கருடபுராணம்

ஶ்ரீபூதுர்காதிரூபாணாம் ததா ஸீதாதிரூபிணாம் । அந்யோந்யம் நாணுமாத்ரம் ச பேதோ பாஹ்யாந்தரேபி ச ॥ ௩,௨.

ஸ்ரீ, பூ, துர்கை போன்றவர்களின் ரூபங்களிலும், சீதை முதலியவர்களின் ரூபங்களிலும், வெளிப்புறமாகவோ உள்ளார்ந்தவையாகவோ சிறிதளவும் வேறுபாடு இல்லை.

சிந்தநீயஃ கதமபி ஜ்ஞாத்வா யாந்த்யதரம் தமஃ । ப்ரதிபிம்பஸ்திதோ பிம்பஃ ஸ்த்ரீரூபோ ஹ்யஸ்தி ஸர்வதா ॥ ௩,௨.

இதை அறிந்தும் வேறுபாடு சிந்திப்பவர்கள் கீழ்த்தோன்றும் இருளுக்கு செல்கிறார்கள்; பெண் ரூபத்தில் நிலைக்கும் பிரதிபிம்பம் எப்போதும் இருக்கிறது.

ப்ரலயே ஸமநுப்ராப்தே லக்ஷ்ம்யா ஸஹ ககோத்தம । ஏகீபாவம் நாப்நுவந்தி பிம்பேந ஸஹ ஸம்ஸ்திதாஃ ॥ ௩,௨.

பிரளயம் வந்தபோது, வினதையின் சிறந்த பறவையே, பிரதிபிம்பத்துடன் நிலைத்திருப்போர், லக்ஷ்மியுடன் சேர்ந்து மூலத்துடன் ஒன்றாக முடியாது.

பிம்பஸ்திதாநாம் ரூபாணாம் லக்ஷ்ம்யாஶ்ச விநதாஸுத । பேதஸ்து நாணுமாத்ரம் ச ஶங்கநீயஃ கதஞ்சந ॥ ௩,௨.

பிரதிபிம்பத்தில் நிலைக்கும் ரூபங்களுக்கும், லக்ஷ்மிக்கும், வினதையின் மகனே, எந்த வகையிலும் சிறிதளவும் வேறுபாடு இருக்கிறது என்று சந்தேகிக்க கூடாது.

யதா ஹி ஶேதே ப்ரலயார்ணவே விபுர்ஜீவாம்ஶ்ச ஸர்வாநுதரே நிவேஶ்ய । முக்தாம்ஶ்ச ப்ரஹ்மேந்த்ரமருத்கணாதீந்ப்ராத்பவ்யமுக்தீம்ஶ்ச ஸுதௌ? ச ஸம்ஸ்திதாந் ॥ ௩,௨.

பிரளயக் கடலில் இறைவன் படுத்திருக்கும் போது, எல்லா உயிர்களையும் தன் வயிற்றில் வைத்துக் கொள்கிறான்—விடுதலையடைந்தவர்களும், பிரம்மா, இந்திரன், மருத் கணங்கள், விடுதலையடைந்தவர்கள், அவருடைய மகன்கள் ஆகியோரும் அங்கே இருக்கிறார்கள்.

ப்ராப்தாந்தகூபாதிஸமஸ்தஜீவாம்ஸ்ததைவ ப்ராப்தவ்யகலீநதாபராந் । ததைவ நித்யம் ஸ்ரு'திஸம்ஸ்திதாஞ்ஜநாநசேதநாந்ரு'க்ஷரூபாதிஜீவாந் ॥ ௩,௨.

அதேபோல், நரகத்தில் மற்றும் பிற இருளில் வீழ்ந்த உயிர்களையும், பிறகு பிறப்பதற்காக உள்ளவர்களையும், என்றும் சுழற்சி வாழ்க்கையில் இருப்பவர்களையும், உயிரில்லாதவற்றையும், மரம் போன்ற உயிர்களையும் அவர் தன் உள்ளத்தில் ஏற்கிறார்.

ஏவம் ஜநாஞ்ஜடரே ஸம்நிதாய ஸம்யக்ஶேதே ஹ்யம்பஸி வை ஸ கல்பே । லக்ஷ்மீஸ்து ஸா ஸர்வவேதாத்மிகா ச பக்த்யா ஹரௌ நித்யஸம்வர்திதாபி ॥ ௩,௨.

இவ்வாறு எல்லா உயிர்களையும் வயிற்றில் வைத்து, அந்தக் காலத்தில் அவர் நீரில் படுத்திருப்பார்; ஆனால், எல்லா வேதங்களின் சாரமான லக்ஷ்மி, பக்தியால் ஹரியை எப்போதும் வளர்க்கிறாள்.

அத்யாதரம் தர்ஶயதீவ ஸா து ஈடே விஷ்ணும் பக்திஸம்வர்திதாபி । சேஷ்டாதிரூபேண ததா ந கிஞ்சிதாஸீத்விநா விஷ்ணுமத ஶ்ரியம் ச ॥ ௩,௨.

அவள் மிகுந்த மரியாதையைக் காட்டினாள் போல் தோன்றினாலும், நான் விஷ்ணுவை போற்றுகிறேன்; ஏனெனில், அவளுக்குள் பக்தி வளர்ந்திருந்தாலும், அந்த நேரத்தில் விஷ்ணுவும், லட்சுமியும் தவிர வேறு எதுவும் இல்லை; செயல் முதலான அனைத்தும் அவர்களிலேயே இருந்தது.

பர்யங்கரூபேண பபூவ தேவீ வாஸஸ்வரூபேண ரமா விரேஜே । ஸர்வம் ரமா ஸைவ ததைவ சாஸீத்ஸைகா தேவீ பஹுரூபா பபாஷே ॥ ௩,௨.

அந்த தேவி படுக்கை வடிவமாக ஆனாள்; ரமா ஆடையாக ஒளிர்ந்தாள்; அந்த தருணத்தில் ரமாவே எல்லாமாக இருந்தாள்; ஒரே தேவி பல வடிவங்களில் தோன்றினாள்.

த்வமுத்க்ரு'ஷ்டஃ ஸர்வதேவோத்தமத்வாந்ந த்வத்ஸமஃ கஶ்சிதேவாதிகோ வா । த்வம் ப்ரஹ்ம ஏகோ ந சதுர்முகஶ்ச நாஹம் ருத்ரோ ந ப்ரு'ஹஸ்பதிஶ்ச ॥ ௩,௨.

நீ எல்லா தேவர்களையும் மிஞ்சும் உயர்ந்தவன்; உனக்கு சமமானோ, அதிகமானோ யாரும் இல்லை. நீயே பிரம்மம்; நானும் நான்முகனும் அல்ல, நானும் ருத்திரனும் அல்ல, பிரஹஸ்பதியும் அல்ல.

விஷ்ணாவேவ ப்ரஹ்மஶப்தோ ஹி முக்யோ ஹ்யந்யேஷ்வமுக்யோ ப்ரஹ்மருத்ராதிகேஷு । அநந்தகுணபூர்ணத்வாத்ப்ரஹ்மேதி ஹரிருச்யதே ॥ ௩,௨.

‘பிரம்மம்’ என்ற சொல் உண்மையில் விஷ்ணுவுக்கே பொருந்தும்; பிறர், பிரம்மா, ருத்திரன் போன்றவர்களுக்கு அது இரண்டாம் நிலை. எல்லா குணங்களும் முடிவில்லாமல் நிறைந்திருப்பதால், ஹரியே பிரம்மம் என்று அழைக்கப்படுகிறான்.

குணாதிபூர்ணதாபாவாந்நாந்யே ப்ரஹ்மேத்யுதாஹ்ரு'தாஃ । தேஶாநந்த்யம் குணதஃ காலதோ வா நாஸ்த்யாநந்த்யம் க்வாபி தேஶே ச காலே ॥ ௩,௨.

மற்றவர்களுக்கு குணங்கள் முழுமையாக இல்லாததால், அவர்கள் பிரம்மம் என்று அழைக்கப்படுவதில்லை. இடம் அல்லது காலத்தில் முடிவில்லாத தன்மை எங்கும் இல்லை; குணங்களில்தான் முடிவில்லாத தன்மை உள்ளது.

யதா நந்த்யம் கிமு வக்தவ்யமத்ர குணாநந்த்யம் நாஸ்தி ப்ரஹ்மாதிகேஷு । யத்யப்யஹம் தேஶதஃ காலதஶ்ச ஸமஸ்ததா வாஸுதேவேந ஸார்தம் ॥ ௩,௨.

முடிவில்லாத தன்மை இருந்தால், அதற்கு மேல் என்ன சொல்ல வேண்டும்? பிரம்மா முதலானவர்களில் முடிவில்லாத குணங்கள் இல்லை. நான் எல்லா இடங்களிலும், எல்லா காலத்திலும் இருந்தாலும், அது எப்போதும் வாசுதேவருடன் சேர்தான்.

ததாபி மே குணதோ நாஸ்த்யநந்தம் ததோ தர்மா குணதோநந்ததஶ்ச । ஸம்தி ஶ்ருதாவவிருத்தாஶ்ச தேவே சிந்த்யா ஹ்யசிந்த்யா பஹுதா தே ஹ்யநந்தாஃ ॥ ௩,௨.

இருப்பினும், எனக்குக் குணங்களில் முடிவில்லாத தன்மை இல்லை; எனவே, என் தன்மைகளும் முடிவில்லாதவை அல்ல. வேதங்களில் அந்த தேவனுடைய பல குணங்கள் சொல்லப்பட்டுள்ளன; அவை யோசிக்கக்கூடியதும், யோசிக்க முடியாததும், பலவகையாகவும், முடிவில்லாதவையாகவும் உள்ளன.

அதோ குணாம்ஸ்தவ தேவஸ்ய விஷ்ணோ ஸ்தோதும் ஸதா ஸ்மோ ந ஹரேஃ கதாபி । நாஹம் ந கேஶௌ ந ச கீர்ந ருத்ரோ ந தக்ஷகந்யா ந ச மேநகாஸுதா ॥ ௩,௨.

அதனால், உன் குணங்களை எப்போதும் நாம் போற்ற முடியாது, ஓ விஷ்ணுவே, ஹரியே! நானும், கேசவனும், கீர்ணனும், ருத்திரனும், தக்ஷனின் மகளும், மேனகையின் மகளும் கூட முடியாது.

ந வை பிடௌஜா ந ச வா புலோமஜா ந சேத்மவாஹோ ந யமோ ந சாந்யஃ । ந நாரதோ நாபி ப்ரு'குர்வஸிஷ்டோ ந விக்நபோ நாபி பல்யாதயஶ்ச ॥ ௩,௨.

பிடௌஜன், புலோமஜா, அக்னி, யமன், மற்ற யாரும் கூட முடியாது; நாரதன், ப்ருகு, வசிஷ்டன், விநாயகர், பலி ஆகியோரும் முடியாது.

ந வை விராடோ நாபி பீமஃ ஶநிஶ்ச ந புஷ்கரோ ந கஶேருஸ்ததைவ । ந கிந்நராஃ பிதரோ நைவ தேவா கந்தர்வமுக்யா நாபி வா துஷ்யஸம்ஜ்ஞாஃ ॥ ௩,௨.

விராட், பீமன், சனிச் சரியன், புஷ்கரன், கசேரு, கின்னரர்கள், முன்னோர்கள், தேவர்கள், கந்தர்வர்களில் தலைவர்கள், துஷ்யர் என அழைக்கப்படுவோரும் கூட முடியாது.

ந வை க்ஷிதீஶா ந ச மாநுஷாஶ்ச விஷ்ணோர்ந ஜாநந்தி கிமத்ர சாந்யே । மத்தோதமஃ கோசிகுணேந ப்ரஹ்மா ஸமோ ஹி தஸ்ய ப்ரஹ்மணோ மாதரிஶ்வ ॥ ௩,௨.

பூமியின் அரசர்களும், மனிதர்களும் விஷ்ணுவை அறிய முடியாது; பிறர் பற்றி என்ன சொல்ல? நான் பிரம்மாவை விட சிறிது குணத்தில் குறைவானவன்; பிரம்மா, பிரம்மாவின் மகன்களில் வாயுவுக்கு சமமானவன்.

தௌ வை விராகே ஹரிபக்திபாவே த்ரு'திஸ்திதிப்ராணபலேஷுயோகே । புத்தௌ ஸமாநௌ ஸம்ஸ்ரு'தௌ மோக்ஷகாலே பரஸ்பராதாரஸமந்விதௌ ச ॥ ௩,௨.

அந்த இருவரும் ஹரிக்கு பக்தி, விரக்தி ஆகியவற்றில் சமமானவர்கள்; நிலைத்தன்மை, சகிப்பு, உயிர்திறன், ஒன்றிணைவு, அறிவு, பிறவி, விடுதலிக்காலம் ஆகியவற்றிலும் ஒருவருக்கு ஒருவர் ஆதாரமாக இருப்பார்கள்.

அந்நாபிமாநம் ப்ரஹ்ம சாஹுர்முராரிம் ஜீவாபிமாநம் வாயுமாஹுர்மஹாந்தஃ । ந ஶக்தோஸௌ ப்ரஹ்மதேவோ விவஸ்தும் வாயும் விநா ஸம்ஸ்ரு'தாவேவ நித்யம் ॥ ௩,௨.

பெரியவர்கள், பிரம்மா அன்னத்தின் அதிபதி, முராரி உயிரின் அதிபதி, வாயு காற்று என்று கூறுகிறார்கள். வாயுவில்லாமல் பிரம்மா இருக்க முடியாது; படைப்பில் அவர்கள் எப்போதும் சேர்ந்து இருக்கிறார்கள்.

ந தம் விநா மாதரிஶ்வா ச வஸ்துமந்யோந்யமாப்திஃ காலதோ ந்யூநதா ச । யதா மஹத்தத்த்வநி யாமகோபூத்ப்ரஹ்மாண்டாந்தஸ்தூலஸ்ரு'ஷ்டௌ மஹாத்மா ॥ ௩,௨.

அவரை இல்லாமல் வாயுவும் இருக்க முடியாது; ஒருவரில்லாமல் மற்றவரும் முழுமையாக கிடைக்க முடியாது; காலத்தில் குறை உள்ளது. பெரிய தத்துவம் எழுந்தபோது, பிரம்மாண்டத்தில் உள்ள படைப்பில் பெரிய ஆன்மா பிரம்மா பிறந்தான்.

ததா வாயுர்நாஶகத்வை மஹாத்மா பாஹ்யே ஸ்ரு'ஷ்டௌ காலபேதேந சாஸ்தி । ஸரஸ்வதீ பாரதீ ப்ரஹ்மணஸ்து ஸம்வத்ஸராநந்தரம் ஸம்பபூவ ॥ ௩,௨.

அப்போது, வாயு வெளியே படைக்க முடியவில்லை; படைப்பு காலத்தின் பிரிவின்படி நடக்கிறது. பிரம்மாவிலிருந்து சரஸ்வதி, பாரதி, ஒரு வருடம் கழித்து பிறந்தாள்.

யதா தஶாப்தாஃ ஸமதீதா மஹாத்மா ததா வாயுஃ ஸமபூல்லோகபூஜ்யஃ । கிஞ்சிந்ந்யூநத்வம் ஸ்தூலஸ்ரு'ஷ்டௌ மஹாத்மந்நைதாவதா வாநயோஃ ஸௌம்யஹாநிஃ ॥ ௩,௨.

பத்து ஆண்டுகள் கடந்தபின், அந்த பெரிய ஆன்மா வாயு பிறந்தான்; உலகங்கள் அவனை மதித்தன. படைப்பில் சிறிது குறை இருந்தாலும், அதனால் இருவருக்கும் சிறப்பில் குறைவு எதுவும் இல்லை.

ஸரஸ்வதீ வத்ஸராத்ஸம்பபூவ ஹ்யநந்தரம் ப்ரஹ்மணோ ஜந்மகாலாத் । கிரஃ ஸகாஶாத்காலதோ ந்யூநதாஸ்தி வாயோஸ்ததா ஹ்யதமத்த்வே க்ஷதிஃ கா ॥ ௩,௨.

சரஸ்வதி, பிரம்மா பிறந்த வருடம் கழித்து பிறந்தாள்; அவள் தோன்றிய காலத்திலிருந்து வாயுவுக்கு காலத்தில் குறை உள்ளது. ஆனால், அந்த மென்மையானவனுக்கு கீழான நிலை வந்தாலும், அதில் என்ன குறைவு?

வாயோரநந்தரம் வாணீ ஹ்யபூத்ஸம்வத்ஸராத்பரம் । யாவத்பஶ்சாஜ்ஜநிஸ்தாவத்பூர்வதேஹக்ஷயோ பவேத் ॥ ௩,௨.

வாயுவுக்குப் பிறகு, வாணி ஒரு வருடத்திற்கும் மேலாகக் கழித்து தோன்றினாள்; புதிய பிறப்பு வரும் வரை, பழைய உடல் அழிய வேண்டும்.

ஶேஷஸ்த்விந்த்ரோ ருத்ர ஏதே த்ரயஶ்ச ஸமா ஹ்யேதே ஜ்ஞாநபலாதிகேஷ்வபி ததாபி தேஷாம் காலதோ ந்யூநதாஸ்தி காலோபி தேஷாம் த்விவ்யேஸஹஸ்ரவர்ஷம் ॥ ௩,௨.

சேஷன், இந்திரன், ருத்ரன் ஆகிய மூவரும் அறிவிலும் வலியிலும் சமமானவர்களாக இருந்தாலும், காலத்தின் காரணமாக அவர்களுக்கு குறைவு உண்டு; அவர்களது ஆயுள் இரண்டாயிரம் தெய்வ வருடங்கள்.

அநந்தருத்ரோ ப்ரஹ்மவாயூ யதா வா ததா ஜ்ஞேயோ நைவ ஹாநிஃ ஸ்வரூபே । ஸ்தூலஸ்ய ஸ்ரு'ஷ்டௌ பாஹ்யஸ்ரு'ஷ்டௌ மஹாத்மந்காலாந்ந்யூநத்வம் ஸ மயா நைவ சிந்த்யஃ ॥ ௩,௨.

அனந்தருத்ரன், பிரம்மா, வாயு ஆகியோரும் இப்படியே அறியப்பட வேண்டும்; அவர்களின் இயல்பில் எந்தக் குறையும் இல்லை. வெளிப்படையான படைப்பிலும், வெளி படைப்பிலும், அவர்களுக்கு காலத்தில் குறைவு இருப்பதை நான் கவலைப்பட வேண்டியதில்லை, மகானுபாவா.

தேஷாம் ஸகாஶாத்வாருணீ பார்வதீ ச ஸௌபர்ணீநாம்நீ திஸ்த்ர ஏதா மஹாத்மந் । தஶாப்தேப்யோநந்தரம் ஸம்பபூவுஃ ஸரஸ்வதீ பாரதீவச்ச போத்யா ॥ ௩,௨.

அவர்களிடமிருந்து வாருணி, பார்வதி, சௌபர்ணி என்ற மூவர் தோன்றினார்கள். பத்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு சரஸ்வதி, பாரதி ஆகியோரும் தோன்றினர்; இவர்கள் இப்படியே அறியப்பட வேண்டும்.

இந்த்ரோ வரோ ருத்ரபார்யாதிகேப்ய ஏவம் ஜ்ஞாநம் ஸர்வதா தேஹ்யமந்தம் । ஏவம் ஜ்ஞாநம் யஸ்ய பவேச்ச லோகே ஸ வை ஜ்ஞாநீ வேதவேத்யஃ ஸ ஏவ ॥ ௩,௨.

இந்திரன், வருணன், ருத்ரனின் மனைவிகள் மற்றும் மற்றவர்களுக்கு அறிவு எப்போதும் முழுமையாக வழங்கப்பட வேண்டும். இப்படிப்பட்ட அறிவு யாரிடம் உள்ளதோ, அவனே உண்மையான ஞானியும், வேதத்தை உணரும் ஒருவனும் ஆவான்.