கருடபுராணம்

காலவிச்சோத்ரியோ ராஜா நதீ ஸாதுஶ்ச பஞ்சமஃ । ஏதே யத்ர ந வித்யந்தே தத்ர வாஸம் ந காரயேத் ॥ ௧,௧௧௦.

ஒரு இடத்தில் பண்டிதர், அரசர், நதி, நல்லவர், ஐந்தாவது ஒருவர் இல்லையெனில், அங்கு வாழ்வதைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

நைகத்ர பரிநிஷ்டாஸ்தி ஜ்ஞாநஸ்ய கில ஶௌநக । ஸர்வஃ ஸர்வம் ந ஜாநாதி ஸர்வஜ்ஞோ நாஸ்தி குத்ரசித் ॥ ௧,௧௧௦.

ஶௌணகா, அறிவு முழுமையாக நிறைவடையும் இடம் எங்கும் இல்லை; யாரும் எல்லாவற்றையும் அறியமாட்டார்கள்; எல்லாம் அறிந்தவன் எங்கும் கிடையாது.

ந ஸர்வவித்கஶ்சிதிஹாஸ்தி லோகே நாத்யந்தமூர்கோ புவி சாபி கஶ்சித் । ஜ்ஞாநேந நீசோத்தமமத்யமேந யோऽயம் விஜாநாதி ஸ தேந வித்வாந் ॥ ௧,௧௧௦.

இந்த உலகில் யாரும் எல்லாவற்றையும் அறியமாட்டார்கள்; யாரும் முற்றிலும் அறியாமை உடையவராக இருக்கமாட்டார்கள்; உயர்ந்த, நடுத்தர, தாழ்ந்த அறிவால் பொருளை உணர்வதே ஞானியாக இருப்பது.

ஶ்ரீகருடமஹாபுராணம் ௧௧௧ ஸூத உவாச । பார்திவஸ்ய து வக்ஷ்யாமி ப்ரு'த்யாநாஞ்சைவ லக்ஷணம் । ஸர்வாணி ஹி மஹீபாலஃ ஸம்யங்நித்யம் பரீக்ஷயேத் ॥ ௧,௧௧௧.

ஸூதர் சொன்னார்: அரசனும் அவன் பணியாளர்களும் கொண்டிருக்கும் பண்புகளை நான் கூறுகிறேன்; அரசன் இவை அனைத்தையும் எப்போதும் நன்றாக ஆராய வேண்டும்.

ராஜ்யம் பாலயதே நித்யம் ஸத்யதர்மபராயணஃ । நிர்ஜித்ய பரஸைந்யாநி க்ஷிதம் தர்மேண பாலயேத் ॥ ௧,௧௧௧.

உண்மை மற்றும் தர்மத்தில் நிலைத்திருக்கும் அரசன், எப்போதும் தன் நாட்டை நல்ல முறையில் ஆள வேண்டும்; பகைவரின் படைகளை வென்று, தர்மத்தால் நிலத்தை ஆள வேண்டும்.

புஷ்பாத்புஷ்பம் விசிந்வீத மூலச்சேதம் ந காரயேத் । மாலாகார இவாரண்யே ந யதாங்காரகாரகஃ ॥ ௧,௧௧௧.

அவன் மலர்களை ஒன்று ஒன்று எடுத்து, வேர் வெட்டாமல் சேகரிக்க வேண்டும்; காட்டில் மாலைக்காரன் போல் இருக்க வேண்டும், எரிகற் செய்பவன் போல் அல்ல.

தோக்தாரஃ க்ஷீரபுஞ்ஜாநா விக்ரு'தம் தந்ந புஞ்ஜதே । பரராஷ்ட்ரம் மஹீபாலைர்போக்தவ்யம் ந ச தூஷயேத் ॥ ௧,௧௧௧.

பசுவை பறிக்கும்வர்கள் பசுவின் பாலை மட்டும் எடுத்துக்கொள்வார்கள், கெட்டதை உண்ணமாட்டார்கள்; அதுபோல், அரசர்கள் பிற நாட்டின் வளங்களை அனுபவிக்கலாம், ஆனால் அதை அழிக்கக் கூடாது.

நோதஶ்சிந்த்யாத்து யோ தேந்வாஃ க்ஷாரார்தோ லபதே பயஃ । ஏவம் ராஷ்ட்ரம் ப்ரயோகேண பீட்யமாநம் ந வர்ததே ॥ ௧,௧௧௧.

ஒரு மனுஷன் பசுவின் பண்ணை வெட்டிப் உப்பை நாடினால் பாலைப் பெற முடியாது. அதுபோல், ஒரு நாட்டை தவறான முறையில் சுரண்டினால் அது வளர்ச்சி அடையாது.

தஸ்மாத்ஸர்வப்ரயத்நேந ப்ரு'திவீமநுபாலயேந் । பாலகஸ்ய பவேத்பூமிஃ கீர்திராயுர்யஶோ பலம் ॥ ௧,௧௧௧.

அதனால், எல்லா முயற்சியுடன் பூமியை பாதுகாக்க வேண்டும்; அரசருக்கு நிலம் புகழும், ஆயுளும், மரியாதையும், வலிமையும் தரும்.

ஆப்யர்ச்ய விஷ்ணும் தர்மாத்மா கோப்ராஹ்மணஹிதே ரதஃ । ப்ரஜாஃ பாலயிதும் ஶக்தஃ பார்திவோ விஜிதேந்த்ரியஃ ॥ ௧,௧௧௧.

விஷ்ணுவை வழிபட்டு, தர்மத்தில் நிலைத்து, பசுக்களும் பிராமணர்களும் நலனில் ஈடுபட்டு, தன் உணர்ச்சிகளை வென்ற அரசன் தான் رعஜ்யத்தை பாதுகாக்கும் வல்லமை பெறுவான்.

ஐஶ்வர்யமத்ருவம் ப்ராப்ய ராஜா தர்மே மதிஞ்சரேத் । க்ஷணேந விபவோ நஶ்யேந்நாத்மாயத்தம் தநாதிகம் ॥ ௧,௧௧௧.

நிலையில்லாத செல்வமும் அதிகாரமும் கிடைத்தபோது, அரசன் மனதை தர்மத்தில் நிலைநிறுத்த வேண்டும்; ஏனெனில் செல்வம் ஒரு கணத்தில் அழிந்து விடும், செல்வம் முதலியவை நமக்கே சொந்தமல்ல.

ஸத்யம் மநோரமாஃ காமாஃ ஸத்யம் ரம்யா விபூதயஃ । கிந்து வை வநிதாபாங்கபங்கிலோலம் ஹி ஜீவிதம் ॥ ௧,௧௧௧.

ஆசைகள் இனிமை தரும், செல்வங்கள் அழகாகத் தோன்றும் என்பது உண்மை; ஆனாலும், வாழ்க்கை ஒரு பெண்ணின் பக்கநோக்கைப் போல நிலையற்றது.

வ்யாக்ரீவ திஷ்டதி ஜரா பரிதர்ஜயந்தீ ரோகாஶ்ச ஶத்ரவ இவ ப்ரபவந்தி காத்ரே । ஆயுஃ பரிஸ்த்ரவதி பிந்நகடாதிவாம்போ லோகோ ந சாத்மஹிதமாசரதீஹ கஶ்சித் ॥ ௧,௧௧௧.

புலியைக் போல முதுமை நம்மை அச்சுறுத்தி நிற்கிறது; நோய்கள் பகைவரைப் போல உடலில் எழுகின்றன; ஆயுள் உடைந்த குடத்தில் நீர் போல் வழிகிறது; இந்த உலகில் யாரும் தங்கள் நலனுக்காக உண்மையில் செயல்படுவதில்லை.

மாத்ரு'வத்பரதாரேஷு பரத்ரவ்யேஷு லோஷ்டவத் । ஆத்மவத்ஸர்வபூதேஷு யஃ பஶ்யதி ஸ பண்டிதஃ ॥ ௧,௧௧௧.

பிறருடைய மனைவியைத் தாயைப் போலவும், பிறருடைய செல்வத்தை மண்ணாகவும், எல்லா உயிர்களையும் தன்னைப் போலவும் பார்க்கும் மனிதன் தான் ஞானி.

ஏததர்தம் ஹி விப்ரேந்த்ரா ராஜ்யமிச்சந்தி பூப்ரு'தஃ । யதேஷாம் ஸர்வகார்யேஷு வசோ ந ப்ரதிஹந்யதே ॥ ௧,௧௧௧.

இந்த காரணத்திற்காகத்தான், பிராமணர்களே, அரசர்கள் ஆட்சி ஆசைப்படுகிறார்கள்; ஏனெனில் அவர்களின் வார்த்தை எல்லா விஷயங்களிலும் எதிர்ப்பு இல்லாமல் நிறைவேறும்.

ஏததர்தம் ஹி குர்வந்தி ராஜாநோ தநஸஞ்சயம் । ரக்ஷயித்வா து சாத்மாநம் யத்தநம் தத்த்விஜாதயே ॥ ௧,௧௧௧.

இந்த நோக்கத்திற்காகத்தான் அரசர்கள் செல்வம் சேர்க்கிறார்கள்; ஆனால் தங்களை பாதுகாத்த பிறகு, அந்த செல்வத்தை இருமுறை பிறந்தவர்களுக்கு வழங்க வேண்டும்.

ஓங்காரஶப்தோ விப்ராணாம் யேந ராஷ்ட்ரம் ப்ரவர்ததே । ஸ ராஜா வர்ததே யோகாத்வ்யாதிபிஶ்ச ந பத்யதே ॥ ௧,௧௧௧.

பிராமணர்கள் ஓம் எனும் ஒலி எழுப்பும்போது, அந்த நாட்டுக்கு வளம் பெருகும்; அந்த அரசன் ஒழுக்கத்தால் வளர்ச்சி அடைந்து, நோய்களால் பாதிக்கப்படமாட்டான்.

அஸமர்தாஶ்ச குர்வந்தி முநயோ த்ரவ்யஸஞ்சயம் । கிம் புநஸ்து மஹீபாலஃ புத்ரவத்பாலயந்ப்ரஜாஃ ॥ ௧,௧௧௧.

சக்தியில்லாத முனிவர்களும் செல்வம் சேர்க்கிறார்கள்; அப்படி இருக்க, தன் குடிமக்களை பிள்ளைகளைப் போல பாதுகாக்கும் அரசன் எவ்வளவு அதிகமாகச் சேர்க்குவான்!

யஸ்யார்தாஸ்தஸ்ய மித்ராணி யஸ்யார்தாஸ்தஸ்ய பாந்தவாஃ । யஸ்யார்தாஃ ஸ முமாம்ல்லாகே யஸ்யார்தாஃ ஸ ச பண்டிதஃ ॥ ௧,௧௧௧.

யாரிடம் செல்வம் இருக்கிறதோ, அவருக்கு நண்பர்களும், உறவினர்களும் உண்டு; செல்வம் உள்ளவன் உலகில் மதிக்கப்படுவான்; செல்வம் உள்ளவன் தான் ஞானியாகக் கருதப்படுவான்.

த்யஜந்தி மித்ராணி தநைர்விஹீநம் புத்ராஶ்ச தாராஶ்ச ஸுஹ்ரு'ஜ்ஜநாஶ்ச । தே சார்தவந்தம் புநராஶ்ரயந்தி ஹ்யர்தோ ஹி லோகே புருஷஸ்ய பந்துஃ ॥ ௧,௧௧௧.

செல்வம் இல்லாதவனை நண்பர்களும், மகன்களும், மனைவியும், உறவினர்களும் விட்டு விடுவார்கள்; ஆனால் செல்வம் உள்ளவனை அவர்கள் மீண்டும் நாடுவார்கள்; இந்த உலகில் செல்வமே மனிதனுக்கு உண்மையான உறவாகும்.

அந்தா ஹி ராஜா பவதி யஸ்து ஸாஸ்த்ரவிவர்ஜிதஃ । அந்தஃ பஶ்யதி சாரேண ஶாஸ்த்ரஹீநோ ந பஶ்யதி ॥ ௧,௧௧௧.

சாஸ்திர அறிவில்லாத அரசன் உண்மையில் குருடனாகிவிடுவான்; குருடன் வழிகாட்டியால் பார்க்க முடியும், ஆனால் சாஸ்திரம் இல்லாதவன் எதையும் காண முடியாது.

யஸ்ய புத்ராஶ்ச ப்ரு'த்யாஶ்ச மந்த்ரிணஶ்ச புரோஹிதாஃ । இந்த்ரியாணி ப்ரஸுப்தாநி தஸ்ய ராஜ்யம் சிரம் ந ஹி ॥ ௧,௧௧௧.

யாருடைய மகன்கள், வேலைக்காரர்கள், அமைச்சர்கள், புரோகிதர்கள், மற்றும் உணர்ச்சிகள் தூங்கிக் கொண்டிருக்கின்றனவோ, அவருடைய ராஜ்யம் நீண்ட நாட்கள் நிலைநிற்காது.

யேநார்ஜிதாஸ்த்ரயோऽப்யோऽப்யேதே புத்ரா ப்ரு'த்யாஶ்ச பாந்தவாஃ । ஜிதா தேந ஸமம் பூபைஶ்சதுரப்திர்வஸுந்தரா ॥ ௧,௧௧௧.

யாரால் இந்த மூவர்—மகன்கள், வேலைக்காரர்கள், உறவினர்கள்—சேர்க்கப்படுகிறார்களோ, அவரும் மற்ற அரசர்களுடன் நான்கு யுகங்களும் பூமியை சமமாக ஆள்கிறார்.

லங்கயேச்சாஸ்த்ரயுக்தாநி ஹேதுயுக்தாநி யாநி ச । ஸஹி நஶ்யதி வை ராஜா இஹ லோகே பரத்ர ச ॥ ௧,௧௧௧.

சாஸ்திரமும் காரணமும் கூறும் முறைகளை மீறுகிறவன், இவ்வுலகிலும் மறுபிறப்பிலும் தன் ராஜ்யத்துடன் அழிந்து விடுவான்.

மநஸ்தாபம் ந குர்வீத ஆபதம் ப்ராப்ய பார்திவஃ । ஸமபுத்திஃ ப்ரஸந்நாத்மா ப்ரஸந்நாத்மா ஸுகதுஃகே ஸமோ பவேத் ॥ ௧,௧௧௧.

ஒரு அரசன், துன்பம் வந்தாலும் மனதில் கவலை கொள்ளாமல், சமமான மனநிலையுடன், தெளிவான உள்ளத்துடன், சந்தோஷத்திலும் துக்கத்திலும் ஒரேபோல் இருக்க வேண்டும்.

தீராஃ கஷ்டமநுப்ராப்ய ந பவந்தி விஷாதிநஃ । ப்ரவிஶ்ய வதநம் ராஹோஃ கிம் நோததி புநஃ ஶஶீ ॥ ௧,௧௧௧.

திடமான மனம் கொண்டவர்கள், கடினமான சூழ்நிலையிலும் மனம் தளர்வதில்லை; சந்திரன் ராகுவின் வாயில் சென்ற பிறகும் மீண்டும் எழும்புவது போல.

திக்திக்ஶரீரஸுகலாலிதமாநவேஷு மா கேதயேத்தநக்ரு'ஶம் ஹி ஶரீரமேவ । ஸத்தாரகா ஹ்யதநபாண்டுஸுதாஃ ஶ்ருதா ஹி துஃகம் விஹாய புநரேவ ஸுகம் ப்ரபந்நாஃ ॥ ௧,௧௧௧.

உடலை சுகத்துக்காக அதிகம் பேணுபவர்களைப் பழிக்க வேண்டும்; செல்வம் இல்லையென்று மனம் வருந்த வேண்டாம், ஏனெனில் உடலே பலவீனமானது. மனைவி, பிள்ளைகள் உள்ளவர்களும், பாண்டவர்கள் போல், துன்பத்தை விட்டு மீண்டும் மகிழ்ச்சியை அடைந்ததாக அறியப்படுகிறது.

கந்தர்வவித்யாமாலோக்ய வாத்யம் ச கணிகாகணாந் । தநுர்வேதார்தஶாஸ்த்ராணி லோகே ரக்ஷேச்ச பூபதிஃ ॥ ௧,௧௧௧.

கந்தர்வர்களின் கலைகளையும், இசையையும், நடனக்காரர்களின் கூட்டத்தையும் பார்த்த பிறகு, அரசன் உலகில் வில் வித்தையும், ஆட்சித்திறனையும் பாதுகாக்க வேண்டும்.