கருடபுராணம்

ததா ஹரிம் தர்ஶயாமாஸ தஸ்யை ஸ்வகம் ரூபம் ஸுப்ரதீகே ஸுபூர்ணம் । ஸா கந்யகா ஶ்ரீநிவாஸஸ்ய ரூபம் ததர்ஶ பக்த்யா ஸ்வமநோபிராமம் ॥ ௩,௨௫.

அப்போது ஹரி தன் அழகான, முழுமையான ரூபத்தை அவளுக்குக் காட்டினார்; அந்த கன்னிகை, ஸ்ரீநிவாசரின் ரூபத்தை மனதிற்கு இனிமையாக, பக்தியுடன் கண்டாள்.

ஸுவர்ணசித்ரம் வஸநம் வஸாநம் ஸோஷ்ணீஷகம் கஞ்சுகம் ஸம்ததாநம் ॥ ௩,௨௫.

பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அழகான vasthiram அணிந்து, தலைக்கு பாகை கட்டி, மேனியில் ஜாக்கெட் போல் vasthiram அணிந்திருந்தான்.

ம்ரு'கோத்தமதகந்தேந ஸுரபீக்ரு'ததிங்முகம் । புண்டரீகவிஶாலாக்ஷம் கம்புக்ரீவம் மஹாபுஜம் ॥ ௩,௨௫.

மான் களின் வாசனைப் பரிமளத்தால் எல்லா திசைகளும் மணம் பரப்பியது; அவன் கண்கள் தாமரைப்பூவைப் போல் பெரிதும் விரிந்திருந்தன; கழுத்து சங்கு போல் அழகாக, தோள்கள் வலிமைமிக்கவை.

ஹேமயஜ்ஞோபவீதாங்கம் ஸாக்ஷாத்கந்தர்பஸந்நிபம் । ஜகந்மோஹநஸைந்தர்யம் கோமலாங்கம் மநோஹரம் ॥ ௩,௨௫.

பொன்னால் ஆன யஜ்ஞோபவீதம் மேனியில் ஒளிர்ந்தது; காமதேவனைப் போல் அழகாக, உலகையே கவரும் அழகு உடையவன்; மென்மையான உடல் உறுப்புகள், பார்ப்பவரை ஈர்க்கும் அழகு.

த்ரு'ஷ்ட்வா ச கந்யா முமுதே ரோமாஞ்சிதஸுகாத்ரகா ॥ ௩,௨௫.

அவனைப் பார்த்தவுடன் அந்த பெண் மகிழ்ச்சியில் துள்ளி, அவளது அழகான உடலில் புளகாங்கிதம் தோன்றியது.

தத்தர்ஶநாஹ்லாதபரிப்லுதாஶயா ப்ரேம்ணாத ரோமாஶ்ருகுலாகுலேக்ஷணா । நநர்த தேவீ புரதஸ்தஸ்ய விஷ்ணோஃ ஸா த்வஸ்ததோஷா பரமாதரேண । ஆநந்த மாம் பாஹி ஸுகம் ச தத்த்வா முகுந்தா மாம் பாஹி விமுக்திதாநாத் ॥ ௩,௨௫.

அவனைப் பார்த்து பேரானந்தத்தில் மனம் நிரம்பி, காதலில் ஆழ்ந்து, கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் பெருக்கி, அந்த விஷ்ணுவின் முன், குற்றமற்றவளாய், மிகுந்த மரியாதையுடன் தேவியாய் ஆடினாள்: 'ஆனந்தமானவரே, என்னை காப்பாற்றும்; மகிழ்ச்சி தந்து என்னை காத்தருளும் முகுந்தா, விடுதலை அளிப்பவரே, என்னை காப்பாற்றும்.'

மாம் பாஹி நித்யம் ஹ்யரவிந்தநேத்ர ப்ரஸந்நத்ரு'ஷ்ட்யா கருணாஸுதார்த்ர । கோவிந்த கோவிந்த ஸுதுஃ கிதாம் மாம் ஜ்ஞாநாதிதாநேந ஹி பாஹி நித்யம் ॥ ௩,௨௫.

அரவிந்தக் கண்களே, எப்போதும் தயை நிறைந்த பார்வையால் என்னை காப்பாற்றும்; கோவிந்தா, கோவிந்தா, மிகுந்த துயரத்தில் உள்ள என்னை அறிவும் பிற அருளும் தந்து எப்போதும் காப்பாற்றும்.

ஜநார்தந த்வம் ஹி ஸுதுஷ்டஸம்காந்காமாதிரூபாந்ஸததம் வர்ஜயித்வா । ஹரே ஹரே மாம் ஸததம் பாஹி தைத்யாந்ஸமாஹ்ரு'த்ய ப்ரபலாந்விக்நரூபாந் ॥ ௩,௨௫.

ஜனார்த்தனா, ஆசை முதலான தீய நட்புகளை நீ எப்போதும் விலக்குகிறாய்; ஹரியே, ஹரியே, சக்தியுள்ள அசுர வடிவில் வரும் தடைகளை நீக்கி எப்போதும் என்னை காப்பாற்றும்.

ரமேஶ மாம் பாஹி சதுர்முகேஶ விஶ்வேஶ மாம் பாஹி ஸரஸ்வதீஶ । ரமேஶ மாம் பாஹி நிதாநமூர்தே வ்ரு'ந்தாரவ்ரு'ந்தைர்வந்திதபாதபத்ம ॥ ௩,௨௫.

லட்சுமியின் நாதா, என்னை காப்பாற்றும்; நான்முகனின் ஈசா, என்னை காப்பாற்றும்; உலகத்தின் ஆண்டவனே, என்னை காப்பாற்றும்; சரஸ்வதியின் நாதா, என்னை காப்பாற்றும்; எல்லாவற்றிற்கும் ஆதியான லட்சுமி நாதா, தேவர்கள் வணங்கும் திருவடிகள் உடையவரே, என்னை காப்பாற்றும்.

ஏவம் து நத்வா பரமாதரேண துஷ்டாவ விஷ்ணும் பரமம் புராணம் । லக்ஷ்ம்யா ஸதா யேऽவிதிதா குணாஶ்ச அஸம்க்யாதாஃ ஸம்தி விஷ்ணௌ ச வீஶ ॥ ௩,௨௫.

இவ்வாறு மிகுந்த பக்தியுடன் வணங்கி, விஷ்ணுவை, பரம்பொருளை, பழமையானவரை புகழ்ந்தாள். லட்சுமிக்கும் தெரியாத எண்ணிக்கையற்ற குணங்கள் எப்போதும் விஷ்ணுவில் உள்ளன.

தேஷாம் ஸகாஶாததிபாஹுல்யஸம்க்யா குணா ஹரௌ தேऽவிதிதா வை ரமாயாஃ । அதோ ஹரே ஸ்தவநே க்வாஸ்தி ஶக்திஸ்ததாபி யத்நம் ஸ்தவநே தே கரிஷ்யே ॥ ௩,௨௫.

அந்த ஹரியில் எண்ணிக்கையற்ற, அதிகமான குணங்கள் உள்ளன; அவை ரமாளுக்கும் தெரியாது. ஆகவே, ஹரியை புகழ்வதற்கு என்னிடம் என்ன சக்தி உள்ளது? இருந்தாலும், உன்னைப் புகழ முயற்சி செய்கிறேன்.

தவ ப்ரஸாதாச்ச ரமாப்ரஸாதாத்விதிப்ரஸாதாத்பாரதீஶப்ரஸாதாத் । ருத்ரப்ரஸாதாத்ஸ்தவநம் தே கரிஷ்யே ததாபி விஷ்ணோ மயி ஶாந்திம் குருஷ்வ ॥ ௩,௨௫.

உன் அருளால், ரமாவின் அருளால், பிரம்மாவின் அருளால், சரஸ்வதியின் அருளால், ருத்ரனின் அருளால், உன்னைப் புகழ்கிறேன்; இருந்தாலும், விஷ்ணுவே, எனக்கு அமைதியை அருளும்.

யதி ப்ரஸந்நோஸி மயி த்வமீஶ த்வத்பாதமூலே தேஹி பக்திம் ஸதைவ । த்வத்தர்ஶநாத்தேவ ஶுபாஶுபம் ச நஷ்டம் மதீயம் ஹ்யஶுபம் ச நித்யம் ॥ ௩,௨௫.

ஈசா, நீ என்மீது திருப்தியுடன் இருந்தால், எப்போதும் உன் திருவடிகளில் பக்தி அருளும். உன்னைப் பார்த்தவுடன் என் நல்லதும் கெட்டதும் அழிகிறது; என் துயரமும் எப்போதும் நீங்கும்.

த்வந்மாயயா நஷ்டமிமம் ச லோகம் மதேந மத்தம் பதிரம் சாந்தபூதம் । ஐஶ்வர்யயோகேந ச யோ ஹி மூகோ ஜாதஃ ஸதா தீநாகுர்வாதிகேஷு ॥ ௩,௨௫.

உன் மாயையால் இந்த உலகம் அழிந்துபோய், பெருமையில் மதமாக, செவிடும் குருடும் ஆகிவிட்டது. செல்வத்தின் வல்லமையால் ஒருவர் பேச முடியாதவராக, எப்போதும் துன்பத்தில் மூப்போர்களிடமும் பிறரிடமும் தாழ்ந்தவராக இருக்கிறார்.

மா தேஹி ஐஶ்வர்யமநுத்தமம் த்வத்பாதாரவிந்தஸ்ய விருத்தபூதம் । த்வம் தேவ மே தேஹி ஸதாம் ச ஸம்கம் தவ ஸ்வரூபப்ரதிபாதகாநாம் ॥ ௩,௨௫.

உன் திருவடிகளுக்கு விரோதமான, மிக உயர்ந்த செல்வத்தை எனக்கு தரவேண்டாம். தேவனே, உன் உண்மை வடிவை உணர்த்தும் நல்லவர்களின் நட்பை எனக்கு அருளும்.

புத்ராதீநாமைஹிகம் வாஸுதேவ தக்த்வா ச மே தேஹி பாதாரவிந்தே । ஸத்வஷ்ணவே க்ரியமாணம் ச கோபம் தக்த்வா ச மே தேஹி பாதரவிந்தே ॥ ௩,௨௫.

வாசுதேவா, என் மகன் முதலான உலகப் பற்றுகளை எரித்து, உன் திருவடிகளை எனக்கு அருளும். உண்மையான பக்தனுக்கே வரும் கோபத்தை எரித்து, உன் திருவடிகளை எனக்கு அருளும்.

த்ரவ்யாதிகே க்ரியமாணம் ச லோபம் தக்த்வா வை மே தேஹி பாதாப்ஜமூலே । புத்ராதிகே க்ரியமாணம் ச மோஹம் தக்த்வா ச மே தேஹி பாதாப்ஜமூலே ॥ ௩,௨௫.

செல்வம் முதலானவற்றில் வரும் பேராசையை எரித்து, உன் திருவடிகளின் அடியை எனக்கு அருளும். மகன் முதலானவற்றில் வரும் மயக்கத்தை எரித்து, உன் திருவடிகளின் அடியை எனக்கு அருளும்.

வித்யாம் புத்ரம் த்ரவ்யஜாதம் மதம் ச தக்த்வா ச மே தேஹி பாதாப்ஜமூலே । ஸத்வைஷ்ணவாஸஹமாநஸ்வரூபம் தக்த்வா மாத்ஸர்யம் பாஹி மாம் வேங்கடேஶ ॥ ௩,௨௫.

அறிவு, மகன், செல்வம் ஆகியவற்றில் வரும் பெருமையை எரித்து, உன் திருவடிகளின் அடியை எனக்கு அருளும். வெங்கடேசா, உண்மையான வைஷ்ணவர்களுக்கு வரும் பொறாமையை எரித்து, என்னை காப்பாற்றும்.

மந்த்ரம் ச மே தேஹி நிதாநமூர்தே யேநைவ மே ஸ்யாத்தவ ஸம்கஶ்ச பூயஃ । நாந்யம் வ்ரு'ணே தவ பாதாப்ஜஸம்காத்ததேவ மே தேஹி மம ப்ரஸந்நஃ ॥ ௩,௨௫.

எல்லாவற்றிற்கும் ஆதியானவரே, உன் சந்நிதியை மீண்டும் பெறும் மந்திரத்தை எனக்கு அருளும். உன் திருவடிகளின் சந்நிதியைத் தவிர வேறு ஒன்றும் நான் விரும்பவில்லை; நீ திருப்தியுடன் இருந்தால் அதையே எனக்கு அருளும்.

இதீரிதஃ ஶ்ரீநிவாஸஃ ப்ரஸந்ந உவாச தேவோ ஹ்யம்ரு'தஸ்த்ரவம் ச । அத்ரைவ கந்யே ப்ரஜபஸ்வ மந்த்ரம் ஸுகோப்யரூபம் பரமாதரேண ॥ ௩,௨௫.

இவ்வாறு கேட்டபோது, ஸ்ரீநிவாசன் மகிழ்ச்சியுடன் கூறினான்: 'அம்மை, இங்கேயே அந்த ரகசியமான, உருவமில்லாத மந்திரத்தை மிகுந்த மரியாதையுடன் உச்சரிக்க வேண்டும்.'

வக்ஷ்யாமி மந்த்ரம் பரமாதரேண ஶ்ரு'ண்வத்ய பக்த்யா பரமாதரேண । அந்தஃ ஸ்தமந்த்யம் ஹ்யாத்யஸம்யுக்தமேவ ஸபிந்து தத்வத்ஸ்பர்ஶகாத்யேந யுக்தம் ॥ ௩,௨௫.

நான் அந்த மந்திரத்தை மிகுந்த பக்தியோடு, மரியாதையோடு சொல்கிறேன்; நீயும் கவனமாக, பக்தியுடன் கேள். அது உள்ளுக்குள்ளே இருக்கும், 'அ' என்ற எழுத்தில் முடியும், முதலெழுத்துடன் சேர்ந்து, புள்ளியுடன், தொடக்க எழுத்துடன் இணைந்திருக்கும்.

ஏகாரயுக்தம் ப்ரதமாந்தஃ ஸ்தயுக்தம் ஸமத்ரிகோணே சோஷ்மணா ஸம்யுதம் ச । தகாரஸக்தம் ஸ்வர்ஶமந்தஃ ஸ்தயுக்தமாத்யந்த ஓம்காரஸமந்விதம் ச ॥ ௩,௨௫.

அது 'ஏ' என்ற எழுத்தில் துவங்கி, முதல் உயிரெழுத்தில் முடியும்; உள்ளுக்குள்ளே இணைந்திருக்கும்; முக்கோண வடிவில், வெப்பத்துடன் கூடியது; 'த' என்ற எழுத்துடன் இணைந்து, ஒரு இசை எழுத்தில் முடிந்து, ஆரம்பத்திலும் முடிவிலும் 'ஓம்' சேர்ந்து இருக்கும்.

அநேந மந்த்ரேண தவேப்ஸிதம் ச பவேத்தி கந்யே நாந்த்ர விசார்யமஸ்தி । ஏவம் ஸ உக்த்வா ஶ்ரீநிவாஸோ ஹரிஸ்து ப்ரதீகவத்தர்ஶயாமாஸ ரூபம் ॥ ௩,௨௫.

இந்த மந்திரத்தின் மூலம், அம்மை, நீ விரும்பும் அனைத்தும் நிச்சயமாக கிடைக்கும்; இதில் எந்த சந்தேகமும் இல்லை. இப்படிச் சொல்லி, ஸ்ரீநிவாசன், ஹரி, தன் உருவத்தை உருவப்படமாகக் காட்டினான்.

நத்வா து ஸா ஶ்ரீநிவாஸம் ச தேவீ உவாஸ ஹ ஸ்வாமிஸரஃ ஸமீபே । தஸ்மிந்திநே ப்ராஹ்மணாதீம்ஶ்ச ஸர்வாந்ஸம்தர்பயாமாஸ ச ஷட்ரஸாந்நைஃ ॥ ௩,௨௫.

அவள் ஸ்ரீநிவாசனை வணங்கி, தன் ஆண்டவரின் ஏரிக்கரையில் இருந்தாள். அந்த நாளில், எல்லா பிராமணர்களும் மற்றவர்களும் ஆறு ருசி உணவுகளால் திருப்தி அடைந்தார்கள்.

ஸாயங்காலே ஶ்ரீநிவாஸஸ்ய த்ரு'ஷ்ட்வா உத்ஸாஹரூபைஃ ஶ்ரீநிவாஸப்ரதீகைஃ । ஸாகம் பக்த்யா ஸம்ப்ரணம்யாத தேவீ ப்ரதக்ஷிணம் ஶ்ரீநிவாஸஸ்ய ஸுஷ்டு ॥ ௩,௨௫.

மாலை நேரத்தில், ஸ்ரீநிவாசனின் வடிவங்களை உற்சாகத்துடன் பார்த்து, பக்தியுடன் வணங்கி, ஸ்ரீநிவாசனை முறையாகச் சுற்றி வந்தாள்.

நநர்த தேவீ ஸுப்ரதீகஸ்ய சாக்ரே லஜ்ஜாம் த்யக்த்வா ஜய தேவேதி சோக்த்வா । ஆந்ரு'த்தகாலே ச ஹரேஶ்ச வக்த்ரம் த்ரு'ஷ்ட்வா ச த்ரு'ஷ்ட்யா து பரம் நநர்த ॥ ௩,௨௫.

அவள் அழகான உருவத்தின் முன் வெட்கத்தை விட்டு, 'ஜெயா தேவா' என்று கூறி, ஆடினாள். ஆடும்போது, ஹரியின் முகத்தை பார்த்தவுடன், அவன் மீது பார்வையை நிலைநிறுத்தி மேலும் ஆடினாள்.

மமாத்ய காத்ரம் பாவிதம் ஶ்ரீநிவாஸ மமாத்ய நேத்ரம் ஸபலம் ஸம்பபூவ । மமாத்ய பாதௌ ஸார்தகௌ சைவ ஜாதௌ ப்ரதக்ஷிணம் ஶ்ரீநிவாஸேஶ க்ரு'த்வா ॥ ௩,௨௫.

இன்று என் உடல் தூய்மை அடைந்தது, ஸ்ரீநிவாசா; இன்று என் கண்கள் பயனடைந்தன. இன்று என் கால்கள் அர்த்தமுள்ளன, ஸ்ரீநிவாசனைச் சுற்றி வந்ததால்.

ஹஸ்தௌ ச மே ஸார்தகாவத்ய ஜாதௌ அக்ரே க்ரு'த்வா ஹஸ்தஶப்தம் முராரேஃ । ஏவம் வதந்தீ ப்ரீணயந்தீ ச தேவம் ஜகாமஸா ஸ்தோத்ரவசஃ கதம்பைஃ ॥ ௩,௨௫.

இன்று என் கைகளும் அர்த்தமுள்ளன, முராரியின் முன் கைசைகாட்டியதால். இப்படிச் சொல்லி, தேவனை மகிழ்வித்து, பல ஸ்தோத்திரங்களைப் பாடினாள்.

தேவாஸ்ததா துந்தும்பயோ விநேதிரே தந்மஸ்தகே புஷ்பவ்ரு'ஷ்டிம் ச சக்ருஃ । தஸ்மிந்காலே உபயோஃ பார்ஶ்வயோஶ்ச ந்ரு'த்யம் சக்ருர்தேவதாவாரநார்யஃ ॥ ௩,௨௫.

அப்போது தேவர்கள் தம்முடைய பறை ஒலியைக் கேட்டார்கள்; அவளது தலையில் பூமழை பொழிந்தார்கள். அந்த நேரத்தில், இருபுறமும் தெய்வீக பெண்கள் ஆடினார்கள்.