கருடபுராணம்

ஆகாரைரிங்கிதைர்கத்யா சேஷ்டயா பாஷிதேந ச । நேத்ரவக்ரவிகாராப்யாம் லக்ஷ்யதேऽந்தர்கதம் மநஃ ॥ ௧,௧௦௯.

உடலமைப்பு, சைகை, நடையால், செயல், பேச்சு, கண்கள், முகம் ஆகியவற்றின் மாற்றங்களால் உள்ளத்தின் எண்ணம் அறியலாம்.

அநுக்தமப்யூஹதி பண்டிதோ ஜநஃ பரேங்கிதஜ்ஞாநபலா ஹி புத்தயஃ । உதீரிதோர்தஃ பஶுநாபி க்ரு'ஹ்யதே ஹயாஶ்ச நாகாஶ்ச வஹந்தி தர்ஶிதம் ॥ ௧,௧௦௯.

ஏதும் சொல்லப்படாவிட்டாலும், அறிவுள்ளவன் பிறர் சைகையிலிருந்து பொருளை ஊகிக்கிறான்; அறிவு என்பது சைகை புரிதலின் பலன். வெளிப்படையாகச் சொல்வதை மிருகங்களும் புரிந்துகொள்கின்றன; குதிரைகளும் யானைகளும் காட்டியதைச் செய்து விடுகின்றன.

அர்தாத்ப்ரஷ்டஸ்தீர்தயாத்ராம் து கச்சேத்ஸத்யாத்ப்ரஷ்டோ ரௌரவம் வை வ்ரஜேச்ச । யோகாத்ப்ரஷ்டஃ ஸத்யத்ரு'திஞ்ச கச்சேத்ராஜ்யாத்ப்ரஷ்டோ ம்ரு'கயாயாம் வ்ரஜேச்ச ॥ ௧,௧௦௯.

செல்வத்தை இழந்தவன் தீர்த்தயாத்திரை செய்ய வேண்டும்; உண்மையை இழந்தவன் ரௌரவ நரகத்திற்குப் போக வேண்டும். யோகத்தை இழந்தவன் உண்மையில் நிலைத்திருப்பதை நாட வேண்டும்; அரசை இழந்தவன் வேட்டையாடச் செல்ல வேண்டும்.

ஶ்ரீகருடமஹாபுராணம் ௧௧௦ ஸூத உவாச । யோத்ருவாணி பரித்யஜ்ய ஹ்யதுவாணி நிஷேவதே । த்ருவாணி தஸ்ய நஶ்யந்தி ஹ்யத்ருவம் நஷ்டமேவ ச ॥ ௧,௧௧௦.

நிலையானவற்றை விட்டு, நிலையற்றவற்றை நாடினால், நிலையானவை அவனுக்குப் போய்விடும்; நிலையற்றவை ஏற்கனவே போய்விடும்.

வாக்யந்த்ரஹீநஸ்ய நரஸ்ய வித்யா ஶஸ்த்ரம் யதா காபுருஷஸ்ய ஹஸ்தே । ந துஷ்டிமுத்பாதயதே ஶரீரே ஹ்யந்தஸ்ய தாரா இவ தர்ஶநீயாஃ ॥ ௧,௧௧௦.

வாக்கும் வெளிப்படுத்தும் திறனும் இல்லாத மனிதனுக்குப் படித்த அறிவு, பயப்படுகிறவனின் கையில் ஆயுதம் இருப்பது போல்தான்; அது உடலுக்கு மகிழ்ச்சி தராது, கண்கள் இல்லாதவனுக்கு அழகான மனைவி இருந்தாலும் சந்தோஷம் தராதது போல.

போஜ்யே போஜநஶக்திஶ்ச ரதிஶக்திர்வரஸ்த்ரியஃ । விபவே தாநஶக்திஶ்ச நால்பஸ்ய தபஸஃ பலம் ॥ ௧,௧௧௦.

உணவில் உண்ணும் சக்தி உள்ளது; நல்ல பெண்ணில் இன்பம் உள்ளது; செல்வத்தில் தானம் செய்யும் சக்தி உள்ளது; சிறியவருக்கு தவம் செய்தாலும் பலன் இல்லை.

அக்நிஹோத்ரபலா வேதாஃ ஶீலவ்ரு'த்திபலம் ஶுபம் । ரதிபுத்ரபலா தாரா தத்தபுக்தபலம் தநம் ॥ ௧,௧௧௦.

வேதங்கள் யாகத்தால் பலன் தரும்; நல்ல நடத்தை நல்ல பலன் தரும்; மனைவி இன்பமும் பிள்ளைகளும் தருவாள்; செல்வம் தானம் செய்ததும் அனுபவித்ததும் பலன் தரும்.

வரயேத்குலஜாம் ப்ராஜ்ஞோ விரூபாமபி கந்யகாம் । ஸுரூபாம் ஸுநிதம்பாஞ்ச நாகுலீநாம் கதாசந ॥ ௧,௧௧௦.

புத்திசாலி, அழகில்லாதவளாக இருந்தாலும் நல்ல குடும்பத்தைச் சேர்ந்த பெண்ணைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்; ஆனால், கெட்ட குடும்பத்தைச் சேர்ந்த அழகான பெண்ணை ஒருபோதும் எடுக்கக் கூடாது.

அர்தேநாபி ஹி கிம் தேந யஸ்யாநர்தே து ஸம்கதிஃ । கோ ஹி நாம ஶிகாஜாதம் பந்நகஸ்ய மணிம் ஹரேத் ॥ ௧,௧௧௦.

துன்பத்துடன் கூடிய செல்வம் எதற்கு? பாம்பின் தலை上的 மாணிக்கத்தை யார் எடுத்துக் கொள்வார்?

ஹவிர்துஷ்டகுலத்வாஹ்யம் பாலாதபி ஸுபாஷிதம் । அமேத்யாத்காஞ்சநம் க்ராஹ்யம் ஸ்த்ரீரத்நம் துஷ்குலாதபி ॥ ௧,௧௧௦.

யாகத்திற்கான ஹவிசை ஏற்க வேண்டும்; நல்ல குடும்பத்தைச் சேர்ந்த மணப்பெண்ணை ஏற்க வேண்டும்; குழந்தையிடமிருந்தும் நல்ல சொற்களை ஏற்க வேண்டும்; அசுத்தமான இடத்திலிருந்தும் பொன்னைக் கொள்ள வேண்டும்; கெட்ட குடும்பத்திலிருந்தும் நல்ல பெண்ணை ஏற்க வேண்டும்.

விஷாதப்யம்ரு'தம் க்ராஹ்யமமேத்யாதபி காஞ்சநம் । நீசாதப்யுத்தமாம் வித்யாம் ஸ்த்ரீரத்நம் துஷ்குலாதபி ॥ ௧,௧௧௦.

விஷத்திலிருந்தும் அமுதத்தை ஏற்க வேண்டும்; அசுத்தமான இடத்திலிருந்தும் பொன்னைக் கொள்ள வேண்டும்; கீழானவரிடமிருந்தும் உயர்ந்த அறிவை ஏற்க வேண்டும்; கெட்ட குடும்பத்திலிருந்தும் நல்ல பெண்ணை ஏற்க வேண்டும்.

ந ராஜ்ஞா ஸஹ மித்ரத்வம் ந ஸர்போ நிர்விஷஃ க்ரசித் । ந குலம் நிர்மலம் தத்ர ஸ்த்ரீஜநோ யத்ர ஜாயதே ॥ ௧,௧௧௦.

அரசருடன் நட்பு வைக்கக் கூடாது; விஷமில்லாத பாம்பை நம்பக் கூடாது; பெண்கள் பிறக்கும் குடும்பத்தில் முழுமையாகத் தூய்மை இல்லை.

குலே நியோஜயேத்பக்தம் புத்ரம் வித்யாஸு யோஜயேத் । வ்யஸநே யோஜயேச்சத்ருமிஷ்டம் தர்மே நியோஜ்யேத் ॥ ௧,௧௧௦.

குடும்பத்தில் பக்தியுள்ள மகனை நியமிக்க வேண்டும்; கல்வியில் அறிவாளியை நியமிக்க வேண்டும்; துன்பத்தில் பகைவரை பயன்படுத்த வேண்டும்; தர்மத்தில் விருப்பமானவரை நியமிக்க வேண்டும்.

ஸ்தாநேஷ்வேவ ப்ரயோக்தாவ்யா ப்ரு'த்யாஶ்சாபரணாநி ச । ந ஹி சூடாமணிஃ பாதே ஶோபதே வை கதாசந ॥ ௧,௧௧௦.

உழவர்கள் மற்றும் ஆபரணங்கள் தக்க இடத்தில் மட்டும் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும்; சுட்டி மாணிக்கம் காலில் ஒருபோதும் அழகாக இருக்காது.

சூடாமணிஃ ஸமுத்ரோऽக்நிர்கண்டா சாகண்டமம்பரம் । அதவா ப்ரு'திவீபாலோ மூர்த்நி பாதே ப்ரமாததஃ ॥ ௧,௧௧௦.

சுட்டி மாணிக்கம், கடல், நெருப்பு, முற்றிலும் கிழியாத ஆகாயம், பூமியின் அரசன் — இவை எல்லாம் தலைக்கு பதிலாக காலில் வைக்கப்பட்டால், அது அறியாமையால் தான்.

குஸுமஸ்தபகஸ்யேவ த்வே கதீ து மநஸ்விநஃ । மூர்த்நி வா ஸர்வலோகாநாம் ஶீர்ஷதஃ பதிதோ வநே ॥ ௧,௧௧௦.

மலர்தொகுப்புக்கு இரண்டு நிலை மட்டுமே உண்டு; அதுபோல் உயர்ந்த மனம் கொண்டவரும், எல்லோரின் தலை மீது உயர்வாகவோ, அல்லது காட்டில் தரையில் விழுந்தவனாகவோ இருப்பான்.

கநகபூஷணஸம்க்ரஹணோசிதோ யதி மணிஸ்த்ரபுணி ப்ரதிபத்யதே । ந ச விரௌதி ந சாபி ஸ ஶோபதே பவதி யோஜயிதுர்வசநீயதா ॥ ௧,௧௧௦.

பொன்னால் ஆன ஆபரணத்திற்கு ஏற்ற மாணிக்கம் தகரில் பொருத்தப்பட்டால், அது அழுதுகாட்டாது, ஒளிவிடவும் செய்யாது; அதைச் சேர்த்தவனின் விருப்பத்திற்கு உட்பட்டதாகி விடும்.

வாஜிவாரணலௌஹாநாம் காஷ்டபாஷாணவாஸஸாம் । நாரீபுருஷதோயாநாமந்தரம் மஹதந்தரம் ॥ ௧,௧௧௦.

குதிரை, யானை, இரும்பு; மரம், கல், துணி; பெண்கள், ஆண்கள், நீர் — இவை அனைத்துக்கும் பெரும் வித்தியாசம் உண்டு.

கதர்திதஸ்யாபி ஹி தைர்யவ்ரு'த்தேர்ந ஶக்யதே ஸர்வகுணப்ரமாதஃ । அதஃ கலேநாபி க்ரு'தஸ்ய வஹ்நேர்நாதஃ ஶிகா யாதி கதாசிதேவ ॥ ௧,௧௧௦.

எவ்வளவு தொந்தரவு செய்தாலும், தைரியமானவரின் இயல்பு எல்லா குறைகளாலும் அழிக்க முடியாது; தீயை கீழே அழுத்தினாலும், தீய சுடர் ஒருபோதும் கீழே போகாது.

ந ஸதஶ்வஃ கஶாகாதம் ஸிம்ஹோ ந கஜகர்ஜிதம் । வீரோ வா பரநிர்திஷ்டம் ந ஸஹேத்பீமநிஃ ஸ்வநம் ॥ ௧,௧௧௦.

நல்ல குதிரை அடிப்பட்டதை பொறுக்காது; சிங்கம் யானையின் கர்ஜனையை சகிக்காது; வீரன், பிறர் பயமுறுத்தும் கூச்சலை ஏற்றுக்கொள்வதில்லை.

யதி விபவவிஹீநஃ ப்ரச்யுதோ வாஶு தைவாந்ந து கலஜநஸேவாம் காங்க்ஷயேந்நைவ நீசாம் । ந த்ரு'ணமதநகார்யே ஸுக்ஷுதார்தோऽத்தி ஸிம்ஹஃ பிபதி ருதிரமுஷ்ணம் ப்ராயஶஃ குஞ்சராணாம் ॥ ௧,௧௧௦.

ஒருவன் செல்வம் இழந்தாலும், அதிருஷ்டத்தால் கீழே விழுந்தாலும், கெட்டவர்களுக்கு அடிமையாக விரும்பக் கூடாது; பசிக்குள்ள சிங்கம் புல்லைத் தின்று வாழ்வதில்லை, அது பெரும்பாலும் யானைகளின் சூடான இரத்தத்தையே குடிக்கும்.

ஸக்ரு'த்துஷ்டஞ்ச யோ மித்ரம் புநஃ ஸந்தாதுமிச்சதி । ஸ ம்ரு'த்யுமேவ க்ரு'ஹ்ணீயாத்கர்பமஶ்வதரீ யதா ॥ ௧,௧௧௦.

ஒருவன் ஒருமுறை துரோகம் செய்த நண்பனுடன் மீண்டும் நட்பு செய்ய முயல்வது, கழுதையின் கருவை ஏற்கும் போல், மரணத்தைத் தழுவுவது போன்றதே.

ஶத்ரோரபத்யாநி ப்ரியம்வதாநி நோபேக்ஷிதவ்யாநி புதைர்மநுஷ்யைஃ । தாந்யேவ காலேஷு விபத்கராணி விஷஸ்ய பாத்ராண்யபி தாருணாநி ॥ ௧,௧௧௦.

பகைவரின் பிள்ளைகள் இனிமையாகப் பேசினாலும், புத்திசாலிகள் அதை கவனிக்க வேண்டும்; அவை நேரம் வந்தால் விஷம் நிறைந்த பாத்திரங்கள் போல், பேரழிவை உண்டாக்கும்.

உபகாரக்ரு'ஹீதேந ஶத்ருணா ஶத்ருமுத்தரேத் । பாதலக்நம் கரஸ்தேந கண்டகேநைவ கண்டகம் ॥ ௧,௧௧௦.

உதவி பெற்ற பகைவரை மற்றொரு பகைவனை வெல்ல பயன்படுத்த வேண்டும்; காலில் குத்திய முள்ளை, கையில் உள்ள மற்றொரு முள்ளால் எடுக்கும்போல்.

அபகாரபராந்நித்யம் சிந்த யேந்ந கதாசந । ஸ்வயமேவ பதிஷ்யந்தி கூலஜாதா இவ த்ருமாஃ ॥ ௧,௧௧௦.

எப்போதும் பிறருக்கு தீங்கு செய்ய நினைப்பவர்கள், நதிக்கரையில் வளர்ந்த மரங்கள் போல், தாமாகவே வீழ்வார்கள்.

அநர்தா ஹ்யர்தரூஷாஶ்ச அர்தாஶ்சாநர்தரூபிணஃ । பவந்தி தே விநாஶாய தைவாயத்தஸ்ய வை ஸதா ॥ ௧,௧௧௦.

சில நேரங்களில் துன்பங்கள் செல்வம் போல தோன்றும்; செல்வம் சில சமயம் துன்பம் போல மாறும்; இவை எல்லாம் விதியின் கட்டுப்பாட்டில் இருப்பவர்களுக்கு அழிவைத் தரும்.

கார்யகாலோசிதாபாபா மதிஃ ஸஞ்ஜாயதே ஹி வை । ஸாநுகூலே து தைவே ஶம் பும்ஸஃ ஸர்வத்ர ஜாயதே ॥ ௧,௧௧௦.

நேரம் பொருந்தும்போது மனம் பாவத்துக்கு வழிவகுக்கும்; ஆனால் அதிருஷ்டம் சாதகமாக இருந்தால், எல்லா இடங்களிலும் நன்மை உண்டாகும்.

தநப்ரயோககார்யேஷுஃ ததா வித்யா கமேஷு ச । ஆஹாரே வ்யவஹாரே ச த்யக்தலஜ்ஜஃ ஸதா பவேத் ॥ ௧,௧௧௦.

பணம் செலவிடும் போது, அறிவைப் பெறும் போது, உணவு தேடும் போது, வியாபாரம் செய்யும் போது, ஒருவன் எப்போதும் வெட்கம் இல்லாமல் இருக்க வேண்டும்.

தநிநஃ ஶ்ரோத்ரியோ ராஜா நதீ வைத்யஸ்து பஞ்சமஃ । பஞ்ச யத்ர ந வித்யந்தே ந குர்யாத்தத்ரத்ர ஸம்ஸ்திதிம் ॥ ௧,௧௧௦.

ஒரு இடத்தில் செல்வர், பண்டிதர், அரசர், நதி, மருத்துவர் ஆகிய ஐவரும் இல்லையெனில், அங்கு தங்கக்கூடாது.