கருடபுராணம்

ஏதாத்ரு'ஶம் தவ முகம் நுவிதும் ந ஶக்திஃ ஶச்யா ஸமாபி பகவந்பரிபாஹி நித்யம் । க்ரு'த்வா ஸ்துதிம் ரதிரியம் பரமாதரேண தூஷ்ணீம் ஸ்திதா பகவதஶ்ச ஸமீப ஏவ ॥ ௩,௭.

இவ்விதமான உன் முகத்தை சசியே எனக்கு சமமானவளாக இருந்தாலும் புகழ முடியாது, பகவனே; எப்போதும் என்னை காப்பாயாக. மிகுந்த பக்தியுடன் புகழ்ந்து, ரதி அமைதியாக பகவானின் அருகில் நின்றாள்.

ரத்யநந்தரஜோ தக்ஷஃ ஸ்தோதும் ஸமுபசக்ரமே ॥ ௩,௭.

ரதிக்குப் பிறகு, தக்ஷன் புகழத் தொடங்கினான்.

தக்ஷ உவாச । ஸம்சிந்தயே பகவதஶ்சரணோததீர்தம் பக்த்யா ஹ்யஜேந பரிஷிக்தமஜாதிவந்த்யம் । யச்சௌசநிஃஸ்ரு'தமஜப்ரவராவதாரம் கங்காக்யதீர்தமபவத்ஸரிதாம் வரிஷ்டம் ॥ ௩,௭.

தக்ஷன் கூறினான்: பகவானின் திருவடிகளிலிருந்து வந்த புனித நீரை நான் பக்தியுடன் நினைக்கிறேன்; அது பிறப்பில்லாதவன் தெளித்ததும், ஆதிகடவுள்கள் வணங்குவதும் ஆகும். அந்த தூய்மை நீர், அஜன் முதலியோரால் பெருமைப்படுத்தப்பட்டு, கங்கை என்று அழைக்கப்படும் நதிகளுக்குள் சிறந்ததாக ஆனது.

ருத்ரோபி தேந வித்ரு'தேந ஜடாகலாபபூதேந பாதரஜஸா ஹ்யஶிவஃ ஶிவோபூத் । ஏதாத்ரு'ஶம் தே சரணம் கருணேஶ விஷ்ணோ ஸ்தோதும் ஶக்திர்மம நாஸ்தி க்ரு'பாவதார । ரத்யா ஸமஃ ஶ்ருதிகதோ ந கதோஸ்மி மோக்ஷமேதாத்ரு'ஶம் ச பரிபாஹி நிதாநமூர்தே ॥ ௩,௭.

உன் திருவடிகளின் தூசால், சிவனே கூட, தன் ஜடையில் தூய்மை பெற்றுத் துன்பம் நீங்கி ஆனந்தம் அடைந்தான். கருணைமிகு விஷ்ணுவே, அத்தகைய உன் திருவடிகளைப் புகழ எனக்கு வல்லமை இல்லை. வேதங்கள் புகழும் ஆனந்தம் எனக்குக் கிடைக்கவில்லை; முக்தியும் அடையவில்லை. எல்லாவற்றுக்கும் ஆதியான இறைவா, எனைத் தாங்கிக் காப்பாயாக.

ஏவம் ஸ்துத்வா ஸ தக்ஷஸ்து தூஷ்ணீமேவ பபூவ ஹ । ததநந்தரஜஃ ஸ்தோதும் ப்ரு'ஹஸ்பதிருபாக்ரமீத் ॥ ௩,௭.

இவ்வாறு தக்ஷன் புகழ்ந்து முடித்தவுடன் அமைதியாக இருந்தான். அதன் பின், ப்ருஹஸ்பதி புகழத் தொடங்கினார்.

ப்ரு'ஹஸ்பதிருவாச । ஸம்சிந்தயாமி ஸததம் தவ சாநநாப்ஜம் த்வம் தேஹி துஷ்டவிஷயேஷு விரக்திமீஶ ॥ ௩,௭.

ப்ருஹஸ்பதி சொன்னான்: நான் எப்போதும் உன் தாமரைப்போல் அழகிய முகத்தை மனதில் நினைக்கிறேன். ஆண்டவனே, தீய பொருள்களில் விருப்பம் குறைய எனக்கு அருள்புரிவாயாக.

ஏதேஷு ஶக்திர்யதி வை ஸ ஜீவோ கர்தா ச போக்தா ச ஸதா ச தாதா । யோஷாம் ச புத்ரஸுஹ்ரு'தௌ ச பஶூம்ஶ்ச ஸர்வமேவம் விநஶ்யதி யதோ ஹி ததாஶு சிந்தி ॥ ௩,௭.

இந்த உலகில் ஆத்மாவுக்கு சக்தி உண்டு, எல்லாவற்றையும் செய்வான், அனுபவிப்பான், கொடுப்பான் என்றால், மனைவி, பிள்ளை, நண்பர், மாடு ஆகிய எல்லாம் அழிந்து போகும். ஆகவே, அவற்றில் பற்றை விரைவில் துண்டிப்பாயாக.

ஸம்ஸாரசக்ரப்ரமணேநைவ தேவ ஸம்ஸாரதுஃகமநுபூயேஹாகதோஸ்மி । ஶக்திர்ந சாஸ்தி நவநே மம தேவதேவ ஸத்யா ஸமம் ச ஸததம் பரிபாஹி நித்யம் ॥ ௩,௭.

இறைவா, பிறவி சக்கரத்தில் சுற்றி, அதன் துயரங்களை அனுபவித்து இங்கு வந்துள்ளேன். எனக்கு புதிதாக முயற்சிக்க வல்லமை இல்லை, தேவாதி தேவா; எப்போதும் உண்மையுடன் இருக்கும் எனை நீ எப்போதும் காப்பாயாக.

ஏவம் ஶ்ருத்வா ச பரமம் தூஷ்ணீமேவ ஸ்திதோ முநிஃ । ததநந்தரஜஸ்தோதும் ஹ்யநிருத்தோபசக்ரமே ॥ ௩,௭.

இவ்வாறு கேட்ட பின், அந்த மகா முனிவர் அமைதியாக இருந்தார். அதன் பின், அனிருத்தன் புகழத் தொடங்கினான்.

அநிருத்த உவாச । ஏவம் ஹரேஸ்தவ கதாம் ரஸிகாம் விஹாய ஸ்த்ரீணாம் பகே ச வதநே பரிமுஹ்ய நித்யம் । விஷ்டாந்த்ரபூரிதபிலே ரஸிகோ ஹி நித்யம் ஸ்தாயீ ச ஸூகரவதேவ விமூடபுத்திஃ ॥ ௩,௭.

அனிருத்தன் சொன்னான்: ஹரியின் இனிமையான கதைகளை விட்டுவிட்டு, பெண்களின் முகம், உறுப்புகளில் மனம் மயங்கிக் கொண்டு, பன்றி போல், மலமும் குடலும் நிறைந்த இடங்களில் மகிழும் அறிவில்லாதவன் ஆகி விடுகிறான்.

மஜ்ஜாஸ்திபித்தகபரக்தமலாதிபூர்ணே சர்மாந்த்ரவேஷ்டிதமுகே பதிதம் ஹ பீதம் । ஆஸ்வாதநே மம ச பாபகதேர்முராரே மாயாபலம் தவ விபோ பரமம் நிமித்தம் ॥ ௩,௭.

எலும்பு, மஜ்ஜை, பித்தம், கபம், இரத்தம் போன்ற அசுத்தங்களால் நிரம்பிய, தோல், குடல் மூடிய வாயில் விழுந்து, அதிலிருந்து அருந்தும் எனது பாவப்பயனுக்கு, முராரி, உன் மாயைதான் காரணம்.

ஸம்ஸாரசக்ரே ப்ரமதஶ்ச நித்யம் ஸுதுஃகரூபே ஸுகலேஶவர்ஜிதே । மலம் வமந்தம் நவபிஶ்ச த்வாரைஃ ஶரீரமாருஹ்ய ஸுமூடபுத்திஃ ॥ ௩,௭.

உலகப் பிறவி சக்கரத்தில் எப்போதும் சுற்றி, மிகுந்த துயரமேயான, சிறிதும் சந்தோஷம் இல்லாத வாழ்க்கையில், அறிவு மயங்கி, ஒன்பது வாயில்களில் மலம் வெளியேற்றும் இந்த உடலை அடைந்து இருக்கிறேன்.

நமாமி நித்யம் தவ தத்கதாம்ரு'தம் விஹாய தேவ ஶ்ருதிமூலநாஶநம் । குடும்பபோஷம் ச ஸதா ச குர்வந்தாநாத்யகுர்வந்நிவஸந் க்ரு'ஹே ச ॥ ௩,௭.

இறைவா, வேதத்தின் மூலத்தையே அழிக்கும் கதைகளை விட்டு, உன் அமுதமான கதைகளுக்கு எப்போதும் வணங்குகிறேன். குடும்பத்தைப் பேணுதல், தானம் செய்தல், வீடில் வாழ்தல் ஆகியவற்றில் எப்போதும் ஈடுபடுகிறேன்.

தூரே ச ஸம்ஸாரமலம் த்விதம் குரு தேஹி ஹ்யதோ திவ்யகதாம்ரு'தம் ஸதா । ஏதாத்ரு'ஶோஹம் தவ ஸத்குணௌகம் ஸ்தோதும் ஸமர்தோ நாஸ்மி ஶசீஸமஶ்ச ॥ ௩,௭.

இந்த உலகத் துயரத்தை நீக்கி, உன் தெய்வீகக் கதைகளின் அமுதை எப்போதும் எனக்கு அருள்வாயாக. சசிபோல் உன் நல்ல பண்புகளைப் புகழ எனக்கு வல்லமை இல்லை.

ஏவம் ஸ்துத்வாநிருத்தஸ்து தூஷ்ணீமாஸ ககேஶ்வர । ததநந்தரஜஃ ஸ்தோத்ரம் மநஃ ஸ்வாயம்புவோப்ரவீத் ॥ ௩,௭.

இவ்வாறு புகழ்ந்த அனிருத்தன் அமைதியாக இருந்தான், பறவைகளின் அரசே. அதன் பின், ஸ்வாயம்புவன் தன் மனத்தில் இருந்து ஸ்தோத்திரம் செய்யத் தொடங்கினான்.

ஸ்வாயம்புவ உவாச । ஸ்தோதும் ஹ்யநுப்ரவிஶதோபி ந கர்பதுஃகம் தஸ்மாதஹம் பரமபூஜ்யபதம் கதஸ்தே ॥ ௩,௭.

ஸ்வாயம்புவன் சொன்னான்: உன்னைப் புகழ்வதற்காக கருவில் சென்றபோதும், கருவில் இருக்கும் துயரத்தை நான் அனுபவிக்கவில்லை. அதனால், உன் மிக உயர்ந்த, வணங்கத்தக்க நிலையை அடைந்தேன்.

மநோர்பார்யா மாநவீ ச யமஃ ஸம்யமிநீபதிஃ । திஶாபிமாநீ சந்த்ரஸ்து ஸூர்யஶ்சக்ஷுர்நியாமகஃ । பரஸ்பரஸமா ஹ்யேதே முக்த்வா ஸம்ஸாரமேவ ச ॥ ௩,௭.

மனுவின் மனைவி மானவி; யமன், கட்டுப்பாட்டின் அதிபதி; சந்திரன், திசைகளின் தலைவன்; சூரியன், பார்வையை நடத்துபவன். இவர்கள் எல்லாரும் ஒருவருக்கொருவர் சமமானவர்கள், உலக வாழ்க்கையைத் தவிர.

ப்ரவாஹாத்விகுணோநஶ்சேத்யேவம் ஜாநீஹி சாண்டஜ । ஸூர்யாநந்தரஜஃ ஸ்தோதும் வருணஃ ஸம்ப்ரசக்ரமே ॥ ௩,௭.

அண்டஜா, இவ்வாறு அறிந்து கொள்: ஓட்டத்தில் அடுத்தது இரட்டிப்பாகும். சூரியன் பிறகு, வருணன் புகழத் தொடங்கினான்.

வருண உவாச । த்வத்விச்சயா ரசிதே தேஹகேஹே புத்த்ரே கலத்ரேபி தநே த்ரவ்யஜாதௌ । மமாஹமித்யல்பதியா ச மூடா ஸம்ஸாரதுஃகே விநிமஜ்ஜந்தி ஸர்வே ॥ ௩,௭.

வருணன் சொன்னான்: உன் சித்தத்தால் உடல், வீடு, பிள்ளை, மனைவி, செல்வம், பொருட்கள் அனைத்தும் உருவாகின்றன. ஆனாலும், குறைந்த அறிவால், 'என்' என்றும் 'நான்' என்றும் எண்ணி, எல்லோரும் உலகத் துயரத்தில் மூழ்குகிறார்கள்.

அதோ ஹரே தாத்ரு'ஶீம் மே குபுத்திம் விநாஶ்ய மே தேஹி தே பாததாஸ்யம் । அஹம் மநோஃ பாதபாதார்தபூதகுணேந ஹீநஃ ஸர்வதா வை முராரே ॥ ௩,௭.

ஆகவே, ஹரியே, அந்தத் தீய எண்ணங்களை எனக்குள் அழித்து, உன் திருவடிகளை சேவிக்க அருள் செய். முராரி, மனுவின் பாதியின் பண்பும் எனக்கில்லை; எப்போதும் குறைவானவனாகவே இருக்கிறேன்.

ஏவம் ஸ்துத்வா து வருணஃ ப்ராஞ்ஜலிஃ ஸமுபஸ்திதஃ । வருணாநந்தரோத்பந்நோ நாரதோ ஹ்யஸ்துவத்தரிம் ॥ ௩,௭.

இவ்வாறு புகழ்ந்த வருணன், கைகூப்பி முன் நின்றான். வருணன் பிறகு, நாரதன் பிறந்து ஹரியைப் புகழ்ந்தான்.

நாரத உவாச । யந்நாமதேயஶ்ரவணாநுகீர்தநாத்ஸ்வாத்வந்யதத்த்வம் மம நாஸ்தி விஷ்ணோ । புநீஹ்யதஶ்சைவ பரோவராயாந்யஜ்ஜிஹ்வாக்ரே வர்ததே நாம தஸ்ய ॥ ௩,௭.

நாரதர் சொன்னார்: விஷ்ணுவே, உம்முடைய திருநாமத்தை கேட்பதும், சொல்லுவதும், நினைப்பதும் எனக்கு எல்லாவற்றிலும் மேலானது; அதற்கு மேல் எனக்கு வேறு எதுவும் இல்லை. எனவே, என்னைத் தூய்மைப்படுத்தும்; ஏனெனில், நாவின் முனையில் இருக்கும் மற்ற எந்தப் பெயரும் உம்முடைய பெயருக்கு சமமல்ல.

யஜ்ஜிஹ்வாக்ரே ஹரிநாமைவ நாஸ்தி ஸ ப்ராஹ்மணோ நைவ ஸ ஏவ கோகரஃ । அஹம் ந ஜாநே ச தவ ஸ்வரூபம் ந்யூநோ ஹ்யஹம் வருணாத்ஸர்வதைவ ॥ ௩,௭.

யாருடைய நாவில் ஹரியின் பெயர் இல்லையோ, அவர் பிராமணர் அல்ல; அவர் ஒரு பசு அல்லது கழுதை போன்றவரே. உம்முடைய உண்மையான வடிவத்தை நான் அறியவில்லை; நான் எப்போதும் வருணனைவிட தாழ்ந்தவனே.

ஏவம் ஸ்துத்வா நாரதோ வை ககேந்த்ரஸ்தூஷ்ணீமபூத்தேவதேவஸ்ய சாக்ரே । யோ நாரதாநந்தரம் ஸம்பபூவ ப்ரு'குர்மஹாத்மா ஸ்தோதுமுபப்ரசக்ரமே ॥ ௩,௭.

இவ்வாறு தேவாதி தேவனைப் புகழ்ந்த பிறகு, நாரதர், பறவைகளில் தலைவன், அமைதியாயினான். நாரதருக்குப் பிறகு, பெரிய ஆன்மாவான ப்ருகு புகழ ஆரம்பித்தார்.

ப்ரு'குருவாச । கிமாஸநம் தே கருடாஸநாய கிம் பூஷணம் கௌஸ்துபபூஷணாய । லக்ஷ்மீகலத்ராய கிமஸ்தி தேயம் வாகீஶ கிம் தே வசநீயமஸ்தி । அதோ ந ஜாநே தவ ஸத்குணாம்ஶ்ச ஹ்யஹம் ஸதா வருணாத்பாதஹீநஃ ॥ ௩,௭.

ப்ருகு சொன்னார்: கருடன் அமர்ந்திருக்க உமக்கு ஏது இருக்கை? கௌஸ்துபம் அணிந்திருக்க உமக்கு ஏது ஆபரணம்? லக்ஷ்மி துணைவியாக இருக்க உமக்கு ஏது கொடுப்பது? வார்த்தைகளின் ஆண்டவனே, உமக்கு என்ன சொல்ல முடியும்? எனவே, உம்முடைய நல்ல குணங்களை நான் அறியவில்லை; நான் எப்போதும் வருணனைவிட குறைவானவனே.

ஏவம் ஸ்துத்வா ஹரிம் தேவம் ப்ரு'குஸ்தூஷ்ணீம் பபூவ ஹ । ததநந்தரஜோ ஹ்யக்நிரஸ்தாவீத்புருஷோத்தமம் ॥ ௩,௭.

இவ்வாறு ஹரியைப் புகழ்ந்த பின் ப்ருகு அமைதியாயினான். பின் பிறந்த அக்கினி, பரமபொருளை புகழ ஆரம்பித்தான்.

அக்நிருவாச । யத்தேஜஸாஹம் ஸுஸமித்ததேஜா ஹவ்யம் வஹாம்யத்வரே ஆஜ்யஸிக்தம் ॥ ௩,௭.

அக்கினி சொன்னான்: உம்முடைய ஒளியால் எனக்கு தீயின் பூரண சக்தி கிடைத்தது; யாகத்தில் நெய் ஊற்றும் ஹவிசை நான் எடுத்துச் செல்கிறேன்.

யத்தேஜஸாஹம் ஜடரே ஸம்ப்ரவிஶ்ய பசந்நந்நம் ஸர்வதா பூர்ணஶக்திஃ । அதோ ந ஜாநே தவ ஸத்குணாம்ஶ்ச ப்ரு'கோரஹம் ஸர்வதைவம் ஸமோஸ்மி ॥ ௩,௭.

உம்முடைய ஒளியால் நான் வயிறுக்குள் சென்று எப்போதும் உணவைச் சமைக்கிறேன்; எனவே, உம்முடைய நல்ல குணங்களை நான் அறியவில்லை; நான் எப்போதும் ப்ருகுவுக்கு சமமானவனே.

ததநந்தரஜா ஸ்தோதும் ப்ரஸூதிருபசக்ரமே ॥ ௩,௭.

அக்கினிக்குப் பிறகு, ப்ரஸூதி புகழ ஆரம்பித்தாள்.