கருடபுராணம்

மஜ்ஜாஸ்திபித்தகபரக்தமலாதிபூர்ணே சர்மாந்த்ரவேஷ்டிதமுகே பதிதம் ஹ பீதம் । ஆஸ்வாதநே மம ச பாபகதேர்முராரே மாயாபலம் தவ விபோ பரமம் நிமித்தம் ॥ ௩,௭.

எலும்பு, மஜ்ஜை, பித்தம், கபம், இரத்தம் போன்ற அசுத்தங்களால் நிரம்பிய, தோல், குடல் மூடிய வாயில் விழுந்து, அதிலிருந்து அருந்தும் எனது பாவப்பயனுக்கு, முராரி, உன் மாயைதான் காரணம்.

ஸம்ஸாரசக்ரே ப்ரமதஶ்ச நித்யம் ஸுதுஃகரூபே ஸுகலேஶவர்ஜிதே । மலம் வமந்தம் நவபிஶ்ச த்வாரைஃ ஶரீரமாருஹ்ய ஸுமூடபுத்திஃ ॥ ௩,௭.

உலகப் பிறவி சக்கரத்தில் எப்போதும் சுற்றி, மிகுந்த துயரமேயான, சிறிதும் சந்தோஷம் இல்லாத வாழ்க்கையில், அறிவு மயங்கி, ஒன்பது வாயில்களில் மலம் வெளியேற்றும் இந்த உடலை அடைந்து இருக்கிறேன்.

நமாமி நித்யம் தவ தத்கதாம்ரு'தம் விஹாய தேவ ஶ்ருதிமூலநாஶநம் । குடும்பபோஷம் ச ஸதா ச குர்வந்தாநாத்யகுர்வந்நிவஸந் க்ரு'ஹே ச ॥ ௩,௭.

இறைவா, வேதத்தின் மூலத்தையே அழிக்கும் கதைகளை விட்டு, உன் அமுதமான கதைகளுக்கு எப்போதும் வணங்குகிறேன். குடும்பத்தைப் பேணுதல், தானம் செய்தல், வீடில் வாழ்தல் ஆகியவற்றில் எப்போதும் ஈடுபடுகிறேன்.

தூரே ச ஸம்ஸாரமலம் த்விதம் குரு தேஹி ஹ்யதோ திவ்யகதாம்ரு'தம் ஸதா । ஏதாத்ரு'ஶோஹம் தவ ஸத்குணௌகம் ஸ்தோதும் ஸமர்தோ நாஸ்மி ஶசீஸமஶ்ச ॥ ௩,௭.

இந்த உலகத் துயரத்தை நீக்கி, உன் தெய்வீகக் கதைகளின் அமுதை எப்போதும் எனக்கு அருள்வாயாக. சசிபோல் உன் நல்ல பண்புகளைப் புகழ எனக்கு வல்லமை இல்லை.

ஏவம் ஸ்துத்வாநிருத்தஸ்து தூஷ்ணீமாஸ ககேஶ்வர । ததநந்தரஜஃ ஸ்தோத்ரம் மநஃ ஸ்வாயம்புவோப்ரவீத் ॥ ௩,௭.

இவ்வாறு புகழ்ந்த அனிருத்தன் அமைதியாக இருந்தான், பறவைகளின் அரசே. அதன் பின், ஸ்வாயம்புவன் தன் மனத்தில் இருந்து ஸ்தோத்திரம் செய்யத் தொடங்கினான்.

ஸ்வாயம்புவ உவாச । ஸ்தோதும் ஹ்யநுப்ரவிஶதோபி ந கர்பதுஃகம் தஸ்மாதஹம் பரமபூஜ்யபதம் கதஸ்தே ॥ ௩,௭.

ஸ்வாயம்புவன் சொன்னான்: உன்னைப் புகழ்வதற்காக கருவில் சென்றபோதும், கருவில் இருக்கும் துயரத்தை நான் அனுபவிக்கவில்லை. அதனால், உன் மிக உயர்ந்த, வணங்கத்தக்க நிலையை அடைந்தேன்.

மநோர்பார்யா மாநவீ ச யமஃ ஸம்யமிநீபதிஃ । திஶாபிமாநீ சந்த்ரஸ்து ஸூர்யஶ்சக்ஷுர்நியாமகஃ । பரஸ்பரஸமா ஹ்யேதே முக்த்வா ஸம்ஸாரமேவ ச ॥ ௩,௭.

மனுவின் மனைவி மானவி; யமன், கட்டுப்பாட்டின் அதிபதி; சந்திரன், திசைகளின் தலைவன்; சூரியன், பார்வையை நடத்துபவன். இவர்கள் எல்லாரும் ஒருவருக்கொருவர் சமமானவர்கள், உலக வாழ்க்கையைத் தவிர.

ப்ரவாஹாத்விகுணோநஶ்சேத்யேவம் ஜாநீஹி சாண்டஜ । ஸூர்யாநந்தரஜஃ ஸ்தோதும் வருணஃ ஸம்ப்ரசக்ரமே ॥ ௩,௭.

அண்டஜா, இவ்வாறு அறிந்து கொள்: ஓட்டத்தில் அடுத்தது இரட்டிப்பாகும். சூரியன் பிறகு, வருணன் புகழத் தொடங்கினான்.

வருண உவாச । த்வத்விச்சயா ரசிதே தேஹகேஹே புத்த்ரே கலத்ரேபி தநே த்ரவ்யஜாதௌ । மமாஹமித்யல்பதியா ச மூடா ஸம்ஸாரதுஃகே விநிமஜ்ஜந்தி ஸர்வே ॥ ௩,௭.

வருணன் சொன்னான்: உன் சித்தத்தால் உடல், வீடு, பிள்ளை, மனைவி, செல்வம், பொருட்கள் அனைத்தும் உருவாகின்றன. ஆனாலும், குறைந்த அறிவால், 'என்' என்றும் 'நான்' என்றும் எண்ணி, எல்லோரும் உலகத் துயரத்தில் மூழ்குகிறார்கள்.

அதோ ஹரே தாத்ரு'ஶீம் மே குபுத்திம் விநாஶ்ய மே தேஹி தே பாததாஸ்யம் । அஹம் மநோஃ பாதபாதார்தபூதகுணேந ஹீநஃ ஸர்வதா வை முராரே ॥ ௩,௭.

ஆகவே, ஹரியே, அந்தத் தீய எண்ணங்களை எனக்குள் அழித்து, உன் திருவடிகளை சேவிக்க அருள் செய். முராரி, மனுவின் பாதியின் பண்பும் எனக்கில்லை; எப்போதும் குறைவானவனாகவே இருக்கிறேன்.

ஏவம் ஸ்துத்வா து வருணஃ ப்ராஞ்ஜலிஃ ஸமுபஸ்திதஃ । வருணாநந்தரோத்பந்நோ நாரதோ ஹ்யஸ்துவத்தரிம் ॥ ௩,௭.

இவ்வாறு புகழ்ந்த வருணன், கைகூப்பி முன் நின்றான். வருணன் பிறகு, நாரதன் பிறந்து ஹரியைப் புகழ்ந்தான்.

நாரத உவாச । யந்நாமதேயஶ்ரவணாநுகீர்தநாத்ஸ்வாத்வந்யதத்த்வம் மம நாஸ்தி விஷ்ணோ । புநீஹ்யதஶ்சைவ பரோவராயாந்யஜ்ஜிஹ்வாக்ரே வர்ததே நாம தஸ்ய ॥ ௩,௭.

நாரதர் சொன்னார்: விஷ்ணுவே, உம்முடைய திருநாமத்தை கேட்பதும், சொல்லுவதும், நினைப்பதும் எனக்கு எல்லாவற்றிலும் மேலானது; அதற்கு மேல் எனக்கு வேறு எதுவும் இல்லை. எனவே, என்னைத் தூய்மைப்படுத்தும்; ஏனெனில், நாவின் முனையில் இருக்கும் மற்ற எந்தப் பெயரும் உம்முடைய பெயருக்கு சமமல்ல.

யஜ்ஜிஹ்வாக்ரே ஹரிநாமைவ நாஸ்தி ஸ ப்ராஹ்மணோ நைவ ஸ ஏவ கோகரஃ । அஹம் ந ஜாநே ச தவ ஸ்வரூபம் ந்யூநோ ஹ்யஹம் வருணாத்ஸர்வதைவ ॥ ௩,௭.

யாருடைய நாவில் ஹரியின் பெயர் இல்லையோ, அவர் பிராமணர் அல்ல; அவர் ஒரு பசு அல்லது கழுதை போன்றவரே. உம்முடைய உண்மையான வடிவத்தை நான் அறியவில்லை; நான் எப்போதும் வருணனைவிட தாழ்ந்தவனே.

ஏவம் ஸ்துத்வா நாரதோ வை ககேந்த்ரஸ்தூஷ்ணீமபூத்தேவதேவஸ்ய சாக்ரே । யோ நாரதாநந்தரம் ஸம்பபூவ ப்ரு'குர்மஹாத்மா ஸ்தோதுமுபப்ரசக்ரமே ॥ ௩,௭.

இவ்வாறு தேவாதி தேவனைப் புகழ்ந்த பிறகு, நாரதர், பறவைகளில் தலைவன், அமைதியாயினான். நாரதருக்குப் பிறகு, பெரிய ஆன்மாவான ப்ருகு புகழ ஆரம்பித்தார்.

ப்ரு'குருவாச । கிமாஸநம் தே கருடாஸநாய கிம் பூஷணம் கௌஸ்துபபூஷணாய । லக்ஷ்மீகலத்ராய கிமஸ்தி தேயம் வாகீஶ கிம் தே வசநீயமஸ்தி । அதோ ந ஜாநே தவ ஸத்குணாம்ஶ்ச ஹ்யஹம் ஸதா வருணாத்பாதஹீநஃ ॥ ௩,௭.

ப்ருகு சொன்னார்: கருடன் அமர்ந்திருக்க உமக்கு ஏது இருக்கை? கௌஸ்துபம் அணிந்திருக்க உமக்கு ஏது ஆபரணம்? லக்ஷ்மி துணைவியாக இருக்க உமக்கு ஏது கொடுப்பது? வார்த்தைகளின் ஆண்டவனே, உமக்கு என்ன சொல்ல முடியும்? எனவே, உம்முடைய நல்ல குணங்களை நான் அறியவில்லை; நான் எப்போதும் வருணனைவிட குறைவானவனே.

ஏவம் ஸ்துத்வா ஹரிம் தேவம் ப்ரு'குஸ்தூஷ்ணீம் பபூவ ஹ । ததநந்தரஜோ ஹ்யக்நிரஸ்தாவீத்புருஷோத்தமம் ॥ ௩,௭.

இவ்வாறு ஹரியைப் புகழ்ந்த பின் ப்ருகு அமைதியாயினான். பின் பிறந்த அக்கினி, பரமபொருளை புகழ ஆரம்பித்தான்.

அக்நிருவாச । யத்தேஜஸாஹம் ஸுஸமித்ததேஜா ஹவ்யம் வஹாம்யத்வரே ஆஜ்யஸிக்தம் ॥ ௩,௭.

அக்கினி சொன்னான்: உம்முடைய ஒளியால் எனக்கு தீயின் பூரண சக்தி கிடைத்தது; யாகத்தில் நெய் ஊற்றும் ஹவிசை நான் எடுத்துச் செல்கிறேன்.

யத்தேஜஸாஹம் ஜடரே ஸம்ப்ரவிஶ்ய பசந்நந்நம் ஸர்வதா பூர்ணஶக்திஃ । அதோ ந ஜாநே தவ ஸத்குணாம்ஶ்ச ப்ரு'கோரஹம் ஸர்வதைவம் ஸமோஸ்மி ॥ ௩,௭.

உம்முடைய ஒளியால் நான் வயிறுக்குள் சென்று எப்போதும் உணவைச் சமைக்கிறேன்; எனவே, உம்முடைய நல்ல குணங்களை நான் அறியவில்லை; நான் எப்போதும் ப்ருகுவுக்கு சமமானவனே.

ததநந்தரஜா ஸ்தோதும் ப்ரஸூதிருபசக்ரமே ॥ ௩,௭.

அக்கினிக்குப் பிறகு, ப்ரஸூதி புகழ ஆரம்பித்தாள்.

ப்ரஸூதிருவாச । யந்நாமார்தவிசாரணேபி முநயோ முஹ்யம்தி வை ஸர்வதா த்வத்பீதா அபி தேவதா ஹ்யவிரதம் ஸ்த்ரீபிஃ ஸஹைவ ஸ்திதாஃ । மாந்தாத்ரு'த்ருவநாரதாஶ்ச ப்ரு'கவோ வைவஸ்வதாத்யாகிலாஃ ப்ரேம்ணா வை ப்ரணமாம்யஹம் ஹிதக்ரு'தே தஸ்மை நமோ விஷ்ணவே ॥ ௩,௭.

அதோ ந ஜாநே தவ ஸத்குணாந்ஸதா ஏவம் விதா கா மம ஶக்திரஸ்தி । ஸ்துத்வா ஹ்யேவம் ப்ரஸூதிஸ்து தூஷ்ணீமாஸீத்ககேஶ்வர ॥ ௩,௭.

எனவே, உம்முடைய நல்ல குணங்களை நான் எப்போதும் அறியவில்லை; இப்படிப் புகழ என்னிடம் என்ன சக்தி இருக்கிறது? இவ்வாறு புகழ்ந்து ப்ரஸூதி அமைதியாயினாள், பறவைகளின் தலைவனே.

அக்நிர்வாகாத்மகோ ப்ரஹ்மபுத்ரோ ப்ரு'கு ரு'ஷிஸ்ததா । தத்பார்யா வை ப்ரஸூதிஸ்து த்ரய ஏதே ஸமாஃ ஸ்ம்ரு'தாஃ ॥ ௩,௭.

வாக்கின் வடிவான அக்கினி, முனிவர் ப்ருகு, அவருடைய மனைவி ப்ரஸூதி — இவர்கள் மூவரும் சமமானவர்கள் என்று கருதப்படுகிறார்கள்.

வருணாத்பாதஹீநாஶ்ச ப்ரவஹாத்விகுணாதமாஃ । தக்ஷாச்சதாவரா ஜ்ஞேயா மித்ராத்து த்விகுணாதிகாஃ ॥ ௩,௭.

வருணனால் கால்கள் இல்லாதவர்கள், ப்ரவஹாவைவிட இரட்டிப்பு தாழ்ந்தவர்கள்; தக்ஷனால் வந்தவர்கள் நூறு மடங்கு மேலானவர்கள்; மித்ரனால் வந்தவர்கள் இரட்டிப்பு உயர்ந்தவர்கள் என்று அறிய வேண்டும்.

ப்ரஸூத்யநந்தரம் ஜாதோ வஸிஷ்டோ ப்ரஹ்மநந்தநஃ । விநயாவநதோ பூத்வா ஸ்தோதும் ஸமுபசக்ரமே ॥ ௩,௭.

ப்ரஸூதிக்குப் பிறகு பிரம்மாவின் மகனான வசிஷ்டர் பிறந்தார். பணிவுடன் வணங்கி, அவர் புகழ ஆரம்பித்தார்.

வஸிஷ்ட உவாச । நமோஸ்து தஸ்மை புருஷாய வேதஸே நமோநமோऽஸத்வ்ரு'ஜிநச்சிதே நமஃ । நமோநமோ ஸ்வாங்கபவாய நித்யம் நதோஸ்மி ஹே நாத தவாங்க்ரிபங்கஜம் ॥ ௩,௭.

வசிஷ்டர் சொன்னார்: அந்த பரமனுக்கும், படைப்பாளிக்கும் வணக்கம்; பொய்யையும் தீமையையும் அழிப்பவருக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்; தானே தன் உடலிலிருந்து தோன்றுபவருக்கு எப்போதும் வணக்கம்; ஆண்டவரே, உம்முடைய தாமரை போன்ற பாதங்களை நான் எப்போதும் வணங்குகிறேன்.

மாம் பாஹி நித்யம் பகவந்வாஸுதேவ ஹ்யக்நேரஹம் ஸர்வதா ந்யூந ஏவ । மித்ராதஹம் ஸர்வதா கிஞ்சிதூநஃ ஸ்துத்வா தேவ ஸோபவத்தத்ர தூஷ்ணீம் ॥ ௩,௭.

என்னை எப்போதும் காப்பாற்றும், வாஸுதேவா! நான் எப்போதும் அக்கினியைவிட தாழ்ந்தவன்; மித்ரனைவிட எப்போதும் சிறிது குறைவானவன். இவ்வாறு தேவனைப் புகழ்ந்து, அவர் அங்கு அமைதியாயினான்.

யோ வஸிஷ்டாநந்தரஜோ மரீசிர்ப்ரஹ்மநந்தநஃ । ஹரிந்துஷ்டாவ பரயா பக்த்யா நாராயணம் குரும் ॥ ௩,௭.

வசிஷ்டருக்குப் பிறகு பிறந்த பிரம்மாவின் மகன் மரீசி, பரம பக்தியுடன் ஹரியை, குருவான நாராயணனைப் புகழ்ந்தார்.

மரீசிருவாச । தேவேந சாஹம் ஹததீர்பவநப்ரஸங்காத்ஸர்வாஶுபோபகமநாத்விமுகேம்த்ரியஶ்ச । குர்வே ச நித்யம் ஸுகலேஶலவாதிநா த்வத்தூரம் மநஸ்த்வஶுபகர்ம ஸமாசரிஷ்யே ॥ ௩,௭.

மரீசி சொன்னார்: உலக வாழ்க்கையால் என் புத்தி குழப்பமடைந்தது, எல்லா தீமைகளும் வந்ததால் என் இంద్రியங்கள் விலகின. ஆனாலும், சிறிது சந்தோஷம் பேசும் என் மனதை உம்மைவிட்டு விலக்கி, நான் எப்போதும் தீய செயல்களையே செய்கிறேன்.

ஏதாத்ரு'ஶோஹம் பகவாநநந்தஃ ஸதா வஸிஷ்டஸ்ய ஸமாந ஏவ ॥ ௩,௭.

பகவானே, நான் இப்படிப்பட்டவனாகவே இருக்கிறேன், முடிவில்லாதவரே; நான் எப்போதும் வசிஷ்டருக்கு சமமானவனே.