ்சயம் । அவந்த்யம் திவஸம் குர்யாத்தாநத்யயநகர்மஸு ॥ ௧,௧௧௩.

சம்பாதித்ததில் குறைவு தெரிகிறது; கொடுத்ததில் வளர்ச்சி தெரிகிறது. ஒவ்வொரு நாளும் தானம், படிப்பு, கடமை ஆகியவற்றால் பயனுள்ள நாளாக ஆக்க வேண்டும்.

வநேऽபி தோஷாஃ ப்ரபவந்தி ராகிணாம் க்ரு'ஹேऽபி பஞ்சேந்த்ரியநிக்ரஹஸ்தபஃ । அகுத்ஸிதே கர்மணி யஃ ப்ரவர்ததே நிவ்ரு'த்தராகஸ்ய க்ரு'ஹம் தபோவநம் ॥ ௧,௧௧௩.

வனத்தில் இருந்தாலும் ஆசை உள்ளவர்களுக்கு குறைகள் வரும்; வீட்டிலிருந்தாலும் ஐம்புலன்களை அடக்குவது தவம். குற்றமில்லாமல் நடக்கும், ஆசை குறைந்தவர்களுக்கு வீடு கூட தவமாடும் இடமாகும்.

ஸத்யேந ரக்ஷ்யதே தர்மோ வித்யா யோகேந ரக்ஷ்யதே । ம்ரு'ஜயா ரக்ஷ்யதே பாத்ரம் குலம் ஶலிந ரக்ஷ்யதே ॥ ௧,௧௧௩.

சத்தியத்தால் தர்மம் காக்கப்படுகிறது; யோகத்தால் அறிவு காக்கப்படுகிறது; தூய்மையால் பாத்திரம் காக்கப்படுகிறது; நல்ல நடத்தை மூலம் குடும்பம் காக்கப்படுகிறது.

வரம் விந்த்யாடவ்யாம் நிவஸநமபுக்தஸ்ய மரணம் வரம் ஸர்பாகீர்ணே ஶயநமத கூபே நிபதநம் । வரம் ப்ராந்தாவர்தே ஸபயஜலமத்யே ப்ரவிஶநம் ந து ஸ்வீயே பக்ஷே ஹி தநமணு தேஹீதி கதநம் ॥ ௧,௧௧௩.

விந்திய மலை காட்டில் வாழ்வது நல்லது; பசிக்குப் பட்டுத் துயில்வது நல்லது; பாம்புகள் நிறைந்த இடத்தில் உறங்குவது, கிணற்றில் விழுவது, ஆழமான நீரில் மூழ்குவது எல்லாம் நல்லது; ஆனால் சொந்தவர்களிடம் 'சிறிது செல்வம் தாருங்கள்' என்று கேட்பதைவிட இவை எல்லாம் மேல்.

பாக்யக்ஷயேஷு க்ஷீயந்தே நோபபோகேந ஸம்பதஃ । பூர்வார்ஜிதே ஹி ஸுக்ரு'தே ந நஶ்யந்தி கதாசந ॥ ௧,௧௧௩.

பாக்கியம் குறைந்தால் தான் செல்வம் குறையும்; அனுபவிப்பதால் அல்ல. முன்பு செய்த நல்ல காரியங்கள் ஒருபோதும் அழியாது.

விப்ராணாம் பூஷணம் வித்யா ப்ரு'திவ்யா பூஷணம் ந்ரு'பஃ । நபஸோ பூஷணம் சந்த்ரஃ ஶீலம் ஸர்வஸ்ய பூஷணம் ॥ ௧,௧௧௩.

பிராமணருக்கு அழகு அறிவு; பூமிக்கு அழகு அரசன்; ஆகாயத்திற்கு அழகு சந்திரன்; எல்லோருக்கும் அழகு நல்ல பண்பு.

ஏதே தே சந்த்ரதுல்யாஃ க்ஷிதிபதிதநயா பீமஸேநார்ஜுநாத்யாஃ ஶுராஃ ஸத்யப்ரதிஜ்ஞா திநகரவபுஷஃ கேஶவேநோபகூடாஃ । தே வை துஷ்டக்ரஹஸ்தாஃ க்ரு'பணவஶகதா பைக்ஷ்யசர்யாம் ப்ரயாதாஃ கோ வா கஸ்மிந்ஸமர்தோ பவதி விதிவஶாத்ப்ராமயேத்கர்மரேகா ॥ ௧,௧௧௩.

இவர்கள் சந்திரனைப் போல ஒளிரும் அரசர்களின் புத்திரர்கள்—பீமன், அர்ஜுனன் போன்ற வீரர்கள், சூரியனை ஒத்த கிருஷ்ணரால் அரவணைக்கப்பட்டவர்கள்—even இவர்கள் கூட துர்நட்சத்திரத்தால் வறுமையில் வீழ்ந்து பிச்சை எடுக்க நேர்ந்தது. விதி மாற்றும் போது யார் எதில் வல்லவராக இருக்க முடியும்?

ப்ரஹ்மா யேந குலாலவந்நியமிதோ ப்ரஹ்மாண்டபாண்டோதரே விஷ்ணுர்யேந தஶாவதாரகஹநே க்ஷிப்தோ மஹாஸங்கடே । ருத்ரோயேந கபாலபாணிபுடகே பிக்ஷாடநம் காரிதஃ ஸூர்யோ ப்ராம்யதி நித்யமேவ ககநே தரமை நமஃ கர்ணணே ॥ ௧,௧௧௩.

தாதா பலிர்யாசககோ முராரிர்தாநம் மஹீ விப்ரமுகஸ்ய மத்யே । தத்த்வா பலம் பந்தநமேவ லப்தம் நமோऽஸ்து தே தைவ யதேஷ்டகாரிணே ॥ ௧,௧௧௩.

பலி தானம் கொடுப்பவன்; முராரி பிச்சை எடுப்பவன்; பூமி பிராமணர்களின் நடுவே கொடுக்கப்பட்டது. தானம் கொடுத்தபின் கிடைத்தது பந்தமே. எது வேண்டுமானாலும் செய்பவனான விதிக்கு வணக்கம்.

மாதா யதி பவேல்லக்ஷ்மீஃ பிதா ஸாக்ஷாஜ்ஜநார்தநஃ । குபுத்தௌ ப்ரதிபத்திஶ்சைத்தஸ்மிந்தண்டஃ பதேத்ஸதா ॥ ௧,௧௧௩.

தாய் லட்சுமி, தந்தை ஜனார்த்தனன் என்றாலும், மனதில் தீய எண்ணம் இருந்தால், தண்டனை எப்போதும் அவனைத் தழுவும்.

யேநயேந யதா யத்வத்புரா கர்ம ஸுநிஶ்சிதம் । தத்ததேவாந்தரா புங்க்தே ஸ்வயமாஹிதமாத்மநா ॥ ௧,௧௧௩.

யார், எப்போது, எப்படி செய்த காரியமோ, அதற்கான பலனை அவன் தானே அனுபவிக்க நேரிடும்.