கருடபுராணம்

ஶேஷாதஹம் தஶகுணைர்விஹீநா மாம் பாஹி நித்யம் ஜகதாமதீஶ ॥ ௩,௬.

நான் சேஷனைவிட பத்துக்கால் குறைவானவள்; உலகங்களின் இறையனே, எப்போதும் என்னை காப்பாயாக.

ஏவம் ஸ்துத்வா வாருணீ து தூஷ்ணீமாஸ ககேஶ்வர । ததநந்தரஜா ப்ராஹ்மீ ஸௌபர்ணீ ஹ்யுபசக்ரமே ॥ ௩,௬.

இவ்வாறு புகழ்ந்து வாருணி அமைதியாக இருந்தாள், பறவைகளின் அரசே; அதன் பிறகு சேஷனுக்குப் பிறகு பிறந்த ப்ராஹ்மி, சௌபர்ணி தொடங்கினாள்.

ஸௌபர்ண்யுவாச । ஸ்தோதும் குணாம்ஸ்தவ ஹரே ஜகதீஶவாசா ஶ்ரோதும் ஹரே தவ கதாம் ஶ்ரவணே ந ஶக்திஃ । யஸ்தத்த்வநும் ஸ்மரதி தேவ தவ ஸ்வரூபம் கோ வை நு வேத புவி தம் பகவத்பதார்தம் ॥ ௩,௬.

சௌபர்ணி சொன்னாள்: ஹரியே, உலகின் இறையனே, உமது குணங்களை வாக்கால் புகழவும், உமது கதைகளை செவியால் கேட்கவும் எனக்கு சக்தி இல்லை; உமது உண்மை ரூபத்தை நினைக்கும் ஒருவர், அந்த பகவானின் பாதத்தின் அர்த்தத்தை பூமியில் யார் அறிகிறார்கள்?

அதோ குணஸ்தவநே நாஸ்தி ஶக்திர்வீந்த்ராதஹம் தஶகுணைரவரா ச நித்யம் ॥ ௩,௬.

எனவே, உமது குணங்களைப் புகழ எனக்கு சக்தி இல்லை; நான் எப்போதும் இந்திராணியைவிட பத்துக்கால் குறைவானவள்.

ஏவம் ஸ்துத்வா து ஸௌபர்ணீ தூஷ்ணீமாஸ ககேஶ்வர । ருத்ராநந்தரஜா ஸ்தோதும் கிரிஜா தூபசக்ரமே ॥ ௩,௬.

இவ்வாறு புகழ்ந்து சௌபர்ணி அமைதியாக இருந்தாள், பறவைகளின் அரசே; அதன் பிறகு ருத்ரனுக்குப் பிறகு பிறந்த கிரிஜா புகழத் தொடங்கினாள்.

பார்வத்யுவாச கோவிந்த நாராயண வாஸுதேவ த்வயா ஹி மே கிஞ்சிதபி ப்ரயோஜநம் । நாஸ்த்யேவ ஸ்வாமிந்ந ச நாம வாசா ஸௌபாக்யரூபஃ ஸர்வதா ஏக ஏவ ॥ ௩,௬.

பார்வதி கூறினாள்: கோவிந்தா, நாராயணா, வாசுதேவா, எனக்கு உன்னிடமிருந்து எதுவும் வேண்டுமென்ற ஆசை இல்லை. என் ஆண்டவரே, எப்போதும் ஒரே ஒரு பெயரே நல்வாழ்க்கைக்கான காரணம்; வேறு எதுவும் இல்லை.

நாராயணேதி தவ நாம ச ஏகமேவ வைராக்யபக்திவிபவே பரமம் ஸமர்தாம் । அஸம்க்யப்ரஹ்மாதிகஹத்யநாஶாநே குர்வங்கநாகோடிவிநாஶநே ச ॥ ௩,௬.

உன் 'நாராயணா' என்ற பெயர் மட்டும் தான், விருப்பு-விரக்தி, பக்தி ஆகியவற்றை அளிக்க மிகுந்த வல்லமை உடையது; எண்ணிக்கையற்ற பாபங்களை, பிராமணன் உள்ளிட்டவர்களை கொன்ற பாவங்களையும், ஆசான்களின் மனைவிகள் பலர் அழிவையும் நீக்கும்.

நாமாதிகாரிணீ சாஹம் குணாநாம் ச மஹாப்ரபோ । ஸ்தவநே நாஸ்தி மே ஶக்தீ ருத்ராத்தஶகுணைரஹம் ॥ ௩,௬.

மகா பிரபுவே, உன் பெயரைச் சொல்லும் உரிமை எனக்கு உண்டு; ஆனால் உன் குணங்களைப் புகழ்வதற்கான தகுதி எனக்கு இல்லை. ருத்ரனுக்குப் பத்து மடங்கு வலிமை இருந்தாலும், உன்னைப் போற்ற எனக்குத் தகுதி இல்லை.

அவரா ச ஸதாஸ்ம்யேவ நாத்ர கார்யா விசாரணா । ஏவம் ஸ்துத்வா ஸா கிரிஜாஸ்தூஷ்ணீமாஸ ககேஶ்வர ॥ ௩,௬.

நான் எப்போதும் தாழ்ந்தவள்தான்; இதைப் பற்றி மேலும் யோசிக்க வேண்டியதில்லை. இப்படிச் சொல்லி, கிரிஜா அமைதியாக இருந்தாள், பறவைகளின் அரசே.

ஶ்ரீகருடமஹாபுராணம் ௭ ஶ்ரீக்ரு'ஷ்ண உவாச । பார்வத்யாநந்தரோத்பந்ந இந்த்ரோ வசநமப்ரவீத் । இந்த்ர உவாச । தவ ஸ்வரூபம் ஹ்ரு'தி ஸம்விஜாநந் ஸமுத்ஸுகஃ ஸ்யாத்ஸ்தவநே யஸ்து மூடஃ । அஜாநதஃ ஸ்தவநம் தேவதேவ ததேவாஹுர்ஹேலநம் சக்ரபாணே ॥ ௩,௭.

ஸ்ரீகிருஷ்ணர் கூறினார்: பார்வதி பேசியபின், இந்திரன் இவ்வாறு சொன்னான்: உன் உண்மையான வடிவத்தை உள்ளத்தில் உணர்ந்தும், அறியாமல் உன்னைப் புகழ விரும்புகிறவன், தேவதேவனே, சக்கரதாரி, அவன் புகழ்ச்சி கவனக்குறைவாகும் எனச் சொல்கிறார்கள்.

ததாபி தத்வை தவ நாம பூர்வம் பவேத்ததா புண்யகரம் பவேதிதி । ருத்ராதிகாநாம் ஸ்தவநே நாஸ்தி ஶக்திஸ்ததா வக்தவ்யம் மம நாஸ்தீதி கிம் வா ॥ ௩,௭.

அதற்கும் மேலாக, உன் பெயரை முதலில் உச்சரித்தாலே புண்ணியம் கிடைக்கும். ருத்ரன் முதலியோரைப் புகழ்வதற்குத் தகுதி இல்லையென்றால், 'எனக்கு அது முடியாது' என்று மட்டும் சொல்ல வேண்டும்.

குணாம்ஶதோ தஶபீ ருத்ரதோ வை ஸதா ந்யூநோ மத்ஸமஃ காமதேவஃ । ஜ்ஞாநே பலே ஸமதா ஸர்வதாஸ்தி ததாஃ காமஃ கிம் ச தூதஃ ஸதைவ ॥ ௩,௭.

குணங்களில் நான் எப்போதும் ருத்ரனைவிட பத்து மடங்கு குறைவானவன்; காமதேவன் எனக்கு சமன். அறிவிலும், வலியிலும் எப்போதும் சமத்துவம் உண்டு; காமன் எப்போதும் என் தூதன்.

ஏவம் ஸ்துத்வா தேவதேவோ ஹரிம் ச தூஷ்ணீம் ஸ்திதஃ ப்ராஞ்ஜலிர்நம்ரபூர்தாம் । ததநந்தரஜோ ப்ரஹ்மா அஹங்காரிக ஊசிவாந் ॥ ௩,௭.

இவ்வாறு ஹரியை, தேவதேவனைப் புகழ்ந்து, இந்திரன் கைகளை கூப்பி, தலையைத் தாழ்த்தி அமைதியாக நின்றான். பின்னர் அவனுக்குப் பிறகு பிறந்த பிரம்மா, பெருமை கொண்டு பேசத் தொடங்கினார்.

அஹங்காரிக உவாச । நமஸ்தே கணபூர்ணாய நமஸ்தே ஜ்ஞாநமூர்தயே । நமோऽஜ்ஞாநவிதூராய ப்ரஹ்மணேநம்தமூர்தயே ॥ ௩,௭.

அவன் கூறினான்: எல்லா கூட்டங்களாலும் நிறைந்தவரே, உமக்கு வணக்கம்; ஞான வடிவமே, உமக்கு வணக்கம்; அறியாமையிலிருந்து தூரமாக இருப்பவரே, முடிவில்லா பிரம்மா வடிவமே, உமக்கு வணக்கம்.

இந்த்ராதஹம் தஶகுணைஃ ஸர்வதா ந்யூந உக்தோ ந ஜநி த்வாம் ஸர்வதா ஹ்யப்ரமேய । ததாபி மாம் பாஹி ஜகத்குரோ த்வம் தத்த்வா திவ்யம் ஹ்யாயதநம் ச விஷ்ணோ ॥ ௩,௭.

இந்திரன் என்னை எப்போதும் பத்து மடங்கு குறைவானவன் என்று சொன்னான்; ஆனால் நீ எப்போதும் அளவிட முடியாதவன், பிறப்பில்லாதவன். ஆனாலும், உலகுக்கு ஆசானே, விஷ்ணுவே, எனக்கு தெய்வீகமான இடம் அளித்து என்னை காப்பாயாக.

ஆஹங்காரிக ஏவம் து ஸ்துத்வா தூஷ்ணீம் பபூவ ஹ । ததநந்தரஜா ஸ்தோதும் ஶசீ வசநமப்ரவீத் ॥ ௩,௭.

இவ்வாறு புகழ்ந்து, அவன் அமைதியாக இருந்தான். பின்னர் அவனுக்குப் பிறகு பிறந்த சசி புகழத் தொடங்கினாள்.

ஶச்யுவாச । ஸம்சிந்தயாமி அநிஶம் தவ பாதபத்மம் வஜ்ராங்குஶத்வஜஸரோருஹலாஞ்சநாட்யம் । வாகீஶ்வரைரபி ஸதா மநஸாபி தர்தும் நோ ஶக்யமீஶ தவ பாதரஜஃ ஸ்மராமி ॥ ௩,௭.

சசி கூறினாள்: உன் பாதபத்மத்தை நான் எப்போதும் மனதில் நினைக்கிறேன்; அது வஜ்ரம், அங்குசம், கொடி, தாமரை ஆகிய குறியீடுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது. வாக்கின் ஆண்டவர்களும், உன் பாதரசியை மனதில் எப்போதும் தாங்க முடியாது; ஆண்டவரே, அதை நான் நினைவுகூர்கிறேன்.

ஆஹங்காரிகப்ராணாச்ச குணைஶ்ச தஶபிஃ ஸதா । ந்யூநபூதாம் ச மாம் பாஹி க்ரு'பாலோ பக்தவத்ஸல ॥ ௩,௭.

நான் எப்போதும் அவனைவிட உயிரிலும், குணங்களிலும் பத்து மடங்கு குறைவானவள்; அருளாளா, பக்தர்களை நேசிப்பவரே, என்னை காப்பாயாக.

ஏவம் ஸ்துத்வா ஶசீ தேவீ தூஷ்ணீம் பகவதீ ஹ்யபூத் । ததநந்தரஜா ஸ்தோதும் ரதிஃ ஸமுபசக்ரமே ॥ ௩,௭.

இவ்வாறு புகழ்ந்து, தேவி சசி அமைதியாக இருந்தாள். பின்னர் அவளுக்குப் பிறகு பிறந்த ரதி புகழத் தொடங்கினாள்.

ரதிருவாச । ஸம்சிந்தயாமி ந்ரு'ஹரேர்வதநாரவிந்தம் ப்ரு'த்யாநுகம்பிததியா ஹி க்ரு'ஹீதமூர்திம் । யச்ச்ரீநிகேதமஜருத்ரரமாதிகைஶ்ச ஸம்லாலிதம் குடிலங்குந்தலவ்ரு'ந்தஜுஷ்டம் ॥ ௩,௭.

ரதி கூறினாள்: உன் நரசிம்மரின் முக தாமரையை நான் மனதில் நினைக்கிறேன்; அடியார்களுக்கு இரக்கம் கொண்டு அவன் உருவம் எடுத்தான். அந்த முகம், ஸ்ரீ தேவி உறையும் இடம், பிரம்மா, ருத்ரன் முதலியோர் நேசிக்கும் முகம், சுருண்ட கூந்தலால் அலங்கரிக்கப்பட்டது.

ஏதாத்ரு'ஶம் தவ முகம் நுவிதும் ந ஶக்திஃ ஶச்யா ஸமாபி பகவந்பரிபாஹி நித்யம் । க்ரு'த்வா ஸ்துதிம் ரதிரியம் பரமாதரேண தூஷ்ணீம் ஸ்திதா பகவதஶ்ச ஸமீப ஏவ ॥ ௩,௭.

இவ்விதமான உன் முகத்தை சசியே எனக்கு சமமானவளாக இருந்தாலும் புகழ முடியாது, பகவனே; எப்போதும் என்னை காப்பாயாக. மிகுந்த பக்தியுடன் புகழ்ந்து, ரதி அமைதியாக பகவானின் அருகில் நின்றாள்.

ரத்யநந்தரஜோ தக்ஷஃ ஸ்தோதும் ஸமுபசக்ரமே ॥ ௩,௭.

ரதிக்குப் பிறகு, தக்ஷன் புகழத் தொடங்கினான்.

தக்ஷ உவாச । ஸம்சிந்தயே பகவதஶ்சரணோததீர்தம் பக்த்யா ஹ்யஜேந பரிஷிக்தமஜாதிவந்த்யம் । யச்சௌசநிஃஸ்ரு'தமஜப்ரவராவதாரம் கங்காக்யதீர்தமபவத்ஸரிதாம் வரிஷ்டம் ॥ ௩,௭.

தக்ஷன் கூறினான்: பகவானின் திருவடிகளிலிருந்து வந்த புனித நீரை நான் பக்தியுடன் நினைக்கிறேன்; அது பிறப்பில்லாதவன் தெளித்ததும், ஆதிகடவுள்கள் வணங்குவதும் ஆகும். அந்த தூய்மை நீர், அஜன் முதலியோரால் பெருமைப்படுத்தப்பட்டு, கங்கை என்று அழைக்கப்படும் நதிகளுக்குள் சிறந்ததாக ஆனது.

ருத்ரோபி தேந வித்ரு'தேந ஜடாகலாபபூதேந பாதரஜஸா ஹ்யஶிவஃ ஶிவோபூத் । ஏதாத்ரு'ஶம் தே சரணம் கருணேஶ விஷ்ணோ ஸ்தோதும் ஶக்திர்மம நாஸ்தி க்ரு'பாவதார । ரத்யா ஸமஃ ஶ்ருதிகதோ ந கதோஸ்மி மோக்ஷமேதாத்ரு'ஶம் ச பரிபாஹி நிதாநமூர்தே ॥ ௩,௭.

உன் திருவடிகளின் தூசால், சிவனே கூட, தன் ஜடையில் தூய்மை பெற்றுத் துன்பம் நீங்கி ஆனந்தம் அடைந்தான். கருணைமிகு விஷ்ணுவே, அத்தகைய உன் திருவடிகளைப் புகழ எனக்கு வல்லமை இல்லை. வேதங்கள் புகழும் ஆனந்தம் எனக்குக் கிடைக்கவில்லை; முக்தியும் அடையவில்லை. எல்லாவற்றுக்கும் ஆதியான இறைவா, எனைத் தாங்கிக் காப்பாயாக.

ஏவம் ஸ்துத்வா ஸ தக்ஷஸ்து தூஷ்ணீமேவ பபூவ ஹ । ததநந்தரஜஃ ஸ்தோதும் ப்ரு'ஹஸ்பதிருபாக்ரமீத் ॥ ௩,௭.

இவ்வாறு தக்ஷன் புகழ்ந்து முடித்தவுடன் அமைதியாக இருந்தான். அதன் பின், ப்ருஹஸ்பதி புகழத் தொடங்கினார்.

ப்ரு'ஹஸ்பதிருவாச । ஸம்சிந்தயாமி ஸததம் தவ சாநநாப்ஜம் த்வம் தேஹி துஷ்டவிஷயேஷு விரக்திமீஶ ॥ ௩,௭.

ப்ருஹஸ்பதி சொன்னான்: நான் எப்போதும் உன் தாமரைப்போல் அழகிய முகத்தை மனதில் நினைக்கிறேன். ஆண்டவனே, தீய பொருள்களில் விருப்பம் குறைய எனக்கு அருள்புரிவாயாக.

ஏதேஷு ஶக்திர்யதி வை ஸ ஜீவோ கர்தா ச போக்தா ச ஸதா ச தாதா । யோஷாம் ச புத்ரஸுஹ்ரு'தௌ ச பஶூம்ஶ்ச ஸர்வமேவம் விநஶ்யதி யதோ ஹி ததாஶு சிந்தி ॥ ௩,௭.

இந்த உலகில் ஆத்மாவுக்கு சக்தி உண்டு, எல்லாவற்றையும் செய்வான், அனுபவிப்பான், கொடுப்பான் என்றால், மனைவி, பிள்ளை, நண்பர், மாடு ஆகிய எல்லாம் அழிந்து போகும். ஆகவே, அவற்றில் பற்றை விரைவில் துண்டிப்பாயாக.

ஸம்ஸாரசக்ரப்ரமணேநைவ தேவ ஸம்ஸாரதுஃகமநுபூயேஹாகதோஸ்மி । ஶக்திர்ந சாஸ்தி நவநே மம தேவதேவ ஸத்யா ஸமம் ச ஸததம் பரிபாஹி நித்யம் ॥ ௩,௭.

இறைவா, பிறவி சக்கரத்தில் சுற்றி, அதன் துயரங்களை அனுபவித்து இங்கு வந்துள்ளேன். எனக்கு புதிதாக முயற்சிக்க வல்லமை இல்லை, தேவாதி தேவா; எப்போதும் உண்மையுடன் இருக்கும் எனை நீ எப்போதும் காப்பாயாக.

ஏவம் ஶ்ருத்வா ச பரமம் தூஷ்ணீமேவ ஸ்திதோ முநிஃ । ததநந்தரஜஸ்தோதும் ஹ்யநிருத்தோபசக்ரமே ॥ ௩,௭.

இவ்வாறு கேட்ட பின், அந்த மகா முனிவர் அமைதியாக இருந்தார். அதன் பின், அனிருத்தன் புகழத் தொடங்கினான்.