கருடபுராணம்

குர்வந்தி வைராக்யமமுத்ர லோகே ததஃ பரம் பக்தித்ரு'டாம் ததைவ । ததஃ பரம் சைவ ஹரேஃ ப்ரஸந்நதாம் குர்வந்தி நித்யம் தவ தேவதேவ ॥ ௩,௬.

அவை இந்த உலகிலும் மறுவாழ்விலும் விரக்தியை உண்டாக்குகின்றன; அதன் பிறகு உறுதியான பக்தியையும் தருகின்றன; பின்னர், தேவர்களின் தேவனே, உமது அருளும் எப்போதும் கிடைக்கிறது.

தேநாபரோக்ஷம் ச பவேச்ச தஸ்ய அதோ குணாநாம் ஸ்தவநே ச மே ரதிஃ । ஸா து ப்ரஜாதா புருஷஸ்ய நித்யம் ஸம்ஸாரதுஃகம் து ததாச்சிநத்தி ॥ ௩,௬.

இதனால் நேரடி அனுபவம் அந்த மனிதருக்கு ஏற்படுகிறது; அதனால் உமது குணங்களைப் புகழ்வதில் எனக்கு அன்பு உண்டாகிறது. அந்த அன்பு ஒருவரில் பிறந்தால், அவர் வாழ்க்கை துயரங்களை அழிக்கிறது.

விச்சிந்நதுஃகஸ்ய ததாதிகாரிண ஆநந்தரூபாக்யபலம் ததாதி । ஹரேர்குணாநஸ்துவதாம் ச பாபம் தேஷாம் ஹி புண்யம் ச ததா க்ஷிணோதி ॥ ௩,௬.

அவ்வாறு துயரமின்றி வாழ்பவருக்கு ஆனந்தம் என்ற பலனை அது தருகிறது. ஹரியின் குணங்களைப் புகழ்வோரின் பாவங்களையும், புண்ணியங்களையும் அது அழிக்கிறது.

ஏவம் விதித்வா பரமோ குருர்மம வாயுர்தயாலுர்மம வல்லபஶ்ச । ஹரேர்குணாந்ஸர்வகுணப்ரஸாராந்மமைவ யோக்யாந்ஸுகமுக்யபூதாந் ॥ ௩,௬.

இதை அறிந்து, எனக்கு உயர்ந்த ஆசானாக வாயு இருக்கிறார்; அவர் கருணையுள்ளவரும் எனக்கு மிகவும் பிரியமானவரும் ஆவார். எல்லா குணங்களிலும் ஹரியின் குணங்கள் எனக்கு ஏற்றவை; அவை மிகுந்த மகிழ்ச்சியின் மூலமாக இருக்கின்றன.

உத்த்ரு'த்ய புண்யேப்ய இவார்தபந்துஃ ஶிவஶ்ச நோ த்ருஹ்யதி புண்யகீர்திம் । தவ ப்ரஸாதாச்ச ஶ்ரியஃ ப்ரஸாதாத்வாயோஃ ப்ரஸாதாச்ச மமாஸ்தி நித்யம் ॥ ௩,௬.

துயரத்தில் உள்ளவரை நண்பன் எப்படி புண்ணியத்திலிருந்து மீட்பாரோ, அப்படியே சிவன் புண்ணியத்தைப் புகழ்வோருக்கு விரோதமில்லாமல் இருக்கிறார். உமது அருளால், லக்ஷ்மியின் அருளாலும், வாயுவின் அருளாலும் எனக்கு இது எப்போதும் கிடைக்கிறது.

யத்யத்கரோத்யேவ ஸதைவ வாயுஸ்தத்தத்கரோத்யேவ ஸதைவ நித்யம் । வாயோர்விரோதம் ந கரோதி தேவஃ ஸ தத்விரோதம் ச கரோதி நித்யம் ॥ ௩,௬.

வாயு எதைச் செய்தாலும், அந்தத் தேவன் எப்போதும் அதையே செய்கிறார். தேவன் வாயுவிற்கு எதிராகச் செய்வதில்லை; எப்போதும் அவனுடன் ஒத்துப்போகிறார்.

ஹரேர்விரோதம் ந கரோதி வாயுர்வாயோர்விரோதம் ந கரோதி விஷ்ணுஃ । வாயோஃ ப்ரஸாதாந்மம நாஸ்தி கிஞ்சிததாநபாவஶ்ச தவ ப்ரஸாதாத் ॥ ௩,௬.

ஹரிக்கு எதிராக வாயு செய்வதில்லை; வாயுவிற்கு எதிராக விஷ்ணுவும் செய்வதில்லை. வாயுவின் அருளால் எனக்கு எதுவும் குறைவில்லை; உமது அருளால் எனக்கு எப்போதும் பஞ்சமில்லை.

யதைவ மூலம் ச ததாவதாரே துஃகாதிகம் நாஸ்தி ஸமீரணஸ்ய । வாயுஸ்ததாந்யே ச உபௌ முகுந்தஸ்ததாவதாரேஷு ந துஃகரூபௌ ॥ ௩,௬.

எப்படி காற்று அதன் மூலத்திலும் இறங்கும் போது துன்பம் போன்றவை இல்லாதது போலவே, அவ்வாறு அவதாரங்களில் முகுந்தனும் மற்றவர்களும் துன்பம் கொண்டவர்களாக இல்லை.

அஶக்தவத்த்ரு'ஶ்யதே வாயுதேவஃ யுகாநுஸாராம்ல்லோகதர்மாம்ஸ்து ரக்ஷந் । நராவதாரே தத்ர தேவே முராரே ஹ்யஶக்ததா நேதி விசிம்தநீயம் ॥ ௩,௬.

யுகங்களுக்கேற்ப உலக நியமங்களை காத்து, காற்றுத் தெய்வம் பலவீனமாய் தோன்றினாலும், மனித அவதாரத்தில், முரனை அழித்தவனே, அந்த தெய்வத்தில் எந்தவிதமான பலவீனமும் இல்லை என்று எண்ண வேண்டாம்.

அவதாரரூபே யமதுஃகாதிகம் ச ந சிந்தநீயம் ஜ்ஞாநிபிர்தேவதேவ । அஹம் கதாசித்ஸுகநாஶப்ரதேஶே தைத்யாம்ஸ்ததா மாரயிதும் கதோஸ்மி ॥ ௩,௬.

அவதார ரூபத்தில் துன்பம் போன்றவற்றை பக்தர்களும் அறிஞர்களும் தேவதேவனுக்காக எண்ண வேண்டாம்; ஏனெனில், சில சமயம் நான் ஆனந்தம் இல்லாத இடங்களுக்கே போய் அசுரர்களை அழிக்கச் சென்றுள்ளேன்.

நைதாவதா மம வாயோஶ்ச நித்யம் துஃ காதநம் நைவ ஸம்சிதநீயம் । ஏதாத்ரு'ஶோஹம் ஸ்தவநேநு காஸ்தி ஶக்திர்குணாநாம் மதுஸூதந ப்ரபோ । வாயோஃ ஸகாஶாச்ச குணேந ஹீநா ஸம்ஸாரரூபே முக்தரூபே ச தேவ ॥ ௩,௬.

இதனால் எனக்கும் காற்றுக்கும் என்றும் துன்பம் என்று எண்ண வேண்டியதில்லை; மதுசூதனனே, இப்படிப்பட்ட புகழால் என்ன சக்தி? காற்றிலிருந்து குணங்கள் நீங்கினால், பந்தத்திலும் விடுதலையிலும் அதேபோல் இருக்கிறது, தேவனே.

ஏவம் ஸ்துத்வா பாரதீ து தூஷ்ணீமாஸ ககேஶ்வர । ததநந்தரஜஃ ஶேஷஃ ப்ராஞ்ஜலிஃ ப்ராஹ கேஶவம் ॥ ௩,௬.

இவ்வாறு புகழ்ந்து பாரதி அமைதியாக இருந்தாள், பறவைகளின் அரசே; அதன் பிறகு, சேஷன் கைகூப்பி கேசவனைப் பேசினான்.

ஶேஷ உவாச । நாஹம் ச ஜாநே தவ பாதமூலம் ருத்ரோ ந வேத்தி கருடோ ந வேத । அஹம் வாண்யாஃ ஶதகுணாம்ஶஹீநோ தத்த்வா ஹ்யாயதநம் பாஹி மாம் வாஸுதேவ ॥ ௩,௬.

சேஷன் சொன்னான்: உமது பாதங்களை நான் அறியேன், ருத்ரனும் அறியான், கருடனும் அறியான்; நான் வாணியைவிட நூற்றுக்கால் குறைவானவன்—எனக்கு ஒரு இடம் அளித்து என்னை காப்பாயாக, வாசுதேவா.

ஏவம் ஸ்துத்வா ஸஶேஷஸ்து தூஷ்ணீமாஸ ககேஶ்வர । ததநந்தரஜோ வீஶஃ ஸ்தோதும் ஸமுபசக்ரமே ॥ ௩,௬.

இவ்வாறு புகழ்ந்து சேஷனும் அமைதியாக இருந்தான், பறவைகளின் அரசே; அதன் பிறகு பிறந்த வீஷன் புகழத் தொடங்கினான்.

கருட உவாச । தவ பதோஃ ஸ்துதிம் கிம் கரோம்யஹம் மம பதாம்புஜே ஹ்யர்பிதம் மநஃ । கதமஹம் முகே பக்ஷியோநிஜஃ கதமேவங்குணாநீடிதும் க்ஷமஃ ॥ ௩,௬.

கருடன் சொன்னான்: உமது பாதங்களை நான் எப்படிப் புகழ்வேன், என் மனம் உமது தாமரைக் கால்களில் நிலைத்திருக்க, பறவைகளில் பிறந்த எனது வாயால் இப்படிப்பட்ட குணங்களைப் புகழ என்னால் முடியுமா?

ஏவம் ஸ்துத்வா து கருடஸ்தூஷ்ணீமாஸ நயாந்விதஃ । ததநந்தரஜோ ருத்ரஸ்தோதும் ஸமுபசக்ரமே ॥ ௩,௬.

இவ்வாறு புகழ்ந்து, ஞானத்துடன் கருடன் அமைதியாக இருந்தான்; அதன் பிறகு பிறந்த ருத்ரன் புகழத் தொடங்கினான்.

ருத்ர உவாச । யா வை தவேஶ பகவந்ந விதாம பூமந் பக்திர்மமாஸ்து ஶிவபாதஸரோஜமூலே । சந்நாபி ஸா நநு ஸதா ந மமாஸ்தி தேவ தேநாத்ருஹம் தவ விருத்தமதஃ கரோமி ॥ ௩,௬.

ருத்ரன் சொன்னான்: ஆண்டவரே, பகவானே, எல்லையில்லாதவனே, நான் அறியாத அந்த பக்தி சிவபாத தாமரையின் அடியில் இருக்கட்டும்; அது மறைந்திருந்தாலும், அது எனக்கு ஒருபோதும் இல்லை, அதனால் உமக்கு எதிரானதைச் செய்கிறேன், தேவனே.

ஸர்வாந்ந புத்திஸஹிதஸ்ய ஹரே முராரே கா ஶக்திரஸ்தி வசநே மம மூடபுத்தேஃ । வாண்யா ஸதா ஶதகுணேந விஹீநமேநம் மாம் பாஹி சேஶ மம சாயதநம் ச தத்த்வா ॥ ௩,௬.

முரனை அழித்த ஹரியே, என் புத்தி குழப்பமடைந்தபோது உமக்கு முன் எனக்கு என்ன வாக்கு சக்தி உண்டு? நான் எப்போதும் வாணியைவிட நூற்றுக்கால் குறைவானவன், ஆண்டவரே, என்னை காத்து, எனக்கு ஒரு இடம் அளி.

ஏவம் ஸ்துத்வா ஸ ருத்ரஸ்து தூஷ்ணீமாஸ த்விஜோத்தமஃ । ஶேஷாநந்தரஜா தேவீ வாருணீ வாக்யமப்ரவீத் ॥ ௩,௬.

இவ்வாறு புகழ்ந்து, இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்த ருத்ரன் அமைதியாக இருந்தான்; அதன் பிறகு சேஷனுக்குப் பிறகு பிறந்த வாருணி பேசினாள்.

வாருண்யுவாச । லக்ஷ்மீபதே ப்ரஹ்மபதே மநோஃ பதே கிரஃபதே ருத்ரபதே ந்ரு'ணாம் பதே । குணாம்ஸ்தவ ஸ்தோதுமஹம் ஸமர்தா ந பார்வதீ நாபி ஸுபர்ணபத்நீ ॥ ௩,௬.

வாருணி சொன்னாள்: லக்ஷுமியின் நாதனே, பிரம்மாவின் நாதனே, மனுவின் நாதனே, வாக்கின் நாதனே, ருத்ரனின் நாதனே, மனிதர்களின் நாதனே—உமது குணங்களைப் புகழ பர்வதியும், சூபர்ணனின் மனைவியும் முடியவில்லை, நானும் முடியவில்லை.

ஶேஷாதஹம் தஶகுணைர்விஹீநா மாம் பாஹி நித்யம் ஜகதாமதீஶ ॥ ௩,௬.

நான் சேஷனைவிட பத்துக்கால் குறைவானவள்; உலகங்களின் இறையனே, எப்போதும் என்னை காப்பாயாக.

ஏவம் ஸ்துத்வா வாருணீ து தூஷ்ணீமாஸ ககேஶ்வர । ததநந்தரஜா ப்ராஹ்மீ ஸௌபர்ணீ ஹ்யுபசக்ரமே ॥ ௩,௬.

இவ்வாறு புகழ்ந்து வாருணி அமைதியாக இருந்தாள், பறவைகளின் அரசே; அதன் பிறகு சேஷனுக்குப் பிறகு பிறந்த ப்ராஹ்மி, சௌபர்ணி தொடங்கினாள்.

ஸௌபர்ண்யுவாச । ஸ்தோதும் குணாம்ஸ்தவ ஹரே ஜகதீஶவாசா ஶ்ரோதும் ஹரே தவ கதாம் ஶ்ரவணே ந ஶக்திஃ । யஸ்தத்த்வநும் ஸ்மரதி தேவ தவ ஸ்வரூபம் கோ வை நு வேத புவி தம் பகவத்பதார்தம் ॥ ௩,௬.

சௌபர்ணி சொன்னாள்: ஹரியே, உலகின் இறையனே, உமது குணங்களை வாக்கால் புகழவும், உமது கதைகளை செவியால் கேட்கவும் எனக்கு சக்தி இல்லை; உமது உண்மை ரூபத்தை நினைக்கும் ஒருவர், அந்த பகவானின் பாதத்தின் அர்த்தத்தை பூமியில் யார் அறிகிறார்கள்?

அதோ குணஸ்தவநே நாஸ்தி ஶக்திர்வீந்த்ராதஹம் தஶகுணைரவரா ச நித்யம் ॥ ௩,௬.

எனவே, உமது குணங்களைப் புகழ எனக்கு சக்தி இல்லை; நான் எப்போதும் இந்திராணியைவிட பத்துக்கால் குறைவானவள்.

ஏவம் ஸ்துத்வா து ஸௌபர்ணீ தூஷ்ணீமாஸ ககேஶ்வர । ருத்ராநந்தரஜா ஸ்தோதும் கிரிஜா தூபசக்ரமே ॥ ௩,௬.

இவ்வாறு புகழ்ந்து சௌபர்ணி அமைதியாக இருந்தாள், பறவைகளின் அரசே; அதன் பிறகு ருத்ரனுக்குப் பிறகு பிறந்த கிரிஜா புகழத் தொடங்கினாள்.

பார்வத்யுவாச கோவிந்த நாராயண வாஸுதேவ த்வயா ஹி மே கிஞ்சிதபி ப்ரயோஜநம் । நாஸ்த்யேவ ஸ்வாமிந்ந ச நாம வாசா ஸௌபாக்யரூபஃ ஸர்வதா ஏக ஏவ ॥ ௩,௬.

பார்வதி கூறினாள்: கோவிந்தா, நாராயணா, வாசுதேவா, எனக்கு உன்னிடமிருந்து எதுவும் வேண்டுமென்ற ஆசை இல்லை. என் ஆண்டவரே, எப்போதும் ஒரே ஒரு பெயரே நல்வாழ்க்கைக்கான காரணம்; வேறு எதுவும் இல்லை.

நாராயணேதி தவ நாம ச ஏகமேவ வைராக்யபக்திவிபவே பரமம் ஸமர்தாம் । அஸம்க்யப்ரஹ்மாதிகஹத்யநாஶாநே குர்வங்கநாகோடிவிநாஶநே ச ॥ ௩,௬.

உன் 'நாராயணா' என்ற பெயர் மட்டும் தான், விருப்பு-விரக்தி, பக்தி ஆகியவற்றை அளிக்க மிகுந்த வல்லமை உடையது; எண்ணிக்கையற்ற பாபங்களை, பிராமணன் உள்ளிட்டவர்களை கொன்ற பாவங்களையும், ஆசான்களின் மனைவிகள் பலர் அழிவையும் நீக்கும்.

நாமாதிகாரிணீ சாஹம் குணாநாம் ச மஹாப்ரபோ । ஸ்தவநே நாஸ்தி மே ஶக்தீ ருத்ராத்தஶகுணைரஹம் ॥ ௩,௬.

மகா பிரபுவே, உன் பெயரைச் சொல்லும் உரிமை எனக்கு உண்டு; ஆனால் உன் குணங்களைப் புகழ்வதற்கான தகுதி எனக்கு இல்லை. ருத்ரனுக்குப் பத்து மடங்கு வலிமை இருந்தாலும், உன்னைப் போற்ற எனக்குத் தகுதி இல்லை.

அவரா ச ஸதாஸ்ம்யேவ நாத்ர கார்யா விசாரணா । ஏவம் ஸ்துத்வா ஸா கிரிஜாஸ்தூஷ்ணீமாஸ ககேஶ்வர ॥ ௩,௬.

நான் எப்போதும் தாழ்ந்தவள்தான்; இதைப் பற்றி மேலும் யோசிக்க வேண்டியதில்லை. இப்படிச் சொல்லி, கிரிஜா அமைதியாக இருந்தாள், பறவைகளின் அரசே.