கருடபுராணம்

தஸ்மாத்தத்வாஸ்தவம் நாஸ்தி ப்ரஹ்மவாய்வோஃ ககேஶ்வர । ஸ்வப்நாவஸ்தாயாஃ ஸத்ரு'ஶீ ஹ்யவஸ்தா ஸுப்திஸம்ஜ்ஞிகா ॥ ௩,௧௧.

அதனால், பிரம்மா மற்றும் வாயுவுக்கு உண்மை நிலை இல்லை, பறவைகளின் அரசே; தூக்கம் என அழைக்கப்படும் நிலை, கனவு நிலையைப் போன்றது.

ப்ரஹ்மண்யமுக்யயா வ்ரு'த்த்யா ஹ்யஸ்தீத்யேவம் நிபோத மே । அதோ ந வாஸ்தவமிதமங்கீகார்யம் ககேஶ்வர ॥ ௩,௧௧.

பிரம்மனின் முதன்மை செயலால் அது உள்ளது என்று அறிந்து கொள்; எனவே, பறவைகளின் அரசே, இது உண்மையானது என்று ஏற்க வேண்டாம்.

வாஸ்தவம் யே விஜாநந்தி தேஷாம் நித்யம் தநம் தபஃ । ஶ்ரீகருட உவாச । ஸுப்திஸ்த்வஜ்ஞாநகார்யத்வாத்ஸுப்திர்நாஸ்தீத்யுதீரிதா ॥ ௩,௧௧.

உண்மையை அறிந்தவர்களுக்கு செல்வமும் தவமும் எப்போதும் நிலைத்திருக்கும். ஸ்ரீ கருடன் கூறினார்: தூக்கம் என்பது அறியாமையின் விளைவாக இருப்பதால், அது இல்லை என்று சொல்லப்படுகிறது.

யதா ஹி காரணம் சாஸ்தி ததா கார்யமிதி ப்ரபோ । இத்யபிப்ராயகர்பேண த்வம் ஸமாதாஸ்ய தே யதி ॥ ௩,௧௧.

ஏதாவது காரணம் இருந்தால், அதன் விளைவும் இருக்கும், பிரபுவே; இந்த எண்ணத்துடன் நீ தீர்மானித்தால்—

தர்ஹி தஸ்ய மஹாபாக கதம் ப்ரூஹி பயாதிகம் । பயாதிகம் ஹ்யஸ்து நாம கா வாஸ்மாகம் க்ஷதிர்பவேத் ॥ ௩,௧௧.

அப்படி என்றால், மகா பாக்கியசாலி, பயம் முதலியவை எப்படி உண்டாகின்றன என்று கூறு; பயம் இருந்தாலும், அதனால் எங்களுக்கு என்ன பாதிப்பு?

ஏவமுக்தஸ்து கோவிந்தோப்ரவீத்தத்ராபி காரணம் । பயம் த்வஜ்ஞாநகார்யம் ஸ்யாத்கார்யாகாரணமத்ர ஹி ॥ ௩,௧௧.

இவ்வாறு கேட்கப்பட்டபோது, கோவிந்தன் பதிலளித்தான்: அங்கேயும் காரணம் உள்ளது; பயம் என்பது அறியாமையின் விளைவு, இங்கு விளைவுக்கு காரணம் இல்லை.

ப்ரீயதே மத்வா ப்ரஹ்ம தஸ்மாத்ஸுப்திஶ்ச தத்ர ஹி । அஜ்ஞாதிகம் யதி ப்ரஹ்ம தஸ்ய ந ஸ்யாத்கதஞ்சந ॥ ௩,௧௧.

பிரம்மனை நினைத்தால் மனம் மகிழ்கிறது; அதனால் அங்கு தூக்கம் உள்ளது. பிரம்மன் அறியாமை போன்றதாக இருந்தால், அது ஒருபோதும் இப்படியிருக்காது.

கதம் ஸுகீ ப்ரத்ரு'ஶ்யேத ந கதஞ்சித்கரிஷ்யதி । கதம் வா முக்திபர்யந்தம் ஜ்ஞாநவ்யக்திர்வதஸ்வ மே ॥ ௩,௧௧.

எப்படி ஒருவர் மகிழ்ச்சியுடன் இருப்பது, அல்லது எதையும் செய்வது சாத்தியம்? விடுதலை வரை அறிவு வெளிப்படுவது எப்படி என்பதை எனக்கு கூறு.

யத்யஜ்ஞாநம் தஸ்ய ஸத்யம் ந ஸ்யாத்தர்ஹி மஹாப்ரபோ । அத்யாதராத்கதம் ப்ரஹ்மஞ்ச்ரவணம் குருதே வத ॥ ௩,௧௧.

அறியாமை உண்மையாக இருந்தால், மகா பிரபுவே, பிரம்மன் மிகுந்த மரியாதையுடன் ஞானத்தை கேட்பது எப்படி சாத்தியம்?

இதி தஸ்ய வசஃ ஶ்ருத்வா க்ரு'ஷ்ணோ வசநமப்ரவீத் । பயம் ச வாஸ்தவம் தஸ்ய ந ஜாநீஹி மஹாமதே ॥ ௩,௧௧.

இவ்வாறு அவர் சொன்னதை கேட்ட கிருஷ்ணன் கூறினான்: அதற்குப் பயம் உண்மையானது அல்ல என்பதை நீ அறிந்துகொள், பெரிய அறிவாளியே.

த்ரு'ஶ்யதே மத்பயம் தஸ்ய ஹரிப்ரீத்யர்தமேவ ச । பயாகாமவதீவாநமுவாஸ்தவமீரிதம் ॥ ௩,௧௧.

அதற்கு என்மீது பயம் காணப்படுகிறது, ஹரியை மகிழ்விப்பதற்காகவும்; பயமும் ஆசைபோலவே உண்மையில்லாதது என்று கூறப்படுகிறது.

ப்ராப்தப்ராப்தலேஶஸ்த தஸ்ய நாஸ்தி ககேஶ்வர । துஃ காஜ்ஞாநாதிகம் கிஞ்சித்கதம் தஸ்மிந் பவிஷ்யதி ॥ ௩,௧௧.

பறவைகளின் அரசே, ஒருவன் தன் விதியில் கிடைக்கும் சிறு பங்கையே பெற்றாலும், அவனுக்கு துன்பம், அறியாமை போன்றவை எதுவும் இல்லை; அவனிடம் அவை எப்படி உண்டாகும்?

விஷ்ணோராஜ்ஞாநுஸாரேண பயாயாநுகரோத்யஸௌ । தேந ப்ரீணாதி ச ஹரிஸ்தஸ்ய நாஸ்த்யத்ர ஸம்ஶயஃ ॥ ௩,௧௧.

அவன் விஷ்ணுவின் கட்டளையைப் பயத்துடன் பின்பற்றுகிறான்; இதனால் அவன் ஹரியை மகிழ்விக்கிறான்—இதில் சந்தேகம் இல்லை.

ஶ்ரு'ணோதி ஸததம் ப்ரஹ்மா ந சிந்த்யாத்தாவதாஜ்ஞதா । கதாசித்த்ரு'ஶ்யதே ப்ரஹ்மா துஃ கீ ந ச ககேஶ்வர ॥ ௩,௧௧.

பிரம்மா எப்போதும் கேட்கிறார், ஆனால் யோசிப்பதில்லை; எனவே இங்கு அறியாமை என்று கருத வேண்டியதில்லை. சில நேரம் பிரம்மா துன்பமடைந்தவர் போல தோன்றினாலும், உண்மையில் அப்படி இல்லை, பறவைகளின் அரசே.

யத்ப்ரஹ்ம ச ந ஜாநீயாத்தரிப்ரீத்யர்தமேவ ச । துஃ கிவத்த்ரு'ஶ்யதே ப்ரஹ்மா ஆஜ்ஞாநாம் மோஹநாய ச ॥ ௩,௧௧.

பிரம்மா ஏதாவது அறியாமல் இருப்பது ஹரியை மகிழ்விப்பதற்காக மட்டுமே; அறியாதவர்களை மயக்குவதற்காக பிரம்மா துன்பமடைந்தவர் போல தோன்றுகிறார்.

யோக்யதாமநதிக்ரம்ய யாவஜ்ஜ்ஞாநம் ச திஷ்டதி । ப்ரஹ்மணஸ்தாவதேவாஸ்தி நாத்ர கார்யா விசாரணா ॥ ௩,௧௧.

தன் திறனுக்குள் இருக்கும் வரை அறிவு பிரம்மாவிடம் நிலைபெறுகிறது; இதில் மேலும் ஆராய வேண்டிய அவசியமில்லை.

ஜ்ஞாநஸ்ய வ்யக்ததா நாம வித்யமாநஸ்ய சாதராத் । ஜ்ஞாநஸ்யாஸாதநம் சைவ ஜ்ஞாநவ்யக்திரிதி ஸ்ம்ரு'தா ॥ ௩,௧௧.

அறிவு இருக்கும்போது அதை மரியாதையுடன் அணுகினால் அது வெளிப்படுகிறது; அறிவை அடைவதும், அறிவு வெளிப்படுவதாகவே கருதப்படுகிறது.

அதோ ஜ்ஞாநாதிகம் நாஸ்தி ப்ரஹ்மணஃ பரமேஷ்டிநஃ । பத்மாத்திரண்ம யாஜ்ஜாதோ ப்ரஹ்மா து சதுராநநஃ ॥ ௩,௧௧.

எனவே, பரமேஷ்டி பிரம்மாவிடம் அறியாமை போன்றவை இல்லை; நான்கு முகங்களுடன் பிறந்த பிரம்மா, பொன் முட்டையிலிருந்து எழுந்த தாமரையிலிருந்து தோன்றினார்.

ஸர்வதாऽலோசநாயுக்தஸ்தேந ஸ்வாலோசநம் க்ரு'தம் । அஜ்ஞாநாம் மோஹநார்தாய ஹரிப்ரீத்யர்தமேவ ச ॥ ௩,௧௧.

அவர் எப்போதும் சிந்தனையுடன் இருப்பவர்; அதனால் தன் சிந்தனையையும் செய்கிறார்—அறியாதவர்களை மயக்கவும், ஹரியை மகிழ்விக்கவும்.

ஸம்கல்போபி ததைவாஸ்தி ந ஹ்யஜ்ஞாநாத்க்ரு'தஸ்ததா । கோ வா மாம் ஸ்ரு'ஷ்டவாநத்ர இதி ஹ்யாலோச்ய ஸ ப்ரபுஃ ॥ ௩,௧௧.

அதேபோல், எண்ணமும் இருக்கிறது, ஆனால் அது அறியாமையால் உண்டாகவில்லை; 'இங்கு என்னை யார் படைத்தார்?' என்று அந்த ஆண்டவன் சிந்திக்கிறார்.

தம் விசாரயிதும் ப்ரஹ்மா பத்மநாடீம் விவேஶ ஹ ॥ ௩,௧௧.

அதை ஆராய பிரம்மா தாமரையின் தண்டு வழியே சென்றார்.

ஶ்ரீகருடமஹாபுராணம் ௧௨ ஶ்ரீக்ரு'ஷ்ண உவாச । நாடீம் ஸமாவிஶ்ய மஹாநுபாவஃ ஶ்ரீவிஷ்ணுபக்தோ த்வத புஷ்கரஸ்தஃ । விசாரயாமாஸ குரும் ஸ்வமூலம் நாராயணம் நிர்குணமத்விதீயம் ॥ ௩,௧௨.

ஸ்ரீகிருஷ்ணர் சொன்னார்: அப்போது, தாமரையில் இருந்த, பெரிய ஆன்மாவும் விஷ்ணுவுக்கு பக்தியுள்ளவருமான பிரம்மா, தண்டு வழியே சென்று, தன் ஆதியாய் இருக்கும், குணமற்ற, ஒற்றையாய் உள்ள நாராயணனைத் தியானிக்கத் தொடங்கினார்.

ஏதாவதா ஹரிபக்தஸ்ய தஸ்யாப்யச்சிந்நபக்தஸ்ய சதுர்முகஸ்ய । விசாரகாலே ச விசிந்தநீயோ ஹ்யஜ்ஞாநலேஶஸ்து ககேஶ்வரேஶ்வர ॥ ௩,௧௨.

பறவைகளின் அரசே, ஹரிக்கு இடையறாத பக்தி கொண்ட அந்த நான்முகனுக்கே கூட, ஆராயும் நேரத்தில் சிறிதளவு அறியாமை இருப்பதாக கருதலாம்.

யதாஸ்தி விஷ்ணோர்மநஃ ஸங்கல்ப ஏவ ததைவ ஸோபி ப்ரகரோதி நித்யம் । ஆலோசநே தஸ்ய ஸதாஸ்தி பூமந்ஸ்வயோக்யதாமநதிக்ரம்ய சைவ ॥ ௩,௧௨.

விஷ்ணுவுக்கு எண்ணம் உள்ளதைப்போல், பிரம்மாவும் எப்போதும் செய்கிறார்; அவர் சிந்தனையில் அறிவு எப்போதும் தன் திறனை மீறாமல் இருக்கிறது.

ஹரேஃ ஸ்வரூபே ச ததா ப்ரபஞ்சஃ ஸ்வஸ்மிந்ஸ்வரூபே ச ககாஸ்தி ஜ்ஞாநம் । யதாபி நித்யம் பரிசாரவாரி ச அஜ்ஞாதவத்த்ரு'ஶ்யதே விஷ்ணுநா ச ॥ ௩,௧௨.

ஹரியின் இயல்பிலும், உலகிலும் அறிவு தன் தன்மையில் உள்ளது; ஆனால், ஒரு சேவகர் எப்போதும் சேவை செய்வதைப்போல், விஷ்ணுவும் அறியப்படாதவர் போல தோன்றுகிறார்.

ஹரேஃ ப்ரீத்யர்தம் குருதேऽஸௌ கதாச்சித்தத்ராபி கஶ்சித்விஶேஷோऽஸ்தி வீந்த்ர । ஶ்ரு'ணுஷ்வ ஸம்யங்நிக்ரு'ஹீதசித்தோ யதா ப்ரோவாச ஸ விஜாநாதி தேவஃ ॥ ௩,௧௨.

ஹரியை மகிழ்விப்பதற்காக அவர் செய்கிறார்; சில நேரம், சிறிது வேறுபாடு உண்டு, சிறந்த பறவையே. மனதை நன்றாக கட்டுப்படுத்தி, அந்த தேவன் எப்படி சொன்னார், எப்படி அறிந்தார் என்பதை கவனமாக கேள்.

ஸதா த்வதோஷம் ப்ரவிஶேஷைஶ்ச முக்தவேதாஸ்ததா வா பவிஜாநந்தி நித்யம் । தஸ்ய ஸ்வரூபம் ந ததா ஹரிம் ச ஸ்வயோக்யதாமநதிக்ரம்ய வேதாஃ ॥ ௩,௧௨.

வித்யாசங்களுடன் என்றும் தவறில்லாத விடுதலையான வேதங்களும், ஹரியின் உண்மை இயல்பையும், அவருடைய இயல்பையும் முழுமையாக அறிய முடியாது; அவை தன் திறனை மீறுவதில்லை.

ஹரேஃ ஸ்வரூபம் ந விஜாநாதி ஸர்வம் ஸ்வயோக்யரூபம் ஸர்வதா வேத்தி விஷ்ணோஃ । தத்ராஜ்ஞாநம் நாஸ்தி கிஞ்சித்த்விஜேந்த்ர யாவத்ஸ்வரூபம் ச ததைவ லக்ஷ்ம்யாஃ ॥ ௩,௧௨.

அவர் ஹரியின் முழு இயல்பை அறியவில்லை; எப்போதும் தன் திறனுக்கேற்ப மட்டுமே அறிகிறார், சிறந்த இருமுறை பிறந்தவரே. அங்கு அறியாமை எதுவும் இல்லை, அதுபோல் லட்சுமியின் இயல்பிலும்.

வேதா ந ஜாநாதி குதஸ்ததந்யே தயோஃ ஸ்வரூபம் ந விஜாநாதி ஸர்வம் । ததாபி வேதாநேகதேஶேந வேத ஜாநாதி லக்ஷ்மீர்ஹரிரூபம் ச யாவத் ॥ ௩,௧௨.

பிரம்மாவே அறியவில்லை என்றால், பிறர் எப்படி அறிவார்கள்? அந்த இருவரின் முழு இயல்பையும் யாரும் அறியவில்லை. ஆனாலும், வேதங்கள், லட்சுமியும் ஹரியும் எவ்வளவு வெளிப்படுத்துகிறார்களோ, அந்த அளவுக்கு மட்டும் அறிகின்றன.