கருடபுராணம்

ஏதாத்ரு'ஶீ ஶக்திர்மமாஸ்தி தேவ தவ ப்ரஸாதாத்பலிநோபி விஷ்ணோ । அதாபி நாஹம் ஸ்தவநே ஸமர்தஃ லக்ஷ்ம்யா ஹ்யஹம் கோடிகுணைர்விஹீநஃ ॥ ௩,௬.

விஷ்ணுவே, உமது அருளால் எனக்கு இப்படிப்பட்ட சக்தி உண்டு. ஆனாலும் உன்னைப் புகழ்வதற்கு நான் தகுதியற்றவன்; ஏனெனில் லக்ஷ்மியின் பண்புகள் எனக்கு கோடி மடங்கு குறைவு.

ஏதத்ஸ்தோத்ரம் ஹ்யர்தயேச்சைவ யா நஃ தத்ர ப்ரீதிர்ஹ்யக்ஷயா மே ஸதா ஸ்யாத் । ஸ்தோத்ரம் ஹ்யேதத்பாடயந்தீஹ லோகே தே வைஷ்ணவாஸ்தே ச ஹரிப்ரியாஶ்ச ॥ ௩,௬.

இந்த ஸ்தோத்திரத்தை நான் வேண்டுகிறேன்; அதனால் அங்கே எனது பக்தி என்றும் குறையாமல் நிலைத்திருக்க வேண்டும். இந்த உலகில் இந்த ஸ்தோத்திரத்தை பாடும் வைஷ்ணவர்கள் ஹரிக்கு மிகவும் பிரியமானவர்கள்.

குர்வந்தி யே படநம் நித்யமேவ ஸமர்பயிஷ்யதி ஸதா ஹரௌ ச । தேஷாம் ஹரிஃ ப்ரீயதே கேஶவோலம் ஹரௌ ப்ரஸந்நே கிமலப்யமஸ்தி ॥ ௩,௬.

இதை தினமும் பாடி எப்போதும் ஹரிக்கு அர்ப்பணிப்பவர்கள், அவர்களுக்கு ஹரி, கேசவன், மகிழ்வான். ஹரி மகிழ்ந்தால் எது கிடைக்காதது?

ஏவம் ஸ்துத்வா வலதேவோ மஹாத்மா தூஷ்ணீம் ஸ்திதஃ ப்ராஞ்ஜலிரக்ரதோ ஹரேஃ । ஸரஸ்வத்யுவாச । கோ வா ரஸஜ்ஞோ பகவந்முராரே ஹரே குணஸ்தவநாத்கீர்தநாத்வா ॥ ௩,௬.

இவ்வாறு புகழ்ந்து, மகானாகிய பலதேவன் ஹரியின் முன் கைகூப்பி அமைதியாக நின்றான். அப்போது சரஸ்வதி கூறினாள்: முராரி, உமது குணங்களைப் புகழ்வதாலும் பாடுவதாலும் உண்மையான சுவையை யார் அறிகிறார்கள்?

அலம்புத்திம் ப்ராப்நுயாத்தேவதேவ ப்ரஹ்மாதிபிஃ ஸர்வதா ஸ்தூயமாந । யஃ கர்ணநாடீம் புருஷஸ்ய யாதோ பவப்ரதாம் தேஹரதிம் சிநத்தி ॥ ௩,௬.

தேவர்களின் தலைவனே, பிரம்மாதி தேவர்கள் எப்போதும் புகழும் உம்மை, யார் புகழைக் காதில் கேட்கிறாரோ, அவருக்கு உயர்ந்த ஞானம் கிடைக்கும்; அந்த புகழ் உடலைப் பற்றிய பந்தத்தை துண்டிக்கிறது.

ந கேவலம் தேஹரதிம் சிநத்த்யஸத்க்ரு'ஹக்ஷேத்ரபார்யாஸுதேஷு நித்யம் । பஶ்வாதிரூபேஷு தநாதிகேஷு அநர்க்யரத்நேஷு ப்ரியம் சிநத்தி ॥ ௩,௬.

அது உடலைப் பற்றிய பாசத்தை மட்டும் அல்ல, பொய்யான வீடு, நிலம், மனைவி, பிள்ளைகள், மாடு முதலிய உருவங்கள், செல்வம், விலைமதிப்பில்லாத ரத்தினங்கள் ஆகியவற்றில் உள்ள பாசத்தையும் துண்டிக்கிறது.

அநம்தவேதப்ரதிபாதிதோபி லக்ஷ்மீர்ந வை வேத தவ ஸ்வரூபம் । சதுர்முகோ நைவ வேத ந வாயுரஸௌ ந வேத்தீதி கிமத்ர சித்ரம் ॥ ௩,௬.

எண்ணற்ற வேதங்களில் விவரிக்கப்பட்டாலும், லக்ஷ்மி கூட உமது உண்மையான இயல்பை அறியவில்லை. நான்முகனும், வாயுவும் அறியவில்லை; பிறர் அறியாதது அதிசயமில்லை.

ஏதாத்ரு'ஶஸ்ய ஸ்தவநே க்வாஸ்தி ஶக்திர்மம ப்ரபோ ப்ரஹ்மவாய்வோஃ ஸகாஶாத் । ஶதைர்குணைஃ ஸர்வதா ந்யூநதாஸ்தி அதோ ஹரே தயயா மாம் ச பாஹி ॥ ௩,௬.

பிரபுவே, பிரம்மா, வாயு ஆகியோரும் எப்போதும் நூறு மடங்கு குறைவாக இருக்கும்போது, உம்மைப் புகழ்வதற்கான சக்தி என்னிடம் எங்கே? ஆகையால், ஹரியே, உமது கருணையால் என்னை காத்தருளும்.

ஏவம் ஸ்துத்வா ஹரிம் ஸா து தூஷ்ணீமாஸ ககேஶ்வர । பாரதீ து ததா ஸ்தோதும் ஹரிம் ஸமுபசக்ரமே ॥ ௩,௬.

இவ்வாறு ஹரியைப் புகழ்ந்து, அவள் அமைதியாக இருந்தாள், பறவைகளின் அரசே. அப்போது பாரதி ஹரியைப் புகழத் தொடங்கினாள்.

பாரத்யுவாச । ப்ரஹ்மேஶ லக்ஷ்மீஶ ஹரே முராரே குணாம்ஸ்தவ ஶ்ரத்ததாநஸ்ய நித்யம் । ததா ஸ்துவந்தோஸ்ய விவர்தமாநாம் மதிம் ச நித்யம் விஷயேஷ்வஸத்ஸு ॥ ௩,௬.

பாரதி கூறினாள்: பிரம்மாவின் இறைவனே, லக்ஷ்மியின் இறைவனே, ஹரியே, முராரியே, உமது குணங்களை நம்பிக்கையுடன் புகழ்வோர், அவ்வாறு புகழும் போது அவர்களின் மனம் எப்போதும் பொருள்களிலும், வீணான விஷயங்களிலும் அதிகமாக ஈடுபடுகிறது.

குர்வந்தி வைராக்யமமுத்ர லோகே ததஃ பரம் பக்தித்ரு'டாம் ததைவ । ததஃ பரம் சைவ ஹரேஃ ப்ரஸந்நதாம் குர்வந்தி நித்யம் தவ தேவதேவ ॥ ௩,௬.

அவை இந்த உலகிலும் மறுவாழ்விலும் விரக்தியை உண்டாக்குகின்றன; அதன் பிறகு உறுதியான பக்தியையும் தருகின்றன; பின்னர், தேவர்களின் தேவனே, உமது அருளும் எப்போதும் கிடைக்கிறது.

தேநாபரோக்ஷம் ச பவேச்ச தஸ்ய அதோ குணாநாம் ஸ்தவநே ச மே ரதிஃ । ஸா து ப்ரஜாதா புருஷஸ்ய நித்யம் ஸம்ஸாரதுஃகம் து ததாச்சிநத்தி ॥ ௩,௬.

இதனால் நேரடி அனுபவம் அந்த மனிதருக்கு ஏற்படுகிறது; அதனால் உமது குணங்களைப் புகழ்வதில் எனக்கு அன்பு உண்டாகிறது. அந்த அன்பு ஒருவரில் பிறந்தால், அவர் வாழ்க்கை துயரங்களை அழிக்கிறது.

விச்சிந்நதுஃகஸ்ய ததாதிகாரிண ஆநந்தரூபாக்யபலம் ததாதி । ஹரேர்குணாநஸ்துவதாம் ச பாபம் தேஷாம் ஹி புண்யம் ச ததா க்ஷிணோதி ॥ ௩,௬.

அவ்வாறு துயரமின்றி வாழ்பவருக்கு ஆனந்தம் என்ற பலனை அது தருகிறது. ஹரியின் குணங்களைப் புகழ்வோரின் பாவங்களையும், புண்ணியங்களையும் அது அழிக்கிறது.

ஏவம் விதித்வா பரமோ குருர்மம வாயுர்தயாலுர்மம வல்லபஶ்ச । ஹரேர்குணாந்ஸர்வகுணப்ரஸாராந்மமைவ யோக்யாந்ஸுகமுக்யபூதாந் ॥ ௩,௬.

இதை அறிந்து, எனக்கு உயர்ந்த ஆசானாக வாயு இருக்கிறார்; அவர் கருணையுள்ளவரும் எனக்கு மிகவும் பிரியமானவரும் ஆவார். எல்லா குணங்களிலும் ஹரியின் குணங்கள் எனக்கு ஏற்றவை; அவை மிகுந்த மகிழ்ச்சியின் மூலமாக இருக்கின்றன.

உத்த்ரு'த்ய புண்யேப்ய இவார்தபந்துஃ ஶிவஶ்ச நோ த்ருஹ்யதி புண்யகீர்திம் । தவ ப்ரஸாதாச்ச ஶ்ரியஃ ப்ரஸாதாத்வாயோஃ ப்ரஸாதாச்ச மமாஸ்தி நித்யம் ॥ ௩,௬.

துயரத்தில் உள்ளவரை நண்பன் எப்படி புண்ணியத்திலிருந்து மீட்பாரோ, அப்படியே சிவன் புண்ணியத்தைப் புகழ்வோருக்கு விரோதமில்லாமல் இருக்கிறார். உமது அருளால், லக்ஷ்மியின் அருளாலும், வாயுவின் அருளாலும் எனக்கு இது எப்போதும் கிடைக்கிறது.

யத்யத்கரோத்யேவ ஸதைவ வாயுஸ்தத்தத்கரோத்யேவ ஸதைவ நித்யம் । வாயோர்விரோதம் ந கரோதி தேவஃ ஸ தத்விரோதம் ச கரோதி நித்யம் ॥ ௩,௬.

வாயு எதைச் செய்தாலும், அந்தத் தேவன் எப்போதும் அதையே செய்கிறார். தேவன் வாயுவிற்கு எதிராகச் செய்வதில்லை; எப்போதும் அவனுடன் ஒத்துப்போகிறார்.

ஹரேர்விரோதம் ந கரோதி வாயுர்வாயோர்விரோதம் ந கரோதி விஷ்ணுஃ । வாயோஃ ப்ரஸாதாந்மம நாஸ்தி கிஞ்சிததாநபாவஶ்ச தவ ப்ரஸாதாத் ॥ ௩,௬.

ஹரிக்கு எதிராக வாயு செய்வதில்லை; வாயுவிற்கு எதிராக விஷ்ணுவும் செய்வதில்லை. வாயுவின் அருளால் எனக்கு எதுவும் குறைவில்லை; உமது அருளால் எனக்கு எப்போதும் பஞ்சமில்லை.

யதைவ மூலம் ச ததாவதாரே துஃகாதிகம் நாஸ்தி ஸமீரணஸ்ய । வாயுஸ்ததாந்யே ச உபௌ முகுந்தஸ்ததாவதாரேஷு ந துஃகரூபௌ ॥ ௩,௬.

எப்படி காற்று அதன் மூலத்திலும் இறங்கும் போது துன்பம் போன்றவை இல்லாதது போலவே, அவ்வாறு அவதாரங்களில் முகுந்தனும் மற்றவர்களும் துன்பம் கொண்டவர்களாக இல்லை.

அஶக்தவத்த்ரு'ஶ்யதே வாயுதேவஃ யுகாநுஸாராம்ல்லோகதர்மாம்ஸ்து ரக்ஷந் । நராவதாரே தத்ர தேவே முராரே ஹ்யஶக்ததா நேதி விசிம்தநீயம் ॥ ௩,௬.

யுகங்களுக்கேற்ப உலக நியமங்களை காத்து, காற்றுத் தெய்வம் பலவீனமாய் தோன்றினாலும், மனித அவதாரத்தில், முரனை அழித்தவனே, அந்த தெய்வத்தில் எந்தவிதமான பலவீனமும் இல்லை என்று எண்ண வேண்டாம்.

அவதாரரூபே யமதுஃகாதிகம் ச ந சிந்தநீயம் ஜ்ஞாநிபிர்தேவதேவ । அஹம் கதாசித்ஸுகநாஶப்ரதேஶே தைத்யாம்ஸ்ததா மாரயிதும் கதோஸ்மி ॥ ௩,௬.

அவதார ரூபத்தில் துன்பம் போன்றவற்றை பக்தர்களும் அறிஞர்களும் தேவதேவனுக்காக எண்ண வேண்டாம்; ஏனெனில், சில சமயம் நான் ஆனந்தம் இல்லாத இடங்களுக்கே போய் அசுரர்களை அழிக்கச் சென்றுள்ளேன்.

நைதாவதா மம வாயோஶ்ச நித்யம் துஃ காதநம் நைவ ஸம்சிதநீயம் । ஏதாத்ரு'ஶோஹம் ஸ்தவநேநு காஸ்தி ஶக்திர்குணாநாம் மதுஸூதந ப்ரபோ । வாயோஃ ஸகாஶாச்ச குணேந ஹீநா ஸம்ஸாரரூபே முக்தரூபே ச தேவ ॥ ௩,௬.

இதனால் எனக்கும் காற்றுக்கும் என்றும் துன்பம் என்று எண்ண வேண்டியதில்லை; மதுசூதனனே, இப்படிப்பட்ட புகழால் என்ன சக்தி? காற்றிலிருந்து குணங்கள் நீங்கினால், பந்தத்திலும் விடுதலையிலும் அதேபோல் இருக்கிறது, தேவனே.

ஏவம் ஸ்துத்வா பாரதீ து தூஷ்ணீமாஸ ககேஶ்வர । ததநந்தரஜஃ ஶேஷஃ ப்ராஞ்ஜலிஃ ப்ராஹ கேஶவம் ॥ ௩,௬.

இவ்வாறு புகழ்ந்து பாரதி அமைதியாக இருந்தாள், பறவைகளின் அரசே; அதன் பிறகு, சேஷன் கைகூப்பி கேசவனைப் பேசினான்.

ஶேஷ உவாச । நாஹம் ச ஜாநே தவ பாதமூலம் ருத்ரோ ந வேத்தி கருடோ ந வேத । அஹம் வாண்யாஃ ஶதகுணாம்ஶஹீநோ தத்த்வா ஹ்யாயதநம் பாஹி மாம் வாஸுதேவ ॥ ௩,௬.

சேஷன் சொன்னான்: உமது பாதங்களை நான் அறியேன், ருத்ரனும் அறியான், கருடனும் அறியான்; நான் வாணியைவிட நூற்றுக்கால் குறைவானவன்—எனக்கு ஒரு இடம் அளித்து என்னை காப்பாயாக, வாசுதேவா.

ஏவம் ஸ்துத்வா ஸஶேஷஸ்து தூஷ்ணீமாஸ ககேஶ்வர । ததநந்தரஜோ வீஶஃ ஸ்தோதும் ஸமுபசக்ரமே ॥ ௩,௬.

இவ்வாறு புகழ்ந்து சேஷனும் அமைதியாக இருந்தான், பறவைகளின் அரசே; அதன் பிறகு பிறந்த வீஷன் புகழத் தொடங்கினான்.

கருட உவாச । தவ பதோஃ ஸ்துதிம் கிம் கரோம்யஹம் மம பதாம்புஜே ஹ்யர்பிதம் மநஃ । கதமஹம் முகே பக்ஷியோநிஜஃ கதமேவங்குணாநீடிதும் க்ஷமஃ ॥ ௩,௬.

கருடன் சொன்னான்: உமது பாதங்களை நான் எப்படிப் புகழ்வேன், என் மனம் உமது தாமரைக் கால்களில் நிலைத்திருக்க, பறவைகளில் பிறந்த எனது வாயால் இப்படிப்பட்ட குணங்களைப் புகழ என்னால் முடியுமா?

ஏவம் ஸ்துத்வா து கருடஸ்தூஷ்ணீமாஸ நயாந்விதஃ । ததநந்தரஜோ ருத்ரஸ்தோதும் ஸமுபசக்ரமே ॥ ௩,௬.

இவ்வாறு புகழ்ந்து, ஞானத்துடன் கருடன் அமைதியாக இருந்தான்; அதன் பிறகு பிறந்த ருத்ரன் புகழத் தொடங்கினான்.

ருத்ர உவாச । யா வை தவேஶ பகவந்ந விதாம பூமந் பக்திர்மமாஸ்து ஶிவபாதஸரோஜமூலே । சந்நாபி ஸா நநு ஸதா ந மமாஸ்தி தேவ தேநாத்ருஹம் தவ விருத்தமதஃ கரோமி ॥ ௩,௬.

ருத்ரன் சொன்னான்: ஆண்டவரே, பகவானே, எல்லையில்லாதவனே, நான் அறியாத அந்த பக்தி சிவபாத தாமரையின் அடியில் இருக்கட்டும்; அது மறைந்திருந்தாலும், அது எனக்கு ஒருபோதும் இல்லை, அதனால் உமக்கு எதிரானதைச் செய்கிறேன், தேவனே.

ஸர்வாந்ந புத்திஸஹிதஸ்ய ஹரே முராரே கா ஶக்திரஸ்தி வசநே மம மூடபுத்தேஃ । வாண்யா ஸதா ஶதகுணேந விஹீநமேநம் மாம் பாஹி சேஶ மம சாயதநம் ச தத்த்வா ॥ ௩,௬.

முரனை அழித்த ஹரியே, என் புத்தி குழப்பமடைந்தபோது உமக்கு முன் எனக்கு என்ன வாக்கு சக்தி உண்டு? நான் எப்போதும் வாணியைவிட நூற்றுக்கால் குறைவானவன், ஆண்டவரே, என்னை காத்து, எனக்கு ஒரு இடம் அளி.

ஏவம் ஸ்துத்வா ஸ ருத்ரஸ்து தூஷ்ணீமாஸ த்விஜோத்தமஃ । ஶேஷாநந்தரஜா தேவீ வாருணீ வாக்யமப்ரவீத் ॥ ௩,௬.

இவ்வாறு புகழ்ந்து, இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்த ருத்ரன் அமைதியாக இருந்தான்; அதன் பிறகு சேஷனுக்குப் பிறகு பிறந்த வாருணி பேசினாள்.