கருடபுராணம்

தமேவம் ஸம்ஶயம் சிந்தி யத்தி தச்ச்ரோதுமர்ஹதி । ஶ்ரீக்ரு'ஷ்ண உவாச । த்ரிபாகபூதே ரஜஸி ததா த்வாதஶதாபி ச ॥ ௩,௪.

இந்த சந்தேகத்தை நீ தீர்த்து கூற வேண்டும்; இது கேட்கும் தகுதியுடையது. ஸ்ரீகிருஷ்ணர் கூறினார்: மூன்று பாகங்களில் இரஜஸ் நிறைந்திருக்க, பன்னிரண்டு வகைகளிலும் அதேபோல்—

ரஜஸோபேக்ஷயா ஸத்த்வம் தஶாம்ஶாதிகமேவ ச । ப்ரவிஷ்டமஸ்தீதி கக ஜ்ஞாதவ்யம் தச்சணு த்விஜ ॥ ௩,௪.

இரஜஸ் அதிகமாக இருக்கும்போது, சத்த்வம் பத்து பாகங்கள் அதிகமாக சேரும்; இதை நீ அறிந்து கொள், பறவையே, கேள், இருமுறை பிறந்தவனே.

தமஸோபேக்ஷயா ஸத்த்வம் தஶாம்ஶாதிகமேவ வை । ப்ரவிஷ்டமஸ்தீதி கக வக்தவ்யம் நாத்ர ஸம்ஶயஃ ॥ ௩,௪.

தமஸ் அதிகமாக இருக்கும்போது, சத்த்வம் பத்து பாகங்கள் அதிகமாக சேரும்; இது உறுதியாக கூறப்பட வேண்டும், பறவையே, இதில் சந்தேகம் இல்லை.

தமஸோபேக்ஷயா தத்ர தம ஏகாதஶம் ஸ்ம்ரு'தம் । ஏகாம்ஶஸ்து ரஜோ ஜ்ஞேயமேவமாஹுர்மநீஷிணஃ । ஏவம் ச மிலிதாந்பாகாந்வக்ஷ்யே ஶ்ரு'ணு மஹாமதே ॥ ௩,௪.

அங்கே தமஸ் அதிகமாக இருக்கும்போது, தமஸ் பதினொன்று பாகங்கள் எனக் கருதப்படுகிறது; ஒரு பாகம் இரஜஸ் என்று அறியப்பட வேண்டும்—இதை அறிவாளிகள் சொல்கிறார்கள்; இப்போது அந்த கலந்த பாகங்களை விளக்குகிறேன், பெரிய புத்திசாலியாய் நீ கேள்.

மஹத்தத்த்வஸமுத்பத்தா உபாதாநம் ககேஶ்வர । த்ரயோதஶாம்ஶா விஜ்ஞேயா த்வாதஶாஶம் ரஜஃ ஸ்ம்ரு'தம் ॥ ௩,௪.

மகத்துவம் தோன்றியபோது, பத்துமூன்று பாகங்கள் பொருளாகும் என்று அறிந்து கொள், பறவைகளின் அரசே; இரஜஸ் பன்னிரண்டு பாகங்கள் என்று நினைவில் வைத்துக்கொள்.

ஏகாம்ஶஸ்தமஸோ ஜ்ஞேயஸ்தத்ர பாகாஞ்ச்ரு'ணு த்விஜா । ஆதௌ து த்வாதஶாம்ஶேஷு பாகாந்வக்ஷ்யாமி தச்ச்ரு'ணு ॥ ௩,௪.

ஒரு பாகம் தமஸ் என்று அறியப்பட வேண்டும்; இப்போது அந்த பாகங்களை கேள், இருமுறை பிறந்தவனே; முதலில் பன்னிரண்டு பாகங்களில் அந்தப் பிரிவுகளை நான் விளக்குகிறேன், அதை நீ கேள்.

ஏகாம்ஶஸ்தமஸோ ஜ்ஞேயஸ்தத்தஶாம் ஶாதிகம் ரஜஃ । தச்சதாம்ஶாதிகம் ஸத்த்வமேவமாஹுர்மநீஷிணஃ ॥ ௩,௪.

ஒரு பாகம் தமஸ், அதற்கு பத்து பாகங்கள் அதிகமாக இரஜஸ், நூறு பாகங்கள் அதிகமாக சத்த்வம்—இவ்வாறு அறிவாளிகள் கூறுகிறார்கள்.

ஏகாம்ஶதமஸி ஹ்யேவம் விபாகாஞ்ச்ரு'ணு ஸத்தம । ஏகாம்ஶஸ்து ரஜோ ஜ்ஞேயஸ்தமோ ஹ்யேகா தஶாதிகம் ॥ ௩,௪.

ஒரு பாகம் தமஸில், அந்தப் பிரிவுகளை கேள், சிறந்தவனே; ஒரு பாகம் இரஜஸ் என்று அறியப்பட வேண்டும், தமஸ் பதினொன்று பாகங்கள்.

தமோபாகாஸ்து விஜ்ஞேயாஸ்தத்தஶாம்ஶாதிகஃ ஸ்ம்ரு'தஃ । ஸத்த்வபாக இதி ஜ்ஞேயோ மஹத்தத்த்வே ககேஶ்வர ॥ ௩,௪.

தமஸின் பாகங்கள் பத்து பாகங்கள் அதிகம் என்று அறியப்பட வேண்டும்; சத்த்வத்தின் பாகம் இவ்வாறு மகத்துவத்தில் அறியப்பட வேண்டும், பறவைகளின் அரசே.

ஸத்த்வாம்ஶோ பஹுலோ யஸ்மாச்சுத்தஸத்த்வம் சதுர்முகஃ । உத்பத்திர்மஹதஶ்சோக்தா ஏவம் ச விநதாஸுத ॥ ௩,௪.

சத்த்வத்தின் பங்கு மிக அதிகம் என்பதால், நான்கு முகங்களுடையவன் தூய சத்த்வத்தால் ஆனவன்; மகத்துவத்திலிருந்து அவன் தோன்றியதாக இங்கு கூறப்பட்டது, வினதையின் மகனே.

தஜ்ஜ்ஞாநாந்மோக்ஷமாப்நோதி நாந்யதா து கதஞ்சந ॥ ௩,௪.

இதனை அறிந்தால் விடுதலை கிடைக்கும்; இல்லையெனில், எந்த வழியிலும் கிடைக்காது.

ஶ்ரீகருடமஹாபுராணம் ௫ ஏதாத்ரு'ஶே மஹத்தத்த்வே லக்ஷ்ம்யா ஸஹ ஹரிஃ ஸ்வயம் । ப்ரவிவேஶ மஹாபாக க்ஷோபயாமாஸ வை ஹரிஃ ॥ ௩,௫.

இத்தகைய மகத்துவத்தில், லக்ஷ்மியுடன் ஹரியும் தானாகவே பிரவேசித்து, அந்த மகத்துவத்தை கிளறினார், மகானுபாவா.

அஹந்தத்த்வமபூத்தஸ்மாஜ்ஜ்ஞாநத்ரவ்யக்ரியாத்மகம் । அஹங்காரஸமுத்பத்தாவேகாம்ஶஸ்தமஸி ஸ்ம்ரு'தஃ ॥ ௩,௫.

அதிலிருந்து அகந்தை என்ற தத்துவம் தோன்றியது; அது அறிவும், பொருளும், செயலும் கொண்டது; அகங்காரம் தமஸில் ஒரு பாகம் என்று நினைவில் வைத்துக்கொள்.

தத்தஶாம்ஶாதிகரஜஸ்தத்தஶாம்ஶாதிகம் ப்ரபோ । ஸத்த்வமித்யுச்யதே ஸத்பிர்ஹ்யேததாத்மா த்வஹம் ஸ்ம்ரு'தம் ॥ ௩,௫.

அதற்கு பத்து பாகங்கள் அதிகமாக இரஜஸ், பத்து பாகங்கள் அதிகமாக சத்த்வம், பிரபுவே; இதை நல்லவர்கள் ஆத்மா என்று அழைப்பார்கள், அதில் நானே இருப்பதாக நினைவில் வைத்துக்கொள்.

அஹந்தத்த்வாபிமாநீ து ஆதௌ ஶேஷோ பபூவஹ । ஸஹஸ்ராப்தாச்ச பஶ்சாத்தௌ ஜாதௌ ககஹரௌ த்விஜ ॥ ௩,௫.

அகந்தை தத்துவத்தை தன்னை என்று கருதுபவன் முதலில் சேஷன் ஆனான்; ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, பறவையாய் பிறந்தவனே, கருடன் மற்றும் ஹரி பிறந்தார்கள்.

அஹந்தத்த்வே கக ஹ்யேஷு ப்ரவிஷ்டோ ஹரிரவ்யயஃ । க்ஷோபயாமாஸ பகவால்லங்க்ஷ்ம்யா ஸஹ ஹரிஃ ஸ்வயம் ॥ ௩,௫.

அகந்தை தத்துவத்தில், பறவையே, அழியாத ஹரி பிரவேசித்தார்; பகவான் ஹரி லக்ஷ்மியுடன் சேர்ந்து அதை கிளறினார்.

வைகாரிகஸ்தாமஸஶ்ச தைஜஸஶ்சேத்யஹம் த்ரிதா । த்ரிதா பபூவ ருத்ரோபி யதஸ்தேஷாம் நியாமகஃ ॥ ௩,௫.

அகங்காரம் மூன்று வகை: வைகாரிகம், தாமசம், தைஜசம்; ருத்ரனும் மூன்று வகையாக ஆனான், ஏனெனில் அவர் அவற்றை ஒழுங்குபடுத்துபவர்.

வைகாரிகஸ்திதோ ருத்ரோ வைகாரிக இதி ஸ்ம்ரு'தஃ । தாமஸே து ஸ்திதோ ருத்ரஸ்தாமஸோ ஹ்யபிதீயதே ॥ ௩,௫.

வைகாரிக நிலையில் இருக்கும் ருத்ரன், வைகாரிகன் என்று அழைக்கப்படுகிறார்; தாமஸ நிலையில் இருப்பவரை தாமஸன் என்று கூறுகின்றனர்.

தைஜஸே து ஸ்திதோ ருத்ரோ லோகே வை தைஜஸஃ ஸ்ம்ரு'தஃ । தைஜஸே து ஹ்யஹந்தத்த்வே லக்ஷ்ம்யா ஸஹ ஹரிஃ ஸ்வயம் ॥ ௩,௫.

தெய்ஜஸ நிலையில் இருக்கும் ருத்ரன், உலகில் தெய்ஜஸன் என்று அறியப்படுகிறார்; அதே தெய்ஜஸ நிலையில், அகந்தைத் தத்துவத்தில், லக்ஷ்மியுடன் ஹரியும் தானே இருக்கிறார்.

விஶித்வா க்ஷோபயாமாஸ ததாஸௌ தஶதா த்வபூத் । ஶ்ரோத்ரம் சக்ஷுஃ ஸ்பர்ஶநம் ச ரஸநம் க்ராணமேவ ச ॥ ௩,௫.

அவர் உள்ளே புகுந்து அதனைக் கிளறியபோது, அந்த நேரத்தில் பத்து வகைகளாக ஆனார்: செவி, கண், தொடுதல், ருசி, வாசனை ஆகியவை.

வாக்பாணிபாதம் பாயுஶ்ச உபஸ்தேதி தஶ ஸ்ம்ரு'தாஃ । வைகாரிகே ஹ்யஹந்தத்த்வே ப்ரவிஶ்ய க்ஷோபயத்தரிஃ ॥ ௩,௫.

பேச்சு, கை, காலை, கழிவறை, பிறப்புறுப்பு—இவை பத்து என்றும் நினைவில் வைக்கப்படுகின்றன; வைகாரிக அகந்தைத் தத்துவத்தில் ஹரி புகுந்து அதை கிளறினார்.

மஹத்தத்த்வாதிமா அதாவிந்த்ரியாணாம் ச தேவதாஃ । ஏகாதஶவிதா ஆஸந்க்ரமேண து ககேஶ்வர ॥ ௩,௫.

மகத் தத்துவம் முதலாக, இந்திரியங்களுக்கு உரிய தெய்வங்கள் தோன்றின; அவை ஒன்றன்பின் ஒன்றாக பதினொன்று வகையாக உருவானது, பறவைகளின் தலைவனே.

மநோபிமாநி நீ ஹ்யாதௌ வாருணீ த்வபவத்ததா । அநந்தரம் ச ஸௌபர்ணீ கௌரோஜாபி ததைவ ச ॥ ௩,௫.

மனதிற்கு முதலில் உரிமை கொண்ட தெய்வம் வருணி; அதன் பிறகு சௌபர்ணி, கவுரஜா மற்றும் மற்றவர்களும் வந்தனர்.

ஶேஷாதநந்தராஸ்தாஸாம் தஶவர்ஷாதநம்ரம் । உத்பத்திரிதி விஜ்ஞேயம் க்ரமேண து ககேஶ்வர ॥ ௩,௫.

மீதமுள்ள தெய்வங்கள், அவர்களுக்குப் பின் ஒவ்வொன்றும் பத்து வருடங்கள் இடைவெளியில் தோன்றின; பறவைகளின் தலைவனே, அவற்றின் தோற்றம் இப்படியே வரிசையாக அறியப்பட வேண்டும்.

மநோபிமாநிநாவந்யாவிந்த்ரகாமௌ ப்ரஜஜ்ஞதுஃ । தார்க்ஷ்ய ஹ்யநந்தரௌ ஜ்ஞேயௌ முக்தௌ ஸம்ஸார ஏவ ச ॥ ௩,௫.

மனதிற்கு உரிமை கொண்ட இருவர் இந்திரனும் காமனும் பிறந்தனர்; தார்க்ஷ்யனும் அடுத்தவரும், ஒருபுறம் விடுதலை பெற்றவர்களும், மறுபுறம் சஞ்சாரத்தில் இருப்பவர்களும் என்று அறிக.

ததஸ்த்வகாத்மா ஹ்யபவத்ஸோஹம் காரிக ஈரிதஃ । ததஃ பாண்யாத்மகாஶ்சைவ ஜஜ்ஞிரே பக்ஷிஸத்தம ॥ ௩,௫.

பின்னர் தோல் தெய்வம், 'சோஹம் காரிகன்' என்று அழைக்கப்படுபவன், தோன்றினான்; அதன் பிறகு, சிறந்த பறவையே, கைகளுக்குரிய தெய்வங்கள் பிறந்தனர்.

ஶசீ ரதிஶ்சாநிருத்தஸ்ததா ஸ்வாயம்புவோ மநுஃ । ப்ரு'ஹஸ்பதிஸ்ததா தக்ஷ ஏதே பாண்யாத்மகாஃ ஸ்ம்ரு'தாஃ ॥ ௩,௫.

சசி, ரதி, அனிருத்தன், சுயம்புவ மனு, ப்ருஹஸ்பதி, தக்ஷன்—இவர்கள் கைகளுக்குரிய தெய்வங்கள் என்று நினைவில் வைக்கப்படுகின்றனர்.

தக்ஷஸ்யாநந்தரம் ஜஜ்ஞே ப்ரவாஹோ நாம சாண்டஜ । ஸ ஏவோக்தஶ்சாதிம்வாஹோ யாபயத்யாத்மசோதிதஃ ॥ ௩,௫.

தக்ஷனுக்குப் பிறகு, 'சண்டஜன்' எனப்படும் 'பிரவாஹன்' பிறந்தான்; அவனே 'அதிம்வாஹன்' என்றும் அழைக்கப்படுகிறான், தன் உள்ளுணர்வின்படி செயல்படுவான்.

ஹஸ்தாதநந்தரம் ஜ்ஞேயோ ந து ஶச்யாதிவத்ஸ்ம்ரு'தஃ । ததோபவந்மஹாபாக சக்ஷுரித்ரியமாத்மநஃ ॥ ௩,௫.

கைகளுக்குப் பிறகு அடுத்த தெய்வம், சசி முதலியோர்போல் நினைவில் வைக்கப்படுவதில்லை; அதன் பின், பெருமையுள்ளவரே, கண்களுக்கு உரிய தெய்வங்கள் தோன்றின.