கருடபுராணம்

ஏவம் ஸ்துத்வா து வருணஃ ப்ராஞ்ஜலிஃ ஸமுபஸ்திதஃ । வருணாநந்தரோத்பந்நோ நாரதோ ஹ்யஸ்துவத்தரிம் ॥ ௩,௭.

இவ்வாறு புகழ்ந்த வருணன், கைகூப்பி முன் நின்றான். வருணன் பிறகு, நாரதன் பிறந்து ஹரியைப் புகழ்ந்தான்.

நாரத உவாச । யந்நாமதேயஶ்ரவணாநுகீர்தநாத்ஸ்வாத்வந்யதத்த்வம் மம நாஸ்தி விஷ்ணோ । புநீஹ்யதஶ்சைவ பரோவராயாந்யஜ்ஜிஹ்வாக்ரே வர்ததே நாம தஸ்ய ॥ ௩,௭.

நாரதர் சொன்னார்: விஷ்ணுவே, உம்முடைய திருநாமத்தை கேட்பதும், சொல்லுவதும், நினைப்பதும் எனக்கு எல்லாவற்றிலும் மேலானது; அதற்கு மேல் எனக்கு வேறு எதுவும் இல்லை. எனவே, என்னைத் தூய்மைப்படுத்தும்; ஏனெனில், நாவின் முனையில் இருக்கும் மற்ற எந்தப் பெயரும் உம்முடைய பெயருக்கு சமமல்ல.

யஜ்ஜிஹ்வாக்ரே ஹரிநாமைவ நாஸ்தி ஸ ப்ராஹ்மணோ நைவ ஸ ஏவ கோகரஃ । அஹம் ந ஜாநே ச தவ ஸ்வரூபம் ந்யூநோ ஹ்யஹம் வருணாத்ஸர்வதைவ ॥ ௩,௭.

யாருடைய நாவில் ஹரியின் பெயர் இல்லையோ, அவர் பிராமணர் அல்ல; அவர் ஒரு பசு அல்லது கழுதை போன்றவரே. உம்முடைய உண்மையான வடிவத்தை நான் அறியவில்லை; நான் எப்போதும் வருணனைவிட தாழ்ந்தவனே.

ஏவம் ஸ்துத்வா நாரதோ வை ககேந்த்ரஸ்தூஷ்ணீமபூத்தேவதேவஸ்ய சாக்ரே । யோ நாரதாநந்தரம் ஸம்பபூவ ப்ரு'குர்மஹாத்மா ஸ்தோதுமுபப்ரசக்ரமே ॥ ௩,௭.

இவ்வாறு தேவாதி தேவனைப் புகழ்ந்த பிறகு, நாரதர், பறவைகளில் தலைவன், அமைதியாயினான். நாரதருக்குப் பிறகு, பெரிய ஆன்மாவான ப்ருகு புகழ ஆரம்பித்தார்.

ப்ரு'குருவாச । கிமாஸநம் தே கருடாஸநாய கிம் பூஷணம் கௌஸ்துபபூஷணாய । லக்ஷ்மீகலத்ராய கிமஸ்தி தேயம் வாகீஶ கிம் தே வசநீயமஸ்தி । அதோ ந ஜாநே தவ ஸத்குணாம்ஶ்ச ஹ்யஹம் ஸதா வருணாத்பாதஹீநஃ ॥ ௩,௭.

ப்ருகு சொன்னார்: கருடன் அமர்ந்திருக்க உமக்கு ஏது இருக்கை? கௌஸ்துபம் அணிந்திருக்க உமக்கு ஏது ஆபரணம்? லக்ஷ்மி துணைவியாக இருக்க உமக்கு ஏது கொடுப்பது? வார்த்தைகளின் ஆண்டவனே, உமக்கு என்ன சொல்ல முடியும்? எனவே, உம்முடைய நல்ல குணங்களை நான் அறியவில்லை; நான் எப்போதும் வருணனைவிட குறைவானவனே.

ஏவம் ஸ்துத்வா ஹரிம் தேவம் ப்ரு'குஸ்தூஷ்ணீம் பபூவ ஹ । ததநந்தரஜோ ஹ்யக்நிரஸ்தாவீத்புருஷோத்தமம் ॥ ௩,௭.

இவ்வாறு ஹரியைப் புகழ்ந்த பின் ப்ருகு அமைதியாயினான். பின் பிறந்த அக்கினி, பரமபொருளை புகழ ஆரம்பித்தான்.

அக்நிருவாச । யத்தேஜஸாஹம் ஸுஸமித்ததேஜா ஹவ்யம் வஹாம்யத்வரே ஆஜ்யஸிக்தம் ॥ ௩,௭.

அக்கினி சொன்னான்: உம்முடைய ஒளியால் எனக்கு தீயின் பூரண சக்தி கிடைத்தது; யாகத்தில் நெய் ஊற்றும் ஹவிசை நான் எடுத்துச் செல்கிறேன்.

யத்தேஜஸாஹம் ஜடரே ஸம்ப்ரவிஶ்ய பசந்நந்நம் ஸர்வதா பூர்ணஶக்திஃ । அதோ ந ஜாநே தவ ஸத்குணாம்ஶ்ச ப்ரு'கோரஹம் ஸர்வதைவம் ஸமோஸ்மி ॥ ௩,௭.

உம்முடைய ஒளியால் நான் வயிறுக்குள் சென்று எப்போதும் உணவைச் சமைக்கிறேன்; எனவே, உம்முடைய நல்ல குணங்களை நான் அறியவில்லை; நான் எப்போதும் ப்ருகுவுக்கு சமமானவனே.

ததநந்தரஜா ஸ்தோதும் ப்ரஸூதிருபசக்ரமே ॥ ௩,௭.

அக்கினிக்குப் பிறகு, ப்ரஸூதி புகழ ஆரம்பித்தாள்.

ப்ரஸூதிருவாச । யந்நாமார்தவிசாரணேபி முநயோ முஹ்யம்தி வை ஸர்வதா த்வத்பீதா அபி தேவதா ஹ்யவிரதம் ஸ்த்ரீபிஃ ஸஹைவ ஸ்திதாஃ । மாந்தாத்ரு'த்ருவநாரதாஶ்ச ப்ரு'கவோ வைவஸ்வதாத்யாகிலாஃ ப்ரேம்ணா வை ப்ரணமாம்யஹம் ஹிதக்ரு'தே தஸ்மை நமோ விஷ்ணவே ॥ ௩,௭.

அதோ ந ஜாநே தவ ஸத்குணாந்ஸதா ஏவம் விதா கா மம ஶக்திரஸ்தி । ஸ்துத்வா ஹ்யேவம் ப்ரஸூதிஸ்து தூஷ்ணீமாஸீத்ககேஶ்வர ॥ ௩,௭.

எனவே, உம்முடைய நல்ல குணங்களை நான் எப்போதும் அறியவில்லை; இப்படிப் புகழ என்னிடம் என்ன சக்தி இருக்கிறது? இவ்வாறு புகழ்ந்து ப்ரஸூதி அமைதியாயினாள், பறவைகளின் தலைவனே.

அக்நிர்வாகாத்மகோ ப்ரஹ்மபுத்ரோ ப்ரு'கு ரு'ஷிஸ்ததா । தத்பார்யா வை ப்ரஸூதிஸ்து த்ரய ஏதே ஸமாஃ ஸ்ம்ரு'தாஃ ॥ ௩,௭.

வாக்கின் வடிவான அக்கினி, முனிவர் ப்ருகு, அவருடைய மனைவி ப்ரஸூதி — இவர்கள் மூவரும் சமமானவர்கள் என்று கருதப்படுகிறார்கள்.

வருணாத்பாதஹீநாஶ்ச ப்ரவஹாத்விகுணாதமாஃ । தக்ஷாச்சதாவரா ஜ்ஞேயா மித்ராத்து த்விகுணாதிகாஃ ॥ ௩,௭.

வருணனால் கால்கள் இல்லாதவர்கள், ப்ரவஹாவைவிட இரட்டிப்பு தாழ்ந்தவர்கள்; தக்ஷனால் வந்தவர்கள் நூறு மடங்கு மேலானவர்கள்; மித்ரனால் வந்தவர்கள் இரட்டிப்பு உயர்ந்தவர்கள் என்று அறிய வேண்டும்.

ப்ரஸூத்யநந்தரம் ஜாதோ வஸிஷ்டோ ப்ரஹ்மநந்தநஃ । விநயாவநதோ பூத்வா ஸ்தோதும் ஸமுபசக்ரமே ॥ ௩,௭.

ப்ரஸூதிக்குப் பிறகு பிரம்மாவின் மகனான வசிஷ்டர் பிறந்தார். பணிவுடன் வணங்கி, அவர் புகழ ஆரம்பித்தார்.

வஸிஷ்ட உவாச । நமோஸ்து தஸ்மை புருஷாய வேதஸே நமோநமோऽஸத்வ்ரு'ஜிநச்சிதே நமஃ । நமோநமோ ஸ்வாங்கபவாய நித்யம் நதோஸ்மி ஹே நாத தவாங்க்ரிபங்கஜம் ॥ ௩,௭.

வசிஷ்டர் சொன்னார்: அந்த பரமனுக்கும், படைப்பாளிக்கும் வணக்கம்; பொய்யையும் தீமையையும் அழிப்பவருக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்; தானே தன் உடலிலிருந்து தோன்றுபவருக்கு எப்போதும் வணக்கம்; ஆண்டவரே, உம்முடைய தாமரை போன்ற பாதங்களை நான் எப்போதும் வணங்குகிறேன்.

மாம் பாஹி நித்யம் பகவந்வாஸுதேவ ஹ்யக்நேரஹம் ஸர்வதா ந்யூந ஏவ । மித்ராதஹம் ஸர்வதா கிஞ்சிதூநஃ ஸ்துத்வா தேவ ஸோபவத்தத்ர தூஷ்ணீம் ॥ ௩,௭.

என்னை எப்போதும் காப்பாற்றும், வாஸுதேவா! நான் எப்போதும் அக்கினியைவிட தாழ்ந்தவன்; மித்ரனைவிட எப்போதும் சிறிது குறைவானவன். இவ்வாறு தேவனைப் புகழ்ந்து, அவர் அங்கு அமைதியாயினான்.

யோ வஸிஷ்டாநந்தரஜோ மரீசிர்ப்ரஹ்மநந்தநஃ । ஹரிந்துஷ்டாவ பரயா பக்த்யா நாராயணம் குரும் ॥ ௩,௭.

வசிஷ்டருக்குப் பிறகு பிறந்த பிரம்மாவின் மகன் மரீசி, பரம பக்தியுடன் ஹரியை, குருவான நாராயணனைப் புகழ்ந்தார்.

மரீசிருவாச । தேவேந சாஹம் ஹததீர்பவநப்ரஸங்காத்ஸர்வாஶுபோபகமநாத்விமுகேம்த்ரியஶ்ச । குர்வே ச நித்யம் ஸுகலேஶலவாதிநா த்வத்தூரம் மநஸ்த்வஶுபகர்ம ஸமாசரிஷ்யே ॥ ௩,௭.

மரீசி சொன்னார்: உலக வாழ்க்கையால் என் புத்தி குழப்பமடைந்தது, எல்லா தீமைகளும் வந்ததால் என் இంద్రியங்கள் விலகின. ஆனாலும், சிறிது சந்தோஷம் பேசும் என் மனதை உம்மைவிட்டு விலக்கி, நான் எப்போதும் தீய செயல்களையே செய்கிறேன்.

ஏதாத்ரு'ஶோஹம் பகவாநநந்தஃ ஸதா வஸிஷ்டஸ்ய ஸமாந ஏவ ॥ ௩,௭.

பகவானே, நான் இப்படிப்பட்டவனாகவே இருக்கிறேன், முடிவில்லாதவரே; நான் எப்போதும் வசிஷ்டருக்கு சமமானவனே.

ஏவம் ஸ்துத்வா மரீசிஸ்து தூஷ்ணீமாஸ ததா கக । தததந்தரஜோஹ்யத்ரிரஸ்தாவீத்ப்ராஞ்ஜலிர்ஹரிம் ॥ ௩,௭.

இவ்வாறு மஹரீசி புகழ்ந்து அமைதியாயினான், அப்போது அத்துடன் அத்திரியும் கையைக் கூப்பி ஹரியை புகழ்ந்தான்.

ஆவிர்பவஜ்ஜகத்ப்ரபவாயாவதீர்ணம் தத்ரக்ஷணார்தமநவத்யஞ்ச ததாவ்யயாய । தத்த்வார்தமூலமவிகாரி தவ ஸ்வரூபம் ஹ்யாநந்தஸாரமத ஏவ விகாரஶூந்யம் ॥ ௩,௭.

உலகம் தோன்றுவதற்காக வெளிப்பட்டு, அதைப் பாதுகாப்பதற்காக இறங்கி, குற்றமற்றவனும் அழியாதவனும் நீ; உண்மை பொருளின் ஆதாரமும், மாற்றமில்லாத ஆனந்தத்தின் சாரமும் உன் இயற்கை, எப்போதும் மாற்றமற்றது.

த்ரைகுண்யஶூந்யமகிலேஷு ச ஸம்விபக்தம் தத்ர ப்ரவிஶ்ய பகவந்ந ஹி பஶ்யதீவ । அதோ முராரேஸ்தவ ஸத்குணாம்ஶ்ச ஸ்தோதும் ந ஶக்நோமி மரீசிதுல்யஃ ॥ ௩,௭.

மூன்று குணங்களும் இல்லாதவனாய், அனைத்திலும் நிறைந்திருப்பவன் நீ; அவற்றுக்குள் புகுந்தும் அவற்றை காணாதவனாய் இருக்கின்றாய். அதனால், முரரியை அழித்தவனே, நானும் மஹரீசியைப் போல உன் நல்ல பண்புகளைப் புகழ முடியவில்லை.

ஏவம் ஸ்துத்வா ஹ்யத்ரிரபிதூஷ்ணீமாஸ ததா கக । ததநந்தரஜஃ ஸ்தோதுமங்கிரா வாக்யமப்ரவீத் ॥ ௩,௭.

இவ்வாறு அத்திரியும் புகழ்ந்து அமைதியாயினான், அப்போது அடுத்தவராக அங்கிரசு புகழும் வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.

அங்கிரா உவாச । த்ரஷ்டும் ந ஶக்நோமி தவ ஸ்வரூபம் ஹ்யநந்தபாஹூதரமஸ்தகம் ச । அநந்தஸாஹஸ்ரகிரீடஜுஷ்டம் மஹார்ஹநாநாபரணைஶ்ச ஶோபிதம் । ஏதாத்ரு'ஶம் ரூபமநந்தபாரம் ஸ்தோதும் ஹ்யஶக்தஸ்து ஸமோஸ்மி சாத்ரேஃ ॥ ௩,௭.

அங்கிரசு சொன்னான்: முடிவில்லா கரங்களும், வயிறும், தலைகளும் உடைய உன் இயற்கை வடிவத்தை நான் காண இயலவில்லை; எண்ணிக்கையற்ற ஆயிரம் கிரீடங்கள் சூடியும், பலவகை மதிப்புமிக்க ஆபரணங்களால் ஒளிர்ந்தும், இப்படிப்பட்ட அளவில்லா வடிவத்தை, அத்திரி போல நானும் புகழ இயலவில்லை.

ஏவம் ஸ்துத்வா ஹ்யங்கிராஶ்ச தூஷ்ணீமாஸ ககேஶ்வர । ததநந்தரஜஃ ஸ்தோதும் புலஸ்த்யோ வாக்யமப்ரவீத் ॥ ௩,௭.

இவ்வாறு அங்கிரசும் புகழ்ந்து அமைதியாயினான், பறவைகளின் அரசே; அடுத்தவராக புலஸ்தியன் புகழும் வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.

புலஸ்த்ய உவாச । யோ வா ஹரிஸ்து பகவாந்ஸ (ஸ்வ) உபாஸகாநாம் ஸம்தர்ஶயேத்புவநமங்கலமங்கலம் ச । (லஶ்ச) யஸ்மை நமோ பகவதே புருஷாய துப்யம் யோ வாவிதா நிரயபாககமப்ரஸங்கே ॥ ௩,௭.

புலஸ்தியன் சொன்னான்: பக்தர்களுக்காக உலகில் நல்லதும் கெட்டதும் காட்டும் ஹரியே, நரகத்தில் விழும் அவர்களையும் துன்பத்திலிருந்து விடுவிப்பவனே, அந்த பரமனுக்கு நான் வணங்குகிறேன்.

ஏதாத்ரு'ஶாம்ஸ்தவ குணாந்நவிதும் ந ஶக்தம் மாம் பாஹி பகவந்ஸத்ரு'ஶோ ஹ்யங்கிரஸா ச ॥ ௩,௭.

உன் இப்படிப்பட்ட குணங்களை நான் அறிய இயலவில்லை; பகவனே, என்னை காப்பாற்றும், இதில் அங்கிரசைப் போலவே நானும் இருக்கிறேன்.

ஏவம் ஸ்துத்வா புலஸ்த்யோபி ஸ்தூஷ்ணீமேவ பபூவ ஹ । ததநந்தரஜஃ ஸ்தோதும் புலஹோ வாக்யமப்ரவீத் ॥ ௩,௭.

இவ்வாறு புலஸ்தியனும் புகழ்ந்து அமைதியாயினான்; அடுத்தவராக புலஹன் புகழும் வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.

புலஹ உவாச । நிஷ்காமரூபரிஹிதஸ்ய ஸமர்பிதம் ச ஸ்நாநாவரோத்தமபயஃ பலபுஷ்பபோஜ்யம் । ஆராதநம் பகவதஸ்தவ ஸத்க்ரியாஶ்ச வ்யர்தம் பவேதிதி வதந்தி மஹாநுபாவாஃ ॥ ௩,௭.

புலஹன் சொன்னான்: ஆசை இல்லாமல் தூய மனதுடன் நீரும் பழமும் பூவும் உணவும் அர்ப்பணித்தாலும், உன்னை வழிபடுவதும் சேவிப்பதும் வீணாகும் என்று பெரியோர் கூறுகிறார்கள்.