கருடபுராணம்

விஷ்ணாவேவ ப்ரஹ்மஶப்தோ ஹி முக்யோ ஹ்யந்யேஷ்வமுக்யோ ப்ரஹ்மருத்ராதிகேஷு । அநந்தகுணபூர்ணத்வாத்ப்ரஹ்மேதி ஹரிருச்யதே ॥ ௩,௨.

‘பிரம்மம்’ என்ற சொல் உண்மையில் விஷ்ணுவுக்கே பொருந்தும்; பிறர், பிரம்மா, ருத்திரன் போன்றவர்களுக்கு அது இரண்டாம் நிலை. எல்லா குணங்களும் முடிவில்லாமல் நிறைந்திருப்பதால், ஹரியே பிரம்மம் என்று அழைக்கப்படுகிறான்.

குணாதிபூர்ணதாபாவாந்நாந்யே ப்ரஹ்மேத்யுதாஹ்ரு'தாஃ । தேஶாநந்த்யம் குணதஃ காலதோ வா நாஸ்த்யாநந்த்யம் க்வாபி தேஶே ச காலே ॥ ௩,௨.

மற்றவர்களுக்கு குணங்கள் முழுமையாக இல்லாததால், அவர்கள் பிரம்மம் என்று அழைக்கப்படுவதில்லை. இடம் அல்லது காலத்தில் முடிவில்லாத தன்மை எங்கும் இல்லை; குணங்களில்தான் முடிவில்லாத தன்மை உள்ளது.

யதா நந்த்யம் கிமு வக்தவ்யமத்ர குணாநந்த்யம் நாஸ்தி ப்ரஹ்மாதிகேஷு । யத்யப்யஹம் தேஶதஃ காலதஶ்ச ஸமஸ்ததா வாஸுதேவேந ஸார்தம் ॥ ௩,௨.

முடிவில்லாத தன்மை இருந்தால், அதற்கு மேல் என்ன சொல்ல வேண்டும்? பிரம்மா முதலானவர்களில் முடிவில்லாத குணங்கள் இல்லை. நான் எல்லா இடங்களிலும், எல்லா காலத்திலும் இருந்தாலும், அது எப்போதும் வாசுதேவருடன் சேர்தான்.

ததாபி மே குணதோ நாஸ்த்யநந்தம் ததோ தர்மா குணதோநந்ததஶ்ச । ஸம்தி ஶ்ருதாவவிருத்தாஶ்ச தேவே சிந்த்யா ஹ்யசிந்த்யா பஹுதா தே ஹ்யநந்தாஃ ॥ ௩,௨.

இருப்பினும், எனக்குக் குணங்களில் முடிவில்லாத தன்மை இல்லை; எனவே, என் தன்மைகளும் முடிவில்லாதவை அல்ல. வேதங்களில் அந்த தேவனுடைய பல குணங்கள் சொல்லப்பட்டுள்ளன; அவை யோசிக்கக்கூடியதும், யோசிக்க முடியாததும், பலவகையாகவும், முடிவில்லாதவையாகவும் உள்ளன.

அதோ குணாம்ஸ்தவ தேவஸ்ய விஷ்ணோ ஸ்தோதும் ஸதா ஸ்மோ ந ஹரேஃ கதாபி । நாஹம் ந கேஶௌ ந ச கீர்ந ருத்ரோ ந தக்ஷகந்யா ந ச மேநகாஸுதா ॥ ௩,௨.

அதனால், உன் குணங்களை எப்போதும் நாம் போற்ற முடியாது, ஓ விஷ்ணுவே, ஹரியே! நானும், கேசவனும், கீர்ணனும், ருத்திரனும், தக்ஷனின் மகளும், மேனகையின் மகளும் கூட முடியாது.

ந வை பிடௌஜா ந ச வா புலோமஜா ந சேத்மவாஹோ ந யமோ ந சாந்யஃ । ந நாரதோ நாபி ப்ரு'குர்வஸிஷ்டோ ந விக்நபோ நாபி பல்யாதயஶ்ச ॥ ௩,௨.

பிடௌஜன், புலோமஜா, அக்னி, யமன், மற்ற யாரும் கூட முடியாது; நாரதன், ப்ருகு, வசிஷ்டன், விநாயகர், பலி ஆகியோரும் முடியாது.

ந வை விராடோ நாபி பீமஃ ஶநிஶ்ச ந புஷ்கரோ ந கஶேருஸ்ததைவ । ந கிந்நராஃ பிதரோ நைவ தேவா கந்தர்வமுக்யா நாபி வா துஷ்யஸம்ஜ்ஞாஃ ॥ ௩,௨.

விராட், பீமன், சனிச் சரியன், புஷ்கரன், கசேரு, கின்னரர்கள், முன்னோர்கள், தேவர்கள், கந்தர்வர்களில் தலைவர்கள், துஷ்யர் என அழைக்கப்படுவோரும் கூட முடியாது.

ந வை க்ஷிதீஶா ந ச மாநுஷாஶ்ச விஷ்ணோர்ந ஜாநந்தி கிமத்ர சாந்யே । மத்தோதமஃ கோசிகுணேந ப்ரஹ்மா ஸமோ ஹி தஸ்ய ப்ரஹ்மணோ மாதரிஶ்வ ॥ ௩,௨.

பூமியின் அரசர்களும், மனிதர்களும் விஷ்ணுவை அறிய முடியாது; பிறர் பற்றி என்ன சொல்ல? நான் பிரம்மாவை விட சிறிது குணத்தில் குறைவானவன்; பிரம்மா, பிரம்மாவின் மகன்களில் வாயுவுக்கு சமமானவன்.

தௌ வை விராகே ஹரிபக்திபாவே த்ரு'திஸ்திதிப்ராணபலேஷுயோகே । புத்தௌ ஸமாநௌ ஸம்ஸ்ரு'தௌ மோக்ஷகாலே பரஸ்பராதாரஸமந்விதௌ ச ॥ ௩,௨.

அந்த இருவரும் ஹரிக்கு பக்தி, விரக்தி ஆகியவற்றில் சமமானவர்கள்; நிலைத்தன்மை, சகிப்பு, உயிர்திறன், ஒன்றிணைவு, அறிவு, பிறவி, விடுதலிக்காலம் ஆகியவற்றிலும் ஒருவருக்கு ஒருவர் ஆதாரமாக இருப்பார்கள்.

அந்நாபிமாநம் ப்ரஹ்ம சாஹுர்முராரிம் ஜீவாபிமாநம் வாயுமாஹுர்மஹாந்தஃ । ந ஶக்தோஸௌ ப்ரஹ்மதேவோ விவஸ்தும் வாயும் விநா ஸம்ஸ்ரு'தாவேவ நித்யம் ॥ ௩,௨.

பெரியவர்கள், பிரம்மா அன்னத்தின் அதிபதி, முராரி உயிரின் அதிபதி, வாயு காற்று என்று கூறுகிறார்கள். வாயுவில்லாமல் பிரம்மா இருக்க முடியாது; படைப்பில் அவர்கள் எப்போதும் சேர்ந்து இருக்கிறார்கள்.

ந தம் விநா மாதரிஶ்வா ச வஸ்துமந்யோந்யமாப்திஃ காலதோ ந்யூநதா ச । யதா மஹத்தத்த்வநி யாமகோபூத்ப்ரஹ்மாண்டாந்தஸ்தூலஸ்ரு'ஷ்டௌ மஹாத்மா ॥ ௩,௨.

அவரை இல்லாமல் வாயுவும் இருக்க முடியாது; ஒருவரில்லாமல் மற்றவரும் முழுமையாக கிடைக்க முடியாது; காலத்தில் குறை உள்ளது. பெரிய தத்துவம் எழுந்தபோது, பிரம்மாண்டத்தில் உள்ள படைப்பில் பெரிய ஆன்மா பிரம்மா பிறந்தான்.

ததா வாயுர்நாஶகத்வை மஹாத்மா பாஹ்யே ஸ்ரு'ஷ்டௌ காலபேதேந சாஸ்தி । ஸரஸ்வதீ பாரதீ ப்ரஹ்மணஸ்து ஸம்வத்ஸராநந்தரம் ஸம்பபூவ ॥ ௩,௨.

அப்போது, வாயு வெளியே படைக்க முடியவில்லை; படைப்பு காலத்தின் பிரிவின்படி நடக்கிறது. பிரம்மாவிலிருந்து சரஸ்வதி, பாரதி, ஒரு வருடம் கழித்து பிறந்தாள்.

யதா தஶாப்தாஃ ஸமதீதா மஹாத்மா ததா வாயுஃ ஸமபூல்லோகபூஜ்யஃ । கிஞ்சிந்ந்யூநத்வம் ஸ்தூலஸ்ரு'ஷ்டௌ மஹாத்மந்நைதாவதா வாநயோஃ ஸௌம்யஹாநிஃ ॥ ௩,௨.

பத்து ஆண்டுகள் கடந்தபின், அந்த பெரிய ஆன்மா வாயு பிறந்தான்; உலகங்கள் அவனை மதித்தன. படைப்பில் சிறிது குறை இருந்தாலும், அதனால் இருவருக்கும் சிறப்பில் குறைவு எதுவும் இல்லை.

ஸரஸ்வதீ வத்ஸராத்ஸம்பபூவ ஹ்யநந்தரம் ப்ரஹ்மணோ ஜந்மகாலாத் । கிரஃ ஸகாஶாத்காலதோ ந்யூநதாஸ்தி வாயோஸ்ததா ஹ்யதமத்த்வே க்ஷதிஃ கா ॥ ௩,௨.

சரஸ்வதி, பிரம்மா பிறந்த வருடம் கழித்து பிறந்தாள்; அவள் தோன்றிய காலத்திலிருந்து வாயுவுக்கு காலத்தில் குறை உள்ளது. ஆனால், அந்த மென்மையானவனுக்கு கீழான நிலை வந்தாலும், அதில் என்ன குறைவு?

வாயோரநந்தரம் வாணீ ஹ்யபூத்ஸம்வத்ஸராத்பரம் । யாவத்பஶ்சாஜ்ஜநிஸ்தாவத்பூர்வதேஹக்ஷயோ பவேத் ॥ ௩,௨.

வாயுவுக்குப் பிறகு, வாணி ஒரு வருடத்திற்கும் மேலாகக் கழித்து தோன்றினாள்; புதிய பிறப்பு வரும் வரை, பழைய உடல் அழிய வேண்டும்.

ஶேஷஸ்த்விந்த்ரோ ருத்ர ஏதே த்ரயஶ்ச ஸமா ஹ்யேதே ஜ்ஞாநபலாதிகேஷ்வபி ததாபி தேஷாம் காலதோ ந்யூநதாஸ்தி காலோபி தேஷாம் த்விவ்யேஸஹஸ்ரவர்ஷம் ॥ ௩,௨.

சேஷன், இந்திரன், ருத்ரன் ஆகிய மூவரும் அறிவிலும் வலியிலும் சமமானவர்களாக இருந்தாலும், காலத்தின் காரணமாக அவர்களுக்கு குறைவு உண்டு; அவர்களது ஆயுள் இரண்டாயிரம் தெய்வ வருடங்கள்.

அநந்தருத்ரோ ப்ரஹ்மவாயூ யதா வா ததா ஜ்ஞேயோ நைவ ஹாநிஃ ஸ்வரூபே । ஸ்தூலஸ்ய ஸ்ரு'ஷ்டௌ பாஹ்யஸ்ரு'ஷ்டௌ மஹாத்மந்காலாந்ந்யூநத்வம் ஸ மயா நைவ சிந்த்யஃ ॥ ௩,௨.

அனந்தருத்ரன், பிரம்மா, வாயு ஆகியோரும் இப்படியே அறியப்பட வேண்டும்; அவர்களின் இயல்பில் எந்தக் குறையும் இல்லை. வெளிப்படையான படைப்பிலும், வெளி படைப்பிலும், அவர்களுக்கு காலத்தில் குறைவு இருப்பதை நான் கவலைப்பட வேண்டியதில்லை, மகானுபாவா.

தேஷாம் ஸகாஶாத்வாருணீ பார்வதீ ச ஸௌபர்ணீநாம்நீ திஸ்த்ர ஏதா மஹாத்மந் । தஶாப்தேப்யோநந்தரம் ஸம்பபூவுஃ ஸரஸ்வதீ பாரதீவச்ச போத்யா ॥ ௩,௨.

அவர்களிடமிருந்து வாருணி, பார்வதி, சௌபர்ணி என்ற மூவர் தோன்றினார்கள். பத்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு சரஸ்வதி, பாரதி ஆகியோரும் தோன்றினர்; இவர்கள் இப்படியே அறியப்பட வேண்டும்.

இந்த்ரோ வரோ ருத்ரபார்யாதிகேப்ய ஏவம் ஜ்ஞாநம் ஸர்வதா தேஹ்யமந்தம் । ஏவம் ஜ்ஞாநம் யஸ்ய பவேச்ச லோகே ஸ வை ஜ்ஞாநீ வேதவேத்யஃ ஸ ஏவ ॥ ௩,௨.

இந்திரன், வருணன், ருத்ரனின் மனைவிகள் மற்றும் மற்றவர்களுக்கு அறிவு எப்போதும் முழுமையாக வழங்கப்பட வேண்டும். இப்படிப்பட்ட அறிவு யாரிடம் உள்ளதோ, அவனே உண்மையான ஞானியும், வேதத்தை உணரும் ஒருவனும் ஆவான்.

ந வை ஜ்ஞாநீத்யந்தரம் யோ ந வேத ஸ வேதவாதீ ந ச வேதபாடகஃ ॥ ௩,௨.

இந்த வேறுபாட்டை அறியாதவன் ஞானி அல்ல; அவன் வேதத்தைப் பேசுபவனும், வேதத்தைப் பாடுபவனும் அல்ல.

வேதாக்ஷராணி யாவந்தி படிதாநி த்விஜாதிபிஃ । தாவந்தி ஹரிநாமாநி ப்ரியாணி ச ஹரேஃ ஸதா ॥ ௩,௨.

யாவளவு வேதத்தின் எழுத்துக்கள் இருமுறை பிறந்தவர்கள் உச்சரிக்கிறார்களோ, அவ்வளவு ஹரியின் இனிய பெயர்கள் என்றும் ஹரிக்கு மிகவும் பிரியமானவை.

மம ஸ்வாமீ ஹரிர்நித்யம் தாஸோஹம் ஸர்வதா ஹரேஃ । ப்ரஹ்மாத்யா தேவதாஃ ஸர்வா குரவோ மே யதாக்ரமம் ॥ ௩,௨.

ஹரி என்றும் என் ஆண்டவன்; நான் என்றும் ஹரியின் தாசன். பிரம்மா முதலான எல்லா தேவர்கள் முறையே எனக்கு ஆசான்கள்.

ஏதேஷாம் ச ஹரிஃ ஸ்வாமீ வேதே ஸர்வத்ர கீயதே । ஏவம் ஜாநம்ஸ்து யோ வேதாந்ஸம்படேத்ஸ த்விஜோத்தமஃ ॥ ௩,௨.

இவர்களுக்கு எல்லாம் ஹரி ஆண்டவனாகவே வேதத்தில் எங்கும் போற்றப்படுகிறார். இதை அறிந்து வேதங்களைப் பாடுபவன், அவனே சிறந்த இருமுறை பிறந்தவன்.

ஸ வேதபாடகோ ஜ்ஞேயஸ்ததந்யே வேதவாதிநஃ । வேதபாரபராக்ராந்தஃ ஸ வை ப்ராஹ்மணகர்தபஃ ॥ ௩,௨.

அவன் தான் உண்மையில் வேதத்தைப் பாடுபவன்; மற்றவர்கள் வெறும் வேதத்தைப் பேசுபவர்கள். வேதத்தின் பாரம் மட்டும் சுமக்கும் ஒருவன் உண்மையில் ப்ராமணக் கழுதை.

ஜ்ஞாநாபிமாநீ வேதமாநீ உபௌ து பரஸ்பரம் ஹ்யூசதுஃ ஸர்வதைவ । ஜலம் வேதோ யத்ர வாஸோ முராரேராசார்யாணாம் ஸம்கதோஷாத்த்விஜாநாம் ॥ ௩,௨.

அறிவில் பெருமை கொண்டவன், வேதத்தில் பெருமை கொண்டவன் என்ற இருவரும் எப்போதும் வாதம் செய்கிறார்கள். வேதம் நீராய், முராரியின் இருப்பிடமாக இருக்கும் இடத்தில், ஆசான்கள் மற்றும் இருமுறை பிறந்தவர்களின் குறைகளால் குழப்பம் ஏற்படுகிறது.

மஹாபராதாஃ ஸம்தி லோகே மஹாத்மந்ஸஹஸ்ரஶஃ ஶதஶஃ கோடிஶஶ்ச । ஹரிஶ்ச தாந்க்ஷமதே ஸர்வதைவ நாமத்ரயஸ்மரணாத்வை குபாலுஃ ॥ ௩,௨.

மகானுபாவா, உலகில் ஆயிரக்கணக்கான, நூற்றுக்கணக்கான, கோடிக்கணக்கான பெரிய பாவங்கள் உள்ளன. ஆனாலும் ஹரி எப்போதும் கருணையுடன் அவற்றை மன்னிக்கிறார், அவர் மூன்று பெயர்களை நினைவு கூறுவதால்.

ஸர்வாபராதாத்ரஹிதம் தாநமாநைர்யுக்தம் ஸதா தாரதம்யாச்ச ஹீநம் । த்ரு'ஷ்ட்வாபராதம் தஸ்ய விஷ்ணுர்மஹாத்மா ஹாஹாகாரம் குருதே க்ரோதபுத்த்யா ॥ ௩,௨.

எல்லா குற்றங்களும் இல்லாத, எப்போதும் மரியாதையுடன், உயர்வு உணர்வில்லாத தானம் கொடுக்கப்படும்போது, அதில் குற்றம் காணப்பட்டால், விஷ்ணு மகானுபாவன் மிகவும் கோபத்துடன் வருந்துகிறார்.

உத்திஷ்ட கோவிந்த ஸுவேதவேத்ய ஸோவ்யாத்க்ரு'தாக்யோ மயி ஸம்யக்ப்ரஸீத । போ கேஶவோத்திஷ்ட ஸுகஸ்வரூப ஸ்ரு'ஷ்டௌ வ்யயே வர்தயிதும் ஸமர்தஃ ॥ ௩,௨.

கோவிந்தா, வேதங்களை அறிந்தவரும், பாதுகாப்பவரும், புகழ்பெற்றவரும், எழுந்தருளி எனக்கு முழுமையாக அருள்புரிய வேண்டும். கேசவா, ஆனந்த வடிவமே, படைப்பு, அழிவு ஆகியவற்றை நடத்தும் வல்லமை உடையவரே, எழுந்தருளும்.

ஸ்ரு'ஷ்ட்வா ப்ரஹ்மாணம் ப்ரேரயேத்பூஜ்யஸ்ரு'ஷ்டௌ ஸ்ரு'ஷ்ட்வா ருத்ரம் ப்ரேரயேத்ஸம்ஹ்ரு'தௌ ச । ப்ராப்தவ்யயோக்யாந்ப்ரஹ்மஶேஷாதிதேவாந்த்ரு'ஷ்ட்வாத்ரு'ஷ்ட்வா தேஹி மோக்ஷம் ச ஸம்யக் ॥ ௩,௨.

பிரம்மாவை உருவாக்கி படைப்புக்காக அவரை இயக்குகிறார்; ருத்ரனை உருவாக்கி அழிவுக்காக அவரை இயக்குகிறார். பிரம்மா, சேஷன் போன்ற தேவர்களை, காணக்கூடியவரையும் காண முடியாதவரையும் பார்த்து, எனக்கு முழுமையான விடுதலை அளிக்க வேண்டும்.