கருடபுராணம்

அதோ ந ஜாநே தவ ஸத்குணாந்ஸதா ஏவம் விதா கா மம ஶக்திரஸ்தி । ஸ்துத்வா ஹ்யேவம் ப்ரஸூதிஸ்து தூஷ்ணீமாஸீத்ககேஶ்வர ॥ ௩,௭.

எனவே, உம்முடைய நல்ல குணங்களை நான் எப்போதும் அறியவில்லை; இப்படிப் புகழ என்னிடம் என்ன சக்தி இருக்கிறது? இவ்வாறு புகழ்ந்து ப்ரஸூதி அமைதியாயினாள், பறவைகளின் தலைவனே.

அக்நிர்வாகாத்மகோ ப்ரஹ்மபுத்ரோ ப்ரு'கு ரு'ஷிஸ்ததா । தத்பார்யா வை ப்ரஸூதிஸ்து த்ரய ஏதே ஸமாஃ ஸ்ம்ரு'தாஃ ॥ ௩,௭.

வாக்கின் வடிவான அக்கினி, முனிவர் ப்ருகு, அவருடைய மனைவி ப்ரஸூதி — இவர்கள் மூவரும் சமமானவர்கள் என்று கருதப்படுகிறார்கள்.

வருணாத்பாதஹீநாஶ்ச ப்ரவஹாத்விகுணாதமாஃ । தக்ஷாச்சதாவரா ஜ்ஞேயா மித்ராத்து த்விகுணாதிகாஃ ॥ ௩,௭.

வருணனால் கால்கள் இல்லாதவர்கள், ப்ரவஹாவைவிட இரட்டிப்பு தாழ்ந்தவர்கள்; தக்ஷனால் வந்தவர்கள் நூறு மடங்கு மேலானவர்கள்; மித்ரனால் வந்தவர்கள் இரட்டிப்பு உயர்ந்தவர்கள் என்று அறிய வேண்டும்.

ப்ரஸூத்யநந்தரம் ஜாதோ வஸிஷ்டோ ப்ரஹ்மநந்தநஃ । விநயாவநதோ பூத்வா ஸ்தோதும் ஸமுபசக்ரமே ॥ ௩,௭.

ப்ரஸூதிக்குப் பிறகு பிரம்மாவின் மகனான வசிஷ்டர் பிறந்தார். பணிவுடன் வணங்கி, அவர் புகழ ஆரம்பித்தார்.

வஸிஷ்ட உவாச । நமோஸ்து தஸ்மை புருஷாய வேதஸே நமோநமோऽஸத்வ்ரு'ஜிநச்சிதே நமஃ । நமோநமோ ஸ்வாங்கபவாய நித்யம் நதோஸ்மி ஹே நாத தவாங்க்ரிபங்கஜம் ॥ ௩,௭.

வசிஷ்டர் சொன்னார்: அந்த பரமனுக்கும், படைப்பாளிக்கும் வணக்கம்; பொய்யையும் தீமையையும் அழிப்பவருக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்; தானே தன் உடலிலிருந்து தோன்றுபவருக்கு எப்போதும் வணக்கம்; ஆண்டவரே, உம்முடைய தாமரை போன்ற பாதங்களை நான் எப்போதும் வணங்குகிறேன்.

மாம் பாஹி நித்யம் பகவந்வாஸுதேவ ஹ்யக்நேரஹம் ஸர்வதா ந்யூந ஏவ । மித்ராதஹம் ஸர்வதா கிஞ்சிதூநஃ ஸ்துத்வா தேவ ஸோபவத்தத்ர தூஷ்ணீம் ॥ ௩,௭.

என்னை எப்போதும் காப்பாற்றும், வாஸுதேவா! நான் எப்போதும் அக்கினியைவிட தாழ்ந்தவன்; மித்ரனைவிட எப்போதும் சிறிது குறைவானவன். இவ்வாறு தேவனைப் புகழ்ந்து, அவர் அங்கு அமைதியாயினான்.

யோ வஸிஷ்டாநந்தரஜோ மரீசிர்ப்ரஹ்மநந்தநஃ । ஹரிந்துஷ்டாவ பரயா பக்த்யா நாராயணம் குரும் ॥ ௩,௭.

வசிஷ்டருக்குப் பிறகு பிறந்த பிரம்மாவின் மகன் மரீசி, பரம பக்தியுடன் ஹரியை, குருவான நாராயணனைப் புகழ்ந்தார்.

மரீசிருவாச । தேவேந சாஹம் ஹததீர்பவநப்ரஸங்காத்ஸர்வாஶுபோபகமநாத்விமுகேம்த்ரியஶ்ச । குர்வே ச நித்யம் ஸுகலேஶலவாதிநா த்வத்தூரம் மநஸ்த்வஶுபகர்ம ஸமாசரிஷ்யே ॥ ௩,௭.

மரீசி சொன்னார்: உலக வாழ்க்கையால் என் புத்தி குழப்பமடைந்தது, எல்லா தீமைகளும் வந்ததால் என் இంద్రியங்கள் விலகின. ஆனாலும், சிறிது சந்தோஷம் பேசும் என் மனதை உம்மைவிட்டு விலக்கி, நான் எப்போதும் தீய செயல்களையே செய்கிறேன்.

ஏதாத்ரு'ஶோஹம் பகவாநநந்தஃ ஸதா வஸிஷ்டஸ்ய ஸமாந ஏவ ॥ ௩,௭.

பகவானே, நான் இப்படிப்பட்டவனாகவே இருக்கிறேன், முடிவில்லாதவரே; நான் எப்போதும் வசிஷ்டருக்கு சமமானவனே.

ஏவம் ஸ்துத்வா மரீசிஸ்து தூஷ்ணீமாஸ ததா கக । தததந்தரஜோஹ்யத்ரிரஸ்தாவீத்ப்ராஞ்ஜலிர்ஹரிம் ॥ ௩,௭.

இவ்வாறு மஹரீசி புகழ்ந்து அமைதியாயினான், அப்போது அத்துடன் அத்திரியும் கையைக் கூப்பி ஹரியை புகழ்ந்தான்.

ஆவிர்பவஜ்ஜகத்ப்ரபவாயாவதீர்ணம் தத்ரக்ஷணார்தமநவத்யஞ்ச ததாவ்யயாய । தத்த்வார்தமூலமவிகாரி தவ ஸ்வரூபம் ஹ்யாநந்தஸாரமத ஏவ விகாரஶூந்யம் ॥ ௩,௭.

உலகம் தோன்றுவதற்காக வெளிப்பட்டு, அதைப் பாதுகாப்பதற்காக இறங்கி, குற்றமற்றவனும் அழியாதவனும் நீ; உண்மை பொருளின் ஆதாரமும், மாற்றமில்லாத ஆனந்தத்தின் சாரமும் உன் இயற்கை, எப்போதும் மாற்றமற்றது.

த்ரைகுண்யஶூந்யமகிலேஷு ச ஸம்விபக்தம் தத்ர ப்ரவிஶ்ய பகவந்ந ஹி பஶ்யதீவ । அதோ முராரேஸ்தவ ஸத்குணாம்ஶ்ச ஸ்தோதும் ந ஶக்நோமி மரீசிதுல்யஃ ॥ ௩,௭.

மூன்று குணங்களும் இல்லாதவனாய், அனைத்திலும் நிறைந்திருப்பவன் நீ; அவற்றுக்குள் புகுந்தும் அவற்றை காணாதவனாய் இருக்கின்றாய். அதனால், முரரியை அழித்தவனே, நானும் மஹரீசியைப் போல உன் நல்ல பண்புகளைப் புகழ முடியவில்லை.

ஏவம் ஸ்துத்வா ஹ்யத்ரிரபிதூஷ்ணீமாஸ ததா கக । ததநந்தரஜஃ ஸ்தோதுமங்கிரா வாக்யமப்ரவீத் ॥ ௩,௭.

இவ்வாறு அத்திரியும் புகழ்ந்து அமைதியாயினான், அப்போது அடுத்தவராக அங்கிரசு புகழும் வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.

அங்கிரா உவாச । த்ரஷ்டும் ந ஶக்நோமி தவ ஸ்வரூபம் ஹ்யநந்தபாஹூதரமஸ்தகம் ச । அநந்தஸாஹஸ்ரகிரீடஜுஷ்டம் மஹார்ஹநாநாபரணைஶ்ச ஶோபிதம் । ஏதாத்ரு'ஶம் ரூபமநந்தபாரம் ஸ்தோதும் ஹ்யஶக்தஸ்து ஸமோஸ்மி சாத்ரேஃ ॥ ௩,௭.

அங்கிரசு சொன்னான்: முடிவில்லா கரங்களும், வயிறும், தலைகளும் உடைய உன் இயற்கை வடிவத்தை நான் காண இயலவில்லை; எண்ணிக்கையற்ற ஆயிரம் கிரீடங்கள் சூடியும், பலவகை மதிப்புமிக்க ஆபரணங்களால் ஒளிர்ந்தும், இப்படிப்பட்ட அளவில்லா வடிவத்தை, அத்திரி போல நானும் புகழ இயலவில்லை.

ஏவம் ஸ்துத்வா ஹ்யங்கிராஶ்ச தூஷ்ணீமாஸ ககேஶ்வர । ததநந்தரஜஃ ஸ்தோதும் புலஸ்த்யோ வாக்யமப்ரவீத் ॥ ௩,௭.

இவ்வாறு அங்கிரசும் புகழ்ந்து அமைதியாயினான், பறவைகளின் அரசே; அடுத்தவராக புலஸ்தியன் புகழும் வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.

புலஸ்த்ய உவாச । யோ வா ஹரிஸ்து பகவாந்ஸ (ஸ்வ) உபாஸகாநாம் ஸம்தர்ஶயேத்புவநமங்கலமங்கலம் ச । (லஶ்ச) யஸ்மை நமோ பகவதே புருஷாய துப்யம் யோ வாவிதா நிரயபாககமப்ரஸங்கே ॥ ௩,௭.

புலஸ்தியன் சொன்னான்: பக்தர்களுக்காக உலகில் நல்லதும் கெட்டதும் காட்டும் ஹரியே, நரகத்தில் விழும் அவர்களையும் துன்பத்திலிருந்து விடுவிப்பவனே, அந்த பரமனுக்கு நான் வணங்குகிறேன்.

ஏதாத்ரு'ஶாம்ஸ்தவ குணாந்நவிதும் ந ஶக்தம் மாம் பாஹி பகவந்ஸத்ரு'ஶோ ஹ்யங்கிரஸா ச ॥ ௩,௭.

உன் இப்படிப்பட்ட குணங்களை நான் அறிய இயலவில்லை; பகவனே, என்னை காப்பாற்றும், இதில் அங்கிரசைப் போலவே நானும் இருக்கிறேன்.

ஏவம் ஸ்துத்வா புலஸ்த்யோபி ஸ்தூஷ்ணீமேவ பபூவ ஹ । ததநந்தரஜஃ ஸ்தோதும் புலஹோ வாக்யமப்ரவீத் ॥ ௩,௭.

இவ்வாறு புலஸ்தியனும் புகழ்ந்து அமைதியாயினான்; அடுத்தவராக புலஹன் புகழும் வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.

புலஹ உவாச । நிஷ்காமரூபரிஹிதஸ்ய ஸமர்பிதம் ச ஸ்நாநாவரோத்தமபயஃ பலபுஷ்பபோஜ்யம் । ஆராதநம் பகவதஸ்தவ ஸத்க்ரியாஶ்ச வ்யர்தம் பவேதிதி வதந்தி மஹாநுபாவாஃ ॥ ௩,௭.

புலஹன் சொன்னான்: ஆசை இல்லாமல் தூய மனதுடன் நீரும் பழமும் பூவும் உணவும் அர்ப்பணித்தாலும், உன்னை வழிபடுவதும் சேவிப்பதும் வீணாகும் என்று பெரியோர் கூறுகிறார்கள்.

தஸ்மை ஸதா பகவதே ப்ரணமாமி நித்யம் நிஷ்காமயா தவ ஸமர்பணமாத்ரபுத்த்யா । வைகுண்டநாத பகவந்ஸ்தவநே ந ஶக்திஃ ஸோஹம் புலஸ்த்யஸத்ரு'ஶோஸ்மி ந ஸம்ஶயோத்ர ॥ ௩,௭.

எப்போதும் அந்த நித்ய பகவானுக்கு ஆசை இல்லாமல் அர்ப்பணிப்பது மட்டுமே எண்ணத்தில் வைத்து வணங்குகிறேன்; வைகுண்டநாதா, உன்னைப் புகழ எனக்கு வல்லமை இல்லை, இதில் புலஸ்தியனைப் போலவே நான் இருக்கிறேன், இதில் சந்தேகம் இல்லை.

ஏவம் ஸ்துத்வா து புலஹஸ்தூஷ்ணீமாஸ ததா கக । ததநந்தரஜஃ ஸ்தோதும் க்ரதுஃ ஸமுபசக்ரமே ॥ ௩,௭.

இவ்வாறு புலஹனும் புகழ்ந்து அமைதியாயினான், அப்போது அடுத்தவராக கிரது புகழத் தொடங்கினான்.

க்ரதுருவாச । ப்ராணப்ரயாணஸமயே பகவம்ஸ்தவைவ நாமாநி ஸம்ஸ்ரு'திஜதுஃகவிநாஶகாநி । யேநைகஜந்மஶமலம் ஸஹஸைவ ஹித்வா ஸம்யாதி முக்திமமலாம் தமஹம் ப்ரபத்யே ॥ ௩,௭.

கிரது சொன்னான்: உயிர் பிரியும் நேரத்தில், பகவனே, உன் பெயர்கள் பிறவி துன்பங்களை நீக்கும்; அவற்றால் ஒரே ஒரு பிறவியின் பாவம் உடனே நீங்கி, தூய முக்தியை அடைகிறான்—அதை நான் அடைகிறேன்.

யே பக்த்யா விவஶா விஷ்ணோ நாமமாத்ரைகஜல்பகாஃ । தேபி முக்திம் ப்ரயாந்த்யாஶு கிமுத த்யாயிநஃ ஸதா ॥ ௩,௭.

பக்தியால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, உன் பெயரை மட்டும் சொல்வோரும் விரைவில் முக்தியை அடைகிறார்கள், விஷ்ணுவே; எப்போதும் உன்னைத் தியானிப்பவர்கள் எளிதில் முக்தி அடைவார்கள் என்பது சொல்ல வேண்டுமா!

ஏவம் ஸ்துத்வா க்ரதுரபி தூஷ்ணீமாஸ ககேஶ்வர । ததநந்தரஜஃ ஸ்தோதும் மநுர்வைவஸ்வதோப்ரவீத் ॥ ௩,௭.

இவ்வாறு கிரதும் புகழ்ந்து அமைதியாயினான், பறவைகளின் அரசே; அடுத்தவராக வைவஸ்வத மனு புகழத் தொடங்கினான்.

வைவஸ்வத உவாச । ஸோஹம் ஹி கர்மகரணே நிரதஃ ஸதைவ ஸ்த்ரீணாம் போகே ச நிரதஶ்ச குதே ப்ரமத்தஃ । ஜிஹ்வேந்த்ரியே ச நிரதஸ்தவ தர்ஶநே ச ஸம்யக்விராகஸஹிதஃ பரமோதரேண ॥ ௩,௭.

வைவஸ்வதன் சொன்னான்: நான் எப்போதும் கர்மங்களில் ஈடுபட்டவன், பெண்களின் இன்பங்களில் மூழ்கியவன், கீழ்மையான ஆசைகளில் கவனமில்லாதவன், நாவும், புலன்களிலும் ஈடுபட்டவன்; ஆனாலும் உன்னைப் பார்க்கும் போது உண்மையான வைராக்கியத்துடன் மிகுந்த மன அமைதியுடன் இருக்கிறேன்.

மாம்ஸாஸ்திமஜ்ஜருதிரைஃ ஸஹிதே ச தேஹே பக்திம் ஸதைவ பகவந்நபி தஸ்கரே ச । குர்வக்நிபாடபகவாதிஷு ஸத்ஸு துஃகாத்ஸம்யக்விரக்திமுபயாமி ஸஹஸ்வ நித்யம் ॥ ௩,௭.

இந்த உடல் மாம்சம், எலும்பு, மஜ்ஜை, இரத்தம் ஆகியவற்றால் ஆனது என்றாலும், பகவனே, நான் எப்போதும் பக்தியுடன் இருக்கிறேன்—even ஒரு திருடன் போல; ஆசான்கள், அக்கினி, மற்ற பெரியோர்களிடையே நான் துன்பத்திலிருந்து உண்மையான வைராக்கியத்தை அடைகிறேன்—நீ எப்போதும் எனக்கு பொறுமை காட்ட வேண்டும்.

லோகாநுவாதஶ்ரவணே பரமா ச ஶக்திர்நாராயணஸ்ய நமநே ந ச மேஸ்தி ஶக்திஃ । லோகாநுயாநகரணே பரமா ச ஶக்திஃ க்ஷேத்ராதிமார்ககமநே பரமா ஹ்யஶக்திஃ ॥ ௩,௭.

உலக விஷயங்களை கேட்பதில் எனக்கு மிகுந்த வல்லமை, ஆனால் நாராயணனைப் புகழ்வதில் எனக்கு வல்லமை இல்லை; உலக வழிகளில் செல்லவும், நிலம் போன்ற இடங்களுக்கு போகவும் எனக்கு வல்லமை, ஆனால் உண்மையில் வல்லமை இல்லை.

வைஶ்யாதிகேஷு தநிகேஷு பரா ச ஶக்திஃ ஸத்ப்ராஹ்மணேஷ்வபி ந ஶக்திரஹோ முராரே ॥ ௩,௭.

வைசியர் மற்றும் பிற செல்வந்தர்களிடம் அதிகமான சக்தி இருக்கிறது; ஆனால் நல்ல பிராமணர்களிடம்கூட அத்தகைய சக்தி இல்லை, முராரி!

வைவஸ்வதமநுர்தேவம் ஸ்துத்வா தூஷ்ணீம் பபூவ ஹ । ததநந்தரஜஃ ஸ்தோதும் விஶ்வாமித்ரோபசக்ரமே ॥ ௩,௭.

வைவஸ்வத மனு தேவனைப் புகழ்ந்து அமைதியாக இருந்தார்; பிறகு அவருக்குப் பின் விஸ்வாமித்திரர் புகழ்ச்சி செய்யத் தொடங்கினார்.