கருடபுராணம்

யதி விபவவிஹீநஃ ப்ரச்யுதோ வாஶு தைவாந்ந து கலஜநஸேவாம் காங்க்ஷயேந்நைவ நீசாம் । ந த்ரு'ணமதநகார்யே ஸுக்ஷுதார்தோऽத்தி ஸிம்ஹஃ பிபதி ருதிரமுஷ்ணம் ப்ராயஶஃ குஞ்சராணாம் ॥ ௧,௧௧௦.

ஒருவன் செல்வம் இழந்தாலும், அதிருஷ்டத்தால் கீழே விழுந்தாலும், கெட்டவர்களுக்கு அடிமையாக விரும்பக் கூடாது; பசிக்குள்ள சிங்கம் புல்லைத் தின்று வாழ்வதில்லை, அது பெரும்பாலும் யானைகளின் சூடான இரத்தத்தையே குடிக்கும்.

ஸக்ரு'த்துஷ்டஞ்ச யோ மித்ரம் புநஃ ஸந்தாதுமிச்சதி । ஸ ம்ரு'த்யுமேவ க்ரு'ஹ்ணீயாத்கர்பமஶ்வதரீ யதா ॥ ௧,௧௧௦.

ஒருவன் ஒருமுறை துரோகம் செய்த நண்பனுடன் மீண்டும் நட்பு செய்ய முயல்வது, கழுதையின் கருவை ஏற்கும் போல், மரணத்தைத் தழுவுவது போன்றதே.

ஶத்ரோரபத்யாநி ப்ரியம்வதாநி நோபேக்ஷிதவ்யாநி புதைர்மநுஷ்யைஃ । தாந்யேவ காலேஷு விபத்கராணி விஷஸ்ய பாத்ராண்யபி தாருணாநி ॥ ௧,௧௧௦.

பகைவரின் பிள்ளைகள் இனிமையாகப் பேசினாலும், புத்திசாலிகள் அதை கவனிக்க வேண்டும்; அவை நேரம் வந்தால் விஷம் நிறைந்த பாத்திரங்கள் போல், பேரழிவை உண்டாக்கும்.

உபகாரக்ரு'ஹீதேந ஶத்ருணா ஶத்ருமுத்தரேத் । பாதலக்நம் கரஸ்தேந கண்டகேநைவ கண்டகம் ॥ ௧,௧௧௦.

உதவி பெற்ற பகைவரை மற்றொரு பகைவனை வெல்ல பயன்படுத்த வேண்டும்; காலில் குத்திய முள்ளை, கையில் உள்ள மற்றொரு முள்ளால் எடுக்கும்போல்.

அபகாரபராந்நித்யம் சிந்த யேந்ந கதாசந । ஸ்வயமேவ பதிஷ்யந்தி கூலஜாதா இவ த்ருமாஃ ॥ ௧,௧௧௦.

எப்போதும் பிறருக்கு தீங்கு செய்ய நினைப்பவர்கள், நதிக்கரையில் வளர்ந்த மரங்கள் போல், தாமாகவே வீழ்வார்கள்.

அநர்தா ஹ்யர்தரூஷாஶ்ச அர்தாஶ்சாநர்தரூபிணஃ । பவந்தி தே விநாஶாய தைவாயத்தஸ்ய வை ஸதா ॥ ௧,௧௧௦.

சில நேரங்களில் துன்பங்கள் செல்வம் போல தோன்றும்; செல்வம் சில சமயம் துன்பம் போல மாறும்; இவை எல்லாம் விதியின் கட்டுப்பாட்டில் இருப்பவர்களுக்கு அழிவைத் தரும்.

கார்யகாலோசிதாபாபா மதிஃ ஸஞ்ஜாயதே ஹி வை । ஸாநுகூலே து தைவே ஶம் பும்ஸஃ ஸர்வத்ர ஜாயதே ॥ ௧,௧௧௦.

நேரம் பொருந்தும்போது மனம் பாவத்துக்கு வழிவகுக்கும்; ஆனால் அதிருஷ்டம் சாதகமாக இருந்தால், எல்லா இடங்களிலும் நன்மை உண்டாகும்.

தநப்ரயோககார்யேஷுஃ ததா வித்யா கமேஷு ச । ஆஹாரே வ்யவஹாரே ச த்யக்தலஜ்ஜஃ ஸதா பவேத் ॥ ௧,௧௧௦.

பணம் செலவிடும் போது, அறிவைப் பெறும் போது, உணவு தேடும் போது, வியாபாரம் செய்யும் போது, ஒருவன் எப்போதும் வெட்கம் இல்லாமல் இருக்க வேண்டும்.

தநிநஃ ஶ்ரோத்ரியோ ராஜா நதீ வைத்யஸ்து பஞ்சமஃ । பஞ்ச யத்ர ந வித்யந்தே ந குர்யாத்தத்ரத்ர ஸம்ஸ்திதிம் ॥ ௧,௧௧௦.

ஒரு இடத்தில் செல்வர், பண்டிதர், அரசர், நதி, மருத்துவர் ஆகிய ஐவரும் இல்லையெனில், அங்கு தங்கக்கூடாது.

லோகயாத்ரா பயம் லஜ்ஜா தாக்ஷிண்யம் தாநஶீலதா । பஞ்ச யத்ர ந வித்யந்தே ந தத்ர திவஸம் வஸேத் ॥ ௧,௧௧௦.

ஒரு இடத்தில் வாழ்வாதாரம், பயம், நாணம், மரியாதை, தானம் ஆகிய ஐந்தும் இல்லையெனில், அங்கு ஒரு நாளும் தங்கக்கூடாது.

காலவிச்சோத்ரியோ ராஜா நதீ ஸாதுஶ்ச பஞ்சமஃ । ஏதே யத்ர ந வித்யந்தே தத்ர வாஸம் ந காரயேத் ॥ ௧,௧௧௦.

ஒரு இடத்தில் பண்டிதர், அரசர், நதி, நல்லவர், ஐந்தாவது ஒருவர் இல்லையெனில், அங்கு வாழ்வதைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

நைகத்ர பரிநிஷ்டாஸ்தி ஜ்ஞாநஸ்ய கில ஶௌநக । ஸர்வஃ ஸர்வம் ந ஜாநாதி ஸர்வஜ்ஞோ நாஸ்தி குத்ரசித் ॥ ௧,௧௧௦.

ஶௌணகா, அறிவு முழுமையாக நிறைவடையும் இடம் எங்கும் இல்லை; யாரும் எல்லாவற்றையும் அறியமாட்டார்கள்; எல்லாம் அறிந்தவன் எங்கும் கிடையாது.

ந ஸர்வவித்கஶ்சிதிஹாஸ்தி லோகே நாத்யந்தமூர்கோ புவி சாபி கஶ்சித் । ஜ்ஞாநேந நீசோத்தமமத்யமேந யோऽயம் விஜாநாதி ஸ தேந வித்வாந் ॥ ௧,௧௧௦.

இந்த உலகில் யாரும் எல்லாவற்றையும் அறியமாட்டார்கள்; யாரும் முற்றிலும் அறியாமை உடையவராக இருக்கமாட்டார்கள்; உயர்ந்த, நடுத்தர, தாழ்ந்த அறிவால் பொருளை உணர்வதே ஞானியாக இருப்பது.

ஶ்ரீகருடமஹாபுராணம் ௧௧௧ ஸூத உவாச । பார்திவஸ்ய து வக்ஷ்யாமி ப்ரு'த்யாநாஞ்சைவ லக்ஷணம் । ஸர்வாணி ஹி மஹீபாலஃ ஸம்யங்நித்யம் பரீக்ஷயேத் ॥ ௧,௧௧௧.

ஸூதர் சொன்னார்: அரசனும் அவன் பணியாளர்களும் கொண்டிருக்கும் பண்புகளை நான் கூறுகிறேன்; அரசன் இவை அனைத்தையும் எப்போதும் நன்றாக ஆராய வேண்டும்.

ராஜ்யம் பாலயதே நித்யம் ஸத்யதர்மபராயணஃ । நிர்ஜித்ய பரஸைந்யாநி க்ஷிதம் தர்மேண பாலயேத் ॥ ௧,௧௧௧.

உண்மை மற்றும் தர்மத்தில் நிலைத்திருக்கும் அரசன், எப்போதும் தன் நாட்டை நல்ல முறையில் ஆள வேண்டும்; பகைவரின் படைகளை வென்று, தர்மத்தால் நிலத்தை ஆள வேண்டும்.

புஷ்பாத்புஷ்பம் விசிந்வீத மூலச்சேதம் ந காரயேத் । மாலாகார இவாரண்யே ந யதாங்காரகாரகஃ ॥ ௧,௧௧௧.

அவன் மலர்களை ஒன்று ஒன்று எடுத்து, வேர் வெட்டாமல் சேகரிக்க வேண்டும்; காட்டில் மாலைக்காரன் போல் இருக்க வேண்டும், எரிகற் செய்பவன் போல் அல்ல.

தோக்தாரஃ க்ஷீரபுஞ்ஜாநா விக்ரு'தம் தந்ந புஞ்ஜதே । பரராஷ்ட்ரம் மஹீபாலைர்போக்தவ்யம் ந ச தூஷயேத் ॥ ௧,௧௧௧.

பசுவை பறிக்கும்வர்கள் பசுவின் பாலை மட்டும் எடுத்துக்கொள்வார்கள், கெட்டதை உண்ணமாட்டார்கள்; அதுபோல், அரசர்கள் பிற நாட்டின் வளங்களை அனுபவிக்கலாம், ஆனால் அதை அழிக்கக் கூடாது.

நோதஶ்சிந்த்யாத்து யோ தேந்வாஃ க்ஷாரார்தோ லபதே பயஃ । ஏவம் ராஷ்ட்ரம் ப்ரயோகேண பீட்யமாநம் ந வர்ததே ॥ ௧,௧௧௧.

ஒரு மனுஷன் பசுவின் பண்ணை வெட்டிப் உப்பை நாடினால் பாலைப் பெற முடியாது. அதுபோல், ஒரு நாட்டை தவறான முறையில் சுரண்டினால் அது வளர்ச்சி அடையாது.

தஸ்மாத்ஸர்வப்ரயத்நேந ப்ரு'திவீமநுபாலயேந் । பாலகஸ்ய பவேத்பூமிஃ கீர்திராயுர்யஶோ பலம் ॥ ௧,௧௧௧.

அதனால், எல்லா முயற்சியுடன் பூமியை பாதுகாக்க வேண்டும்; அரசருக்கு நிலம் புகழும், ஆயுளும், மரியாதையும், வலிமையும் தரும்.

ஆப்யர்ச்ய விஷ்ணும் தர்மாத்மா கோப்ராஹ்மணஹிதே ரதஃ । ப்ரஜாஃ பாலயிதும் ஶக்தஃ பார்திவோ விஜிதேந்த்ரியஃ ॥ ௧,௧௧௧.

விஷ்ணுவை வழிபட்டு, தர்மத்தில் நிலைத்து, பசுக்களும் பிராமணர்களும் நலனில் ஈடுபட்டு, தன் உணர்ச்சிகளை வென்ற அரசன் தான் رعஜ்யத்தை பாதுகாக்கும் வல்லமை பெறுவான்.

ஐஶ்வர்யமத்ருவம் ப்ராப்ய ராஜா தர்மே மதிஞ்சரேத் । க்ஷணேந விபவோ நஶ்யேந்நாத்மாயத்தம் தநாதிகம் ॥ ௧,௧௧௧.

நிலையில்லாத செல்வமும் அதிகாரமும் கிடைத்தபோது, அரசன் மனதை தர்மத்தில் நிலைநிறுத்த வேண்டும்; ஏனெனில் செல்வம் ஒரு கணத்தில் அழிந்து விடும், செல்வம் முதலியவை நமக்கே சொந்தமல்ல.

ஸத்யம் மநோரமாஃ காமாஃ ஸத்யம் ரம்யா விபூதயஃ । கிந்து வை வநிதாபாங்கபங்கிலோலம் ஹி ஜீவிதம் ॥ ௧,௧௧௧.

ஆசைகள் இனிமை தரும், செல்வங்கள் அழகாகத் தோன்றும் என்பது உண்மை; ஆனாலும், வாழ்க்கை ஒரு பெண்ணின் பக்கநோக்கைப் போல நிலையற்றது.

வ்யாக்ரீவ திஷ்டதி ஜரா பரிதர்ஜயந்தீ ரோகாஶ்ச ஶத்ரவ இவ ப்ரபவந்தி காத்ரே । ஆயுஃ பரிஸ்த்ரவதி பிந்நகடாதிவாம்போ லோகோ ந சாத்மஹிதமாசரதீஹ கஶ்சித் ॥ ௧,௧௧௧.

புலியைக் போல முதுமை நம்மை அச்சுறுத்தி நிற்கிறது; நோய்கள் பகைவரைப் போல உடலில் எழுகின்றன; ஆயுள் உடைந்த குடத்தில் நீர் போல் வழிகிறது; இந்த உலகில் யாரும் தங்கள் நலனுக்காக உண்மையில் செயல்படுவதில்லை.

மாத்ரு'வத்பரதாரேஷு பரத்ரவ்யேஷு லோஷ்டவத் । ஆத்மவத்ஸர்வபூதேஷு யஃ பஶ்யதி ஸ பண்டிதஃ ॥ ௧,௧௧௧.

பிறருடைய மனைவியைத் தாயைப் போலவும், பிறருடைய செல்வத்தை மண்ணாகவும், எல்லா உயிர்களையும் தன்னைப் போலவும் பார்க்கும் மனிதன் தான் ஞானி.

ஏததர்தம் ஹி விப்ரேந்த்ரா ராஜ்யமிச்சந்தி பூப்ரு'தஃ । யதேஷாம் ஸர்வகார்யேஷு வசோ ந ப்ரதிஹந்யதே ॥ ௧,௧௧௧.

இந்த காரணத்திற்காகத்தான், பிராமணர்களே, அரசர்கள் ஆட்சி ஆசைப்படுகிறார்கள்; ஏனெனில் அவர்களின் வார்த்தை எல்லா விஷயங்களிலும் எதிர்ப்பு இல்லாமல் நிறைவேறும்.

ஏததர்தம் ஹி குர்வந்தி ராஜாநோ தநஸஞ்சயம் । ரக்ஷயித்வா து சாத்மாநம் யத்தநம் தத்த்விஜாதயே ॥ ௧,௧௧௧.

இந்த நோக்கத்திற்காகத்தான் அரசர்கள் செல்வம் சேர்க்கிறார்கள்; ஆனால் தங்களை பாதுகாத்த பிறகு, அந்த செல்வத்தை இருமுறை பிறந்தவர்களுக்கு வழங்க வேண்டும்.

ஓங்காரஶப்தோ விப்ராணாம் யேந ராஷ்ட்ரம் ப்ரவர்ததே । ஸ ராஜா வர்ததே யோகாத்வ்யாதிபிஶ்ச ந பத்யதே ॥ ௧,௧௧௧.

பிராமணர்கள் ஓம் எனும் ஒலி எழுப்பும்போது, அந்த நாட்டுக்கு வளம் பெருகும்; அந்த அரசன் ஒழுக்கத்தால் வளர்ச்சி அடைந்து, நோய்களால் பாதிக்கப்படமாட்டான்.

அஸமர்தாஶ்ச குர்வந்தி முநயோ த்ரவ்யஸஞ்சயம் । கிம் புநஸ்து மஹீபாலஃ புத்ரவத்பாலயந்ப்ரஜாஃ ॥ ௧,௧௧௧.

சக்தியில்லாத முனிவர்களும் செல்வம் சேர்க்கிறார்கள்; அப்படி இருக்க, தன் குடிமக்களை பிள்ளைகளைப் போல பாதுகாக்கும் அரசன் எவ்வளவு அதிகமாகச் சேர்க்குவான்!