கருடபுராணம்

மோக்ஷோபாயம்யஃ ஸ வோக்த மிததரத்தஸ்ய ஸாதநம் । கருடேநைவ முக்தஸ்து க்ரு'ஷ்ணோ வசநமப்ரவீத் ॥ ௩,௨.

மோட்சத்தை அடையும் வழியும், அதற்கான முறையும் கூறப்பட வேண்டும்; கருடன் கேட்டபோது, கிருஷ்ணன் இவ்வாறு சொன்னார்.

ஶ்ரு'க்ரு'ஷ்ண உவாச மூலரூபே ஹ்யதோ ஜ்ஞேயோ விஷ்ணுத்வாத்விஷ்ணுரவ்யயஃ ॥ ௩,௨.

ஶ்ரீகிருஷ்ணன் சொன்னார்: ஆதியிலேயே, விஷ்ணுவே அழியாதவன் என்று அறியப்பட வேண்டும்.

அவதாரமிதம் ப்ரோக்தம் பூர்ணத்வாதேவ ஸுவ்ரத । அநேகோ ஹ்யேகதாம் ப்ராப்ய ஸம்ஶேதே ப்ரலயாய வை ॥ ௩,௨.

முழுமை காரணமாக இந்த உருவம் அவதாரம் என்று அழைக்கப்படுகிறது, நல்லவரே; பல உருவங்கள் இருந்தாலும், அவை ஒன்றாக இணைந்து, பிரளயத்தில் ஓய்கின்றன.

தத்ராபி ச விஶேஷோஸ்தி ஜ்ஞாதவ்யம் தத்வமேவ ஸஃ ॥ ௩,௨.

அதிலும் ஒரு வேறுபாடு உள்ளது; அந்தத் தத்துவமே அறியப்பட வேண்டியது.

பேதேந தர்ஶநாத்வாபி பேதாபேதேந தர்ஶநாத் । விஷ்ணோர்குணாநாம் ரூபாணாம் ததங்காநாம் ஸுகாதிநாம் । தத்ரைவ தஶநாத்வாபி க்ஷிப்ரமேவ தமோ வ்ரஜேத் ॥ ௩,௨.

விஷ்ணுவின் குணங்கள், உருவங்கள், உறுப்புகள், ஆனந்தங்கள் ஆகியவற்றில் வேறுபாடு அல்லது வேறுபாடும் ஒற்றுமையும் காண்பதால், அந்த உண்மையை மட்டும் பார்த்தால், இருள் விரைவில் நீங்கும்.

புருஷாந்தரமாரப்ய கல்பிதா யே த்விஜோத்தம । ஹரிரூபாஸ்து தே ஜ்ஞேயா ஏகீபூதா ஹி தேந தே ॥ ௩,௨.

வேறு ஒருவரை எடுத்துக்கொண்டு உருவாக்கப்பட்டவர்கள், சிறந்த துவிஜர்களே, அவர்கள் ஹரியின் உருவங்களாகவே அறியப்பட வேண்டும்; அவர்கள் அவனுடன் ஒன்றாக உள்ளனர்.

ப்ரலயே ஸமநுப்ராப்தே ஜீவாஃ ஸ யாந்தி மாமகாஃ । விராட்ரூபே ஹரேஃ ஸம்தி ததா தே ச ஹ்யநேகதா ॥ ௩,௨.

பிரளயம் வந்தபோது, எனது உயிர்கள் செல்கின்றன; ஹரியின் விராட் உருவத்தில் அவர்கள் இருக்கின்றனர், பின்னர் அவர்கள் பலராக பிரிகின்றனர்.

ஏகீபாவம் ப்ராப்நுவந்தி மூலேந ப்ரலயே த்விஜ । பிம்பேந து ஸ்வயம் விஷ்ணுரேகீபாவம் வ்ரஜேத்யதி ॥ ௩,௨.

பிரளயத்தில் அவர்கள் மூலத்துடன் ஒன்றாகச் சேர்கிறார்கள், துவிஜர்களே; ஆனால் விஷ்ணுவே அந்த மூலமாக ஒன்றாக இணைந்தால்—

ப்ரதிபிம்பஃ கதம் ஜீவோ பவேந்நாராயணஸ்ய ச । தததீநஸ்தத்ஸத்ரு'ஶோ ஹரேர்ஜீவோ ந ஸம்ஶயஃ ॥ ௩,௨.

நாராயணனின் பிரதிபிம்பமாக உயிர் எப்படி ஆக முடியும்? அவனிடம் சார்ந்தும், அவனைப் போன்றும், ஹரியின் உயிர் என்பது சந்தேகமில்லை.

ப்ரதிபிம்பஸ்ய ஶப்தார்தோ ஹ்யயமேவமுதாஹ்ரு'தஃ । தஸ்மாச்ச பிம்பரூபாணாமேகீபாவம் ந சிந்தயேத் ॥ ௩,௨.

பிரதிபிம்பம் என்ற சொல்லின் பொருள் இவ்வாறு விளக்கப்பட்டது; ஆகையால், மூல ரூபமும் பிரதிபிம்ப ரூபங்களும் ஒன்றாக இணைகின்றன என்று யாரும் சிந்திக்க வேண்டாம்.

க்ரு'ஷ்ணராமாதிவச்சைவ த்வேகீபாவோ விவக்ஷிதஃ । பிம்பாநாம் மூலரூபஸ்ய பேதோ நாத்ர விவக்ஷிதஃ ॥ ௩,௨.

கிருஷ்ணர், இராமர் போன்றவர்களிடம் போல, பிரதிபிம்பங்களின் ஒன்றுபாடே இங்கு குறிக்கப்படுகிறது; மூல ரூபத்தின் வேறுபாடு இங்கு கூறப்படவில்லை.

தத்ராபி ச விஶேஷோஸ்தி ஜ்ஞாதவ்யஸ்தத்த்வமிச்சுபிஃ । ஏகாம்ஶேந து பிம்பைஸ்து சைகீபாவம் வ்ரஜந்தி தே ॥ ௩,௨.

அங்கேயும் ஒரு சிறப்பு உண்டு; உண்மை அறிய விரும்புவோர் அதை தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். பிரதிபிம்பங்கள் ஒரு பகுதியிலேயே ஒன்றாகும்.

ஏகாம்ஶேந து ஜீவத்வே ஸம்ஸ்திதா நாத்ர ஸம்ஶயஃ । பிம்பமூலம் ந ஜாநந்தி தே ஜநா ஹ்யஸுராஃ ஸ்ம்ரு'தாஃ ॥ ௩,௨.

ஒரு பாகத்தில் அவர்கள் உயிர்களாகவே நிலைத்திருக்கின்றனர்; இதில் சந்தேகம் இல்லை. பிரதிபிம்பத்தின் மூலத்தை அறியாதவர்கள் அசுரர்கள் என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள்.

ஏக ஏவ ஹரிஃ பூர்வம் ஹ்யவித்யாவஶதஃ ஸ்வயம் । அநேகோ பவதி ஹ்யாராதாதர்ஶப்ரதிபிம்பவத் ॥ ௩,௨.

முதலில் ஹரி ஒரே ஒருவர் இருந்தார்; ஆனால் அறியாமையின் காரணமாக, பல பிரதிபிம்பங்கள் போல பலராகிறார்.

ஏவம் வதந்தி யே மூடாஸ்தேபி யாந்த்யதரம் தமஃ । உபாதிர்த்விவிதஃ ப்ரோக்தஃ ஸ்வரூபோ பாஹ்ய ஏவ ச ॥ ௩,௨.

இவ்வாறு பேசும் அறியாதவர்கள் கீழ்த்தோன்றும் இருளில் வீழ்கிறார்கள்; எல்லை நிர்ணயிப்பவை இரண்டு வகை என்று கூறப்படுகிறது: உள்ளார்ந்ததும் வெளிப்பட்டதும்.

பாஹ்யோபாதிர்லயே யாதி முக்தாவந்யஸ்ய ஸம்ஸ்திதிஃ । ஸர்வோபாதிவிநாஶே ஹி ப்ரதிபிம்பஃ கதம் பவேத் ॥ ௩,௨.

வெளிப்பட்ட எல்லை லயத்தில் மறைந்து விடும்; மற்றது நிலைத்திருக்கும். எல்லா எல்லைகளும் அழிந்தால், பிரதிபிம்பம் எப்படித் தோன்றும்?

சித்ரூபாக்யோ ஹ்யுபாதிஸ்து மோக்ஷே யேப்யதிகாரிணஃ । துஃகரூபோ ஹ்யுபாதிஸ்து தமஸோ யேதிகாரிணஃ ॥ ௩,௨.

‘சித்துருவம்’ எனப்படும் எல்லை, விடுதலைக்கு தகுதியுள்ளவர்களுக்கு உரியது; துன்பமான எல்லை இருளுக்குத் தகுதியுள்ளவர்களுக்கு உரியது.

மிஶ்ரரூபோ ஹ்யுபாதிஸ்து நித்யஸம்ஸாரிணாம் மதஃ । பாஹ்யோபாதிர்லிங்கதேஹஃ ஸர்வேஷாம் நாத்ர ஸம்ஶயஃ ॥ ௩,௨.

கலந்த எல்லை என்றும் பிறப்பெடுத்துக் கொண்டிருப்போருக்கே உரியது என்று கருதப்படுகிறது; வெளிப்பட்ட எல்லை எல்லோருக்கும் லிங்கசரீரம் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை.

தைத்யாஃ துஃகாயதே யஸ்மாத்தஸ்மாதுஃகீ ஹரிஃ ஸ்வயம் । தத்தத்துஃகஸ்வரூபத்வாத்தைத்யாநாம் பிம்பரூபகஃ ॥ ௩,௨.

தெய்தியர்கள் துன்பம் அனுபவிப்பதால், ஹரியும் துன்பமடைந்தவராகக் கருதப்படுகிறார்; தெய்தியர்களின் துன்பம் காரணமாக, அவர் அவர்களுக்குப் பிரதிபிம்பமாக இருக்கிறார்.

தைத்யஸ்திதாநாம் பிம்பாநாம் மூலரூபஸ்ய வை ப்ரபோஃ । பரஸ்பரம் ததா பேதம் ஹ்யந்தரம் வா ந சிந்தயேத் ॥ ௩,௨.

தெய்தியர்களிடையே உள்ள பிரதிபிம்பங்களுக்கு, இறைவனின் மூல ரூபத்திலிருந்து வேறுபாடு அல்லது பிரிவை யாரும் சிந்திக்க வேண்டாம்.

ஶ்ரீபூதுர்காதிரூபாணாம் ததா ஸீதாதிரூபிணாம் । அந்யோந்யம் நாணுமாத்ரம் ச பேதோ பாஹ்யாந்தரேபி ச ॥ ௩,௨.

ஸ்ரீ, பூ, துர்கை போன்றவர்களின் ரூபங்களிலும், சீதை முதலியவர்களின் ரூபங்களிலும், வெளிப்புறமாகவோ உள்ளார்ந்தவையாகவோ சிறிதளவும் வேறுபாடு இல்லை.

சிந்தநீயஃ கதமபி ஜ்ஞாத்வா யாந்த்யதரம் தமஃ । ப்ரதிபிம்பஸ்திதோ பிம்பஃ ஸ்த்ரீரூபோ ஹ்யஸ்தி ஸர்வதா ॥ ௩,௨.

இதை அறிந்தும் வேறுபாடு சிந்திப்பவர்கள் கீழ்த்தோன்றும் இருளுக்கு செல்கிறார்கள்; பெண் ரூபத்தில் நிலைக்கும் பிரதிபிம்பம் எப்போதும் இருக்கிறது.

ப்ரலயே ஸமநுப்ராப்தே லக்ஷ்ம்யா ஸஹ ககோத்தம । ஏகீபாவம் நாப்நுவந்தி பிம்பேந ஸஹ ஸம்ஸ்திதாஃ ॥ ௩,௨.

பிரளயம் வந்தபோது, வினதையின் சிறந்த பறவையே, பிரதிபிம்பத்துடன் நிலைத்திருப்போர், லக்ஷ்மியுடன் சேர்ந்து மூலத்துடன் ஒன்றாக முடியாது.

பிம்பஸ்திதாநாம் ரூபாணாம் லக்ஷ்ம்யாஶ்ச விநதாஸுத । பேதஸ்து நாணுமாத்ரம் ச ஶங்கநீயஃ கதஞ்சந ॥ ௩,௨.

பிரதிபிம்பத்தில் நிலைக்கும் ரூபங்களுக்கும், லக்ஷ்மிக்கும், வினதையின் மகனே, எந்த வகையிலும் சிறிதளவும் வேறுபாடு இருக்கிறது என்று சந்தேகிக்க கூடாது.

யதா ஹி ஶேதே ப்ரலயார்ணவே விபுர்ஜீவாம்ஶ்ச ஸர்வாநுதரே நிவேஶ்ய । முக்தாம்ஶ்ச ப்ரஹ்மேந்த்ரமருத்கணாதீந்ப்ராத்பவ்யமுக்தீம்ஶ்ச ஸுதௌ? ச ஸம்ஸ்திதாந் ॥ ௩,௨.

பிரளயக் கடலில் இறைவன் படுத்திருக்கும் போது, எல்லா உயிர்களையும் தன் வயிற்றில் வைத்துக் கொள்கிறான்—விடுதலையடைந்தவர்களும், பிரம்மா, இந்திரன், மருத் கணங்கள், விடுதலையடைந்தவர்கள், அவருடைய மகன்கள் ஆகியோரும் அங்கே இருக்கிறார்கள்.

ப்ராப்தாந்தகூபாதிஸமஸ்தஜீவாம்ஸ்ததைவ ப்ராப்தவ்யகலீநதாபராந் । ததைவ நித்யம் ஸ்ரு'திஸம்ஸ்திதாஞ்ஜநாநசேதநாந்ரு'க்ஷரூபாதிஜீவாந் ॥ ௩,௨.

அதேபோல், நரகத்தில் மற்றும் பிற இருளில் வீழ்ந்த உயிர்களையும், பிறகு பிறப்பதற்காக உள்ளவர்களையும், என்றும் சுழற்சி வாழ்க்கையில் இருப்பவர்களையும், உயிரில்லாதவற்றையும், மரம் போன்ற உயிர்களையும் அவர் தன் உள்ளத்தில் ஏற்கிறார்.

ஏவம் ஜநாஞ்ஜடரே ஸம்நிதாய ஸம்யக்ஶேதே ஹ்யம்பஸி வை ஸ கல்பே । லக்ஷ்மீஸ்து ஸா ஸர்வவேதாத்மிகா ச பக்த்யா ஹரௌ நித்யஸம்வர்திதாபி ॥ ௩,௨.

இவ்வாறு எல்லா உயிர்களையும் வயிற்றில் வைத்து, அந்தக் காலத்தில் அவர் நீரில் படுத்திருப்பார்; ஆனால், எல்லா வேதங்களின் சாரமான லக்ஷ்மி, பக்தியால் ஹரியை எப்போதும் வளர்க்கிறாள்.

அத்யாதரம் தர்ஶயதீவ ஸா து ஈடே விஷ்ணும் பக்திஸம்வர்திதாபி । சேஷ்டாதிரூபேண ததா ந கிஞ்சிதாஸீத்விநா விஷ்ணுமத ஶ்ரியம் ச ॥ ௩,௨.

அவள் மிகுந்த மரியாதையைக் காட்டினாள் போல் தோன்றினாலும், நான் விஷ்ணுவை போற்றுகிறேன்; ஏனெனில், அவளுக்குள் பக்தி வளர்ந்திருந்தாலும், அந்த நேரத்தில் விஷ்ணுவும், லட்சுமியும் தவிர வேறு எதுவும் இல்லை; செயல் முதலான அனைத்தும் அவர்களிலேயே இருந்தது.

பர்யங்கரூபேண பபூவ தேவீ வாஸஸ்வரூபேண ரமா விரேஜே । ஸர்வம் ரமா ஸைவ ததைவ சாஸீத்ஸைகா தேவீ பஹுரூபா பபாஷே ॥ ௩,௨.

அந்த தேவி படுக்கை வடிவமாக ஆனாள்; ரமா ஆடையாக ஒளிர்ந்தாள்; அந்த தருணத்தில் ரமாவே எல்லாமாக இருந்தாள்; ஒரே தேவி பல வடிவங்களில் தோன்றினாள்.