கருடபுராணம்

ததாபி தத்வை தவ நாம பூர்வம் பவேத்ததா புண்யகரம் பவேதிதி । ருத்ராதிகாநாம் ஸ்தவநே நாஸ்தி ஶக்திஸ்ததா வக்தவ்யம் மம நாஸ்தீதி கிம் வா ॥ ௩,௭.

அதற்கும் மேலாக, உன் பெயரை முதலில் உச்சரித்தாலே புண்ணியம் கிடைக்கும். ருத்ரன் முதலியோரைப் புகழ்வதற்குத் தகுதி இல்லையென்றால், 'எனக்கு அது முடியாது' என்று மட்டும் சொல்ல வேண்டும்.

குணாம்ஶதோ தஶபீ ருத்ரதோ வை ஸதா ந்யூநோ மத்ஸமஃ காமதேவஃ । ஜ்ஞாநே பலே ஸமதா ஸர்வதாஸ்தி ததாஃ காமஃ கிம் ச தூதஃ ஸதைவ ॥ ௩,௭.

குணங்களில் நான் எப்போதும் ருத்ரனைவிட பத்து மடங்கு குறைவானவன்; காமதேவன் எனக்கு சமன். அறிவிலும், வலியிலும் எப்போதும் சமத்துவம் உண்டு; காமன் எப்போதும் என் தூதன்.

ஏவம் ஸ்துத்வா தேவதேவோ ஹரிம் ச தூஷ்ணீம் ஸ்திதஃ ப்ராஞ்ஜலிர்நம்ரபூர்தாம் । ததநந்தரஜோ ப்ரஹ்மா அஹங்காரிக ஊசிவாந் ॥ ௩,௭.

இவ்வாறு ஹரியை, தேவதேவனைப் புகழ்ந்து, இந்திரன் கைகளை கூப்பி, தலையைத் தாழ்த்தி அமைதியாக நின்றான். பின்னர் அவனுக்குப் பிறகு பிறந்த பிரம்மா, பெருமை கொண்டு பேசத் தொடங்கினார்.

அஹங்காரிக உவாச । நமஸ்தே கணபூர்ணாய நமஸ்தே ஜ்ஞாநமூர்தயே । நமோऽஜ்ஞாநவிதூராய ப்ரஹ்மணேநம்தமூர்தயே ॥ ௩,௭.

அவன் கூறினான்: எல்லா கூட்டங்களாலும் நிறைந்தவரே, உமக்கு வணக்கம்; ஞான வடிவமே, உமக்கு வணக்கம்; அறியாமையிலிருந்து தூரமாக இருப்பவரே, முடிவில்லா பிரம்மா வடிவமே, உமக்கு வணக்கம்.

இந்த்ராதஹம் தஶகுணைஃ ஸர்வதா ந்யூந உக்தோ ந ஜநி த்வாம் ஸர்வதா ஹ்யப்ரமேய । ததாபி மாம் பாஹி ஜகத்குரோ த்வம் தத்த்வா திவ்யம் ஹ்யாயதநம் ச விஷ்ணோ ॥ ௩,௭.

இந்திரன் என்னை எப்போதும் பத்து மடங்கு குறைவானவன் என்று சொன்னான்; ஆனால் நீ எப்போதும் அளவிட முடியாதவன், பிறப்பில்லாதவன். ஆனாலும், உலகுக்கு ஆசானே, விஷ்ணுவே, எனக்கு தெய்வீகமான இடம் அளித்து என்னை காப்பாயாக.

ஆஹங்காரிக ஏவம் து ஸ்துத்வா தூஷ்ணீம் பபூவ ஹ । ததநந்தரஜா ஸ்தோதும் ஶசீ வசநமப்ரவீத் ॥ ௩,௭.

இவ்வாறு புகழ்ந்து, அவன் அமைதியாக இருந்தான். பின்னர் அவனுக்குப் பிறகு பிறந்த சசி புகழத் தொடங்கினாள்.

ஶச்யுவாச । ஸம்சிந்தயாமி அநிஶம் தவ பாதபத்மம் வஜ்ராங்குஶத்வஜஸரோருஹலாஞ்சநாட்யம் । வாகீஶ்வரைரபி ஸதா மநஸாபி தர்தும் நோ ஶக்யமீஶ தவ பாதரஜஃ ஸ்மராமி ॥ ௩,௭.

சசி கூறினாள்: உன் பாதபத்மத்தை நான் எப்போதும் மனதில் நினைக்கிறேன்; அது வஜ்ரம், அங்குசம், கொடி, தாமரை ஆகிய குறியீடுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது. வாக்கின் ஆண்டவர்களும், உன் பாதரசியை மனதில் எப்போதும் தாங்க முடியாது; ஆண்டவரே, அதை நான் நினைவுகூர்கிறேன்.

ஆஹங்காரிகப்ராணாச்ச குணைஶ்ச தஶபிஃ ஸதா । ந்யூநபூதாம் ச மாம் பாஹி க்ரு'பாலோ பக்தவத்ஸல ॥ ௩,௭.

நான் எப்போதும் அவனைவிட உயிரிலும், குணங்களிலும் பத்து மடங்கு குறைவானவள்; அருளாளா, பக்தர்களை நேசிப்பவரே, என்னை காப்பாயாக.

ஏவம் ஸ்துத்வா ஶசீ தேவீ தூஷ்ணீம் பகவதீ ஹ்யபூத் । ததநந்தரஜா ஸ்தோதும் ரதிஃ ஸமுபசக்ரமே ॥ ௩,௭.

இவ்வாறு புகழ்ந்து, தேவி சசி அமைதியாக இருந்தாள். பின்னர் அவளுக்குப் பிறகு பிறந்த ரதி புகழத் தொடங்கினாள்.

ரதிருவாச । ஸம்சிந்தயாமி ந்ரு'ஹரேர்வதநாரவிந்தம் ப்ரு'த்யாநுகம்பிததியா ஹி க்ரு'ஹீதமூர்திம் । யச்ச்ரீநிகேதமஜருத்ரரமாதிகைஶ்ச ஸம்லாலிதம் குடிலங்குந்தலவ்ரு'ந்தஜுஷ்டம் ॥ ௩,௭.

ரதி கூறினாள்: உன் நரசிம்மரின் முக தாமரையை நான் மனதில் நினைக்கிறேன்; அடியார்களுக்கு இரக்கம் கொண்டு அவன் உருவம் எடுத்தான். அந்த முகம், ஸ்ரீ தேவி உறையும் இடம், பிரம்மா, ருத்ரன் முதலியோர் நேசிக்கும் முகம், சுருண்ட கூந்தலால் அலங்கரிக்கப்பட்டது.

ஏதாத்ரு'ஶம் தவ முகம் நுவிதும் ந ஶக்திஃ ஶச்யா ஸமாபி பகவந்பரிபாஹி நித்யம் । க்ரு'த்வா ஸ்துதிம் ரதிரியம் பரமாதரேண தூஷ்ணீம் ஸ்திதா பகவதஶ்ச ஸமீப ஏவ ॥ ௩,௭.

இவ்விதமான உன் முகத்தை சசியே எனக்கு சமமானவளாக இருந்தாலும் புகழ முடியாது, பகவனே; எப்போதும் என்னை காப்பாயாக. மிகுந்த பக்தியுடன் புகழ்ந்து, ரதி அமைதியாக பகவானின் அருகில் நின்றாள்.

ரத்யநந்தரஜோ தக்ஷஃ ஸ்தோதும் ஸமுபசக்ரமே ॥ ௩,௭.

ரதிக்குப் பிறகு, தக்ஷன் புகழத் தொடங்கினான்.

தக்ஷ உவாச । ஸம்சிந்தயே பகவதஶ்சரணோததீர்தம் பக்த்யா ஹ்யஜேந பரிஷிக்தமஜாதிவந்த்யம் । யச்சௌசநிஃஸ்ரு'தமஜப்ரவராவதாரம் கங்காக்யதீர்தமபவத்ஸரிதாம் வரிஷ்டம் ॥ ௩,௭.

தக்ஷன் கூறினான்: பகவானின் திருவடிகளிலிருந்து வந்த புனித நீரை நான் பக்தியுடன் நினைக்கிறேன்; அது பிறப்பில்லாதவன் தெளித்ததும், ஆதிகடவுள்கள் வணங்குவதும் ஆகும். அந்த தூய்மை நீர், அஜன் முதலியோரால் பெருமைப்படுத்தப்பட்டு, கங்கை என்று அழைக்கப்படும் நதிகளுக்குள் சிறந்ததாக ஆனது.

ருத்ரோபி தேந வித்ரு'தேந ஜடாகலாபபூதேந பாதரஜஸா ஹ்யஶிவஃ ஶிவோபூத் । ஏதாத்ரு'ஶம் தே சரணம் கருணேஶ விஷ்ணோ ஸ்தோதும் ஶக்திர்மம நாஸ்தி க்ரு'பாவதார । ரத்யா ஸமஃ ஶ்ருதிகதோ ந கதோஸ்மி மோக்ஷமேதாத்ரு'ஶம் ச பரிபாஹி நிதாநமூர்தே ॥ ௩,௭.

உன் திருவடிகளின் தூசால், சிவனே கூட, தன் ஜடையில் தூய்மை பெற்றுத் துன்பம் நீங்கி ஆனந்தம் அடைந்தான். கருணைமிகு விஷ்ணுவே, அத்தகைய உன் திருவடிகளைப் புகழ எனக்கு வல்லமை இல்லை. வேதங்கள் புகழும் ஆனந்தம் எனக்குக் கிடைக்கவில்லை; முக்தியும் அடையவில்லை. எல்லாவற்றுக்கும் ஆதியான இறைவா, எனைத் தாங்கிக் காப்பாயாக.

ஏவம் ஸ்துத்வா ஸ தக்ஷஸ்து தூஷ்ணீமேவ பபூவ ஹ । ததநந்தரஜஃ ஸ்தோதும் ப்ரு'ஹஸ்பதிருபாக்ரமீத் ॥ ௩,௭.

இவ்வாறு தக்ஷன் புகழ்ந்து முடித்தவுடன் அமைதியாக இருந்தான். அதன் பின், ப்ருஹஸ்பதி புகழத் தொடங்கினார்.

ப்ரு'ஹஸ்பதிருவாச । ஸம்சிந்தயாமி ஸததம் தவ சாநநாப்ஜம் த்வம் தேஹி துஷ்டவிஷயேஷு விரக்திமீஶ ॥ ௩,௭.

ப்ருஹஸ்பதி சொன்னான்: நான் எப்போதும் உன் தாமரைப்போல் அழகிய முகத்தை மனதில் நினைக்கிறேன். ஆண்டவனே, தீய பொருள்களில் விருப்பம் குறைய எனக்கு அருள்புரிவாயாக.

ஏதேஷு ஶக்திர்யதி வை ஸ ஜீவோ கர்தா ச போக்தா ச ஸதா ச தாதா । யோஷாம் ச புத்ரஸுஹ்ரு'தௌ ச பஶூம்ஶ்ச ஸர்வமேவம் விநஶ்யதி யதோ ஹி ததாஶு சிந்தி ॥ ௩,௭.

இந்த உலகில் ஆத்மாவுக்கு சக்தி உண்டு, எல்லாவற்றையும் செய்வான், அனுபவிப்பான், கொடுப்பான் என்றால், மனைவி, பிள்ளை, நண்பர், மாடு ஆகிய எல்லாம் அழிந்து போகும். ஆகவே, அவற்றில் பற்றை விரைவில் துண்டிப்பாயாக.

ஸம்ஸாரசக்ரப்ரமணேநைவ தேவ ஸம்ஸாரதுஃகமநுபூயேஹாகதோஸ்மி । ஶக்திர்ந சாஸ்தி நவநே மம தேவதேவ ஸத்யா ஸமம் ச ஸததம் பரிபாஹி நித்யம் ॥ ௩,௭.

இறைவா, பிறவி சக்கரத்தில் சுற்றி, அதன் துயரங்களை அனுபவித்து இங்கு வந்துள்ளேன். எனக்கு புதிதாக முயற்சிக்க வல்லமை இல்லை, தேவாதி தேவா; எப்போதும் உண்மையுடன் இருக்கும் எனை நீ எப்போதும் காப்பாயாக.

ஏவம் ஶ்ருத்வா ச பரமம் தூஷ்ணீமேவ ஸ்திதோ முநிஃ । ததநந்தரஜஸ்தோதும் ஹ்யநிருத்தோபசக்ரமே ॥ ௩,௭.

இவ்வாறு கேட்ட பின், அந்த மகா முனிவர் அமைதியாக இருந்தார். அதன் பின், அனிருத்தன் புகழத் தொடங்கினான்.

அநிருத்த உவாச । ஏவம் ஹரேஸ்தவ கதாம் ரஸிகாம் விஹாய ஸ்த்ரீணாம் பகே ச வதநே பரிமுஹ்ய நித்யம் । விஷ்டாந்த்ரபூரிதபிலே ரஸிகோ ஹி நித்யம் ஸ்தாயீ ச ஸூகரவதேவ விமூடபுத்திஃ ॥ ௩,௭.

அனிருத்தன் சொன்னான்: ஹரியின் இனிமையான கதைகளை விட்டுவிட்டு, பெண்களின் முகம், உறுப்புகளில் மனம் மயங்கிக் கொண்டு, பன்றி போல், மலமும் குடலும் நிறைந்த இடங்களில் மகிழும் அறிவில்லாதவன் ஆகி விடுகிறான்.

மஜ்ஜாஸ்திபித்தகபரக்தமலாதிபூர்ணே சர்மாந்த்ரவேஷ்டிதமுகே பதிதம் ஹ பீதம் । ஆஸ்வாதநே மம ச பாபகதேர்முராரே மாயாபலம் தவ விபோ பரமம் நிமித்தம் ॥ ௩,௭.

எலும்பு, மஜ்ஜை, பித்தம், கபம், இரத்தம் போன்ற அசுத்தங்களால் நிரம்பிய, தோல், குடல் மூடிய வாயில் விழுந்து, அதிலிருந்து அருந்தும் எனது பாவப்பயனுக்கு, முராரி, உன் மாயைதான் காரணம்.

ஸம்ஸாரசக்ரே ப்ரமதஶ்ச நித்யம் ஸுதுஃகரூபே ஸுகலேஶவர்ஜிதே । மலம் வமந்தம் நவபிஶ்ச த்வாரைஃ ஶரீரமாருஹ்ய ஸுமூடபுத்திஃ ॥ ௩,௭.

உலகப் பிறவி சக்கரத்தில் எப்போதும் சுற்றி, மிகுந்த துயரமேயான, சிறிதும் சந்தோஷம் இல்லாத வாழ்க்கையில், அறிவு மயங்கி, ஒன்பது வாயில்களில் மலம் வெளியேற்றும் இந்த உடலை அடைந்து இருக்கிறேன்.

நமாமி நித்யம் தவ தத்கதாம்ரு'தம் விஹாய தேவ ஶ்ருதிமூலநாஶநம் । குடும்பபோஷம் ச ஸதா ச குர்வந்தாநாத்யகுர்வந்நிவஸந் க்ரு'ஹே ச ॥ ௩,௭.

இறைவா, வேதத்தின் மூலத்தையே அழிக்கும் கதைகளை விட்டு, உன் அமுதமான கதைகளுக்கு எப்போதும் வணங்குகிறேன். குடும்பத்தைப் பேணுதல், தானம் செய்தல், வீடில் வாழ்தல் ஆகியவற்றில் எப்போதும் ஈடுபடுகிறேன்.

தூரே ச ஸம்ஸாரமலம் த்விதம் குரு தேஹி ஹ்யதோ திவ்யகதாம்ரு'தம் ஸதா । ஏதாத்ரு'ஶோஹம் தவ ஸத்குணௌகம் ஸ்தோதும் ஸமர்தோ நாஸ்மி ஶசீஸமஶ்ச ॥ ௩,௭.

இந்த உலகத் துயரத்தை நீக்கி, உன் தெய்வீகக் கதைகளின் அமுதை எப்போதும் எனக்கு அருள்வாயாக. சசிபோல் உன் நல்ல பண்புகளைப் புகழ எனக்கு வல்லமை இல்லை.

ஏவம் ஸ்துத்வாநிருத்தஸ்து தூஷ்ணீமாஸ ககேஶ்வர । ததநந்தரஜஃ ஸ்தோத்ரம் மநஃ ஸ்வாயம்புவோப்ரவீத் ॥ ௩,௭.

இவ்வாறு புகழ்ந்த அனிருத்தன் அமைதியாக இருந்தான், பறவைகளின் அரசே. அதன் பின், ஸ்வாயம்புவன் தன் மனத்தில் இருந்து ஸ்தோத்திரம் செய்யத் தொடங்கினான்.

ஸ்வாயம்புவ உவாச । ஸ்தோதும் ஹ்யநுப்ரவிஶதோபி ந கர்பதுஃகம் தஸ்மாதஹம் பரமபூஜ்யபதம் கதஸ்தே ॥ ௩,௭.

ஸ்வாயம்புவன் சொன்னான்: உன்னைப் புகழ்வதற்காக கருவில் சென்றபோதும், கருவில் இருக்கும் துயரத்தை நான் அனுபவிக்கவில்லை. அதனால், உன் மிக உயர்ந்த, வணங்கத்தக்க நிலையை அடைந்தேன்.

மநோர்பார்யா மாநவீ ச யமஃ ஸம்யமிநீபதிஃ । திஶாபிமாநீ சந்த்ரஸ்து ஸூர்யஶ்சக்ஷுர்நியாமகஃ । பரஸ்பரஸமா ஹ்யேதே முக்த்வா ஸம்ஸாரமேவ ச ॥ ௩,௭.

மனுவின் மனைவி மானவி; யமன், கட்டுப்பாட்டின் அதிபதி; சந்திரன், திசைகளின் தலைவன்; சூரியன், பார்வையை நடத்துபவன். இவர்கள் எல்லாரும் ஒருவருக்கொருவர் சமமானவர்கள், உலக வாழ்க்கையைத் தவிர.

ப்ரவாஹாத்விகுணோநஶ்சேத்யேவம் ஜாநீஹி சாண்டஜ । ஸூர்யாநந்தரஜஃ ஸ்தோதும் வருணஃ ஸம்ப்ரசக்ரமே ॥ ௩,௭.

அண்டஜா, இவ்வாறு அறிந்து கொள்: ஓட்டத்தில் அடுத்தது இரட்டிப்பாகும். சூரியன் பிறகு, வருணன் புகழத் தொடங்கினான்.

வருண உவாச । த்வத்விச்சயா ரசிதே தேஹகேஹே புத்த்ரே கலத்ரேபி தநே த்ரவ்யஜாதௌ । மமாஹமித்யல்பதியா ச மூடா ஸம்ஸாரதுஃகே விநிமஜ்ஜந்தி ஸர்வே ॥ ௩,௭.

வருணன் சொன்னான்: உன் சித்தத்தால் உடல், வீடு, பிள்ளை, மனைவி, செல்வம், பொருட்கள் அனைத்தும் உருவாகின்றன. ஆனாலும், குறைந்த அறிவால், 'என்' என்றும் 'நான்' என்றும் எண்ணி, எல்லோரும் உலகத் துயரத்தில் மூழ்குகிறார்கள்.