கருடபுராணம்

கதா த்ரக்ஷ்யே ஶ்ரீநிவாஸஸ்ய சோரு தலாதலஸ்யாஶ்ரயம் ஸர்வதைவ । கதா த்ரக்ஷ்யே ஶ்ரீநிவாஸஸ்ய ஜாநு ஸுகோமலம் ஸுதலஸ்யாஶ்ரயம் ச ॥ ௩,௨௩.

எப்போது நான் ஸ்ரீநிவாசரின் தொடைகளை, எப்போதும் தலாதலத்தின் ஆதரவாக இருப்பதைப் பார்க்கப்போகிறேன்? எப்போது நான் ஸ்ரீநிவாசரின் மென்மையான முழங்கால்களை, சுதலத்தின் ஆதரவாக இருப்பதைப் பார்க்கப்போகிறேன்?

கதா த்ரக்ஷ்யே ஶ்ரீநிவாஸஸ்ய ஜங்கே ரஸாதலஸ்யாஶ்ரயேஃ ஸர்வதைவ । கதா த்ரக்ஷ்யே பாததலம் ஹரேஶ்ச பாதாலலோகஸ்யாஶ்ரயம் ஸர்வதைவ ॥ ௩,௨௩.

எப்போது நான் ஸ்ரீநிவாசரின் கால்சதிகளை, எப்போதும் ரசாதலத்தின் ஆதரவாக இருப்பதைப் பார்க்கப்போகிறேன்? எப்போது நான் ஹரியின் பாதத்தின் தளத்தை, எப்போதும் பாதாளலோகத்தின் ஆதரவாக இருப்பதைப் பார்க்கப்போகிறேன்?

இத்தம் மார்கே சிந்தயந்தீ ச தேவீ ஶேஷாசலே ஶேஷதேவம் ததர்ஶ । பணைஃ ஸஹஸ்ரைஃ ஸுவிராஜமாநம் நாநாத்ருமைர்வாநரைர்வாநரீபிஃ ॥ ௩,௨௩.

இவ்வாறு பாதையில் சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தபோது, தேவியார் சேஷாசலத்தில் சேஷதேவரை, ஆயிரம் நாகமுடிகளுடன் பிரகாசமாக, பல மரங்கள், குரங்குகள், குரங்கியர்களால் சூழப்பட்டு இருப்பதைப் பார்த்தாள்.

அநந்த ஜந்மார்ஜிதபுண்யஸம்சயாந்மயாத்ய த்ரு'ஷ்டஃ பரமாசலோ ஹி । தத்தர்ஶநாத்வாஷ்பகலாகுலேக்ஷணா ஸத்யஃ ஸமுத்தாய நநாம மூர்த்நா ॥ ௩,௨௩.

எண்ணற்ற பிறவிகளில் சேர்த்த புண்ணியத்தின் பலனாக இன்று நான் இந்த பரமமலையைப் பார்த்தேன். அந்த தரிசனத்தில், கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பி, உடனே எழுந்து தலைவணங்கினாள்.

முகம் ச த்ரு'ஷ்ட்வா நமநம் ச கார்யம் ப்ரு'ஷ்டாதிபாகே நமநம் ந கார்யம் । ஸாபி த்விஷட்கம் நமநம் ச சக்ரே ஶாலக்ராமம் ஸ்தாபயித்வா புரோऽஸ்ய ॥ ௩,௨௩.

முகத்தைப் பார்த்தபின் தான் வணங்க வேண்டும்; பின்புறம் அல்லது வேறு பகுதிகளுக்கு வணங்குவது சரியல்ல. அவள் ஷாலக்ராமத்தை முன்பில் வைத்து, ஆறுமுறை இருமடங்கு வணங்கினாள்.

இத்தம் கார்யம் வைஷ்ணவைஃ பர்வதஸ்ய த்வம் வைஷ்ணவைர்விபரீதம் ச கார்யம் । மத்வாந்தஃஸ்தஃ பர்வதாக்ரேஸ்தி நித்யம் ரமாப்ரஹ்மாத்யைஃ பூஜிதஃ ஶ்ரீநிவாஸஃ ॥ ௩,௨௩.

இந்த மலையில் வைஷ்ணவர்கள் செய்யும் முறையையே நீயும் பின்பற்ற வேண்டும்; வைஷ்ணவர்களுக்கு எதிராக நடக்கக்கூடாது. இந்த மலையின் உச்சியில் ஸ்ரீநிவாசர் எப்போதும் உள்ளார்; ரமா, பிரம்மா மற்றும் பிறர் அவரை வழிபடுகின்றனர்.

ஸுஸத்தமம் பரமம் ஶ்ரீநிவாஸம் த்ரக்ஷ்யேऽதாஹம் ஹ்யாருருக்ஷேऽசலஞ்ச । இத்யேவமுக்த்வா கபிலாக்யதீர்தே ஸ்தாநம் சக்ரே ஸா ஸ்வபித்ரா ஸஹைவ ॥ ௩,௨௩.

நான் அந்த பரம தூய, உயர்ந்த ஸ்ரீநிவாசரைப் பார்க்கப்போகிறேன்; இப்போது இந்த மலையை ஏறப்போகிறேன். இவ்வாறு கூறி, கபிலா எனும் தீர்த்தத்தில் தன் தந்தையுடன் தங்கினார்.

அத்ரைவாஸ்தே ஶ்ரீநிவாஸோ ஹரிஸ்து த்ரவ்யேண ரூபேண ந சாந்யதேதி । ஆதௌ ஸ்நாத்வா முண்டநம் தத்ர க்ரு'த்வா தீர்தஶ்ராத்தம் காரயித்வா ஸுதீர்தே ॥ ௩,௨௩.

இங்கே ஸ்ரீநிவாசர், ஹரி, பொருளாகவும் உருவாகவும் உறைகிறார்; வேறு எந்த விதத்திலும் இல்லை. முதலில் அங்கே குளித்து, தலையை முடித்துவிட்டு, தீர்த்தத்தில் பித்ரு கர்மா செய்தாள்.

கோபூஹிரண்யாதிஸமஸ்ததாநம் தத்த்வா ஶைலம் சாருரோஹாத ஸாத்வீ । ஶாலக்ராமம் ஸ்தாபயித்வா ஸ சாக்ரே புநஃ ப்ரணாமம் ஸாபி சக்ரே ஸுபக்த்யா ॥ ௩,௨௩.

பசு, நிலம், பொன் முதலிய அனைத்தும் தானம் செய்து, பிறகு அந்த நல்லவள் மலையை ஏறினாள். ஷாலக்ராமத்தை முன்பில் வைத்து, மீண்டும் மிகுந்த பக்தியுடன் வணங்கினாள்.

ஸோபாநாநாம் ஶதபர்யந்தமேவமாருஹ்ய ஸா ஹ்யுபவிஷ்டா து தத்ர । ஶுஶ்ராவ ஸா பாகவதம் புராணம் ஶுஶ்ராவ வை வேங்கடாத்ரேஃ ப்ரஶம்ஸாம் ॥ ௩,௨௩.

இவ்வாறு நூறு படிகள் ஏறி, அங்கே அமர்ந்தாள். பாகவத புராணத்தை கேட்டாள்; வெங்கடாத்ரியின் மகிமையையும் கேட்டாள்.

ஜைகீஷவ்யாத்குருபாதாத்ஸுபக்த்யா ஸுஶ்ராவ தத்த்வம் வேங்கடாத்ரேஶ்ச ஸர்வம் ॥ ௩,௨௩.

ஜைகீஷவ்யர் எனும் குருவின் பாதத்திலிருந்து, அவள் மிகுந்த பக்தியுடன் வெங்கடாத்ரியின் உண்மை அனைத்தையும் கேட்டாள்.

ஶ்ரீகருடமஹாபுராணம் ௨௪ ஜைகீஷவ்ய உவாச । கந்யே ஶ்ரு'ணு த்வம் வேங்கடாக்யாசலஸ்ய ஸ்மேராநநாம் புண்யமாம்ரோஹணேऽஸ்ய । ஶ்ரீகீதாயாஃ படநம் சைவ குர்வந்நாரோஹணம் குருதே ஸர்வலோகஃ ॥ ௩,௨௪.

ஜைகீஷவ்யர் சொன்னார்: மகளே, வெங்கடா எனும் மலையை சிரிப்புடன் ஏறும் புண்ணியத்தை நீ கேள். ஸ்ரீகீதையை ஓதிக்கொண்டே ஏறினால், எல்லா உலகங்களையும் அடையலாம்.

பதேபதே ஶ்ரீநிவாஸஶ்ச தேவஸ்த்வலம் ஹ்யலம் ப்ரீயதே பக்தவர்கஃ । தம் ப்ரீணயந்மோக்ஷமாயாந்தி ஸர்வே ஹரௌ துஷ்டே கிமலப்யம் ச கந்யே ॥ ௩,௨௪.

ஒவ்வொரு படியிலும் ஸ்ரீநிவாசர் பக்தர்களிடம் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைகிறார். அவரை மகிழ்விப்பவர்கள் எல்லோரும் முக்தியை அடைகிறார்கள்; ஹரி திருப்தி அடைந்தால், மகளே, எது கிடைக்காதது?

ஸோபாநதேஶே யஃ புராணம் ஶ்ரு'ணோதி ததா க்ரு'தா ஸர்வதீர்தாதியாத்ரா । ததா திவா ப்ரஸ்துவந்தீஹ மார்கே ஸதா ஹரிம் ஶ்ரீநிவாஸம் குரும் ச ॥ ௩,௨௪.

படிகள் இருக்கும் இடத்தில் யார் புராணம் கேட்கிறார்களோ, அவர்கள் எல்லா தீர்த்தயாத்திரையையும் செய்தவர்களாக ஆகிறார்கள். பகலில் இந்த வழியில் ஹரி, ஸ்ரீநிவாசர், குரு ஆகியோரை எப்போதும் போற்றி பாட வேண்டும்.

ஸோபாநாநாம் மஹிமாநம் ச ஶ்ருத்வா ஶாலக்ராமம் ஸ்தாபயித்வா ச தத்ர । நமஸ்க்ரு'த்வா புநரேவாபி ஸா து ஸோபாநாநி த்வாருரோஹாத ஸாத்வீ ॥ ௩,௨௪.

படிகளின் மகிமையை கேட்டதும், அங்கே ஷாலக்ராமத்தை வைத்து, மீண்டும் வணங்கி, அந்த நல்லவள் படிகளை ஏறினாள்.

ஸோபாநாநாம் வீந்த்ர சாரோஹணேந த்வவைஷ்ணவாநாம் ஹரிதோஷோ ந சைவ । தேநைவ தேஷாம் ஸாதநம் பூய ஏவ தமஸ்யந்தே பாதயிதும் ககேந்த்ர ॥ ௩,௨௪.

பறவைகளின் அரசே, வைஷ்ணவக் கோயில்களின் படிக்கட்டுகளில் ஏறுவது ஹரியை மகிழ்விக்காது. இதனால் அவர்களுக்கு புண்ணியம் கூடும், ஆனால் அதே நேரத்தில், அவர்கள் மீண்டும் ஆழ்ந்த இருளில் விழுந்துவிடுகிறார்கள்.

ஸ்தலேஸ்தலே ஏவமேவாபி கார்யம் ஜைகீஷவ்யம் புநரேவாஹ தேவீ । கந்யோவாச । ஜைகீஷவ்யஃ ஶ்ரீநிவாஸோ ஹரிஸ்து ப்ரஹ்மாதீநாம் த்ரு'ஶ்யதே ஶ்ரீநிவாஸஃ ॥ ௩,௨௪.

ஒவ்வொரு இடத்திலும் இவ்வாறே ஜைகீஷவ்ய வழிபாடு செய்ய வேண்டும் என்று தேவி மீண்டும் கூறினாள். அந்த கன்னி சொன்னாள்: ஜைகீஷவ்யா, ஸ்ரீநிவாச ஹரி பிரமா முதலியவர்களுக்கு தெளிவாகத் தெரிகிறார்; ஸ்ரீநிவாசர் வெளிப்படையாக இருக்கிறார்.

ஜைகீஷவ்ய க்ரு'பயா த்வம் வதஸ்வ ஜைகீஷவ்யோ ஹ்யேவமுக்தோ ஹரிம் து । உவாச கந்யாம் ஸோமபுத்ரீம் ஸதீம் ச ப்ரஹ்மாதீநாம் த்ரு'ஶ்யதே ஶ்ரீநிவாஸஃ ॥ ௩,௨௪.

ஜைகீஷவ்யா, தயவுசெய்து கூறு என்று கேட்டபோது, ஜைகீஷவ்யர் ஹரியிடம் பேசினார். அந்த கன்னி, சோமனின் மகள், மற்றும் சதீயிடம் அவர் சொன்னது: ஸ்ரீநிவாசர் பிரமா முதலியவர்களுக்கு தெளிவாகத் தெரிகிறார்.

அநந்தரூபோதிககாந்தகாந்திமாந்ரூத்ராதீநாம் த்ரு'ஶ்யதே வேங்கடேஶஃ । ஸஸூர்யலக்ஷாதிககாந்தகாந்திதோ ருத்ராதீநாம் த்ரு'ஶ்யதே ஶ்ரீநிவாஸஃ ॥ ௩,௨௪.

எண்ணற்ற வடிவங்களை விட அழகு மிக்க வேங்கடேசர், ருத்ரர் முதலியவர்களுக்கு தெளிவாகத் தெரிகிறார். நூறு ஆயிரம் சூரியர்களை விட அதிக ஒளி கொண்ட ஸ்ரீநிவாசர், ருத்ரர் முதலியவர்களுக்கு தெளிவாகத் தெரிகிறார்.

ஸஹஸ்ரஸூர்யாதிககாந்திகாந்தஃ ஸவித்யுத்த்வாந்மாநுஷாணாம் ரமேஶஃ । ரு'ஷ்யாதீநாம் த்ரு'ஶ்யதே சந்த்ரவச்ச ஸந்மாநுஷாணாமபரோக்ஷோ ஹரிஸ்து ॥ ௩,௨௪.

ஆயிரம் சூரியர்களை விட பிரகாசமாக, மின்னலைப் போல் ஒளிவீசும் ரமேசர், மனிதர்களுக்கு தெரிகிறார். ஹரி முனிவர்களுக்கு சந்திரனைப் போல் தெரிகிறார், ஆனால் நல்ல மனிதர்களுக்கு அவர் நேரடியாகத் தெரியவில்லை.

நக்ஷத்ரவத்த்ரு'ஶ்யதே ஶ்ரீநிவாஸஃ ஸதா ரு'ஷீணாமபரோக்ஷோ ஹரிஸ்து । ஸ ஸூர்யவத்த்ரு'ஶ்யதே ஶ்ரீநிவாஸஃ ஸம்ஸாரிணாம் வேங்கடேஶஃ ககேந்த்ர ॥ ௩,௨௪.

ஸ்ரீநிவாசர் எப்போதும் முனிவர்களுக்கு நட்சத்திரத்தைப் போல் தெரிகிறார்; ஹரி அவர்களுக்கு நேரடியாகத் தெரிகிறார். உலக வாழ்வில் சிக்கியவர்களுக்கு ஸ்ரீநிவாசர் சூரியனைப் போல் தெரிகிறார், பறவைகளின் அரசே.

ஸம்தோஹவத்த்ரு'ஶ்யதே வை ப்ரகாஶோ மித்யாவதாம் த்ரு'ஶ்யதே ஶ்ரீநிவாஸஃ । பாஷாணவந்நைல்யரூபப்ரகாஶஃ ஶிலாமாத்ரே த்ரு'ஷ்யதே வை கலௌ ச ॥ ௩,௨௪.

பொய்யான அவதாரங்களுக்குள் ஸ்ரீநிவாசர் ஒளிக்கூட்டமாகத் தெரிகிறார். அவர் உருவம் கல்லைப் போல் பிரகாசிக்கிறது; கலியுகத்தில் அவர் வெறும் கல் உருவமாகவே தெரிகிறார்.

ந்ரு'ணாம் ஸர்வேஷாம் ஶ்ரீநிவாஸோ ஹரிஸ்து கலௌ ஸ்வரூபம் ஶ்ரீநிவாஸஸ்ய தேவீ । ந மாநுஷாஃ ப்ரவிஜாநந்தி ஸர்வே யதஃ கலௌ தாமஸா ராஜஸாஸ்து ॥ ௩,௨௪.

கலியுகத்தில் எல்லா மனிதர்களுக்கும் ஸ்ரீநிவாச ஹரி இருக்கிறார், தேவி. ஆனால் அவரது உண்மையான வடிவத்தை மனிதர்கள் அறியமாட்டார்கள். ஏனெனில் கலியுகத்தில் அனைவரும் தமஸ் மற்றும் ரஜஸ் குணங்களால் ஆட்கொள்ளப்பட்டிருப்பார்கள்.

தத்ஸம்கிநஃ ஸாத்த்விகாஃ கேசிதேவ ஹ்யதோ பக்தா துர்லபா வை கலௌ ச । யே த்ரு'ஶ்யந்தே பக்தவத்தே ந பக்தாஃ ஶிஶ்ரோதரயோர்பரணே சைவ ஸக்தாஃ ॥ ௩,௨௪.

அவருடன் இணைந்த சில சாத்த்விகர்கள் மட்டுமே உண்மையான பக்தர்கள்; அதனால் கலியுகத்தில் உண்மையான பக்தர்கள் அரிதாக இருக்கிறார்கள். பக்தர்களைப் போலத் தோன்றுபவர்கள் உண்மையில் இல்லை; அவர்கள் குழந்தைகள் மற்றும் தங்கள் தேவைகளில் மட்டும் பற்றுள்ளவர்கள்.

குர்வந்தி யாத்ராம் ச ததர்தமேவ பக்திஜ்ஞாநம் துர்லபம் வை கலௌ ச । பக்தா யே வை ந விரக்தாஃ ஸதைவ தேஷாம் ஹரேர்தர்ஶநம் துர்லபம் ச ॥ ௩,௨௪.

அவர்கள் யாத்திரை செய்வது தங்களுக்காக மட்டுமே; கலியுகத்தில் பக்தியும் ஞானமும் அரிது. பக்தர்களாக இருந்தாலும் பற்றின்மை இல்லாதவர்களுக்கு ஹரியின் தரிசனம் எப்போதும் கடினம்.

பக்தஸ்வரூபம் தவ வக்ஷ்யே ககேந்த்ர யோ ஜ்ஞாநபூர்ணஃ பரமே ஸ்நிக்த ஏவ । ந ச த்வேஷைர்பந்துரோ பக்தியுக்தஸ்தவ த்வேஷாஞ்ச்ரு'ணு வக்ஷ்யே ச ஸம்யக் ॥ ௩,௨௪.

பறவைகளின் அரசே, பக்தரின் இயல்பை நான் உனக்கு சொல்கிறேன்: ஞானம் நிறைந்தவர், மிகுந்த பாசம் கொண்டவர், வெறுப்பால் கட்டுப்படாதவர், பக்தியுடன் இருப்பவர். இப்போது வெறுப்பின் இயல்பை நான் தெளிவாகச் சொல்கிறேன், கேள்.

ஜீவாபிதா ஹரிணாப்ராக்ரு'தேந ஸ்வதந்த்ரேண ஹ்யஸ்வதந்த்ரஸ்ய நித்யம் । ஜ்ஞாநாநந்தைஃ பரிபூர்ணே ஹரௌ ச குணைரபூர்ணோ ஹரிரித்யேவ சிந்தா ॥ ௩,௨௪.

ஜீவனென்று அழைக்கப்படும் உயிர் எப்போதும் சார்ந்தவன், ஹரி சுதந்திரமானவர், உலகத்துக்குப் புறம்பானவர். ஹரி ஞானமும் ஆனந்தமும் நிறைந்தவர், ஆனால் ஹரிக்கு குணங்களில் குறைவு உள்ளது என்று நினைப்பது தோன்றுகிறது.

ஶ்ரீப்ரஹ்மருத்ராதிதிவௌகஸாம் ஸதா ததா த்விஜாநாம் ஸம்மாநாயாஶ்ச சிந்தா । விஷ்ணோஃ ஸகாஶாத்ப்ரஹ்மருத்ராதிகாநாம் ஸதாதிக்யாலோசநம் த்வேஷ ஏவ ॥ ௩,௨௪.

பிரமா, ருத்ரர் மற்றும் மற்ற தேவர்கள், அதுபோல் இருமுறை பிறந்தவர்களை மதிக்க வேண்டும் என்று எப்போதும் நினைப்பது உண்டு. விஷ்ணுவின் பார்வையில், பிரமா, ருத்ரர் முதலியோர் மேலானவர்கள் என்று எப்போதும் சிந்திப்பது வெறுப்பு எனப்படுகிறது.

விஷ்ணோர்பத்ரே ஹஸ்தபாதாதிகாநாம் பேதஜ்ஞாநம் த்வேஷமாஹுர்மஹாந்தஃ । அவதாராணா சேதபேதாதிகம் ச ததோச்யதே மரணஸ்யாபி சிந்தா ॥ ௩,௨௪.

விஷ்ணுவின் கைகள், கால்கள் போன்ற உறுப்புகளில் வேறுபாடு காண்பது வெறுப்பு என்று பெரியோர்கள் கூறுகிறார்கள். அதுபோல், அவதாரங்களில் வேறுபாடு காண்பதும், அவருக்கு மரணம் உண்டு என்று நினைப்பதும் வெறுப்பு எனப்படுகிறது.