கருடபுராணம்

நைதாவதா மம வாயோஶ்ச நித்யம் துஃ காதநம் நைவ ஸம்சிதநீயம் । ஏதாத்ரு'ஶோஹம் ஸ்தவநேநு காஸ்தி ஶக்திர்குணாநாம் மதுஸூதந ப்ரபோ । வாயோஃ ஸகாஶாச்ச குணேந ஹீநா ஸம்ஸாரரூபே முக்தரூபே ச தேவ ॥ ௩,௬.

இதனால் எனக்கும் காற்றுக்கும் என்றும் துன்பம் என்று எண்ண வேண்டியதில்லை; மதுசூதனனே, இப்படிப்பட்ட புகழால் என்ன சக்தி? காற்றிலிருந்து குணங்கள் நீங்கினால், பந்தத்திலும் விடுதலையிலும் அதேபோல் இருக்கிறது, தேவனே.

ஏவம் ஸ்துத்வா பாரதீ து தூஷ்ணீமாஸ ககேஶ்வர । ததநந்தரஜஃ ஶேஷஃ ப்ராஞ்ஜலிஃ ப்ராஹ கேஶவம் ॥ ௩,௬.

இவ்வாறு புகழ்ந்து பாரதி அமைதியாக இருந்தாள், பறவைகளின் அரசே; அதன் பிறகு, சேஷன் கைகூப்பி கேசவனைப் பேசினான்.

ஶேஷ உவாச । நாஹம் ச ஜாநே தவ பாதமூலம் ருத்ரோ ந வேத்தி கருடோ ந வேத । அஹம் வாண்யாஃ ஶதகுணாம்ஶஹீநோ தத்த்வா ஹ்யாயதநம் பாஹி மாம் வாஸுதேவ ॥ ௩,௬.

சேஷன் சொன்னான்: உமது பாதங்களை நான் அறியேன், ருத்ரனும் அறியான், கருடனும் அறியான்; நான் வாணியைவிட நூற்றுக்கால் குறைவானவன்—எனக்கு ஒரு இடம் அளித்து என்னை காப்பாயாக, வாசுதேவா.

ஏவம் ஸ்துத்வா ஸஶேஷஸ்து தூஷ்ணீமாஸ ககேஶ்வர । ததநந்தரஜோ வீஶஃ ஸ்தோதும் ஸமுபசக்ரமே ॥ ௩,௬.

இவ்வாறு புகழ்ந்து சேஷனும் அமைதியாக இருந்தான், பறவைகளின் அரசே; அதன் பிறகு பிறந்த வீஷன் புகழத் தொடங்கினான்.

கருட உவாச । தவ பதோஃ ஸ்துதிம் கிம் கரோம்யஹம் மம பதாம்புஜே ஹ்யர்பிதம் மநஃ । கதமஹம் முகே பக்ஷியோநிஜஃ கதமேவங்குணாநீடிதும் க்ஷமஃ ॥ ௩,௬.

கருடன் சொன்னான்: உமது பாதங்களை நான் எப்படிப் புகழ்வேன், என் மனம் உமது தாமரைக் கால்களில் நிலைத்திருக்க, பறவைகளில் பிறந்த எனது வாயால் இப்படிப்பட்ட குணங்களைப் புகழ என்னால் முடியுமா?

ஏவம் ஸ்துத்வா து கருடஸ்தூஷ்ணீமாஸ நயாந்விதஃ । ததநந்தரஜோ ருத்ரஸ்தோதும் ஸமுபசக்ரமே ॥ ௩,௬.

இவ்வாறு புகழ்ந்து, ஞானத்துடன் கருடன் அமைதியாக இருந்தான்; அதன் பிறகு பிறந்த ருத்ரன் புகழத் தொடங்கினான்.

ருத்ர உவாச । யா வை தவேஶ பகவந்ந விதாம பூமந் பக்திர்மமாஸ்து ஶிவபாதஸரோஜமூலே । சந்நாபி ஸா நநு ஸதா ந மமாஸ்தி தேவ தேநாத்ருஹம் தவ விருத்தமதஃ கரோமி ॥ ௩,௬.

ருத்ரன் சொன்னான்: ஆண்டவரே, பகவானே, எல்லையில்லாதவனே, நான் அறியாத அந்த பக்தி சிவபாத தாமரையின் அடியில் இருக்கட்டும்; அது மறைந்திருந்தாலும், அது எனக்கு ஒருபோதும் இல்லை, அதனால் உமக்கு எதிரானதைச் செய்கிறேன், தேவனே.

ஸர்வாந்ந புத்திஸஹிதஸ்ய ஹரே முராரே கா ஶக்திரஸ்தி வசநே மம மூடபுத்தேஃ । வாண்யா ஸதா ஶதகுணேந விஹீநமேநம் மாம் பாஹி சேஶ மம சாயதநம் ச தத்த்வா ॥ ௩,௬.

முரனை அழித்த ஹரியே, என் புத்தி குழப்பமடைந்தபோது உமக்கு முன் எனக்கு என்ன வாக்கு சக்தி உண்டு? நான் எப்போதும் வாணியைவிட நூற்றுக்கால் குறைவானவன், ஆண்டவரே, என்னை காத்து, எனக்கு ஒரு இடம் அளி.

ஏவம் ஸ்துத்வா ஸ ருத்ரஸ்து தூஷ்ணீமாஸ த்விஜோத்தமஃ । ஶேஷாநந்தரஜா தேவீ வாருணீ வாக்யமப்ரவீத் ॥ ௩,௬.

இவ்வாறு புகழ்ந்து, இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்த ருத்ரன் அமைதியாக இருந்தான்; அதன் பிறகு சேஷனுக்குப் பிறகு பிறந்த வாருணி பேசினாள்.

வாருண்யுவாச । லக்ஷ்மீபதே ப்ரஹ்மபதே மநோஃ பதே கிரஃபதே ருத்ரபதே ந்ரு'ணாம் பதே । குணாம்ஸ்தவ ஸ்தோதுமஹம் ஸமர்தா ந பார்வதீ நாபி ஸுபர்ணபத்நீ ॥ ௩,௬.

வாருணி சொன்னாள்: லக்ஷுமியின் நாதனே, பிரம்மாவின் நாதனே, மனுவின் நாதனே, வாக்கின் நாதனே, ருத்ரனின் நாதனே, மனிதர்களின் நாதனே—உமது குணங்களைப் புகழ பர்வதியும், சூபர்ணனின் மனைவியும் முடியவில்லை, நானும் முடியவில்லை.

ஶேஷாதஹம் தஶகுணைர்விஹீநா மாம் பாஹி நித்யம் ஜகதாமதீஶ ॥ ௩,௬.

நான் சேஷனைவிட பத்துக்கால் குறைவானவள்; உலகங்களின் இறையனே, எப்போதும் என்னை காப்பாயாக.

ஏவம் ஸ்துத்வா வாருணீ து தூஷ்ணீமாஸ ககேஶ்வர । ததநந்தரஜா ப்ராஹ்மீ ஸௌபர்ணீ ஹ்யுபசக்ரமே ॥ ௩,௬.

இவ்வாறு புகழ்ந்து வாருணி அமைதியாக இருந்தாள், பறவைகளின் அரசே; அதன் பிறகு சேஷனுக்குப் பிறகு பிறந்த ப்ராஹ்மி, சௌபர்ணி தொடங்கினாள்.

ஸௌபர்ண்யுவாச । ஸ்தோதும் குணாம்ஸ்தவ ஹரே ஜகதீஶவாசா ஶ்ரோதும் ஹரே தவ கதாம் ஶ்ரவணே ந ஶக்திஃ । யஸ்தத்த்வநும் ஸ்மரதி தேவ தவ ஸ்வரூபம் கோ வை நு வேத புவி தம் பகவத்பதார்தம் ॥ ௩,௬.

சௌபர்ணி சொன்னாள்: ஹரியே, உலகின் இறையனே, உமது குணங்களை வாக்கால் புகழவும், உமது கதைகளை செவியால் கேட்கவும் எனக்கு சக்தி இல்லை; உமது உண்மை ரூபத்தை நினைக்கும் ஒருவர், அந்த பகவானின் பாதத்தின் அர்த்தத்தை பூமியில் யார் அறிகிறார்கள்?

அதோ குணஸ்தவநே நாஸ்தி ஶக்திர்வீந்த்ராதஹம் தஶகுணைரவரா ச நித்யம் ॥ ௩,௬.

எனவே, உமது குணங்களைப் புகழ எனக்கு சக்தி இல்லை; நான் எப்போதும் இந்திராணியைவிட பத்துக்கால் குறைவானவள்.

ஏவம் ஸ்துத்வா து ஸௌபர்ணீ தூஷ்ணீமாஸ ககேஶ்வர । ருத்ராநந்தரஜா ஸ்தோதும் கிரிஜா தூபசக்ரமே ॥ ௩,௬.

இவ்வாறு புகழ்ந்து சௌபர்ணி அமைதியாக இருந்தாள், பறவைகளின் அரசே; அதன் பிறகு ருத்ரனுக்குப் பிறகு பிறந்த கிரிஜா புகழத் தொடங்கினாள்.

பார்வத்யுவாச கோவிந்த நாராயண வாஸுதேவ த்வயா ஹி மே கிஞ்சிதபி ப்ரயோஜநம் । நாஸ்த்யேவ ஸ்வாமிந்ந ச நாம வாசா ஸௌபாக்யரூபஃ ஸர்வதா ஏக ஏவ ॥ ௩,௬.

பார்வதி கூறினாள்: கோவிந்தா, நாராயணா, வாசுதேவா, எனக்கு உன்னிடமிருந்து எதுவும் வேண்டுமென்ற ஆசை இல்லை. என் ஆண்டவரே, எப்போதும் ஒரே ஒரு பெயரே நல்வாழ்க்கைக்கான காரணம்; வேறு எதுவும் இல்லை.

நாராயணேதி தவ நாம ச ஏகமேவ வைராக்யபக்திவிபவே பரமம் ஸமர்தாம் । அஸம்க்யப்ரஹ்மாதிகஹத்யநாஶாநே குர்வங்கநாகோடிவிநாஶநே ச ॥ ௩,௬.

உன் 'நாராயணா' என்ற பெயர் மட்டும் தான், விருப்பு-விரக்தி, பக்தி ஆகியவற்றை அளிக்க மிகுந்த வல்லமை உடையது; எண்ணிக்கையற்ற பாபங்களை, பிராமணன் உள்ளிட்டவர்களை கொன்ற பாவங்களையும், ஆசான்களின் மனைவிகள் பலர் அழிவையும் நீக்கும்.

நாமாதிகாரிணீ சாஹம் குணாநாம் ச மஹாப்ரபோ । ஸ்தவநே நாஸ்தி மே ஶக்தீ ருத்ராத்தஶகுணைரஹம் ॥ ௩,௬.

மகா பிரபுவே, உன் பெயரைச் சொல்லும் உரிமை எனக்கு உண்டு; ஆனால் உன் குணங்களைப் புகழ்வதற்கான தகுதி எனக்கு இல்லை. ருத்ரனுக்குப் பத்து மடங்கு வலிமை இருந்தாலும், உன்னைப் போற்ற எனக்குத் தகுதி இல்லை.

அவரா ச ஸதாஸ்ம்யேவ நாத்ர கார்யா விசாரணா । ஏவம் ஸ்துத்வா ஸா கிரிஜாஸ்தூஷ்ணீமாஸ ககேஶ்வர ॥ ௩,௬.

நான் எப்போதும் தாழ்ந்தவள்தான்; இதைப் பற்றி மேலும் யோசிக்க வேண்டியதில்லை. இப்படிச் சொல்லி, கிரிஜா அமைதியாக இருந்தாள், பறவைகளின் அரசே.

ஶ்ரீகருடமஹாபுராணம் ௭ ஶ்ரீக்ரு'ஷ்ண உவாச । பார்வத்யாநந்தரோத்பந்ந இந்த்ரோ வசநமப்ரவீத் । இந்த்ர உவாச । தவ ஸ்வரூபம் ஹ்ரு'தி ஸம்விஜாநந் ஸமுத்ஸுகஃ ஸ்யாத்ஸ்தவநே யஸ்து மூடஃ । அஜாநதஃ ஸ்தவநம் தேவதேவ ததேவாஹுர்ஹேலநம் சக்ரபாணே ॥ ௩,௭.

ஸ்ரீகிருஷ்ணர் கூறினார்: பார்வதி பேசியபின், இந்திரன் இவ்வாறு சொன்னான்: உன் உண்மையான வடிவத்தை உள்ளத்தில் உணர்ந்தும், அறியாமல் உன்னைப் புகழ விரும்புகிறவன், தேவதேவனே, சக்கரதாரி, அவன் புகழ்ச்சி கவனக்குறைவாகும் எனச் சொல்கிறார்கள்.

ததாபி தத்வை தவ நாம பூர்வம் பவேத்ததா புண்யகரம் பவேதிதி । ருத்ராதிகாநாம் ஸ்தவநே நாஸ்தி ஶக்திஸ்ததா வக்தவ்யம் மம நாஸ்தீதி கிம் வா ॥ ௩,௭.

அதற்கும் மேலாக, உன் பெயரை முதலில் உச்சரித்தாலே புண்ணியம் கிடைக்கும். ருத்ரன் முதலியோரைப் புகழ்வதற்குத் தகுதி இல்லையென்றால், 'எனக்கு அது முடியாது' என்று மட்டும் சொல்ல வேண்டும்.

குணாம்ஶதோ தஶபீ ருத்ரதோ வை ஸதா ந்யூநோ மத்ஸமஃ காமதேவஃ । ஜ்ஞாநே பலே ஸமதா ஸர்வதாஸ்தி ததாஃ காமஃ கிம் ச தூதஃ ஸதைவ ॥ ௩,௭.

குணங்களில் நான் எப்போதும் ருத்ரனைவிட பத்து மடங்கு குறைவானவன்; காமதேவன் எனக்கு சமன். அறிவிலும், வலியிலும் எப்போதும் சமத்துவம் உண்டு; காமன் எப்போதும் என் தூதன்.

ஏவம் ஸ்துத்வா தேவதேவோ ஹரிம் ச தூஷ்ணீம் ஸ்திதஃ ப்ராஞ்ஜலிர்நம்ரபூர்தாம் । ததநந்தரஜோ ப்ரஹ்மா அஹங்காரிக ஊசிவாந் ॥ ௩,௭.

இவ்வாறு ஹரியை, தேவதேவனைப் புகழ்ந்து, இந்திரன் கைகளை கூப்பி, தலையைத் தாழ்த்தி அமைதியாக நின்றான். பின்னர் அவனுக்குப் பிறகு பிறந்த பிரம்மா, பெருமை கொண்டு பேசத் தொடங்கினார்.

அஹங்காரிக உவாச । நமஸ்தே கணபூர்ணாய நமஸ்தே ஜ்ஞாநமூர்தயே । நமோऽஜ்ஞாநவிதூராய ப்ரஹ்மணேநம்தமூர்தயே ॥ ௩,௭.

அவன் கூறினான்: எல்லா கூட்டங்களாலும் நிறைந்தவரே, உமக்கு வணக்கம்; ஞான வடிவமே, உமக்கு வணக்கம்; அறியாமையிலிருந்து தூரமாக இருப்பவரே, முடிவில்லா பிரம்மா வடிவமே, உமக்கு வணக்கம்.

இந்த்ராதஹம் தஶகுணைஃ ஸர்வதா ந்யூந உக்தோ ந ஜநி த்வாம் ஸர்வதா ஹ்யப்ரமேய । ததாபி மாம் பாஹி ஜகத்குரோ த்வம் தத்த்வா திவ்யம் ஹ்யாயதநம் ச விஷ்ணோ ॥ ௩,௭.

இந்திரன் என்னை எப்போதும் பத்து மடங்கு குறைவானவன் என்று சொன்னான்; ஆனால் நீ எப்போதும் அளவிட முடியாதவன், பிறப்பில்லாதவன். ஆனாலும், உலகுக்கு ஆசானே, விஷ்ணுவே, எனக்கு தெய்வீகமான இடம் அளித்து என்னை காப்பாயாக.

ஆஹங்காரிக ஏவம் து ஸ்துத்வா தூஷ்ணீம் பபூவ ஹ । ததநந்தரஜா ஸ்தோதும் ஶசீ வசநமப்ரவீத் ॥ ௩,௭.

இவ்வாறு புகழ்ந்து, அவன் அமைதியாக இருந்தான். பின்னர் அவனுக்குப் பிறகு பிறந்த சசி புகழத் தொடங்கினாள்.

ஶச்யுவாச । ஸம்சிந்தயாமி அநிஶம் தவ பாதபத்மம் வஜ்ராங்குஶத்வஜஸரோருஹலாஞ்சநாட்யம் । வாகீஶ்வரைரபி ஸதா மநஸாபி தர்தும் நோ ஶக்யமீஶ தவ பாதரஜஃ ஸ்மராமி ॥ ௩,௭.

சசி கூறினாள்: உன் பாதபத்மத்தை நான் எப்போதும் மனதில் நினைக்கிறேன்; அது வஜ்ரம், அங்குசம், கொடி, தாமரை ஆகிய குறியீடுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது. வாக்கின் ஆண்டவர்களும், உன் பாதரசியை மனதில் எப்போதும் தாங்க முடியாது; ஆண்டவரே, அதை நான் நினைவுகூர்கிறேன்.

ஆஹங்காரிகப்ராணாச்ச குணைஶ்ச தஶபிஃ ஸதா । ந்யூநபூதாம் ச மாம் பாஹி க்ரு'பாலோ பக்தவத்ஸல ॥ ௩,௭.

நான் எப்போதும் அவனைவிட உயிரிலும், குணங்களிலும் பத்து மடங்கு குறைவானவள்; அருளாளா, பக்தர்களை நேசிப்பவரே, என்னை காப்பாயாக.

ஏவம் ஸ்துத்வா ஶசீ தேவீ தூஷ்ணீம் பகவதீ ஹ்யபூத் । ததநந்தரஜா ஸ்தோதும் ரதிஃ ஸமுபசக்ரமே ॥ ௩,௭.

இவ்வாறு புகழ்ந்து, தேவி சசி அமைதியாக இருந்தாள். பின்னர் அவளுக்குப் பிறகு பிறந்த ரதி புகழத் தொடங்கினாள்.