கருடபுராணம்

விஷாதப்யம்ரு'தம் க்ராஹ்யமமேத்யாதபி காஞ்சநம் । நீசாதப்யுத்தமாம் வித்யாம் ஸ்த்ரீரத்நம் துஷ்குலாதபி ॥ ௧,௧௧௦.

விஷத்திலிருந்தும் அமுதத்தை ஏற்க வேண்டும்; அசுத்தமான இடத்திலிருந்தும் பொன்னைக் கொள்ள வேண்டும்; கீழானவரிடமிருந்தும் உயர்ந்த அறிவை ஏற்க வேண்டும்; கெட்ட குடும்பத்திலிருந்தும் நல்ல பெண்ணை ஏற்க வேண்டும்.

ந ராஜ்ஞா ஸஹ மித்ரத்வம் ந ஸர்போ நிர்விஷஃ க்ரசித் । ந குலம் நிர்மலம் தத்ர ஸ்த்ரீஜநோ யத்ர ஜாயதே ॥ ௧,௧௧௦.

அரசருடன் நட்பு வைக்கக் கூடாது; விஷமில்லாத பாம்பை நம்பக் கூடாது; பெண்கள் பிறக்கும் குடும்பத்தில் முழுமையாகத் தூய்மை இல்லை.

குலே நியோஜயேத்பக்தம் புத்ரம் வித்யாஸு யோஜயேத் । வ்யஸநே யோஜயேச்சத்ருமிஷ்டம் தர்மே நியோஜ்யேத் ॥ ௧,௧௧௦.

குடும்பத்தில் பக்தியுள்ள மகனை நியமிக்க வேண்டும்; கல்வியில் அறிவாளியை நியமிக்க வேண்டும்; துன்பத்தில் பகைவரை பயன்படுத்த வேண்டும்; தர்மத்தில் விருப்பமானவரை நியமிக்க வேண்டும்.

ஸ்தாநேஷ்வேவ ப்ரயோக்தாவ்யா ப்ரு'த்யாஶ்சாபரணாநி ச । ந ஹி சூடாமணிஃ பாதே ஶோபதே வை கதாசந ॥ ௧,௧௧௦.

உழவர்கள் மற்றும் ஆபரணங்கள் தக்க இடத்தில் மட்டும் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும்; சுட்டி மாணிக்கம் காலில் ஒருபோதும் அழகாக இருக்காது.

சூடாமணிஃ ஸமுத்ரோऽக்நிர்கண்டா சாகண்டமம்பரம் । அதவா ப்ரு'திவீபாலோ மூர்த்நி பாதே ப்ரமாததஃ ॥ ௧,௧௧௦.

சுட்டி மாணிக்கம், கடல், நெருப்பு, முற்றிலும் கிழியாத ஆகாயம், பூமியின் அரசன் — இவை எல்லாம் தலைக்கு பதிலாக காலில் வைக்கப்பட்டால், அது அறியாமையால் தான்.

குஸுமஸ்தபகஸ்யேவ த்வே கதீ து மநஸ்விநஃ । மூர்த்நி வா ஸர்வலோகாநாம் ஶீர்ஷதஃ பதிதோ வநே ॥ ௧,௧௧௦.

மலர்தொகுப்புக்கு இரண்டு நிலை மட்டுமே உண்டு; அதுபோல் உயர்ந்த மனம் கொண்டவரும், எல்லோரின் தலை மீது உயர்வாகவோ, அல்லது காட்டில் தரையில் விழுந்தவனாகவோ இருப்பான்.

கநகபூஷணஸம்க்ரஹணோசிதோ யதி மணிஸ்த்ரபுணி ப்ரதிபத்யதே । ந ச விரௌதி ந சாபி ஸ ஶோபதே பவதி யோஜயிதுர்வசநீயதா ॥ ௧,௧௧௦.

பொன்னால் ஆன ஆபரணத்திற்கு ஏற்ற மாணிக்கம் தகரில் பொருத்தப்பட்டால், அது அழுதுகாட்டாது, ஒளிவிடவும் செய்யாது; அதைச் சேர்த்தவனின் விருப்பத்திற்கு உட்பட்டதாகி விடும்.

வாஜிவாரணலௌஹாநாம் காஷ்டபாஷாணவாஸஸாம் । நாரீபுருஷதோயாநாமந்தரம் மஹதந்தரம் ॥ ௧,௧௧௦.

குதிரை, யானை, இரும்பு; மரம், கல், துணி; பெண்கள், ஆண்கள், நீர் — இவை அனைத்துக்கும் பெரும் வித்தியாசம் உண்டு.

கதர்திதஸ்யாபி ஹி தைர்யவ்ரு'த்தேர்ந ஶக்யதே ஸர்வகுணப்ரமாதஃ । அதஃ கலேநாபி க்ரு'தஸ்ய வஹ்நேர்நாதஃ ஶிகா யாதி கதாசிதேவ ॥ ௧,௧௧௦.

எவ்வளவு தொந்தரவு செய்தாலும், தைரியமானவரின் இயல்பு எல்லா குறைகளாலும் அழிக்க முடியாது; தீயை கீழே அழுத்தினாலும், தீய சுடர் ஒருபோதும் கீழே போகாது.

ந ஸதஶ்வஃ கஶாகாதம் ஸிம்ஹோ ந கஜகர்ஜிதம் । வீரோ வா பரநிர்திஷ்டம் ந ஸஹேத்பீமநிஃ ஸ்வநம் ॥ ௧,௧௧௦.

நல்ல குதிரை அடிப்பட்டதை பொறுக்காது; சிங்கம் யானையின் கர்ஜனையை சகிக்காது; வீரன், பிறர் பயமுறுத்தும் கூச்சலை ஏற்றுக்கொள்வதில்லை.

யதி விபவவிஹீநஃ ப்ரச்யுதோ வாஶு தைவாந்ந து கலஜநஸேவாம் காங்க்ஷயேந்நைவ நீசாம் । ந த்ரு'ணமதநகார்யே ஸுக்ஷுதார்தோऽத்தி ஸிம்ஹஃ பிபதி ருதிரமுஷ்ணம் ப்ராயஶஃ குஞ்சராணாம் ॥ ௧,௧௧௦.

ஒருவன் செல்வம் இழந்தாலும், அதிருஷ்டத்தால் கீழே விழுந்தாலும், கெட்டவர்களுக்கு அடிமையாக விரும்பக் கூடாது; பசிக்குள்ள சிங்கம் புல்லைத் தின்று வாழ்வதில்லை, அது பெரும்பாலும் யானைகளின் சூடான இரத்தத்தையே குடிக்கும்.

ஸக்ரு'த்துஷ்டஞ்ச யோ மித்ரம் புநஃ ஸந்தாதுமிச்சதி । ஸ ம்ரு'த்யுமேவ க்ரு'ஹ்ணீயாத்கர்பமஶ்வதரீ யதா ॥ ௧,௧௧௦.

ஒருவன் ஒருமுறை துரோகம் செய்த நண்பனுடன் மீண்டும் நட்பு செய்ய முயல்வது, கழுதையின் கருவை ஏற்கும் போல், மரணத்தைத் தழுவுவது போன்றதே.

ஶத்ரோரபத்யாநி ப்ரியம்வதாநி நோபேக்ஷிதவ்யாநி புதைர்மநுஷ்யைஃ । தாந்யேவ காலேஷு விபத்கராணி விஷஸ்ய பாத்ராண்யபி தாருணாநி ॥ ௧,௧௧௦.

பகைவரின் பிள்ளைகள் இனிமையாகப் பேசினாலும், புத்திசாலிகள் அதை கவனிக்க வேண்டும்; அவை நேரம் வந்தால் விஷம் நிறைந்த பாத்திரங்கள் போல், பேரழிவை உண்டாக்கும்.

உபகாரக்ரு'ஹீதேந ஶத்ருணா ஶத்ருமுத்தரேத் । பாதலக்நம் கரஸ்தேந கண்டகேநைவ கண்டகம் ॥ ௧,௧௧௦.

உதவி பெற்ற பகைவரை மற்றொரு பகைவனை வெல்ல பயன்படுத்த வேண்டும்; காலில் குத்திய முள்ளை, கையில் உள்ள மற்றொரு முள்ளால் எடுக்கும்போல்.

அபகாரபராந்நித்யம் சிந்த யேந்ந கதாசந । ஸ்வயமேவ பதிஷ்யந்தி கூலஜாதா இவ த்ருமாஃ ॥ ௧,௧௧௦.

எப்போதும் பிறருக்கு தீங்கு செய்ய நினைப்பவர்கள், நதிக்கரையில் வளர்ந்த மரங்கள் போல், தாமாகவே வீழ்வார்கள்.

அநர்தா ஹ்யர்தரூஷாஶ்ச அர்தாஶ்சாநர்தரூபிணஃ । பவந்தி தே விநாஶாய தைவாயத்தஸ்ய வை ஸதா ॥ ௧,௧௧௦.

சில நேரங்களில் துன்பங்கள் செல்வம் போல தோன்றும்; செல்வம் சில சமயம் துன்பம் போல மாறும்; இவை எல்லாம் விதியின் கட்டுப்பாட்டில் இருப்பவர்களுக்கு அழிவைத் தரும்.

கார்யகாலோசிதாபாபா மதிஃ ஸஞ்ஜாயதே ஹி வை । ஸாநுகூலே து தைவே ஶம் பும்ஸஃ ஸர்வத்ர ஜாயதே ॥ ௧,௧௧௦.

நேரம் பொருந்தும்போது மனம் பாவத்துக்கு வழிவகுக்கும்; ஆனால் அதிருஷ்டம் சாதகமாக இருந்தால், எல்லா இடங்களிலும் நன்மை உண்டாகும்.

தநப்ரயோககார்யேஷுஃ ததா வித்யா கமேஷு ச । ஆஹாரே வ்யவஹாரே ச த்யக்தலஜ்ஜஃ ஸதா பவேத் ॥ ௧,௧௧௦.

பணம் செலவிடும் போது, அறிவைப் பெறும் போது, உணவு தேடும் போது, வியாபாரம் செய்யும் போது, ஒருவன் எப்போதும் வெட்கம் இல்லாமல் இருக்க வேண்டும்.

தநிநஃ ஶ்ரோத்ரியோ ராஜா நதீ வைத்யஸ்து பஞ்சமஃ । பஞ்ச யத்ர ந வித்யந்தே ந குர்யாத்தத்ரத்ர ஸம்ஸ்திதிம் ॥ ௧,௧௧௦.

ஒரு இடத்தில் செல்வர், பண்டிதர், அரசர், நதி, மருத்துவர் ஆகிய ஐவரும் இல்லையெனில், அங்கு தங்கக்கூடாது.

லோகயாத்ரா பயம் லஜ்ஜா தாக்ஷிண்யம் தாநஶீலதா । பஞ்ச யத்ர ந வித்யந்தே ந தத்ர திவஸம் வஸேத் ॥ ௧,௧௧௦.

ஒரு இடத்தில் வாழ்வாதாரம், பயம், நாணம், மரியாதை, தானம் ஆகிய ஐந்தும் இல்லையெனில், அங்கு ஒரு நாளும் தங்கக்கூடாது.

காலவிச்சோத்ரியோ ராஜா நதீ ஸாதுஶ்ச பஞ்சமஃ । ஏதே யத்ர ந வித்யந்தே தத்ர வாஸம் ந காரயேத் ॥ ௧,௧௧௦.

ஒரு இடத்தில் பண்டிதர், அரசர், நதி, நல்லவர், ஐந்தாவது ஒருவர் இல்லையெனில், அங்கு வாழ்வதைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

நைகத்ர பரிநிஷ்டாஸ்தி ஜ்ஞாநஸ்ய கில ஶௌநக । ஸர்வஃ ஸர்வம் ந ஜாநாதி ஸர்வஜ்ஞோ நாஸ்தி குத்ரசித் ॥ ௧,௧௧௦.

ஶௌணகா, அறிவு முழுமையாக நிறைவடையும் இடம் எங்கும் இல்லை; யாரும் எல்லாவற்றையும் அறியமாட்டார்கள்; எல்லாம் அறிந்தவன் எங்கும் கிடையாது.

ந ஸர்வவித்கஶ்சிதிஹாஸ்தி லோகே நாத்யந்தமூர்கோ புவி சாபி கஶ்சித் । ஜ்ஞாநேந நீசோத்தமமத்யமேந யோऽயம் விஜாநாதி ஸ தேந வித்வாந் ॥ ௧,௧௧௦.

இந்த உலகில் யாரும் எல்லாவற்றையும் அறியமாட்டார்கள்; யாரும் முற்றிலும் அறியாமை உடையவராக இருக்கமாட்டார்கள்; உயர்ந்த, நடுத்தர, தாழ்ந்த அறிவால் பொருளை உணர்வதே ஞானியாக இருப்பது.

ஶ்ரீகருடமஹாபுராணம் ௧௧௧ ஸூத உவாச । பார்திவஸ்ய து வக்ஷ்யாமி ப்ரு'த்யாநாஞ்சைவ லக்ஷணம் । ஸர்வாணி ஹி மஹீபாலஃ ஸம்யங்நித்யம் பரீக்ஷயேத் ॥ ௧,௧௧௧.

ஸூதர் சொன்னார்: அரசனும் அவன் பணியாளர்களும் கொண்டிருக்கும் பண்புகளை நான் கூறுகிறேன்; அரசன் இவை அனைத்தையும் எப்போதும் நன்றாக ஆராய வேண்டும்.

ராஜ்யம் பாலயதே நித்யம் ஸத்யதர்மபராயணஃ । நிர்ஜித்ய பரஸைந்யாநி க்ஷிதம் தர்மேண பாலயேத் ॥ ௧,௧௧௧.

உண்மை மற்றும் தர்மத்தில் நிலைத்திருக்கும் அரசன், எப்போதும் தன் நாட்டை நல்ல முறையில் ஆள வேண்டும்; பகைவரின் படைகளை வென்று, தர்மத்தால் நிலத்தை ஆள வேண்டும்.

புஷ்பாத்புஷ்பம் விசிந்வீத மூலச்சேதம் ந காரயேத் । மாலாகார இவாரண்யே ந யதாங்காரகாரகஃ ॥ ௧,௧௧௧.

அவன் மலர்களை ஒன்று ஒன்று எடுத்து, வேர் வெட்டாமல் சேகரிக்க வேண்டும்; காட்டில் மாலைக்காரன் போல் இருக்க வேண்டும், எரிகற் செய்பவன் போல் அல்ல.

தோக்தாரஃ க்ஷீரபுஞ்ஜாநா விக்ரு'தம் தந்ந புஞ்ஜதே । பரராஷ்ட்ரம் மஹீபாலைர்போக்தவ்யம் ந ச தூஷயேத் ॥ ௧,௧௧௧.

பசுவை பறிக்கும்வர்கள் பசுவின் பாலை மட்டும் எடுத்துக்கொள்வார்கள், கெட்டதை உண்ணமாட்டார்கள்; அதுபோல், அரசர்கள் பிற நாட்டின் வளங்களை அனுபவிக்கலாம், ஆனால் அதை அழிக்கக் கூடாது.

நோதஶ்சிந்த்யாத்து யோ தேந்வாஃ க்ஷாரார்தோ லபதே பயஃ । ஏவம் ராஷ்ட்ரம் ப்ரயோகேண பீட்யமாநம் ந வர்ததே ॥ ௧,௧௧௧.

ஒரு மனுஷன் பசுவின் பண்ணை வெட்டிப் உப்பை நாடினால் பாலைப் பெற முடியாது. அதுபோல், ஒரு நாட்டை தவறான முறையில் சுரண்டினால் அது வளர்ச்சி அடையாது.

தஸ்மாத்ஸர்வப்ரயத்நேந ப்ரு'திவீமநுபாலயேந் । பாலகஸ்ய பவேத்பூமிஃ கீர்திராயுர்யஶோ பலம் ॥ ௧,௧௧௧.

அதனால், எல்லா முயற்சியுடன் பூமியை பாதுகாக்க வேண்டும்; அரசருக்கு நிலம் புகழும், ஆயுளும், மரியாதையும், வலிமையும் தரும்.