கருடபுராணம்

தம் விசாரயிதும் ப்ரஹ்மா பத்மநாடீம் விவேஶ ஹ ॥ ௩,௧௧.

அதை ஆராய பிரம்மா தாமரையின் தண்டு வழியே சென்றார்.

ஶ்ரீகருடமஹாபுராணம் ௧௨ ஶ்ரீக்ரு'ஷ்ண உவாச । நாடீம் ஸமாவிஶ்ய மஹாநுபாவஃ ஶ்ரீவிஷ்ணுபக்தோ த்வத புஷ்கரஸ்தஃ । விசாரயாமாஸ குரும் ஸ்வமூலம் நாராயணம் நிர்குணமத்விதீயம் ॥ ௩,௧௨.

ஸ்ரீகிருஷ்ணர் சொன்னார்: அப்போது, தாமரையில் இருந்த, பெரிய ஆன்மாவும் விஷ்ணுவுக்கு பக்தியுள்ளவருமான பிரம்மா, தண்டு வழியே சென்று, தன் ஆதியாய் இருக்கும், குணமற்ற, ஒற்றையாய் உள்ள நாராயணனைத் தியானிக்கத் தொடங்கினார்.

ஏதாவதா ஹரிபக்தஸ்ய தஸ்யாப்யச்சிந்நபக்தஸ்ய சதுர்முகஸ்ய । விசாரகாலே ச விசிந்தநீயோ ஹ்யஜ்ஞாநலேஶஸ்து ககேஶ்வரேஶ்வர ॥ ௩,௧௨.

பறவைகளின் அரசே, ஹரிக்கு இடையறாத பக்தி கொண்ட அந்த நான்முகனுக்கே கூட, ஆராயும் நேரத்தில் சிறிதளவு அறியாமை இருப்பதாக கருதலாம்.

யதாஸ்தி விஷ்ணோர்மநஃ ஸங்கல்ப ஏவ ததைவ ஸோபி ப்ரகரோதி நித்யம் । ஆலோசநே தஸ்ய ஸதாஸ்தி பூமந்ஸ்வயோக்யதாமநதிக்ரம்ய சைவ ॥ ௩,௧௨.

விஷ்ணுவுக்கு எண்ணம் உள்ளதைப்போல், பிரம்மாவும் எப்போதும் செய்கிறார்; அவர் சிந்தனையில் அறிவு எப்போதும் தன் திறனை மீறாமல் இருக்கிறது.

ஹரேஃ ஸ்வரூபே ச ததா ப்ரபஞ்சஃ ஸ்வஸ்மிந்ஸ்வரூபே ச ககாஸ்தி ஜ்ஞாநம் । யதாபி நித்யம் பரிசாரவாரி ச அஜ்ஞாதவத்த்ரு'ஶ்யதே விஷ்ணுநா ச ॥ ௩,௧௨.

ஹரியின் இயல்பிலும், உலகிலும் அறிவு தன் தன்மையில் உள்ளது; ஆனால், ஒரு சேவகர் எப்போதும் சேவை செய்வதைப்போல், விஷ்ணுவும் அறியப்படாதவர் போல தோன்றுகிறார்.

ஹரேஃ ப்ரீத்யர்தம் குருதேऽஸௌ கதாச்சித்தத்ராபி கஶ்சித்விஶேஷோऽஸ்தி வீந்த்ர । ஶ்ரு'ணுஷ்வ ஸம்யங்நிக்ரு'ஹீதசித்தோ யதா ப்ரோவாச ஸ விஜாநாதி தேவஃ ॥ ௩,௧௨.

ஹரியை மகிழ்விப்பதற்காக அவர் செய்கிறார்; சில நேரம், சிறிது வேறுபாடு உண்டு, சிறந்த பறவையே. மனதை நன்றாக கட்டுப்படுத்தி, அந்த தேவன் எப்படி சொன்னார், எப்படி அறிந்தார் என்பதை கவனமாக கேள்.

ஸதா த்வதோஷம் ப்ரவிஶேஷைஶ்ச முக்தவேதாஸ்ததா வா பவிஜாநந்தி நித்யம் । தஸ்ய ஸ்வரூபம் ந ததா ஹரிம் ச ஸ்வயோக்யதாமநதிக்ரம்ய வேதாஃ ॥ ௩,௧௨.

வித்யாசங்களுடன் என்றும் தவறில்லாத விடுதலையான வேதங்களும், ஹரியின் உண்மை இயல்பையும், அவருடைய இயல்பையும் முழுமையாக அறிய முடியாது; அவை தன் திறனை மீறுவதில்லை.

ஹரேஃ ஸ்வரூபம் ந விஜாநாதி ஸர்வம் ஸ்வயோக்யரூபம் ஸர்வதா வேத்தி விஷ்ணோஃ । தத்ராஜ்ஞாநம் நாஸ்தி கிஞ்சித்த்விஜேந்த்ர யாவத்ஸ்வரூபம் ச ததைவ லக்ஷ்ம்யாஃ ॥ ௩,௧௨.

அவர் ஹரியின் முழு இயல்பை அறியவில்லை; எப்போதும் தன் திறனுக்கேற்ப மட்டுமே அறிகிறார், சிறந்த இருமுறை பிறந்தவரே. அங்கு அறியாமை எதுவும் இல்லை, அதுபோல் லட்சுமியின் இயல்பிலும்.

வேதா ந ஜாநாதி குதஸ்ததந்யே தயோஃ ஸ்வரூபம் ந விஜாநாதி ஸர்வம் । ததாபி வேதாநேகதேஶேந வேத ஜாநாதி லக்ஷ்மீர்ஹரிரூபம் ச யாவத் ॥ ௩,௧௨.

பிரம்மாவே அறியவில்லை என்றால், பிறர் எப்படி அறிவார்கள்? அந்த இருவரின் முழு இயல்பையும் யாரும் அறியவில்லை. ஆனாலும், வேதங்கள், லட்சுமியும் ஹரியும் எவ்வளவு வெளிப்படுத்துகிறார்களோ, அந்த அளவுக்கு மட்டும் அறிகின்றன.

தாவந்ந ஜாநாதி விதிஃ ககேந்த்ர ஜ்ஞாநே விதாதுஶ்ச ஸ்வயோக்யபூதே । அதோ விரிஞ்சஸ்ய ந சிந்தநீயோ ஹ்யஜ்ஞாநலேஶஃ க்வாபி தேஶே ச காலே ॥ ௩,௧௨.

அந்த நேரம் வரும்வரை, படைப்பாளி என்றாலும், தக்க அறிவு இல்லாதபோது, எதையும் அறிய முடியாது, பறவைகளின் அரசே. அதனால், பிரம்மாவுக்கு எப்போதும், எங்கும், ஒரு சிறிதளவு அறியாமை கூட இருக்கிறது என்று நினைக்க கூடாது.

நாடீம் ஸமாவிஶ்ய ததா விரிஞ்சோ ந வேத நாராயணமேகவச்ச । ததாऽஶ்ரு'ணோத்தம் கமலாஸநம் ப்ரபுஸ்தபஸ்தப த்வ்யக்ஷரம் ஸாதரேண ॥ ௩,௧௨.

அந்த நேரத்தில், நாடியில் நுழைந்திருந்தபோது, பிரம்மா ஒரே பரமனாகிய நாராயணனை அறியவில்லை. அப்போது, தாமரையில் அமர்ந்திருந்த பிரம்மா, 'தபம், தபம்' என்ற இருசொற்களைக் கவனமாகக் கேட்டார்.

அபிப்ராயம் தஸ்ய ஸம்யக்விதித்த்வா தபஃ குரு த்வம் ஹரிதுஷ்ட்யர்தமேவ । தபோऽகரோத்தரிபாதைக நிஷ்டோ ஹரேஃ ப்ரீத்யர்தம் திவ்யஸஹஸ்ரவர்ஷம் ॥ ௩,௧௨.

அவரது எண்ணத்தை முழுமையாகப் புரிந்து கொண்டு, 'ஹரியை மகிழ்விப்பதற்காக தபம் செய்' என்று கூறப்பட்டது. ஹரியின் திருவடிகளை மட்டும் நினைத்து, ஹரியின் திருப்திக்காக தெய்வீகமான ஆயிரம் ஆண்டுகள் தபம் செய்தார்.

ததோ ஹரிஃ ப்ராதுராஸீத்ககேந்த்ர வரம் தாதும் பக்தவரஸ்ய திவ்யம் । ஸதா விஷ்ணும் தேவதேவோ ததர்ஶ சதுர்புஜம் தம் ஜலஜாயதாக்ஷம் ॥ ௩,௧௨.

பிறகு, பக்தனுக்காக வரம் அளிக்க ஹரி தோன்றினார், பறவைகளின் அரசே. பிரம்மா எப்போதும் தேவாதி தேவனாகிய, நான்கு கரங்களும் கொண்ட, தாமரைக் கண்கள் உடைய விஷ்ணுவை பார்த்தார்.

ஶ்ரீவத்ஸலக்ஷ்மம் கலஶோபிகௌஸ்துபம் ஸம்பஶ்யந்தம் ஸுப்ரஸந்நார்த்ரத்ரு'ஷ்ட்யா । த்ரு'ஷ்ட்வா ஹரிம் ப்ரஹ்ம நாராயணம் ச புரஃ ஸ்திதம் பக்தவஶ்யம் தயாலும் ॥ ௩,௧௨.

அவர், ஸ்ரீவத்ஸம் என்ற அடையாளத்தையும், கழுத்தில் பிரகாசிக்கும் கௌஸ்துப மணியையும் பார்த்தார்; அமைதியான, கருணைமிக்க பார்வையுடன் ஹரியை, நாராயணனை, பக்தனுக்கு அடிமையாகவும், தயை மிகுந்தவராகவும், தம்முன் நிற்கும் 모습을 கண்டார்.

ஸமர்சயாமாஸ மஹாவிபூத்யா பக்த்யா ஹரேஃ பாததீர்தம் ததார । அஸ்தௌந்மஹாபாகவதப்ரதாநோ ஹரிம் குரும் பக்திவிவர்திதாத்மா ॥ ௩,௧௨.

மிகுந்த செல்வத்துடன், ஆழ்ந்த பக்தியுடன், ஹரியின் திருவடிநீரை வழிபட்டார். பெரிய பக்தர்களில் முதன்மை பெற்றவர், பக்தியால் மனம் பெரிதாகி, குருவாகிய ஹரியை புகழ்ந்தார்.

ப்ரஹ்மோவாச । ரமேஶ லோகேஶ ஜகந்நிவாஸ தவ ஸ்வரூபம் ந விஜாநாதி தேவீ । தவ ப்ரஸாதாத்ஸுவிஜாநாதி தேவீ குணாந்வேதோக்தாந்ஸர்வதா வீந்த்ர ஸர்வாந் ॥ ௩,௧௨.

பிரம்மா கூறினார்: லக்ஷ்மியின் நாதா, உலகங்களின் ஆண்டவா, உலகம் வாழும் இடமே, உமது உண்மையான இயல்பை தேவியும் அறியவில்லை. ஆனால், உமது அருளால், வேதங்களில் கூறப்பட்ட எல்லா குணங்களையும் அவள் எப்போதும் அறிவாள், தேவாதி தேவரே.

ததாபி ஸா ந விஜாநாதி தேவீ ஸாகல்யேநாஶேஷிதஃ ஸத்குணாம்ஶ்ச । யத்யப்யநுக்தம் பஞ்சபிர்நாஸ்தி வேதைஸ்ததாபி தேவேऽத்ர விஶேஷ ஆஸ்தே ॥ ௩,௧௨.

இருப்பினும், தேவியால் உம்மை முழுமையாகவும், எல்லா சிறந்த குணங்களையும் முழுதாகவும் அறிய முடியாது. ஐந்து வேதங்களாலும் இது சொல்லப்படவில்லை என்றாலும், தேவா, இங்கு ஒரு சிறப்பு இருக்கிறது.

தத்த்வேச்சவஃ ப்ரவிஜாநந்தி நித்யம் வேதே ஸூக்தாந்க்வாப்யநுக்தாம்ஶ்ச ஸர்வாந் । ஆதௌ ஜாநந்த்யத்ர வேதா முராரே ரு'காதயஃ ஸுஷ்டு சத்வார ஏவ ॥ ௩,௧௨.

உண்மையை விரும்புவோர், எப்போதும் வேதத்தில் கூறப்பட்ட எல்லா ஸ்தோத்ரங்களையும், கூடவே வெளிப்படையாகச் சொல்லப்படாதவற்றையும் அறிவார்கள். முதலில், ரிக் முதலான நான்கு வேதங்களும் உம்மை நன்கு அறிவும், முராரியே.

வேதா ஹ்யேதே வேதயந்தீதி தேவ ததா புராணம் பாரதம் பஞ்சராத்ரம் । க்ரமாதிதோ விசிந்த்ய ஸா விஷ்ணுகுணாந்ஸ்வயோக்யாந்ஸதா விஜாநாதி ரமாபி தேவீ ॥ ௩,௧௨.

இவைதான் உண்மையில் வேதங்கள், தேவா; அதுபோல் புராணம், மகாபாரதம், பஞ்சராத்திரமும். அவற்றை முறையாக ஆராய்ந்து, லக்ஷ்மியும் எப்போதும் தமக்கு ஏற்ற விஷ்ணுவின் குணங்களை அறிவாள்.

விஶேஷதோ ஹ்யுக்தகுணா ந்ரு'காதிஷு ஸ்வயோக்யபூதாந்ஸம்விஜாநாதி தேவீ । ஸாமாந்யதஃ ப்ரவிஜாநாதி தேவீ ஹரேர்குணாந்ந விஶேஷாச்ச நித்யம் ॥ ௩,௧௨.

விசேஷமாக, வேத ஸ்தோத்ரங்களில் கூறப்பட்ட தமக்கு ஏற்ற குணங்களை தேவி அறிவாள். பொதுவாக ஹரியின் குணங்களை அறிந்தாலும், எல்லா சிறப்புகளையும் எப்போதும் அறிய முடியாது.

அஹம் விஜாநாமி ரமாப்ரஸாதாத்தவ ப்ரஸாதாச்ச குணாந்ஸதைவ । ஸ்வயோக்யபூதாஞ்ச்ருதிஷூக்தாந் குணாம்ஶ்ச காம்ஶ்சித்விஜாநாதி ஹரேர்ந கஶ்சித் ॥ ௩,௧௨.

லட்சுமியின் அருளாலும், உமது அருளாலும், நான் எப்போதும் உமது குணங்களை அறிவேன். ஆனால், வேதங்களில் தமக்கு ஏற்றதாகக் கூறப்பட்ட குணங்களையும், ஹரியின் எல்லா குணங்களையும் யாரும் முழுவதும் அறிய முடியாது.

தவ ப்ரஸாதாச்ச மம ப்ரஸாதாத்காலாந்தரே தாம்ஶ்ச ஜாநாதி ஶேஷஃ । துஷ்கர்மலேஶாந்ந திரோஹிதாந் குணாந்யாநேவ பூர்வம் விதிதாந் ஸ்வயோக்யாந் ॥ ௩,௧௨.

உமது அருளாலும், எனது அருளாலும், வேறு காலத்தில் சேஷனும் அவற்றை அறிவான். ஆனால், சிறிதளவு தீய கர்மாவால் மறைக்கப்பட்ட குணங்களை அல்லாமல், முன்பு அறிந்த தமக்கு ஏற்றவற்றை மட்டும் அறிவான்.

தாநேவ ஜ்ஞாத்வா புநரேவ ஶேஷஸ்திரோ ஹிதாம்ல்லப்தகுணஸ்ததஃ ஸ்ம்ரு'தஃ । ஸதா ஸ்வயோக்யாம்ஶ்ச ஹரேர்குணாம்ஶ்ச உமாபதிஶ்சாபி தவ ப்ரஸாதாத் ॥ ௩,௧௨.

அவற்றை அறிந்தபின், மீண்டும் சேஷன் மறைந்திருந்த குணங்களை அடைந்து, அவ்வாறு நினைவுகூரப்படுவான். உமது அருளால், உமாபதியும் எப்போதும் தமக்கு ஏற்ற ஹரியின் குணங்களை அறிவான்.

யதா விஜாநாதி ஹரே முராரே அப்ராப்தலப்தேதி ததோச்யதே ஹரஃ । மமாபி லோகம் ச யதா முராரே ததா விஜாநாதி தவ ஸ்வரூபம் ॥ ௩,௧௨.

முராரியே, ஹரன் முன்பு பெறாததை அறிந்தபோது, அதைப் பெற்றதாகக் கூறப்படுகிறான். என் உலகத்தை அறிந்தபோது, அப்போது உமது உண்மையான இயல்பையும் அறிவான், முராரியே.

கோவிந்த நித்யாவ்யய சித்ஸுபூர்ண தவ ப்ரஸாதாந்நாஸ்தி ஶதேஷு தந்மம। யேயே ஹி தேவாஶ்ச ஶரீரதாரிணஸ்தே ஜ்ஞாநஹீநா விஷயேஷு நிஷ்டாஃ ॥ ௩,௧௨.

கோவிந்தா, எப்போதும் நிலையான, அழியாத, அறிவால் நிரம்பியவரே, உமது அருளால், நூற்றுக்கணக்கான பிறப்புகளிலும் அந்த அறிவை நான் பெறவில்லை. உடல் கொண்ட அந்த தேவதைகள் அறிவு இல்லாமல், உணர்வுப்பொருள்களில் நிலைத்திருக்கிறார்கள்.

யேயே தேவா விஷயேஷு நிஷ்டாஸ்தேதே தேவா பஹிரர்தபாவாஃ । யேயே தேவா பஹிரர்தபாவா மோக்ஷாதந்யே ப்ரலபந்தஃ ஸதைவ ॥ ௩,௧௨.

உணர்வுப்பொருள்களில் நிலைத்திருக்கும் தேவதைகள், வெளிப்புற இயல்புடையவர்களாக இருக்கிறார்கள். வெளிப்புற இயல்புடைய அந்த தேவதைகள், எப்போதும் விடுதலைக்கு மாறாக, அர்த்தமில்லாமல் பேசுகிறார்கள்.

தவ ஸ்வரூபே ச ஜகத்ஸ்வரூபே தவாஸமாநம் நாஸ்தி விஷ்ணோ ஸதைவ । யதஸ்தவ ப்ராக்ரு'தோ நாஸ்தி தேஹோ யதோ ஜ்ஞாநம் நாஸ்தி நாஸ்த்யேவ நித்யம் ॥ ௩,௧௨.

உமது இயல்பிலும், உலகத்தின் இயல்பிலும், விஷ்ணுவே, உமக்கு சமமானது எதுவும் இல்லை. ஏனெனில், உமக்கு புவி உடல் இல்லை; அறியாமை என்றும் இல்லை, எப்போதும் இல்லை.

பூர்ணாநந்தஜ்ஞாநதேஹோऽபி நித்யம் ஸதா ஶரீரீ பாஷ்யதே பக்திமத்பிஃ । யதஸ்தவ ப்ராக்ரு'தோ நாஸ்தி தேஹோ ஹ்யதோபி நித்யமஶரீரீதி ச ஸ்ம்ரு'தஃ ॥ ௩,௧௨.

முழு ஆனந்தமும் ஞானமும் நிறைந்த உருவாக இருந்தாலும், பக்தர்கள் எப்போதும் உமையை உடலுடன் இருப்பவராகவே விவரிக்கிறார்கள். ஏனெனில், உமக்கு இயற்கை உடல் இல்லை; அதனால், நீ எப்போதும் உடலற்றவராகவும் நினைவில் வைக்கப்படுகிறாய்.

நதோऽஹம் ஸர்வதாஸ்மிஞ்ஶரீரேऽஹம்மமேத்யபிமாநேந ஶூந்யஃ । அத்தோऽப்யஹம் த்வஶரீரீ ஸதைவ ததைவ நித்யம் பஹிரர்தைஶ்ச ஶூந்யஃ ॥ ௩,௧௨.

நான் எப்போதும் பணிந்து நிற்கிறேன்; ஆனாலும், இந்த உடலில் எனக்கு 'நான்' என்ற உணர்வும், 'என்' என்ற பற்றும் இல்லை. எனவே, நானும் எப்போதும் உடலற்றவனாகவே இருக்கிறேன்; வெளிப்பட்ட பொருள்களில் பற்றும் இல்லை.