கருடபுராணம்

குணபூர்ணஸ்ய விஷ்ணோஸ்து நிர்குணத்வவிசிந்தநம் । ஜாதாநந்தாதிபூர்ணாங்க்யம் ஸோஹமித்யாதிசிந்தநம் ॥ ௩,௧௨.

அனைத்து குணங்களும் நிறைந்த விஷ்ணுவை குணமில்லாதவன் என்று எண்ணுவது, அல்லது பிறப்பிலிருந்து ஆனந்தம் முதலியவற்றால் நிரம்பியவனை 'நானே அவன்' என்று கருதுவது—

சிதாநந்தாத்மகே தேஹே உத்பத்த்யாதிவிசிந்தநம் । அச்சேத்யாபேத்யகாத்ரேஷு ச்சேதபேதாதிசிந்தநம் ॥ ௩,௧௨.

அறிவும் ஆனந்தமும் நிறைந்த உடலில் பிறப்பு முதலியவற்றை எண்ணுவது, அல்லது வெட்டவும் பிரிக்கவும் முடியாத அங்கங்களில் வெட்டல், பிரிவு போன்றவற்றை நினைப்பது—

தேவ்யா நித்யாவியோகிந்யா வியோகாதிவிசிந்தநம் । க்லேஶஶோகாதிஶூந்யஸ்ய ஹரேஃ க்லேஶாதிசிந்தநம் ॥ ௩,௧௨.

எப்போதும் பிரிக்க முடியாத தேவி மீது பிரிவு போன்றவற்றை எண்ணுவது, அல்லது எல்லா துன்பங்களும் இல்லாத ஹரியில் துன்பம், துக்கம் போன்றவற்றை நினைப்பது—

வ்யாஸராமாதிரூபேஷ்வந்ரு'ஷிவிப்ரத்வசிந்தநம் । க்ரு'ஷ்ணராமாதிரூபேஷு அந்தரஸ்ய விசிந்தநம் ॥ ௩,௧௨.

வியாசர், இராமர் போன்றவர்களில் முனிவர் அல்லாததும், பிராமணர் அல்லாததும் என்று எண்ணுவது; கிருஷ்ணர், இராமர் போன்றவர்களில் உள்ளார்ந்த சுருக்கத்தை எண்ணுவது.

ராமக்ரு'ஷ்ணாதிரூபேஷு அந்தரஸ்ய விசிந்தநம் । ராமக்ரு'ஷ்ணாதிரூபேஷு பராஜயவிசிந்தநம் ॥ ௩,௧௨.

இராமர், கிருஷ்ணர் போன்றவர்களில் உள்ளார்ந்த உண்மையை எண்ணுவது; இராமர், கிருஷ்ணர் போன்றவர்களில் தோல்வியை எண்ணுவது.

ஸந்தாநார்தம் து க்ரு'ஷ்ணே ந ஶிவபூஜாதிசிந்தநம் । ராமேண துஃ கயுக்தேந லிங்கஸ்ய ஸ்தாபநம் க்ரு'தம் ॥ ௩,௧௨.

பிள்ளைகள் பெறுவதற்காக கிருஷ்ணரில் சிவபூஜை போன்றதை எண்ணக்கூடாது; இராமர் துயரால் வருந்தி லிங்கத்தை நிறுவினார்.

பஞ்சதாதுமயே க்ரு'ஷ்ணே ஹரிரூபவிசிந்தநம் । ஸ்வயம் வ்யக்தஸ்தலே சாபி சிதாநந்தத்வகல்பநம் ॥ ௩,௧௨.

ஐந்து உலோகத்தில் ஆன கிருஷ்ணரில் ஹரியின் உருவை எண்ண வேண்டும்; தானாக வெளிப்பட்ட இடத்தில் அறிவும் ஆனந்தமும் உள்ள தன்மையை நினைக்க வேண்டும்.

பித்ரு'மாத்ரு'த்விஜாதீநாம் ஹரிரூபத்வசிந்தநம் । அஸ்வதந்த்ரேண ருத்ரேண ஹரேரைக்யதிசிந்தநம் ॥ ௩,௧௨.

தந்தை, தாய், பிராமணர் ஆகியோரில் ஹரியின் உருவை எண்ண வேண்டும்; சுயாதீனமில்லாத ருத்ரரில் ஹரியுடன் ஒன்றிப்பதை நினைக்க வேண்டும்.

விஷ்ணோஃ ஸூர்யேண ஸாகம் ச அபேதா திவிசிந்தநம் । ஸர்வோத்தமஃ ஸூர்ய ஏவ விஷ்ண்வாத்யாஸ்தஸ்ய கிங்கராஃ ॥ ௩,௧௨.

விஷ்ணுவும் சூரியனும் ஒன்றே என்று எண்ண வேண்டும்; எல்லாவற்றிலும் சூரியனே உயர்ந்தவர், விஷ்ணு முதலியோர் அவருக்குப் பணிவோர்.

இத்யாதிசிந்தநம் தோஷோ ஹரிநிந்தேதி சோச்யதே । அஸ்வயம் வ்யக்திலிங்கேஷு அஶ்வத்ததுலஸீஷு ச ॥ ௩,௧௨.

இப்படிப் படி எண்ணுவது குறை; இது ஹரியை இகழ்வதாகக் கூறப்படுகிறது; தானாக வெளிப்பட்ட லிங்கங்களில், அசுவத்த மரம், துளசி ஆகியவற்றிலும் கூட.

ஶாலக்ராமம் விஹாயைவ நமநம் யே ப்ரகுர்வதே । தே ஸர்வே ஹரிநிந்தாயாமவிகாரிண ஏவ ஹி ॥ ௩,௧௨.

சாளகிராமத்தை விட்டு வணங்குவோர் அனைவரும் ஹரியை இகழ்வதில் மாற்றமில்லாதவர்களே.

மோக்ஷாதிகாரிணோ யே து அஜ்ஞாநாத்பரமேஶ்வரம் । பார்தக்யநயநம் யேஷு குர்வந்தி யர்ஹி வா ப்ரபோ ॥ ௩,௧௨.

மோட்சத்திற்கு உரியவர்கள் அறியாமையால் பரமேசுவரனை வேறுபாடாகக் காணும்போது, எப்போது இருந்தாலும், அருளோனே,

தர்ஹி தேஷாம் ஹி காலேஷு துஃ கம் யாதி ந ஸம்ஶயஃ । அதஃ ப்ரார்தக்யநயநம் யே குர்வந்த்யேஷு ஸர்வதா ॥ ௩,௧௨.

அப்போது அவர்களுக்கு துன்பம் வரும் என்பது சந்தேகமில்லை; ஆகவே, எப்போதும் இவற்றில் வேறுபாடு பார்ப்பவர்கள்,

தே ஸர்வே த்வபுதா ஜ்ஞேயா நாத்ர கார்யா விசாரணா । அஸ்வயம்வ்யக்தலிங்கேஷு நமநம் யே ப்ரகுர்வதே ॥ ௩,௧௨.

அவர்கள் அனைவரும் அறியாமை உடையவர்களாகவே அறியப்பட வேண்டும்; இதில் ஆராய்ச்சி செய்ய வேண்டியதில்லை; தானாக வெளிப்பட்ட லிங்கங்களில் வணங்குவோர்,

தே ஸர்வே ஹ்யஸுரா ஜ்ஞேயா நாந்யதா து கதஞ்சந । விஹாய ஶூந்யமஶ்வத்தம் நமநம் யே ப்ரகுர்வதே ॥ ௩,௧௨.

அவர்கள் அனைவரும் அசுரர்கள் என்று அறியப்பட வேண்டும்; வேறு விதமாக எப்போதும் இல்லை; காலியான அசுவத்தத்தை விட்டு வணங்குவோர்,

த்விமாஸஹீநாம் துலஸீமப்ரஸூதாம் ச காம் நவாம் । தே ஸர்வே ஹ்யஸுரா ஜ்ஞேயா நாத்ர கார்யா விசாரணா ॥ ௩,௧௨.

இரண்டு மாதம் அடையாத துளசி, அல்லது இன்னும் கன்றுபடாத பசுவை வணங்குவோர் அனைவரும் அசுரர்கள் என்று அறியப்பட வேண்டும்; இதில் ஆராய்ச்சி தேவையில்லை.

குல்மாத்யாஶ்ச மநுஷ்யாந்தாஸ்தே ஜ்ஞேயா ப்ரஹ்மபாஹவஃ । அஸ்மச்சதாயுஃ பர்யந்தமேக ஏவ கலிஃ ஸ்ம்ரு'தஃ ॥ ௩,௧௨.

கொடி முதலானவை முதல் மனிதர் வரை எல்லோரும் பிரம்மாவின் கரங்களாகவே அறியப்பட வேண்டும்; நம் நூறு ஆண்டுகால வாழ்நாள்வரை ஒரே கலியுகமே என்று நினைக்கப்படுகிறது.

கலௌ ஸம்தி கல்பமாநம் கலேரந்தே ஸம்தி ச । தஸ்மிந்திநே ப்ரஹ்மரூபே கச்சந்தி ச தமோந்திகம் ॥ ௩,௧௨.

கலியுகத்தில் யுகத்தின் முடிவை அணுகுவோர் உள்ளனர்; கலியின் முடிவில், அந்த நாளில், அவர்கள் பிரம்மாவின் உருவத்தையும் இருளின் இடத்தையும் அடைவார்கள்.

தத்ர ஸ்தித்வா லோகமார்கம் ப்ரதீக்ஷந்தே ந ஸம்ஶயஃ । ஸாதகைர்விஷ்ணுகார்யாணாம் வாயுதாஸைஃ ப்ரபீடிதாஃ ॥ ௩,௧௨.

அங்கு தங்கி, உலகங்களுக்கான பாதையை எதிர்நோக்கி காத்திருப்பார்கள், சந்தேகமில்லை; விஷ்ணுவின் பணிகளைச் செய்யும் சேவகர்களாலும், வாயுவின் சேவகர்களாலும் அவர்கள் துன்புறப்படுவார்கள்.

ஶதவர்ஷாநந்தரம் ச ஸர்வேஷாம் கலிநா ஸஹ । வாயோர்கதாப்ரஹாரேண லிங்கபங்கோ பவிஷ்யதி ॥ ௩,௧௨.

நூறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, கலியுடன் அனைவரும், வாயுவின் கேடாயம் அடிப்பால், லிங்கங்கள் அழிவடையும்.

தமோந்தம் ப்ரவிஶந்த்யேதே தாரதம்யேந ஸர்வஶஃ । தமஸ்யந்தேபி ஸம்ஸாரே நாத்ர கார்யா விசாரணா ॥ ௩,௧௨.

அவர்கள் எல்லோரும் படிப்படியாக ஆழ்ந்த இருளில் செல்வார்கள்; அந்த இருளான சஞ்சாரத்தில் கூட, இதில் ஆராய்ச்சி தேவையில்லை.

ஸர்வேஷாமுத்தமோந்தே யஃ கலிரேவ ந ஸம்ஶயஃ । தூஷகோ விஷ்ணுபக்தாநாம் தத்ஸமோ நாஸ்தி ஸர்வதா ॥ ௩,௧௨.

எல்லாவற்றிலும் கலியுகம் தான் மிகச் சிறந்தது என்று ஐயம் இல்லை; அது விஷ்ணுவை வணங்குபவர்களை கெடுக்கும், அதற்கு சமம் எவரும் இல்லை.

ஸம்ஸாரே வாந்ததமஸி ஸர்வத்ர ஹரிதூஷகஃ । மித்யாதாநே ஜ்ஞாநபுத்திர்துஃ கே ச ஸுகபுத்திமாந் ॥ ௩,௧௨.

இந்த உலக வாழ்க்கையின் இருளில், எங்கும் ஹரியை பழித்துக் கூறுகிறான்; பொய்யான பொருள்களைப் பெற்றதில் தான் அறிவுள்ளவன் என்று நினைக்கிறான், துயரத்தில் இருந்தும் சந்தோஷம் என்று எண்ணுகிறான்.

தஸ்மாத்கலிஸமோ லோகே ஶிவபக்தோ ந குத்ரசித் । துர்யோதநஃ ஸ ஏவோக்தோ துஃ காநந்த்யஸ்வரூபவாந் ॥ ௩,௧௨.

அதனால், இந்த உலகில் சிவனை வணங்குபவர்களில் யாரும் கலியுடன் ஒப்பாக முடியாது; அவனே துரியோதனன் என்றும், கடைசி துயரத்தின் உருவம் கொண்டவன் என்றும் கூறப்படுகிறான்.

தஸ்மாச்சதகுணாம்ஶேந கலிபார்யா து ஸர்வதா । அலக்ஷ்மீரிதி விக்யாதா ஸா லோகே மந்தரா ஸ்ம்ரு'தா ॥ ௩,௧௨.

அதனால், அவனுடைய மனைவி எப்போதும் நூறு மடங்கு குணங்களை உடையவளாக, 'அலக்ஷ்மி' என்று புகழ்பெற்றவளும், உலகில் 'மந்தரா' என்று அறியப்படுகிறவளும் ஆவாள்.

தஸ்மாத்தஶகுணாம்ஶோநோ விப்ரசித்திஸ்து ஸர்வதா । ஜராஸம்தஃ ஸ ஏவோக்தஃ காலநேமிஸ்ததஃ பரம் ॥ ௩,௧௨.

அதனால், விப்ரசித்தி என்றவன் எப்போதும் அவனுடைய பத்து பங்கு குணங்களை மட்டுமே உடையவன்; அவனே 'ஜராசந்தன்' என்றும், பின்னர் 'காலநேமி' என்றும் அழைக்கப்படுகிறான்.

தஸ்மாச்சதகுணாம்ஶோநஃ ஸ து கம்ஸேதி விஶ்ருதஃ । தஸ்மாத்பஞ்சகுணைர்ஹீநௌ மதுகைடபஸம்ஜ்ஞகௌ ॥ ௩,௧௨.

அதனால், 'கம்சன்' என்று புகழ்பெற்றவன் அவனுடைய நூற்றில் ஒரு பங்கு குணங்களை மட்டுமே உடையவன்; அவனிடமிருந்து 'மது' மற்றும் 'கைடபன்' என அழைக்கப்படுவோர் ஐந்து பங்குகள் குறைவாக உள்ளவர்கள்.

தாவேவ ஹம்ஸஹிடம்பகௌ ஜ்ஞேயௌ தௌ ச ஜநார்தந । விப்ரசித்திஸமோ ஜ்ஞேயோ பௌமோ வை பூதலே ஸ்ம்ரு'தஃ ॥ ௩,௧௨.

அந்த இருவரும் 'ஹம்சன்' மற்றும் 'ஹிடிம்பன்' என்று அறியப்பட வேண்டும், ஜனார்த்தனா; பூமியில் 'பௌமன்' என்று அழைக்கப்படுபவன் விப்ரசித்திக்கு சமமானவன் என்று கருதப்பட வேண்டும்.

தஸ்மாதஷ்ட குணைருச்யோ ஹரிண்யகஶிஷுஃ ஸ்ம்ரு'தஃ । தஸ்மாச்ச த்ரிகுணைர்ஹீநோ ஹிரண்யாக்ஷோ மஹாஸுரஃ ॥ ௩,௧௨.

அதனால், 'ஹிரண்யகசிபு' என்பவன் எட்டு பங்குகள் உடையவன் என்று கூறப்படுகிறான்; அவனிடமிருந்து 'ஹிரண்யாக்ஷன்' என்ற பெரிய அசுரன் மூன்று பங்குகள் குறைவானவன்.