கருடபுராணம்

அம்ஶாவதரணம் நாஸ்தி ஸரஸ்வத்யாஃ கதாசந । அம்ஶாவதரணம் நாஸ்தி மமாபி மதுஸூதந ॥ ௩,௧௨.

சரஸ்வதிக்கு ஒருபோதும் பாக அவதாரம் இல்லை; அதுபோல், எனக்கும் பாக அவதாரம் இல்லை, மதுசூதனா.

ததைவ ஜ்ஞாநமஸ்த்யேவ ஹரேர்நாராயணஸ்ய ச । வாயோரம்ஶாவதாரோஸ்தி யதா மூலே ததைவ ச ॥ ௩,௧௨.

அதேபோல், ஹரிக்கும் நாராயணனுக்கும் அறிவு எப்போதும் உள்ளது; ஆனால் வாயுவுக்கு, அவன் மூல ரூபத்தில் இருப்பதைப் போல பாக அவதாரங்கள் நிகழ்கின்றன.

பலஜ்ஞாநாதிகம் ஸர்வம் சிந்தநீயம் ந ஸம்ஶயஃ । ததாபி வாயௌ த்ரு'ஶ்யந்தே பலஜ்ஞாநாதிவ்யக்தயஃ ॥ ௩,௧௨.

வலிமை, அறிவு போன்ற சக்திகள் அனைத்தும் எண்ணத்திற்குரியவை என்பதில் சந்தேகம் இல்லை; ஆனாலும் வாயுவில் வலிமையும் அறிவும் வெளிப்படையாகக் காணப்படுகின்றன.

அவதாரேஷு வாயோஸ்து ஸம்யக்ஶக்த்யாத்மநாஸ்தி ஹி । அபரோக்ஷதிரோபாவௌ நாம்ஶாவதரணேஷ்வபி ॥ ௩,௧௨.

வாயுவின் அவதாரங்களில் முழு சக்தியும் உண்மையில் உள்ளது; ஆனால் நேரடி மறைவு இல்லை, பாக அவதாரங்களும் இல்லை.

பலஜ்ஞாநாதிகம் யாவந்மூலரூபே ப்ரத்ரு'ஶ்யதே । த்ரேதாயுகஸ்வரூபே ச ந தர்ஶயதி தாத்ரு'ஶம் ॥ ௩,௧௨.

மூல ரூபத்தில் காணப்படும் வலிமையும் அறிவும், திரேதாயுக ரூபத்தில் அத்தகையவை வெளிப்படுவதில்லை.

த்ரேதாயுகஸ்வரூபே ச யாத்ரு'க்சாதர்ஶயத்ப்ரபோ । த்வாபரஸ்தே ஸ்வரூபே தத்தத்தர்ஶயதி தாத்ரு'ஶம் । த்ரேதாயுகஸ்வரூபே ச யாத்ரு'க்சாதர்ஶயத்ப்ரபோ ॥ ௩,௧௨.

திரேதாயுக ரூபத்தில் எவ்வாறு ஆண்டவர் குணங்களை வெளிப்படுத்தினாரோ, அதே குணங்களைத் துவாபரயுக ரூபத்திலும் அவர் காட்டுகிறார்; திரேதாயுகத்தில் காட்டியது போலவே.

த்வாபரஸ்தே வாயுரூபே யாத்ரு'க்வா தர்ஶயத்ப்ரபுஃ । வாயுஃ கலியுகே ரூபே தத்தர்ஶயதி தாத்ரு'ஶம் ॥ ௩,௧௨.

துவாபரயுகத்தில் வாயுவின் ரூபத்தில் ஆண்டவர் எதை வெளிப்படுத்தினாரோ, அதே குணங்களை வாயு கலியுக ரூபத்திலும் காட்டுகிறார்.

ததா தர்ஶயதே வாயுர்தைத்யாநாம் மோஹநாய ச । அவதாரேஷு வாயோஶ்ச அந்தரம் யே விதுஃ ப்ரபோ ॥ ௩,௧௨.

இவ்வாறு, வாயு தன் ரூபங்களை அசுரர்களை மயக்குவதற்காக வெளிப்படுத்துகிறார்; வாயுவின் அவதாரங்களில் உள்ள வேறுபாடுகளை அறிந்தவர்கள், ஆண்டவரே,

தேऽதம் தமஃ ப்ரவிஶந்தே தே தைத்யா ந ச தே ஸுராஃ । வாயாவப்யந்தரம் நாஸ்தி ஹரிதத்த்வவிநிர்ணயே ॥ ௩,௧௨.

அவர்கள் ஆழ்ந்த இருளில் விழுகிறார்கள்—அவர்கள் அசுரர்கள், தேவர்கள் அல்ல; ஹரியின் உண்மைத் தத்துவத்தை நிர்ணயிக்கும்போது வாயுவிலும் வேறுபாடு இல்லை.

நிந்தாம் குர்வந்தி யே விஷ்ணோர்ஜிஹ்வாசேதம் கரோம்யஹம் । ததர்தமேவ வாயோஶ்ச அவதாரஃ ஸதா புவி ॥ ௩,௧௨.

யார் விஷ்ணுவை பழிக்கிறார்களோ—அவர்களின் நாவை நான் அறுக்கும்; இதற்காகவே வாயுவின் அவதாரம் எப்போதும் பூமியில் நிகழ்கிறது.

குணபூர்ணஸ்ய விஷ்ணோஸ்து நிர்குணத்வவிசிந்தநம் । ஜாதாநந்தாதிபூர்ணாங்க்யம் ஸோஹமித்யாதிசிந்தநம் ॥ ௩,௧௨.

அனைத்து குணங்களும் நிறைந்த விஷ்ணுவை குணமில்லாதவன் என்று எண்ணுவது, அல்லது பிறப்பிலிருந்து ஆனந்தம் முதலியவற்றால் நிரம்பியவனை 'நானே அவன்' என்று கருதுவது—

சிதாநந்தாத்மகே தேஹே உத்பத்த்யாதிவிசிந்தநம் । அச்சேத்யாபேத்யகாத்ரேஷு ச்சேதபேதாதிசிந்தநம் ॥ ௩,௧௨.

அறிவும் ஆனந்தமும் நிறைந்த உடலில் பிறப்பு முதலியவற்றை எண்ணுவது, அல்லது வெட்டவும் பிரிக்கவும் முடியாத அங்கங்களில் வெட்டல், பிரிவு போன்றவற்றை நினைப்பது—

தேவ்யா நித்யாவியோகிந்யா வியோகாதிவிசிந்தநம் । க்லேஶஶோகாதிஶூந்யஸ்ய ஹரேஃ க்லேஶாதிசிந்தநம் ॥ ௩,௧௨.

எப்போதும் பிரிக்க முடியாத தேவி மீது பிரிவு போன்றவற்றை எண்ணுவது, அல்லது எல்லா துன்பங்களும் இல்லாத ஹரியில் துன்பம், துக்கம் போன்றவற்றை நினைப்பது—

வ்யாஸராமாதிரூபேஷ்வந்ரு'ஷிவிப்ரத்வசிந்தநம் । க்ரு'ஷ்ணராமாதிரூபேஷு அந்தரஸ்ய விசிந்தநம் ॥ ௩,௧௨.

வியாசர், இராமர் போன்றவர்களில் முனிவர் அல்லாததும், பிராமணர் அல்லாததும் என்று எண்ணுவது; கிருஷ்ணர், இராமர் போன்றவர்களில் உள்ளார்ந்த சுருக்கத்தை எண்ணுவது.

ராமக்ரு'ஷ்ணாதிரூபேஷு அந்தரஸ்ய விசிந்தநம் । ராமக்ரு'ஷ்ணாதிரூபேஷு பராஜயவிசிந்தநம் ॥ ௩,௧௨.

இராமர், கிருஷ்ணர் போன்றவர்களில் உள்ளார்ந்த உண்மையை எண்ணுவது; இராமர், கிருஷ்ணர் போன்றவர்களில் தோல்வியை எண்ணுவது.

ஸந்தாநார்தம் து க்ரு'ஷ்ணே ந ஶிவபூஜாதிசிந்தநம் । ராமேண துஃ கயுக்தேந லிங்கஸ்ய ஸ்தாபநம் க்ரு'தம் ॥ ௩,௧௨.

பிள்ளைகள் பெறுவதற்காக கிருஷ்ணரில் சிவபூஜை போன்றதை எண்ணக்கூடாது; இராமர் துயரால் வருந்தி லிங்கத்தை நிறுவினார்.

பஞ்சதாதுமயே க்ரு'ஷ்ணே ஹரிரூபவிசிந்தநம் । ஸ்வயம் வ்யக்தஸ்தலே சாபி சிதாநந்தத்வகல்பநம் ॥ ௩,௧௨.

ஐந்து உலோகத்தில் ஆன கிருஷ்ணரில் ஹரியின் உருவை எண்ண வேண்டும்; தானாக வெளிப்பட்ட இடத்தில் அறிவும் ஆனந்தமும் உள்ள தன்மையை நினைக்க வேண்டும்.

பித்ரு'மாத்ரு'த்விஜாதீநாம் ஹரிரூபத்வசிந்தநம் । அஸ்வதந்த்ரேண ருத்ரேண ஹரேரைக்யதிசிந்தநம் ॥ ௩,௧௨.

தந்தை, தாய், பிராமணர் ஆகியோரில் ஹரியின் உருவை எண்ண வேண்டும்; சுயாதீனமில்லாத ருத்ரரில் ஹரியுடன் ஒன்றிப்பதை நினைக்க வேண்டும்.

விஷ்ணோஃ ஸூர்யேண ஸாகம் ச அபேதா திவிசிந்தநம் । ஸர்வோத்தமஃ ஸூர்ய ஏவ விஷ்ண்வாத்யாஸ்தஸ்ய கிங்கராஃ ॥ ௩,௧௨.

விஷ்ணுவும் சூரியனும் ஒன்றே என்று எண்ண வேண்டும்; எல்லாவற்றிலும் சூரியனே உயர்ந்தவர், விஷ்ணு முதலியோர் அவருக்குப் பணிவோர்.

இத்யாதிசிந்தநம் தோஷோ ஹரிநிந்தேதி சோச்யதே । அஸ்வயம் வ்யக்திலிங்கேஷு அஶ்வத்ததுலஸீஷு ச ॥ ௩,௧௨.

இப்படிப் படி எண்ணுவது குறை; இது ஹரியை இகழ்வதாகக் கூறப்படுகிறது; தானாக வெளிப்பட்ட லிங்கங்களில், அசுவத்த மரம், துளசி ஆகியவற்றிலும் கூட.

ஶாலக்ராமம் விஹாயைவ நமநம் யே ப்ரகுர்வதே । தே ஸர்வே ஹரிநிந்தாயாமவிகாரிண ஏவ ஹி ॥ ௩,௧௨.

சாளகிராமத்தை விட்டு வணங்குவோர் அனைவரும் ஹரியை இகழ்வதில் மாற்றமில்லாதவர்களே.

மோக்ஷாதிகாரிணோ யே து அஜ்ஞாநாத்பரமேஶ்வரம் । பார்தக்யநயநம் யேஷு குர்வந்தி யர்ஹி வா ப்ரபோ ॥ ௩,௧௨.

மோட்சத்திற்கு உரியவர்கள் அறியாமையால் பரமேசுவரனை வேறுபாடாகக் காணும்போது, எப்போது இருந்தாலும், அருளோனே,

தர்ஹி தேஷாம் ஹி காலேஷு துஃ கம் யாதி ந ஸம்ஶயஃ । அதஃ ப்ரார்தக்யநயநம் யே குர்வந்த்யேஷு ஸர்வதா ॥ ௩,௧௨.

அப்போது அவர்களுக்கு துன்பம் வரும் என்பது சந்தேகமில்லை; ஆகவே, எப்போதும் இவற்றில் வேறுபாடு பார்ப்பவர்கள்,

தே ஸர்வே த்வபுதா ஜ்ஞேயா நாத்ர கார்யா விசாரணா । அஸ்வயம்வ்யக்தலிங்கேஷு நமநம் யே ப்ரகுர்வதே ॥ ௩,௧௨.

அவர்கள் அனைவரும் அறியாமை உடையவர்களாகவே அறியப்பட வேண்டும்; இதில் ஆராய்ச்சி செய்ய வேண்டியதில்லை; தானாக வெளிப்பட்ட லிங்கங்களில் வணங்குவோர்,

தே ஸர்வே ஹ்யஸுரா ஜ்ஞேயா நாந்யதா து கதஞ்சந । விஹாய ஶூந்யமஶ்வத்தம் நமநம் யே ப்ரகுர்வதே ॥ ௩,௧௨.

அவர்கள் அனைவரும் அசுரர்கள் என்று அறியப்பட வேண்டும்; வேறு விதமாக எப்போதும் இல்லை; காலியான அசுவத்தத்தை விட்டு வணங்குவோர்,

த்விமாஸஹீநாம் துலஸீமப்ரஸூதாம் ச காம் நவாம் । தே ஸர்வே ஹ்யஸுரா ஜ்ஞேயா நாத்ர கார்யா விசாரணா ॥ ௩,௧௨.

இரண்டு மாதம் அடையாத துளசி, அல்லது இன்னும் கன்றுபடாத பசுவை வணங்குவோர் அனைவரும் அசுரர்கள் என்று அறியப்பட வேண்டும்; இதில் ஆராய்ச்சி தேவையில்லை.

குல்மாத்யாஶ்ச மநுஷ்யாந்தாஸ்தே ஜ்ஞேயா ப்ரஹ்மபாஹவஃ । அஸ்மச்சதாயுஃ பர்யந்தமேக ஏவ கலிஃ ஸ்ம்ரு'தஃ ॥ ௩,௧௨.

கொடி முதலானவை முதல் மனிதர் வரை எல்லோரும் பிரம்மாவின் கரங்களாகவே அறியப்பட வேண்டும்; நம் நூறு ஆண்டுகால வாழ்நாள்வரை ஒரே கலியுகமே என்று நினைக்கப்படுகிறது.

கலௌ ஸம்தி கல்பமாநம் கலேரந்தே ஸம்தி ச । தஸ்மிந்திநே ப்ரஹ்மரூபே கச்சந்தி ச தமோந்திகம் ॥ ௩,௧௨.

கலியுகத்தில் யுகத்தின் முடிவை அணுகுவோர் உள்ளனர்; கலியின் முடிவில், அந்த நாளில், அவர்கள் பிரம்மாவின் உருவத்தையும் இருளின் இடத்தையும் அடைவார்கள்.

தத்ர ஸ்தித்வா லோகமார்கம் ப்ரதீக்ஷந்தே ந ஸம்ஶயஃ । ஸாதகைர்விஷ்ணுகார்யாணாம் வாயுதாஸைஃ ப்ரபீடிதாஃ ॥ ௩,௧௨.

அங்கு தங்கி, உலகங்களுக்கான பாதையை எதிர்நோக்கி காத்திருப்பார்கள், சந்தேகமில்லை; விஷ்ணுவின் பணிகளைச் செய்யும் சேவகர்களாலும், வாயுவின் சேவகர்களாலும் அவர்கள் துன்புறப்படுவார்கள்.