கருடபுராணம்

விதஸ்திகாவேரிஸதுங்கபத்ராஃ ஸுவஞ்ஜரா பீமரதீ விபாஶா । ஸுதாம்ரபர்ணீ ச பிநாகிநீ ச கு த்ரு' ॥ ௩,௨௫.

விதஸ்தா, காவிரி, சதுங்கபத்ரா, சுவஞ்சரா, பீமரதி, விபாஷா, சுதாமிரபரணி, பினாகினி—இவை எல்லாம் எனக்கு இனிய காலை தருவதாக.

ஸ்வாமிபுஷ்கரிணீ சைவ ஸுவர்ணமுகரீ ததா । ஶ்ரீபாண்டவீ தௌபருஶ்ச கபிலா பாபநாஶநீ ॥ ௩,௨௫.

ஸ்வாமிபுஷ்கரிணி, சுவர்ணமுகரி, ஸ்ரீ பாண்டவி, தௌபரு, பாவங்களை நீக்கும் கபிலா—இவை எல்லாம் எனக்கு இனிய காலை தருவதாக.

குருர்வஸிஷ்டஃ க்ரதுரங்கிராஶ்ச மநுஃ புலஸ்த்யஃ புலஹஶ்ச கௌதமஃ । ரைப்யோ மரீசிஶ்ச்யவநஶ்ச தக்ஷஃ குர்வந்து ஸர்வே மம ஸுப்ரபாதம் ॥ ௩,௨௫.

குரு வசிஷ்டர், கிரது, அங்கிரஸ், மனு, புலஸ்தியர், புலஹர், கவுதமர், ரைப்யர், மரீசி, ச்யவனன், தக்ஷன்—இவர்கள் எல்லோரும் எனக்கு இனிய காலை தருவாராக.

ஸப்தார்ணவாஃ ஸப்த குலாசலாஶ்ச த்வீபாஶ்ச ஸப்தோபவநாநி ஸப்த । பூராதிகாநி புவநாநி ஸப்த குர்வந்து ஸ த்ரு' ॥ ௩,௨௫.

ஏழு கடல்கள், ஏழு பெரிய மலைகள், ஏழு தீவுகள், ஏழு காடுகள், பூமி முதலான ஏழு உலகங்கள்—இவை எல்லாம் எனக்கு இனிய காலை தருவதாக.

மாந்தாத்ரா நஹுஷோம்பரீஷஸகரௌ ராஜா நலோ தர்மராட்ப்ரஹ்லாதஃ க்ரதுராட்விபீஷணகயௌ வ்யாஸோ ஹநூமாநபி । அஶ்வத்தாம க்ரு'பாவுமா த்ருபதஜா ஶ்ரீஜாநகீ தாரகா மந்தோதர்யகிலாஃ ப்ரபாதஸுமஹம் குர்வந்து நித்யம் ஹரே ॥ ௩,௨௫.

மாந்தாதா, நஹுஷன், அம்பரீஷன், சகரன், நளன் அரசன், தர்மராட், பிரஹ்லாதன், கிரதுராட், விபீஷணன், கயா, வியாசர், அனுமான், அஸ்வத்தாமன், கிருபர், உமா, திருபதரின் மகள், ஸ்ரீ ஜானகி, தாரகை, மண்டோதரி மற்றும் மற்ற எல்லோரும் எப்போதும் ஹரிக்கு மிக நல்ல காலை தருவாராக.

அஶ்வத்தஸ்ய வநாநி கிம் ச துலஸீதாத்ரீவநாநி ப்ரபோ புந்நாகஸ்ய வநாநி சம்பகவநாந்யந்யாநி புஷ்பாணி ச । மந்தாரஸ்ய வநாநி யாநி ச ஹரேஃ ஸௌகந்திகாந்யப்யஹோ நித்யம் தாநி திஶந்து மத்ப்ரமுதிதம் ஶ்ரீவேங்கடேஶ ப்ரபோ ॥ ௩,௨௫.

அருளாளா, அஸ்வத்த மரங்களும், துளசி, நெல்லி தோப்புகளும், புன்னை மரங்களும், செம்பக மலர் தோப்புகளும், மற்ற மலர்களும், மந்தார மரங்களும், ஹரியின் வாசனைமிக்க தோட்டங்களும் எப்போதும் எனக்கு மகிழ்ச்சி அளிக்கட்டும், வேங்கடமலை நாதா.

ஏவம் ஸ்ம்ரு'த்வா ஶ்ரீநிவாஸஸ்ய தேவீ க்ரு'த்வா ஶௌசம் ஜைகிஷவ்யேண ஸாகம் । ஸ்நாதும் யயௌ புஷ்கரிணீம் ஹரேஶ்ச ஸ்நாநம் ஸம்யக்தத்ர சகார தேஶே । ஸம்யக்ஜப்த்வா வ்யங்கடேஶஸ்ய மந்த்ரமுவாச ஸா ஜைகிஷவ்யம் குரும் ச ॥ ௩,௨௫.

இவ்வாறு ஸ்ரீநிவாசனை நினைத்து, தேவியும் ஜைகிஷவ்யனுடன் தூய்மை செய்து, ஹரியின் புனிதக் குளத்தில் குளிக்கச் சென்றாள்; அங்கு முறையாகக் குளித்து, வேங்கடேசனின் மந்திரத்தை உரிய முறையில் ஜபித்து, ஜைகிஷவ்யன் ஆசானிடம் பேசினாள்.

ஶ்ரீகருடமஹாபுராணம் ௨௬ கந்யோவாச । ஶ்ரீநிவாஸஃ கிமர்தம் வை ஆகதோத்ர வதஸ்வ மே । ஶேஷாசலோபி குத்ரா பூத்கதாயாதஶ்ச பாபஹா । ஸ்வாமிபுஷ்கரிணீ சாத்ர கிமர்தம் ஹ்யகதா வத ॥ ௩,௨௬.

அந்த கன்னி கேட்டாள்: ஸ்ரீநிவாசன் இங்கு எதற்காக வந்தான்? எனக்கு சொல். சேஷாசலம் எங்கே? அது எப்போது தோன்றியது, எப்போது வந்தது, பாவங்களை நீக்கும் ஒருவனே? ஸ்வாமியின் புனிதக் குளம் இங்கு எதற்காக வந்தது? சொல்லுங்கள்.

ஜைகீஷவ்ய உவாச ஶ்ரு'ணு பத்ரே மஹாபாகே வ்யங்கடேஶஸ்ய சாகமம் । ஆவயோர்தேவி பாபாநி விஷமம் யாந்தி பாமிநி ॥ ௩,௨௬.

ஜைகிஷவ்யன் சொன்னான்: பாக்கியசாலி, நல்லவளே, வேங்கடேசனின் வருகையை கேள். தேவியே, நம் இருவரின் பாவங்களும் இப்போது நீங்குகின்றன, அழகியே.

ஆஸீத்புரா ஹிரண்யாக்ஷஃ காஶ்யபோ திதிநந்தநஃ । ஸநகாதேஶ்ச வாக்தண்டாத்த்விதீயத்வாரபாலகஃ ॥ ௩,௨௬.

முன்பு ஹிரண்யாக்ஷன் என்றவன் இருந்தான்; அவன் காஷ்யபனும், திதியின் மகனும். சனகர் முதலியவர்களில் ஒருவன், ஒரு சாபத்தால் இரண்டாவது வாயில்காப்பாளனாக ஆனான்.

பபூவ தைத்யயோநௌ ச தேவாநாம் கண்டகோ பலீ । ஸம்ஜீவோ விஜயஃ ப்ரோக்தோ ஹரிபக்தோ மஹாப்ரபுஃ ॥ ௩,௨௬.

அவன் அசுர குலத்தில் பிறந்து, தேவர்களுக்கு இடையூறாக இருந்தான்; வலிமைமிக்கவன், சஞ்சீவன், விஜயன் என்றும் அழைக்கப்பட்டவன், ஹரியை மிக விரும்பிய பெருமான்.

ஹரிண்யாக்ஷஃ ஸ்வயம் தைத்யோ ஹரிபக்தவிதூஷகஃ । ஏதாத்ரு'ஶோ ஹிரண்யாக்ஷஸ்தபஸ்தப்தும் ஸமுத்யதஃ ॥ ௩,௨௬.

ஹிரண்யாக்ஷன் தானே அசுரன், ஹரியின் பக்தர்களை இகழ்பவன்; அவ்வாறு இருந்த ஹிரண்யாக்ஷன் தவம் செய்ய மனம் கொண்டான்.

ததா மாதா திதிர்தேவீ ஹிரண்யாக்ஷமுவாச ஸா । திதிருவாச । வத்ஸலஸ்த்வம் மஹாபாகமா தபஸ்வாஷ்டஹாயநஃ ॥ ௩,௨௬.

அப்போது அவனது தாய் திதி தேவியார் ஹிரண்யாக்ஷனை நோக்கி சொன்னாள்: என் செல்லப்பிள்ளை, நீ மிகப் பாக்கியசாலி; எட்டு ஆண்டுகள் தவம் செய்யாதே.

த்வம் மா ததஸ்வ துஃ கம் மே பாலயிஷ்யதி கோவிதஃ । க்ஷணமாத்ரம் ந ஜீவாமி த்வாம் விநா ஜீவநம் ந ஹி ॥ ௩,௨௬.

எனக்கு துயரம் தராதே; யார் என்னை கவனிப்பார்? உன்னை இன்றி ஒரு கணம் கூட நான் வாழ முடியாது; உண்மையில், உன்னை இன்றி எனக்கு வாழ்வே இல்லை.

மா தப த்வம் மஹாபாக மம ஜீவநஹேதவே । ஏவமுக்தஸ்து மாத்ரா ஸ விஜயோவஶதோப்ரவீத் ॥ ௩,௨௬.

பெரும் பாக்கியசாலி, என் உயிர்க்காக நீ தவம் செய்யாதே. தாயார் இப்படிச் சொன்னபோது, விஜயன் கட்டாயமாகப் பதில் சொன்னான்.

ஹிரண்யாக்ஷோ மாதரம் ப்ராஹ ஜாலம் ஹித்வா விஷ்ணோர்பஜநேऽலம் குருஷ்வ । மயிஸ்நேஹம் புத்ரஹேதோர்விரூடம் ஸுகதுஃ கே சேஹ லோகே பரத்ர ॥ ௩,௨௬.

ஹிரண்யாக்ஷன் தாயிடம் சொன்னான்: பாசத்தை விட்டுவிட்டு, விஷ்ணுவை வழிபடுவாய்; என்னை மகனாக நேசித்த பாசம் இவ்வுலகிலும் மறுஉலகிலும் சந்தோஷமும் துயரமும் தரும்.

யாவத்ஸ்நேஹம் மயி மாதஃ கரோஷி தாவத்க்லேஶம் ஶாஶ்வதம் யாஸ்யஸி த்வம் । மாதஶ்ச தே மயி புத்ரத்வபுத்திஸ்த்வய்யப்யேஷா மாத்ரு'புத்திர்மமாபி ॥ ௩,௨௬.

அம்மா, நீ என்னை நேசிக்கும் வரை, நீ முடிவில்லா துயரத்தை அனுபவிப்பாய்; நீ என்னை மகனாக நினைப்பது போல், நானும் உன்னை தாயாக நினைக்கிறேன்.

தாதே பூஜ்யே பித்ரு'புத்திர்மமாஸ்தி தஸ்மிம்ஸ்துதே பர்த்ரு'புத்திர்ஹி மித்யா । நிர்மாதி யஸ்மாத்தரிரேவ ஸர்வம் ஸம்யக்பாதா நியதோऽஸௌ முராரிஃ ॥ ௩,௨௬.

என் தந்தையை மதிப்பதால் அவரைத் தந்தை என்று நினைக்கிறேன்; நீ கணவரை கணவர் என்று நினைப்பது தவறு. எல்லாவற்றையும் உருவாக்கும் ஹரி ஒருவரே உண்மையான படைப்பாளர்; முராரி எப்போதும் காப்பவர்.

அதோ ஹி மாதா ஹரிரேவ ஸர்வதா த்வந்யாஸாம் வை மாத்ரு'தா சோபசாராத் । நிர்மாத்ரு'த்வம் யதி முக்யம் த்வயி ஸ்யாத்த்ரோணாதீநாம் ஜநநீ கா வதஸ்வ ॥ ௩,௨௬.

அதனால், அம்மா, ஹரியே எப்போதும் உண்மையான தாய்; மற்றவர்களின் தாய்மை பெயருக்கு மட்டும். நீ உண்மையில் முதன்மைத் தாய் என்றால், ட்ரோணன் முதலியவர்களுக்கு தாயார் யார் என்று சொல்.

மாத்ரு'த்வம் வை யதி முக்யம் த்வயி ஸ்யாத்தாத்ராதீநாம் ஜநநீ கா வதஸ்வ । யதஃ ஸதா யாதி ஜகத்தத்தோ ஹரிஃ ஸதா பிதா விஷ்ணுரஜஃ புராணஃ ॥ ௩,௨௬.

நீ முதன்மைத் தாய் என்றால், பிரம்மா முதலியவர்களுக்கு தாயார் யார் என்று சொல். இந்த உலகிற்கு ஆதியாக இருப்பவர் ஹரி; எப்போதும் தந்தை விஷ்ணுவே.

ஸதா பிதா முக்யபிதா யதி ஸ்யாத்கர்பஸ்தபாலே பாலகஃ கோ வதஸ்வ । மாதாபித்ரோஃ பாலகத்வம் யதி ஸ்யாத்கூர்மாதீநாம் பாலகௌ கௌ வதஸ்வ ॥ ௩,௨௬.

தந்தை எப்போதும் உண்மையான தந்தை என்றால், கருவில் இருக்கும் குழந்தையை யார் காப்பாற்றுகிறார் என்று சொல். தாய் தந்தை காப்பாற்றுபவர்கள் என்றால், கூர்மன் முதலியவர்களை யார் காப்பாற்றினார் என்று சொல்.

மாதாபித்ரோஃ பாலகத்வம் யதி ஸ்யாத்க்ரு'பாதீநாம் ரக்ஷகௌ கௌ வதஸ்வ । புந்நாமகாந்நாரகாத்தேஹ பஜாந்தஸ்மாத்த்ராதாபுத்ரவிஷ்ணுஃ புராணஃ ॥ ௩,௨௬.

தாய் தந்தை காப்பாற்றுபவர்கள் என்றால், க்ருபன் முதலியவர்களை யார் காப்பாற்றினார் என்று சொல். அதனால், அம்மா, விஷ்ணுவே எல்லா மக்களை நரகத்திலிருந்து காப்பாற்றும் பழமையான தெய்வம் என்பதை அறிந்து கொள்.

ந தாரகோஹம் நரகாச்ச ஸுப்ரூர்ந வை பர்தா நாபி பித்ராதயஶ்ச । ந வை மாதா நாநுஜாதிஶ்ச ஸர்வஃ ஸர்வத்ராதா விஷ்ணுரதோ ந சாந்யஃ ॥ ௩,௨௬.

அழகியே, நானும், கணவரும், தந்தை முதலியவரும், தாயும், தம்பி முதலியவரும், யாரும் நரகத்திலிருந்து காப்பாற்ற முடியாது; எல்லா இடங்களிலும் எல்லோரையும் காப்பாற்றுபவர் விஷ்ணுவே; வேறு யாரும் இல்லை.

மாயாம் மதீயாம் ஜ்ஞாநஶஸ்த்ரேண ச்சித்வா பக்த்யா ஹரேஃ ஸ்மரணம் த்வம் குருஷ்வ । யத்பக்திரூபூர்வம் ஸ்மரணம் நாம விஷ்ணோஸ்தத்ஸர்வதா பாபஹரம் ச மாதஃ ॥ ௩,௨௬.

என் மாயையை அறிவின் வாளால் துண்டித்து, பக்தியுடன் ஹரியை நினைவு கூர். பக்தியில் இருந்து எழும் விஷ்ணுவின் நாமத்தை நினைவு கூறுதல், அம்மா, எப்போதும் பாவங்களை நீக்கும்.

யோ வா பக்த்யா ஸ்மரணம் நாம விஷ்ணோஃ கரோத்யஸௌ பாபஹரோ பவிஷ்யதி । அயம் தேஹோ துர்ல்லபஃ கர்மபூமௌ தத்ராபி மத்யே பஜநம் விஷ்ணுமூர்தேஃ ॥ ௩,௨௬.

யார் பக்தியுடன் விஷ்ணுவின் நாமத்தை நினைவு கூறுகிறார்களோ, அவர்கள் பாவங்களை நீக்கும் ஆற்றலைப் பெறுவார்கள். இந்த உடல் கர்ம பூமியில் அரிதானது; அதிலும் விஷ்ணுவின் ரூபத்தை வழிபடுவது மிக முக்கியமானது.

ஆயுர்கதம் வ்யர்தமேவ த்வதீயம் ஶீக்ரம் பஜேஃ ஶ்ரீநிவாஸஸ்ய பாதம் । உபதிஶ்யைவம் மாதரம் புத்ரவர்யோ தைத்யாவேஶாத்ஸோபவத்வை தபஸ்வீ ॥ ௩,௨௬.

உன் வாழ்க்கை வீணாகக் கழிந்துவிட்டது; சீக்கிரம் ஸ்ரீனிவாசரின் திருப்பாதங்களை வழிபடு. இவ்வாறு தாயை உபதேசித்த பிள்ளை, அசுரனின் தாக்கத்தால், தவமிருப்பவனாக ஆனான்.

சதுர்முகம் ப்ரீணயித்வைவ பக்த்யா ஹ்யவத்யத்வம் ப்ராப தஸ்மாந்மஹாத்மா । ததோ பூமிம் கரவத்வேஷ்டயித்வா நிந்யே ததா தைத்யவர்யோ மஹாத்மா ॥ ௩,௨௬.

நான்முகனை பக்தியுடன் மகிழ்வித்து, அவன் அழியாத தன்மையைப் பெற்றான்; பின்னர், அந்த மகா அசுரன் பூமியைத் தன் கைகளால் கட்டி எடுத்துச் சென்றான்.

ஶ்ரீமுஷ்டதேஶே ப்ராதுராஸீத்தரிஸ்து வாராஹவிஷ்ணுஸ்த்வஜநஃ புராணஃ । பித்த்வாசாப்திம் விவிஶே தம் மஹாத்மா ரஸாதலே ஸம்ஸ்திதம் பூதலம் ச ॥ ௩,௨௬.

ஸ்ரீமுஷ்டம் என்னும் இடத்தில் ஹரி, பழைய விஷ்ணுவாக, வாராக ரூபத்தில் தோன்றினார். கடலை உடைத்து, அந்த மகாத்மா, பூமி இருந்த பாதாளத்திற்குள் நுழைந்தார்.

ஸ்வதம்ஷ்ட்ராக்ரே ஸ்தாபயித்வாऽஜகாம ததாகமாதாகதோ தைத்யவர்யஃ । தம் கர்ணமூலே தாடயித்வா ஜகாந ப்ரஸாதயாமாஸ ச பூர்வவத்புவம் ॥ ௩,௨௬.

தன் பல்லின் முனையில் பூமியை வைத்து, அவர் புறப்பட்டார்; அப்போது அசுரர்களின் தலைவன் வந்தான். அவனை காதின் அடியில் அடித்து, அவனை அழித்து, பூமியை முந்தையபோல் மீட்டார்.