கருடபுராணம்

நாடீம் ஸமாவிஶ்ய ததா விரிஞ்சோ ந வேத நாராயணமேகவச்ச । ததாऽஶ்ரு'ணோத்தம் கமலாஸநம் ப்ரபுஸ்தபஸ்தப த்வ்யக்ஷரம் ஸாதரேண ॥ ௩,௧௨.

அந்த நேரத்தில், நாடியில் நுழைந்திருந்தபோது, பிரம்மா ஒரே பரமனாகிய நாராயணனை அறியவில்லை. அப்போது, தாமரையில் அமர்ந்திருந்த பிரம்மா, 'தபம், தபம்' என்ற இருசொற்களைக் கவனமாகக் கேட்டார்.

அபிப்ராயம் தஸ்ய ஸம்யக்விதித்த்வா தபஃ குரு த்வம் ஹரிதுஷ்ட்யர்தமேவ । தபோऽகரோத்தரிபாதைக நிஷ்டோ ஹரேஃ ப்ரீத்யர்தம் திவ்யஸஹஸ்ரவர்ஷம் ॥ ௩,௧௨.

அவரது எண்ணத்தை முழுமையாகப் புரிந்து கொண்டு, 'ஹரியை மகிழ்விப்பதற்காக தபம் செய்' என்று கூறப்பட்டது. ஹரியின் திருவடிகளை மட்டும் நினைத்து, ஹரியின் திருப்திக்காக தெய்வீகமான ஆயிரம் ஆண்டுகள் தபம் செய்தார்.

ததோ ஹரிஃ ப்ராதுராஸீத்ககேந்த்ர வரம் தாதும் பக்தவரஸ்ய திவ்யம் । ஸதா விஷ்ணும் தேவதேவோ ததர்ஶ சதுர்புஜம் தம் ஜலஜாயதாக்ஷம் ॥ ௩,௧௨.

பிறகு, பக்தனுக்காக வரம் அளிக்க ஹரி தோன்றினார், பறவைகளின் அரசே. பிரம்மா எப்போதும் தேவாதி தேவனாகிய, நான்கு கரங்களும் கொண்ட, தாமரைக் கண்கள் உடைய விஷ்ணுவை பார்த்தார்.

ஶ்ரீவத்ஸலக்ஷ்மம் கலஶோபிகௌஸ்துபம் ஸம்பஶ்யந்தம் ஸுப்ரஸந்நார்த்ரத்ரு'ஷ்ட்யா । த்ரு'ஷ்ட்வா ஹரிம் ப்ரஹ்ம நாராயணம் ச புரஃ ஸ்திதம் பக்தவஶ்யம் தயாலும் ॥ ௩,௧௨.

அவர், ஸ்ரீவத்ஸம் என்ற அடையாளத்தையும், கழுத்தில் பிரகாசிக்கும் கௌஸ்துப மணியையும் பார்த்தார்; அமைதியான, கருணைமிக்க பார்வையுடன் ஹரியை, நாராயணனை, பக்தனுக்கு அடிமையாகவும், தயை மிகுந்தவராகவும், தம்முன் நிற்கும் 모습을 கண்டார்.

ஸமர்சயாமாஸ மஹாவிபூத்யா பக்த்யா ஹரேஃ பாததீர்தம் ததார । அஸ்தௌந்மஹாபாகவதப்ரதாநோ ஹரிம் குரும் பக்திவிவர்திதாத்மா ॥ ௩,௧௨.

மிகுந்த செல்வத்துடன், ஆழ்ந்த பக்தியுடன், ஹரியின் திருவடிநீரை வழிபட்டார். பெரிய பக்தர்களில் முதன்மை பெற்றவர், பக்தியால் மனம் பெரிதாகி, குருவாகிய ஹரியை புகழ்ந்தார்.

ப்ரஹ்மோவாச । ரமேஶ லோகேஶ ஜகந்நிவாஸ தவ ஸ்வரூபம் ந விஜாநாதி தேவீ । தவ ப்ரஸாதாத்ஸுவிஜாநாதி தேவீ குணாந்வேதோக்தாந்ஸர்வதா வீந்த்ர ஸர்வாந் ॥ ௩,௧௨.

பிரம்மா கூறினார்: லக்ஷ்மியின் நாதா, உலகங்களின் ஆண்டவா, உலகம் வாழும் இடமே, உமது உண்மையான இயல்பை தேவியும் அறியவில்லை. ஆனால், உமது அருளால், வேதங்களில் கூறப்பட்ட எல்லா குணங்களையும் அவள் எப்போதும் அறிவாள், தேவாதி தேவரே.

ததாபி ஸா ந விஜாநாதி தேவீ ஸாகல்யேநாஶேஷிதஃ ஸத்குணாம்ஶ்ச । யத்யப்யநுக்தம் பஞ்சபிர்நாஸ்தி வேதைஸ்ததாபி தேவேऽத்ர விஶேஷ ஆஸ்தே ॥ ௩,௧௨.

இருப்பினும், தேவியால் உம்மை முழுமையாகவும், எல்லா சிறந்த குணங்களையும் முழுதாகவும் அறிய முடியாது. ஐந்து வேதங்களாலும் இது சொல்லப்படவில்லை என்றாலும், தேவா, இங்கு ஒரு சிறப்பு இருக்கிறது.

தத்த்வேச்சவஃ ப்ரவிஜாநந்தி நித்யம் வேதே ஸூக்தாந்க்வாப்யநுக்தாம்ஶ்ச ஸர்வாந் । ஆதௌ ஜாநந்த்யத்ர வேதா முராரே ரு'காதயஃ ஸுஷ்டு சத்வார ஏவ ॥ ௩,௧௨.

உண்மையை விரும்புவோர், எப்போதும் வேதத்தில் கூறப்பட்ட எல்லா ஸ்தோத்ரங்களையும், கூடவே வெளிப்படையாகச் சொல்லப்படாதவற்றையும் அறிவார்கள். முதலில், ரிக் முதலான நான்கு வேதங்களும் உம்மை நன்கு அறிவும், முராரியே.

வேதா ஹ்யேதே வேதயந்தீதி தேவ ததா புராணம் பாரதம் பஞ்சராத்ரம் । க்ரமாதிதோ விசிந்த்ய ஸா விஷ்ணுகுணாந்ஸ்வயோக்யாந்ஸதா விஜாநாதி ரமாபி தேவீ ॥ ௩,௧௨.

இவைதான் உண்மையில் வேதங்கள், தேவா; அதுபோல் புராணம், மகாபாரதம், பஞ்சராத்திரமும். அவற்றை முறையாக ஆராய்ந்து, லக்ஷ்மியும் எப்போதும் தமக்கு ஏற்ற விஷ்ணுவின் குணங்களை அறிவாள்.

விஶேஷதோ ஹ்யுக்தகுணா ந்ரு'காதிஷு ஸ்வயோக்யபூதாந்ஸம்விஜாநாதி தேவீ । ஸாமாந்யதஃ ப்ரவிஜாநாதி தேவீ ஹரேர்குணாந்ந விஶேஷாச்ச நித்யம் ॥ ௩,௧௨.

விசேஷமாக, வேத ஸ்தோத்ரங்களில் கூறப்பட்ட தமக்கு ஏற்ற குணங்களை தேவி அறிவாள். பொதுவாக ஹரியின் குணங்களை அறிந்தாலும், எல்லா சிறப்புகளையும் எப்போதும் அறிய முடியாது.

அஹம் விஜாநாமி ரமாப்ரஸாதாத்தவ ப்ரஸாதாச்ச குணாந்ஸதைவ । ஸ்வயோக்யபூதாஞ்ச்ருதிஷூக்தாந் குணாம்ஶ்ச காம்ஶ்சித்விஜாநாதி ஹரேர்ந கஶ்சித் ॥ ௩,௧௨.

லட்சுமியின் அருளாலும், உமது அருளாலும், நான் எப்போதும் உமது குணங்களை அறிவேன். ஆனால், வேதங்களில் தமக்கு ஏற்றதாகக் கூறப்பட்ட குணங்களையும், ஹரியின் எல்லா குணங்களையும் யாரும் முழுவதும் அறிய முடியாது.

தவ ப்ரஸாதாச்ச மம ப்ரஸாதாத்காலாந்தரே தாம்ஶ்ச ஜாநாதி ஶேஷஃ । துஷ்கர்மலேஶாந்ந திரோஹிதாந் குணாந்யாநேவ பூர்வம் விதிதாந் ஸ்வயோக்யாந் ॥ ௩,௧௨.

உமது அருளாலும், எனது அருளாலும், வேறு காலத்தில் சேஷனும் அவற்றை அறிவான். ஆனால், சிறிதளவு தீய கர்மாவால் மறைக்கப்பட்ட குணங்களை அல்லாமல், முன்பு அறிந்த தமக்கு ஏற்றவற்றை மட்டும் அறிவான்.

தாநேவ ஜ்ஞாத்வா புநரேவ ஶேஷஸ்திரோ ஹிதாம்ல்லப்தகுணஸ்ததஃ ஸ்ம்ரு'தஃ । ஸதா ஸ்வயோக்யாம்ஶ்ச ஹரேர்குணாம்ஶ்ச உமாபதிஶ்சாபி தவ ப்ரஸாதாத் ॥ ௩,௧௨.

அவற்றை அறிந்தபின், மீண்டும் சேஷன் மறைந்திருந்த குணங்களை அடைந்து, அவ்வாறு நினைவுகூரப்படுவான். உமது அருளால், உமாபதியும் எப்போதும் தமக்கு ஏற்ற ஹரியின் குணங்களை அறிவான்.

யதா விஜாநாதி ஹரே முராரே அப்ராப்தலப்தேதி ததோச்யதே ஹரஃ । மமாபி லோகம் ச யதா முராரே ததா விஜாநாதி தவ ஸ்வரூபம் ॥ ௩,௧௨.

முராரியே, ஹரன் முன்பு பெறாததை அறிந்தபோது, அதைப் பெற்றதாகக் கூறப்படுகிறான். என் உலகத்தை அறிந்தபோது, அப்போது உமது உண்மையான இயல்பையும் அறிவான், முராரியே.

கோவிந்த நித்யாவ்யய சித்ஸுபூர்ண தவ ப்ரஸாதாந்நாஸ்தி ஶதேஷு தந்மம। யேயே ஹி தேவாஶ்ச ஶரீரதாரிணஸ்தே ஜ்ஞாநஹீநா விஷயேஷு நிஷ்டாஃ ॥ ௩,௧௨.

கோவிந்தா, எப்போதும் நிலையான, அழியாத, அறிவால் நிரம்பியவரே, உமது அருளால், நூற்றுக்கணக்கான பிறப்புகளிலும் அந்த அறிவை நான் பெறவில்லை. உடல் கொண்ட அந்த தேவதைகள் அறிவு இல்லாமல், உணர்வுப்பொருள்களில் நிலைத்திருக்கிறார்கள்.

யேயே தேவா விஷயேஷு நிஷ்டாஸ்தேதே தேவா பஹிரர்தபாவாஃ । யேயே தேவா பஹிரர்தபாவா மோக்ஷாதந்யே ப்ரலபந்தஃ ஸதைவ ॥ ௩,௧௨.

உணர்வுப்பொருள்களில் நிலைத்திருக்கும் தேவதைகள், வெளிப்புற இயல்புடையவர்களாக இருக்கிறார்கள். வெளிப்புற இயல்புடைய அந்த தேவதைகள், எப்போதும் விடுதலைக்கு மாறாக, அர்த்தமில்லாமல் பேசுகிறார்கள்.

தவ ஸ்வரூபே ச ஜகத்ஸ்வரூபே தவாஸமாநம் நாஸ்தி விஷ்ணோ ஸதைவ । யதஸ்தவ ப்ராக்ரு'தோ நாஸ்தி தேஹோ யதோ ஜ்ஞாநம் நாஸ்தி நாஸ்த்யேவ நித்யம் ॥ ௩,௧௨.

உமது இயல்பிலும், உலகத்தின் இயல்பிலும், விஷ்ணுவே, உமக்கு சமமானது எதுவும் இல்லை. ஏனெனில், உமக்கு புவி உடல் இல்லை; அறியாமை என்றும் இல்லை, எப்போதும் இல்லை.

பூர்ணாநந்தஜ்ஞாநதேஹோऽபி நித்யம் ஸதா ஶரீரீ பாஷ்யதே பக்திமத்பிஃ । யதஸ்தவ ப்ராக்ரு'தோ நாஸ்தி தேஹோ ஹ்யதோபி நித்யமஶரீரீதி ச ஸ்ம்ரு'தஃ ॥ ௩,௧௨.

முழு ஆனந்தமும் ஞானமும் நிறைந்த உருவாக இருந்தாலும், பக்தர்கள் எப்போதும் உமையை உடலுடன் இருப்பவராகவே விவரிக்கிறார்கள். ஏனெனில், உமக்கு இயற்கை உடல் இல்லை; அதனால், நீ எப்போதும் உடலற்றவராகவும் நினைவில் வைக்கப்படுகிறாய்.

நதோऽஹம் ஸர்வதாஸ்மிஞ்ஶரீரேऽஹம்மமேத்யபிமாநேந ஶூந்யஃ । அத்தோऽப்யஹம் த்வஶரீரீ ஸதைவ ததைவ நித்யம் பஹிரர்தைஶ்ச ஶூந்யஃ ॥ ௩,௧௨.

நான் எப்போதும் பணிந்து நிற்கிறேன்; ஆனாலும், இந்த உடலில் எனக்கு 'நான்' என்ற உணர்வும், 'என்' என்ற பற்றும் இல்லை. எனவே, நானும் எப்போதும் உடலற்றவனாகவே இருக்கிறேன்; வெளிப்பட்ட பொருள்களில் பற்றும் இல்லை.

ஸ்வபோகபார்யாஸத்யலோகாதிபோகஃ ஸ்வயோக்யபோகோ வஸ்த்ரமால்யாதிபோகஃ । ஏதே ஹி ஸர்வே பஹிரர்தஸம்ஜ்ஞகாஃ நைஸர்ககாமாஃ ஸர்வதா மே ஹி விஷ்ணோ ॥ ௩,௧௨.

சுய மனைவியுடன் அனுபவிப்பதும், சுவர்க்க உலகில் கிடைக்கும் இன்பங்களும், ஆடைகள், மாலைகள் போன்றவற்றை அனுபவிப்பதும்—all இவை எல்லாம் வெளிப்பொருள்களாகும். இவை எனக்கு எப்போதும் இயற்கையான ஆசைகளாகவே இருக்கின்றன, விஷ்ணுவே.

ததாப்யஹம் காமஹீநோ ஹி நித்யம் ருத்ராதயஃ காமவந்தோ யதோதஃ । ஶரீரிணஸ்தே பஹிரர்தபாவா அஜ்ஞாநவந்தோऽபி ச ஸம்ஸ்ம்ரு'தாஃ கக ॥ ௩,௧௨.

இவை இருந்தாலும், நான் எப்போதும் ஆசையற்றவனாக இருக்கிறேன்; ஆனால், ருத்ரன் முதலானவர்கள் ஆசையுடன் இருப்பவர்கள். அவர்கள் உடலுடன் இருப்பதால் வெளிப்பொருள்களில் பற்றும், அறிவில்லாதவர்களாகவும் கருதப்படுகிறார்கள், பறவையே.

ஸ்வதாரபோகே கேவலாம் ப்ரீதிமேவம் ஹரேரேவம் ஸர்வதாஹம் கரோதி । ஸ்தம்பாஸ்த்ராதீந்தாரியிஷ்யே ஸதைவ விஷ்ணோஃ ப்ரீத்யர்தம் நைவ காத்ரார்தமேவ ॥ ௩,௧௨.

என் மனைவியுடன் அனுபவிக்கும்போது, நான் எப்போதும் ஹரியை மகிழ்விப்பதற்காக மட்டுமே செய்கிறேன்; விஷ்ணுவுக்காகவே, தூண்கள் போன்றவற்றையும் சுமப்பேன், என் உடலுக்காக ஒருபோதும் செய்யமாட்டேன்.

நித்யாநந்தாதந்யகாமோ ந மேஸ்தி அதஃ ஸதா பஹிரர்தைஶ்ச ஶூந்யஃ । மமாபி பார்யா பஹிரர்தஶூந்யா அமூடபாவா மூடவதீவ த்ரு'ஶ்யதே ॥ ௩,௧௨.

நித்திய ஆனந்தத்தைத் தவிர எனக்கு வேறு எந்த ஆசையும் இல்லை; அதனால், நான் எப்போதும் வெளிப்பொருள்களில் பற்றில்லாதவன். என் மனைவியும் வெளிப்பொருள்களில் பற்றில்லாதவள்; தெளிவான அறிவு கொண்டவள், ஆனால் வெளியில் பார்த்தால் அறியாமை உள்ளவள்போல் தோன்றுகிறாள்.

அமூடபூதா ஜ்ஞாநிநாம் ஸர்வதைவ ததாஜ்ஞாநாம் ஜ்ஞாநஹீநேதி பாதி । யாவஜ்ஜ்ஞாநம் சாஸ்தி மே வாஸ்துதேவ தாவஜ்ஜ்ஞாநம் வாஸுதேவஸ்ய சாஸ்தி ॥ ௩,௧௨.

அவள் அறிவுடையவர்களுக்கு எப்போதும் அறிவுள்ளவளாகத் தெரிகிறாள்; அறியாதவர்களுக்கு அறிவில்லாதவளாகத் தெரிகிறாள். எனக்கு உண்மையான அறிவு இருக்கும் வரை, வாசுதேவனுக்கும் அந்த அறிவு இருக்கும்.

யாவஜ்ஜ்ஞாநம் வாஸுதேவஸ்ய சாஸ்தி தாவஜ்ஜ்ஞாநம் ஜ்ஞாநவதாம்ரு'ஜூநாம் । க்ரமேணைவாஜ்ஞாநிநாம் வாந்ரு'ஜூநாமஸ்பஷ்டரூபோ ஜ்ஞாநகதோ விஶேஷஃ ॥ ௩,௧௨.

வாசுதேவனுக்கு அறிவு இருக்கும் வரை, நேர்மையானவர்களுக்கும் அறிவு இருக்கும்; ஆனால் அறியாதவர்களுக்கும், தவறானவர்களுக்கும் அந்த அறிவு தெளிவாக தெரியாமல், மெதுவாக மறைந்து போகும்.

ஸௌரிப்ரகாஶே ச யதைவ தர்ஶநம் ததா மம ஜ்ஞாநகதோ விஶேஷஃ । தீபப்ரகாஶே ச யதைவ தர்ஶநம் ததா ஜ்ஞாநம் வாஸுதேவஸ்ய சாஸ்தி ॥ ௩,௧௨.

சூரியன் ஒளியில் நாம் எவ்வாறு பார்க்கிறோமோ, அதுபோல என் அறிவின் வேறுபாடும் உள்ளது; விளக்கு ஒளியில் பார்க்கும் போல் வாசுதேவனின் அறிவும் உள்ளது.

அஸ்பஷ்டபரூபா ந்யூநதா ஹ்யஸ்தி வாயௌ ததா ஜ்ஞாநம் நைவ ஸம்சிந்தநீயம் । ஏதாத்ரு'ஶீ ஜ்ஞாநஶக்திர்முராரேர்வாய்வாதீநாம் மோக்ஷபர்யந்தமஸ்தி ॥ ௩,௧௨.

காற்றில் தெளிவும் பூரணமும் இல்லாதது போல, அந்த மாதிரி அறிவை எண்ணக்கூடாது; முராரியின் அறிவு சக்தி, காற்று முதலானவர்களுக்கு விடுதலை வரை நீள்கிறது.

ஜ்ஞாநம் த்வ்ரு'ஜூநாம் மோக்ஷகாலேபி பஞ்சவாய்வாதீநாம் ப்ரலயேநாத்ராதீர்ந । வாயோர்மம ப்ரலயே ஸ்ரு'ஷ்டிகாலே ததா காயத்ர்யா நாஸ்திநாஸ்த்யேவ மோஹஃ ॥ ௩,௧௨.

மிக நேர்மையானவர்களின் அறிவு விடுதலைக்காலத்திலும் அழியாது; ஐந்து காற்று முதலானவர்களின் அறிவும் அழியாது. காற்று அழியும் போது, படைப்பு நேரத்தில் எனக்கும் காயத்ரிக்கும் ஒருபோதும் மயக்கம் வராது.

காயத்ரீவத்பாரத்யா தேவதேவ ஜ்ஞாதவ்யமேவம் ஹரிதத்த்வவேதிபிஃ । மமாஜ்ஞாநம் த்ரு'ஶ்யதே யத்ர குத்ர தைத்யாதீநாம் மோஹநார்த ஸதைவ ॥ ௩,௧௨.

காயத்ரி, பாரதி போன்றவர்களைப் போலவே, ஹரியின் உண்மைத் தன்மையை அறிந்தவர்கள் இதையும் அறிய வேண்டும், தேவதேவனே. எனது அறியாமை எங்கு காணப்பட்டாலும், அது எப்போதும் அசுரர்கள் முதலானவர்களை மயக்குவதற்காகத்தான்.