கருடபுராணம்

தேஷாம் ஸகாஶாததிபாஹுல்யஸம்க்யா குணா ஹரௌ தேऽவிதிதா வை ரமாயாஃ । அதோ ஹரே ஸ்தவநே க்வாஸ்தி ஶக்திஸ்ததாபி யத்நம் ஸ்தவநே தே கரிஷ்யே ॥ ௩,௨௫.

அந்த ஹரியில் எண்ணிக்கையற்ற, அதிகமான குணங்கள் உள்ளன; அவை ரமாளுக்கும் தெரியாது. ஆகவே, ஹரியை புகழ்வதற்கு என்னிடம் என்ன சக்தி உள்ளது? இருந்தாலும், உன்னைப் புகழ முயற்சி செய்கிறேன்.

தவ ப்ரஸாதாச்ச ரமாப்ரஸாதாத்விதிப்ரஸாதாத்பாரதீஶப்ரஸாதாத் । ருத்ரப்ரஸாதாத்ஸ்தவநம் தே கரிஷ்யே ததாபி விஷ்ணோ மயி ஶாந்திம் குருஷ்வ ॥ ௩,௨௫.

உன் அருளால், ரமாவின் அருளால், பிரம்மாவின் அருளால், சரஸ்வதியின் அருளால், ருத்ரனின் அருளால், உன்னைப் புகழ்கிறேன்; இருந்தாலும், விஷ்ணுவே, எனக்கு அமைதியை அருளும்.

யதி ப்ரஸந்நோஸி மயி த்வமீஶ த்வத்பாதமூலே தேஹி பக்திம் ஸதைவ । த்வத்தர்ஶநாத்தேவ ஶுபாஶுபம் ச நஷ்டம் மதீயம் ஹ்யஶுபம் ச நித்யம் ॥ ௩,௨௫.

ஈசா, நீ என்மீது திருப்தியுடன் இருந்தால், எப்போதும் உன் திருவடிகளில் பக்தி அருளும். உன்னைப் பார்த்தவுடன் என் நல்லதும் கெட்டதும் அழிகிறது; என் துயரமும் எப்போதும் நீங்கும்.

த்வந்மாயயா நஷ்டமிமம் ச லோகம் மதேந மத்தம் பதிரம் சாந்தபூதம் । ஐஶ்வர்யயோகேந ச யோ ஹி மூகோ ஜாதஃ ஸதா தீநாகுர்வாதிகேஷு ॥ ௩,௨௫.

உன் மாயையால் இந்த உலகம் அழிந்துபோய், பெருமையில் மதமாக, செவிடும் குருடும் ஆகிவிட்டது. செல்வத்தின் வல்லமையால் ஒருவர் பேச முடியாதவராக, எப்போதும் துன்பத்தில் மூப்போர்களிடமும் பிறரிடமும் தாழ்ந்தவராக இருக்கிறார்.

மா தேஹி ஐஶ்வர்யமநுத்தமம் த்வத்பாதாரவிந்தஸ்ய விருத்தபூதம் । த்வம் தேவ மே தேஹி ஸதாம் ச ஸம்கம் தவ ஸ்வரூபப்ரதிபாதகாநாம் ॥ ௩,௨௫.

உன் திருவடிகளுக்கு விரோதமான, மிக உயர்ந்த செல்வத்தை எனக்கு தரவேண்டாம். தேவனே, உன் உண்மை வடிவை உணர்த்தும் நல்லவர்களின் நட்பை எனக்கு அருளும்.

புத்ராதீநாமைஹிகம் வாஸுதேவ தக்த்வா ச மே தேஹி பாதாரவிந்தே । ஸத்வஷ்ணவே க்ரியமாணம் ச கோபம் தக்த்வா ச மே தேஹி பாதரவிந்தே ॥ ௩,௨௫.

வாசுதேவா, என் மகன் முதலான உலகப் பற்றுகளை எரித்து, உன் திருவடிகளை எனக்கு அருளும். உண்மையான பக்தனுக்கே வரும் கோபத்தை எரித்து, உன் திருவடிகளை எனக்கு அருளும்.

த்ரவ்யாதிகே க்ரியமாணம் ச லோபம் தக்த்வா வை மே தேஹி பாதாப்ஜமூலே । புத்ராதிகே க்ரியமாணம் ச மோஹம் தக்த்வா ச மே தேஹி பாதாப்ஜமூலே ॥ ௩,௨௫.

செல்வம் முதலானவற்றில் வரும் பேராசையை எரித்து, உன் திருவடிகளின் அடியை எனக்கு அருளும். மகன் முதலானவற்றில் வரும் மயக்கத்தை எரித்து, உன் திருவடிகளின் அடியை எனக்கு அருளும்.

வித்யாம் புத்ரம் த்ரவ்யஜாதம் மதம் ச தக்த்வா ச மே தேஹி பாதாப்ஜமூலே । ஸத்வைஷ்ணவாஸஹமாநஸ்வரூபம் தக்த்வா மாத்ஸர்யம் பாஹி மாம் வேங்கடேஶ ॥ ௩,௨௫.

அறிவு, மகன், செல்வம் ஆகியவற்றில் வரும் பெருமையை எரித்து, உன் திருவடிகளின் அடியை எனக்கு அருளும். வெங்கடேசா, உண்மையான வைஷ்ணவர்களுக்கு வரும் பொறாமையை எரித்து, என்னை காப்பாற்றும்.

மந்த்ரம் ச மே தேஹி நிதாநமூர்தே யேநைவ மே ஸ்யாத்தவ ஸம்கஶ்ச பூயஃ । நாந்யம் வ்ரு'ணே தவ பாதாப்ஜஸம்காத்ததேவ மே தேஹி மம ப்ரஸந்நஃ ॥ ௩,௨௫.

எல்லாவற்றிற்கும் ஆதியானவரே, உன் சந்நிதியை மீண்டும் பெறும் மந்திரத்தை எனக்கு அருளும். உன் திருவடிகளின் சந்நிதியைத் தவிர வேறு ஒன்றும் நான் விரும்பவில்லை; நீ திருப்தியுடன் இருந்தால் அதையே எனக்கு அருளும்.

இதீரிதஃ ஶ்ரீநிவாஸஃ ப்ரஸந்ந உவாச தேவோ ஹ்யம்ரு'தஸ்த்ரவம் ச । அத்ரைவ கந்யே ப்ரஜபஸ்வ மந்த்ரம் ஸுகோப்யரூபம் பரமாதரேண ॥ ௩,௨௫.

இவ்வாறு கேட்டபோது, ஸ்ரீநிவாசன் மகிழ்ச்சியுடன் கூறினான்: 'அம்மை, இங்கேயே அந்த ரகசியமான, உருவமில்லாத மந்திரத்தை மிகுந்த மரியாதையுடன் உச்சரிக்க வேண்டும்.'

வக்ஷ்யாமி மந்த்ரம் பரமாதரேண ஶ்ரு'ண்வத்ய பக்த்யா பரமாதரேண । அந்தஃ ஸ்தமந்த்யம் ஹ்யாத்யஸம்யுக்தமேவ ஸபிந்து தத்வத்ஸ்பர்ஶகாத்யேந யுக்தம் ॥ ௩,௨௫.

நான் அந்த மந்திரத்தை மிகுந்த பக்தியோடு, மரியாதையோடு சொல்கிறேன்; நீயும் கவனமாக, பக்தியுடன் கேள். அது உள்ளுக்குள்ளே இருக்கும், 'அ' என்ற எழுத்தில் முடியும், முதலெழுத்துடன் சேர்ந்து, புள்ளியுடன், தொடக்க எழுத்துடன் இணைந்திருக்கும்.

ஏகாரயுக்தம் ப்ரதமாந்தஃ ஸ்தயுக்தம் ஸமத்ரிகோணே சோஷ்மணா ஸம்யுதம் ச । தகாரஸக்தம் ஸ்வர்ஶமந்தஃ ஸ்தயுக்தமாத்யந்த ஓம்காரஸமந்விதம் ச ॥ ௩,௨௫.

அது 'ஏ' என்ற எழுத்தில் துவங்கி, முதல் உயிரெழுத்தில் முடியும்; உள்ளுக்குள்ளே இணைந்திருக்கும்; முக்கோண வடிவில், வெப்பத்துடன் கூடியது; 'த' என்ற எழுத்துடன் இணைந்து, ஒரு இசை எழுத்தில் முடிந்து, ஆரம்பத்திலும் முடிவிலும் 'ஓம்' சேர்ந்து இருக்கும்.

அநேந மந்த்ரேண தவேப்ஸிதம் ச பவேத்தி கந்யே நாந்த்ர விசார்யமஸ்தி । ஏவம் ஸ உக்த்வா ஶ்ரீநிவாஸோ ஹரிஸ்து ப்ரதீகவத்தர்ஶயாமாஸ ரூபம் ॥ ௩,௨௫.

இந்த மந்திரத்தின் மூலம், அம்மை, நீ விரும்பும் அனைத்தும் நிச்சயமாக கிடைக்கும்; இதில் எந்த சந்தேகமும் இல்லை. இப்படிச் சொல்லி, ஸ்ரீநிவாசன், ஹரி, தன் உருவத்தை உருவப்படமாகக் காட்டினான்.

நத்வா து ஸா ஶ்ரீநிவாஸம் ச தேவீ உவாஸ ஹ ஸ்வாமிஸரஃ ஸமீபே । தஸ்மிந்திநே ப்ராஹ்மணாதீம்ஶ்ச ஸர்வாந்ஸம்தர்பயாமாஸ ச ஷட்ரஸாந்நைஃ ॥ ௩,௨௫.

அவள் ஸ்ரீநிவாசனை வணங்கி, தன் ஆண்டவரின் ஏரிக்கரையில் இருந்தாள். அந்த நாளில், எல்லா பிராமணர்களும் மற்றவர்களும் ஆறு ருசி உணவுகளால் திருப்தி அடைந்தார்கள்.

ஸாயங்காலே ஶ்ரீநிவாஸஸ்ய த்ரு'ஷ்ட்வா உத்ஸாஹரூபைஃ ஶ்ரீநிவாஸப்ரதீகைஃ । ஸாகம் பக்த்யா ஸம்ப்ரணம்யாத தேவீ ப்ரதக்ஷிணம் ஶ்ரீநிவாஸஸ்ய ஸுஷ்டு ॥ ௩,௨௫.

மாலை நேரத்தில், ஸ்ரீநிவாசனின் வடிவங்களை உற்சாகத்துடன் பார்த்து, பக்தியுடன் வணங்கி, ஸ்ரீநிவாசனை முறையாகச் சுற்றி வந்தாள்.

நநர்த தேவீ ஸுப்ரதீகஸ்ய சாக்ரே லஜ்ஜாம் த்யக்த்வா ஜய தேவேதி சோக்த்வா । ஆந்ரு'த்தகாலே ச ஹரேஶ்ச வக்த்ரம் த்ரு'ஷ்ட்வா ச த்ரு'ஷ்ட்யா து பரம் நநர்த ॥ ௩,௨௫.

அவள் அழகான உருவத்தின் முன் வெட்கத்தை விட்டு, 'ஜெயா தேவா' என்று கூறி, ஆடினாள். ஆடும்போது, ஹரியின் முகத்தை பார்த்தவுடன், அவன் மீது பார்வையை நிலைநிறுத்தி மேலும் ஆடினாள்.

மமாத்ய காத்ரம் பாவிதம் ஶ்ரீநிவாஸ மமாத்ய நேத்ரம் ஸபலம் ஸம்பபூவ । மமாத்ய பாதௌ ஸார்தகௌ சைவ ஜாதௌ ப்ரதக்ஷிணம் ஶ்ரீநிவாஸேஶ க்ரு'த்வா ॥ ௩,௨௫.

இன்று என் உடல் தூய்மை அடைந்தது, ஸ்ரீநிவாசா; இன்று என் கண்கள் பயனடைந்தன. இன்று என் கால்கள் அர்த்தமுள்ளன, ஸ்ரீநிவாசனைச் சுற்றி வந்ததால்.

ஹஸ்தௌ ச மே ஸார்தகாவத்ய ஜாதௌ அக்ரே க்ரு'த்வா ஹஸ்தஶப்தம் முராரேஃ । ஏவம் வதந்தீ ப்ரீணயந்தீ ச தேவம் ஜகாமஸா ஸ்தோத்ரவசஃ கதம்பைஃ ॥ ௩,௨௫.

இன்று என் கைகளும் அர்த்தமுள்ளன, முராரியின் முன் கைசைகாட்டியதால். இப்படிச் சொல்லி, தேவனை மகிழ்வித்து, பல ஸ்தோத்திரங்களைப் பாடினாள்.

தேவாஸ்ததா துந்தும்பயோ விநேதிரே தந்மஸ்தகே புஷ்பவ்ரு'ஷ்டிம் ச சக்ருஃ । தஸ்மிந்காலே உபயோஃ பார்ஶ்வயோஶ்ச ந்ரு'த்யம் சக்ருர்தேவதாவாரநார்யஃ ॥ ௩,௨௫.

அப்போது தேவர்கள் தம்முடைய பறை ஒலியைக் கேட்டார்கள்; அவளது தலையில் பூமழை பொழிந்தார்கள். அந்த நேரத்தில், இருபுறமும் தெய்வீக பெண்கள் ஆடினார்கள்.

ததைவ தாஸ்தலஶப்தம் ச க்ரு'த்வா ததா ஸர்வா நமநம் சாபி சக்ருஃ । ஆநந்தஶைலே ஸர்வதா த்வித்தமேவ ஸா ஸர்வதா நர்தயந்தீ ச வீந்த்ர ॥ ௩,௨௫.

அதேபோல், எல்லோரும் கைதட்டும் சப்தம் எழுப்பி, வணங்கினார்கள். ஆனந்தமலையில், அவள் எப்போதும் இப்படியே ஆடினாள், பெண்களில் சிறந்தவளே.

ஆநந்தமக்நா ஸாபி தேவீ ஜகாம ஸ்வமாஶ்ரமம் ஜைகிஷவ்யேண ஸார்தம் । யாத்ராமேவம் யே ந குர்வந்தி வீந்த்ர தேஷாம் ச ஸர்வம் நிஷ்பலம் சாஹுரார்யாஃ ॥ ௩,௨௫.

ஆனந்தத்தில் முழுகிய அந்த தேவியும், ஜைகிஷவ்யருடன் தன் ஆசிரமத்திற்குத் திரும்பினாள். இப்படிப் பயணம் செய்யாதவர்கள், பெண்களில் சிறந்தவளே, அவர்களின் செயல்கள் அனைத்தும் பயனற்றவை என்று அறிஞர்கள் கூறுகின்றனர்.

கத்வாஶ்ரமம் ஜைகிஷவ்யேண ஸார்தம் குரும் த்வப்ரு'ச்சத்வேங்கடேஶஸ்ய மந்த்ரம் । மந்த்ரஸ்யார்தம் ப்ரூஹி மே ஜைகிஷவ்ய மந்த்ராவ்ரு'த்திம் குர்வதாம் வை பலாய ॥ ௩,௨௫.

ஜைகிஷவ்யருடன் ஆசிரமத்திற்குச் சென்று, அவள் தன் ஆசானிடம் வெங்கடேச மந்திரத்தைப் பற்றி கேட்டாள்: 'ஜைகிஷவ்யா, அந்த மந்திரத்தின் அர்த்தத்தை எனக்கு விளக்கவும்; மந்திரத்தை உச்சரிப்பவர்களுக்கு கிடைக்கும் பலனைச் சொல்.'

ஜைகீஷ்வ்ய உவாச । ஶ்ரு'ணுஷ்வ பத்ரே வேங்கடே ஶஸ்ய நாம்நஸ்த்வர்தம் ஶ்ருத்வா ஹ்ரு'தயே ஸம்நிதத்ஸ்வ ॥ ௩,௨௫.

ஜைகிஷவ்யர் சொன்னார்: 'பாக்கியவளே, வெங்கடேசன் என்ற பெயரின் அர்த்தத்தை கேள்; அதை மனதில் வைத்துக்கொள்.'

விதி ஹ்யுத்தமவாசீ ஸ்யாத்யேதி ஜ்ஞாநமுதாஹ்ரு'தம் । ககாரஃ ஸுகவாசீ ஸ்யாட்டேதி சித்தமுதாஹ்ரு'தம் ॥ ௩,௨௫.

'வி' என்பது உயர்ந்த சொற்களை குறிக்கும்; அதனால் அறிவு எனப் பொருள். 'க' என்பது மகிழ்ச்சியை குறிக்கும்; அதனால் மனம் எனப் பொருள்.

ஈஶத்வமாத்மவாசி ஸ்யாதேவம் ஜ்ஞேயம் து கந்யகே । பூர்ணஜ்ஞாநம் ஸுகம் வித்தம் வ்யாப்தத்வாத்வ்யங்கடாபிதஃ ॥ ௩,௨௫.

'ஈச' என்பது ஆத்மாவின் ஆண்டுவை குறிக்கும்; அம்மை, இதை அறிந்து கொள். முழு அறிவும், மகிழ்ச்சியும், செல்வமும் பரவலாக இருப்பதால் வெங்கடா எனப்படும்.

வ்ய (வே) மிந்த்ரியாதிகம் ப்ரோக்தம் வ்யங்கபூதம் ஹரௌ யதஃ । கடஶ்ச ஸமுதாயார்தோ வ்யம் (வேம்) கடஶ்சேந்த்ரியௌககஃ ॥ ௩,௨௫.

'வ்ய' அல்லது 'வே' என்பது இంద్రியங்கள் முதலியவற்றைச் சொல்கிறது; அவை ஹரியில் வெளிப்படுகின்றன. 'கட' என்பது கூட்டத்தை, 'வ்யம்' அல்லது 'வேம்' 'கட' என்பது இன்றியமையாத இந்திரியக் கூட்டத்தை குறிக்கும்.

ஸ்வஸ்மிந்ப்ரேரயதே யஸ்மாத்தஸ்மாத்வ்யங்கடநாமகஃ । விஷயே ப்ரேஷயேந்நித்யமதோ வ்யங்கடநாமகஃ ॥ ௩,௨௫.

அவை தன்னுள் இயக்கப்படுவதால், அவன் வ்யங்கடன் என்று அழைக்கப்படுகிறான்; அவை எப்போதும் பொருள்களை நோக்கி செலுத்தப்படுவதால், அவன் வ்யங்கடன் என்று அழைக்கப்படுகிறான்.

விஶிஷ்டஜ்ஞாநரூபத்வாத்வ்யேதி முக்தாஃ ஸதா ஸ்ம்ரு'தாஃ । முக்தாநாம் ச ஸமூஹஸ்து வ்யங்கடேதி ப்ரகீர்திதஃ ॥ ௩,௨௫.

மேன்மைமிக்க அறிவால் ஆனவர்கள் எப்போதும் விடுதலை பெற்றவர்களாக நினைவில் வைக்கப்படுகிறார்கள்; அந்த விடுதலை பெற்றவர்களின் கூட்டம் 'வெங்கடம்' என்று அழைக்கப்படுகிறது.

ஸதா முக்தஸமூஹாநாமீஶத்வாத்வ்யங்கடாபிதஃ । லிங்கதேஹமதோ ஜீவோ வ்யங்கடேதி ஸமாஹ்ரு'தஃ ॥ ௩,௨௫.

எப்போதும் விடுதலை பெற்றவர்களின் கூட்டம் ஆண்டவராக இருப்பதால், அதற்கு 'வெங்கடம்' என்ற பெயர் வந்தது; உடல் உடைய உயிரும் அதனால் 'வெங்கடன்' என்று அழைக்கப்படுகிறான்.