கருடபுராணம்

ஸூர்யோதயே நாஸ்தி யதா தமஶ்ச ததாஜ்ஞாநம் நாஸ்திநாஸ்த்யேவ தேவ । கரோம்யஹம் ஶ்ரவணம் ஸர்வதைவ ஹரிப்ரீத்யர்தம் நிஶ்சதார்தம் ஸதாம் ஹி ॥ ௩,௧௨.

சூரியன் உதிக்கும் போது இருள் இல்லாதது போல, தேவனே, எனக்கு அறியாமை ஒருபோதும் இல்லை. நான் எப்போதும் ஹரியை மகிழ்விப்பதற்காக, தெளிவான நோக்குடன் கேட்கிறேன்; நல்லவர்களுக்காகவே.

ஶதஜந்மகதாநாம் த்வந்ரு'ஜூநாம் பூர்வமேவ து । அபரோக்ஷாபாவ ஏவ ஹ்யஜ்ஞாநம் ஸமுதீரிதம் ॥ ௩,௧௨.

நேர்மை இல்லாதவர்கள் நூறு பிறவிகளுக்குப் பிறகும், நேரடி அனுபவம் இல்லாததே உண்மையான அறியாமை என்று கூறப்படுகிறது.

அபரோக்ஷாநந்தரம் து நாஸ்த்யஜ்ஞாநம் ந ஸம்ஶயஃ । ஶதஜந்மஸு தேவேஶ அபரோக்ஷேண ஸர்வதா ॥ ௩,௧௨.

நேரடி அனுபவத்துக்குப் பிறகு அறியாமை இல்லை—இதில் சந்தேகம் இல்லை; நூறு பிறவிகளிலும், தேவதேவனே, நேரடி அனுபவம் எப்போதும் நிலைத்திருக்கும்.

பூர்ணஜ்ஞாநம் மமாஸ்த்யேவ நாத்ர கார்யா விசாரணா । ஶதஜந்மஸு பூர்வம் து பரோக்ஷேண மம ப்ரபோ ॥ ௩,௧௨.

எனக்கு முழு அறிவு இருக்கிறது—இதில் யாரும் சந்தேகிக்க வேண்டியதில்லை; ஆனால், முன்பு நூறு பிறவிகளில், பிரபுவே, எனது அறிவு மறைமுகமாக இருந்தது.

பூர்ணம் ஜ்ஞாநம் ஸதாப்யஸ்தீத்யேவமாஹுர்மஹர்ஷயஃ । ஸம்ஜ்ஞாஜந்மகதாயாஶ்ச ஸரஸ்வத்யா மஹாப்ரபோ ॥ ௩,௧௨.

முழு அறிவு எப்போதும் உள்ளது—இதை மகா முனிவர்கள் கூறுகிறார்கள். பெயருடன் பிறந்த சரஸ்வதிக்கும் இப்படியே உள்ளது, பெரியோனே.

நாஜ்ஞாநம் சிந்தநீயம் ஹி ப்ரஹ்மாய்வோஶ்ச தேவ ஹி । அத்ர கஶ்சித்விஶேஷோஸ்தி ஜ்ஞாதவ்யஸ்தத்வமிச்சுபிஃ ॥ ௩,௧௨.

பிரம்மாவையும் என்னையும் பற்றிய அறியாமையை எண்ணிக்கொள்வது கூடாது, தேவனே. ஆனால், இங்கு ஒரு சிறப்பு உள்ளது; உண்மைத் தத்துவத்தை அறிய விரும்பும்வர்கள் அதை நன்கு புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

அவதாரேஷு பாரத்யாஃ கதாசிஜ்ஜ்ஞாநபூர்வகம் । ஸர்வதா ஜ்ஞாநரூபா ஸா ஸர்வதுஃகவிவர்ஜிதா ॥ ௩,௧௨.

பாரதியின் அவதாரங்களில் சில சமயம் முன்பே அறிவு தோன்றுவது போல் தெரிந்தாலும், அவள் எப்போதும் அறிவாகவே இருக்கிறாள்; எல்லா துக்கங்களும் அவளுக்கு எப்போதும் இல்லை.

தைத்யாநாம் மோஹநார்தாய அம்ஶே துஃகீவ த்ரு'ஶ்யதே । தஸ்யா துஃகாதிகம் கிஞ்சிந்நாஸ்திநாஸ்த்யேவ ஸர்வதா ॥ ௩,௧௨.

அசுரர்களை மயக்குவதற்காக, பாரதி சில பாகங்களில் துக்கம் கொண்டவளாகத் தோன்றுவாள்; ஆனால் உண்மையில், அவளுக்குத் துக்கம் போன்ற எதுவும் ஒருபோதும் இல்லை.

அபரோக்ஷதிரோபாவ ஈஷத்காலே ப்ரத்ரு'ஶ்யதே । தாவந்மாத்ரேண வாஜ்ஞாநம் தஸ்யாம் நைவாஹிதம் ச யத் ॥ ௩,௧௨.

ஒரு சிறிய நேரம் மட்டும் நேரடி மறைவு தோன்றலாம்; ஆனால் அதனால் கூட, அவளுக்குள் அறியாமை ஒருபோதும் ஏற்படாது.

மூலரூபே து நாஸ்த்யேவ பாரத்யா ஜ்ஞாநவிஸ்ம்ரு'திஃ । பாரத்யாஸ்து யதா நாஸ்தி ஸரஸ்வத்யாஸ்து கிம் புநஃ ॥ ௩,௧௨.

அவள் மூல ரூபத்தில் பாரதிக்கு அறிவை மறப்பது ஒருபோதும் இல்லை; பாரதிக்கு இப்படியிருக்க, சரஸ்வதிக்கு எவ்வளவு அதிகம் என்று சொல்லவே வேண்டாம்.

அம்ஶாவதரணம் நாஸ்தி ஸரஸ்வத்யாஃ கதாசந । அம்ஶாவதரணம் நாஸ்தி மமாபி மதுஸூதந ॥ ௩,௧௨.

சரஸ்வதிக்கு ஒருபோதும் பாக அவதாரம் இல்லை; அதுபோல், எனக்கும் பாக அவதாரம் இல்லை, மதுசூதனா.

ததைவ ஜ்ஞாநமஸ்த்யேவ ஹரேர்நாராயணஸ்ய ச । வாயோரம்ஶாவதாரோஸ்தி யதா மூலே ததைவ ச ॥ ௩,௧௨.

அதேபோல், ஹரிக்கும் நாராயணனுக்கும் அறிவு எப்போதும் உள்ளது; ஆனால் வாயுவுக்கு, அவன் மூல ரூபத்தில் இருப்பதைப் போல பாக அவதாரங்கள் நிகழ்கின்றன.

பலஜ்ஞாநாதிகம் ஸர்வம் சிந்தநீயம் ந ஸம்ஶயஃ । ததாபி வாயௌ த்ரு'ஶ்யந்தே பலஜ்ஞாநாதிவ்யக்தயஃ ॥ ௩,௧௨.

வலிமை, அறிவு போன்ற சக்திகள் அனைத்தும் எண்ணத்திற்குரியவை என்பதில் சந்தேகம் இல்லை; ஆனாலும் வாயுவில் வலிமையும் அறிவும் வெளிப்படையாகக் காணப்படுகின்றன.

அவதாரேஷு வாயோஸ்து ஸம்யக்ஶக்த்யாத்மநாஸ்தி ஹி । அபரோக்ஷதிரோபாவௌ நாம்ஶாவதரணேஷ்வபி ॥ ௩,௧௨.

வாயுவின் அவதாரங்களில் முழு சக்தியும் உண்மையில் உள்ளது; ஆனால் நேரடி மறைவு இல்லை, பாக அவதாரங்களும் இல்லை.

பலஜ்ஞாநாதிகம் யாவந்மூலரூபே ப்ரத்ரு'ஶ்யதே । த்ரேதாயுகஸ்வரூபே ச ந தர்ஶயதி தாத்ரு'ஶம் ॥ ௩,௧௨.

மூல ரூபத்தில் காணப்படும் வலிமையும் அறிவும், திரேதாயுக ரூபத்தில் அத்தகையவை வெளிப்படுவதில்லை.

த்ரேதாயுகஸ்வரூபே ச யாத்ரு'க்சாதர்ஶயத்ப்ரபோ । த்வாபரஸ்தே ஸ்வரூபே தத்தத்தர்ஶயதி தாத்ரு'ஶம் । த்ரேதாயுகஸ்வரூபே ச யாத்ரு'க்சாதர்ஶயத்ப்ரபோ ॥ ௩,௧௨.

திரேதாயுக ரூபத்தில் எவ்வாறு ஆண்டவர் குணங்களை வெளிப்படுத்தினாரோ, அதே குணங்களைத் துவாபரயுக ரூபத்திலும் அவர் காட்டுகிறார்; திரேதாயுகத்தில் காட்டியது போலவே.

த்வாபரஸ்தே வாயுரூபே யாத்ரு'க்வா தர்ஶயத்ப்ரபுஃ । வாயுஃ கலியுகே ரூபே தத்தர்ஶயதி தாத்ரு'ஶம் ॥ ௩,௧௨.

துவாபரயுகத்தில் வாயுவின் ரூபத்தில் ஆண்டவர் எதை வெளிப்படுத்தினாரோ, அதே குணங்களை வாயு கலியுக ரூபத்திலும் காட்டுகிறார்.

ததா தர்ஶயதே வாயுர்தைத்யாநாம் மோஹநாய ச । அவதாரேஷு வாயோஶ்ச அந்தரம் யே விதுஃ ப்ரபோ ॥ ௩,௧௨.

இவ்வாறு, வாயு தன் ரூபங்களை அசுரர்களை மயக்குவதற்காக வெளிப்படுத்துகிறார்; வாயுவின் அவதாரங்களில் உள்ள வேறுபாடுகளை அறிந்தவர்கள், ஆண்டவரே,

தேऽதம் தமஃ ப்ரவிஶந்தே தே தைத்யா ந ச தே ஸுராஃ । வாயாவப்யந்தரம் நாஸ்தி ஹரிதத்த்வவிநிர்ணயே ॥ ௩,௧௨.

அவர்கள் ஆழ்ந்த இருளில் விழுகிறார்கள்—அவர்கள் அசுரர்கள், தேவர்கள் அல்ல; ஹரியின் உண்மைத் தத்துவத்தை நிர்ணயிக்கும்போது வாயுவிலும் வேறுபாடு இல்லை.

நிந்தாம் குர்வந்தி யே விஷ்ணோர்ஜிஹ்வாசேதம் கரோம்யஹம் । ததர்தமேவ வாயோஶ்ச அவதாரஃ ஸதா புவி ॥ ௩,௧௨.

யார் விஷ்ணுவை பழிக்கிறார்களோ—அவர்களின் நாவை நான் அறுக்கும்; இதற்காகவே வாயுவின் அவதாரம் எப்போதும் பூமியில் நிகழ்கிறது.

குணபூர்ணஸ்ய விஷ்ணோஸ்து நிர்குணத்வவிசிந்தநம் । ஜாதாநந்தாதிபூர்ணாங்க்யம் ஸோஹமித்யாதிசிந்தநம் ॥ ௩,௧௨.

அனைத்து குணங்களும் நிறைந்த விஷ்ணுவை குணமில்லாதவன் என்று எண்ணுவது, அல்லது பிறப்பிலிருந்து ஆனந்தம் முதலியவற்றால் நிரம்பியவனை 'நானே அவன்' என்று கருதுவது—

சிதாநந்தாத்மகே தேஹே உத்பத்த்யாதிவிசிந்தநம் । அச்சேத்யாபேத்யகாத்ரேஷு ச்சேதபேதாதிசிந்தநம் ॥ ௩,௧௨.

அறிவும் ஆனந்தமும் நிறைந்த உடலில் பிறப்பு முதலியவற்றை எண்ணுவது, அல்லது வெட்டவும் பிரிக்கவும் முடியாத அங்கங்களில் வெட்டல், பிரிவு போன்றவற்றை நினைப்பது—

தேவ்யா நித்யாவியோகிந்யா வியோகாதிவிசிந்தநம் । க்லேஶஶோகாதிஶூந்யஸ்ய ஹரேஃ க்லேஶாதிசிந்தநம் ॥ ௩,௧௨.

எப்போதும் பிரிக்க முடியாத தேவி மீது பிரிவு போன்றவற்றை எண்ணுவது, அல்லது எல்லா துன்பங்களும் இல்லாத ஹரியில் துன்பம், துக்கம் போன்றவற்றை நினைப்பது—

வ்யாஸராமாதிரூபேஷ்வந்ரு'ஷிவிப்ரத்வசிந்தநம் । க்ரு'ஷ்ணராமாதிரூபேஷு அந்தரஸ்ய விசிந்தநம் ॥ ௩,௧௨.

வியாசர், இராமர் போன்றவர்களில் முனிவர் அல்லாததும், பிராமணர் அல்லாததும் என்று எண்ணுவது; கிருஷ்ணர், இராமர் போன்றவர்களில் உள்ளார்ந்த சுருக்கத்தை எண்ணுவது.

ராமக்ரு'ஷ்ணாதிரூபேஷு அந்தரஸ்ய விசிந்தநம் । ராமக்ரு'ஷ்ணாதிரூபேஷு பராஜயவிசிந்தநம் ॥ ௩,௧௨.

இராமர், கிருஷ்ணர் போன்றவர்களில் உள்ளார்ந்த உண்மையை எண்ணுவது; இராமர், கிருஷ்ணர் போன்றவர்களில் தோல்வியை எண்ணுவது.

ஸந்தாநார்தம் து க்ரு'ஷ்ணே ந ஶிவபூஜாதிசிந்தநம் । ராமேண துஃ கயுக்தேந லிங்கஸ்ய ஸ்தாபநம் க்ரு'தம் ॥ ௩,௧௨.

பிள்ளைகள் பெறுவதற்காக கிருஷ்ணரில் சிவபூஜை போன்றதை எண்ணக்கூடாது; இராமர் துயரால் வருந்தி லிங்கத்தை நிறுவினார்.

பஞ்சதாதுமயே க்ரு'ஷ்ணே ஹரிரூபவிசிந்தநம் । ஸ்வயம் வ்யக்தஸ்தலே சாபி சிதாநந்தத்வகல்பநம் ॥ ௩,௧௨.

ஐந்து உலோகத்தில் ஆன கிருஷ்ணரில் ஹரியின் உருவை எண்ண வேண்டும்; தானாக வெளிப்பட்ட இடத்தில் அறிவும் ஆனந்தமும் உள்ள தன்மையை நினைக்க வேண்டும்.

பித்ரு'மாத்ரு'த்விஜாதீநாம் ஹரிரூபத்வசிந்தநம் । அஸ்வதந்த்ரேண ருத்ரேண ஹரேரைக்யதிசிந்தநம் ॥ ௩,௧௨.

தந்தை, தாய், பிராமணர் ஆகியோரில் ஹரியின் உருவை எண்ண வேண்டும்; சுயாதீனமில்லாத ருத்ரரில் ஹரியுடன் ஒன்றிப்பதை நினைக்க வேண்டும்.

விஷ்ணோஃ ஸூர்யேண ஸாகம் ச அபேதா திவிசிந்தநம் । ஸர்வோத்தமஃ ஸூர்ய ஏவ விஷ்ண்வாத்யாஸ்தஸ்ய கிங்கராஃ ॥ ௩,௧௨.

விஷ்ணுவும் சூரியனும் ஒன்றே என்று எண்ண வேண்டும்; எல்லாவற்றிலும் சூரியனே உயர்ந்தவர், விஷ்ணு முதலியோர் அவருக்குப் பணிவோர்.