கருடபுராணம்

அத்வைதம் கேசிதிச்சந்தி த்வைதமிச்சந்தி சாபரே । ஸமம் தத்த்வம் ந ஜாநந்தி த்வைதாத்த்வைதவிவர்ஜிதம் ॥ ௨,௪௯.

சிலர் இரண்டற்ற தன்மையை விரும்புகிறார்கள், மற்றவர்கள் இரண்டின்மையை விரும்புகிறார்கள்; ஆனால் உண்மையான tattvam இரண்டும் கடந்து இருப்பதை அவர்கள் அறியவில்லை.

த்வே பதே பந்தமோக்ஷாய நமமேதி மமேதி ச । மமேதி பத்யதே ஜந்துர்நமமேதி ப்ரமுச்யதே ॥ ௨,௪௯.

இரண்டு பாதைகள் உள்ளன—பந்தமும் விடுதலையும்: 'என்' என்றும் 'என் அல்ல' என்றும். 'என்' என்று சொல்வவன் பந்தத்தில் சிக்குகிறான்; 'என் அல்ல' என்று சொல்வவன் விடுதலை பெறுகிறான்.

தத்கர்ம யந்ந பந்தாய ஸா வித்யா யா விமுக்திதா । ஆயாஸாயாபரம் கர்ம வித்யாந்யா ஶில்பநைபுணம் ॥ ௨,௪௯.

பந்தம் தராத செயல் தான் உண்மையான செயல்; விடுதலை தரும் அறிவே உண்மையான அறிவு. மற்ற செயல்கள் எல்லாம் சிரமம் மட்டும், மற்ற அறிவு கைவினை நிபுணத்துவம் மட்டும்.

யாவத்கர்மாணி தீப்யந்தே யாவத்ஸம்ஸாரவாஸநா । யாவதிந்த்ரியசாபல்யம் தாவத்தத்த்வகதா குதஃ ॥ ௨,௪௯.

செயல்கள் எரிகின்ற வரை, உலக ஆசைகள் நீங்காத வரை, அறிவியல் அசைவு இருக்கும் வரை, எப்படி உண்மை பற்றி பேச முடியும்?

யாவத்தேஹாபிமாநஶ்ச மமதா யாவதேவ ஹி । யாவத்ப்ரயத்நவேகோऽஸ்தி யாவத்ஸம்கல்பகல்பநா ॥ ௨,௪௯.

உடலைப் பற்றிய உணர்வு இருக்கும் வரை, சொந்தம் என்ற எண்ணம் இருக்கும் வரை, முயற்சி மற்றும் உந்துதல் இருக்கும் வரை, சிந்தனை மற்றும் கற்பனை நீங்காத வரை—

யாவந்நோ மநஸஃ ஸ்தைர்யம் ந யாவச்சாஸ்த்ரசிந்தநம் । யாவந்ந குருகாருண்யம் தாவத்தத்த்வகதா குதஃ ॥ ௨,௪௯.

மனது உறுதியாகாதவரைக்கும், வேதங்கள் பற்றிய சிந்தனை இல்லாதவரைக்கும், குருவின் அருள் கிடைக்காதவரைக்கும், உண்மை பற்றி பேசுவது எப்படி சாத்தியம்?

தாவத்தபோ வ்ரதம் தீர்தம் ஜபஹோமார்சநாதிகம் । வேதஶாஸ்த்ராகமகதா யாவத்தத்த்வம் ந விந்ததி ॥ ௨,௪௯.

உண்மை அறியாதவரை தவம், விரதம், தீர்த்தயாத்திரை, ஜபம், ஹோமம், பூஜை, வேதங்கள் பற்றிய உரை—all இவை எல்லாம் பயனற்றவை.

தஸ்மாத்ஸர்வப்ரயத்நேந ஸர்வாவஸ்தாஸு ஸர்வதா । தத்த்வநிஷ்டோ பவேத்தார்க்ஷ்ய யதீச்சேந்மோக்ஷமாத்மநஃ ॥ ௨,௪௯.

அதனால், தார்க்ஷ்யா, யார் தம்மை விடுவிக்க விரும்புகிறாரோ, அவர் எல்லா சூழ்நிலைகளிலும், எப்போதும், முழு முயற்சியுடன் உண்மையில் நிலைத்திருக்க வேண்டும்.

தர்மஜ்ஞாநப்ரஸூநஸ்ய ஸ்வர்கமோக்ஷபலஸ்ய ச । தாபத்ரயாதிஸந்தப்தஶ்சாயாம் மோக்ஷதரோஃ ஶ்ரயேத் ॥ ௨,௪௯.

தர்ம அறிவும், சொர்க்கம் மற்றும் முக்தி எனும் பலன்களும் மலராகும் முக்தி மரத்தின் நிழலை, மூவகை துன்பத்தில் சுட்டவர்களாகிய நாம் அடைய வேண்டும்.

தஸ்மாஜ்ஜ்ஞாநேநாத்மதத்த்வம் விஜ்ஞேயம் ஶ்ரீகுரோர்முகாத் । ஸுகேந முச்யதே ஜந்துர்கோரஸம்ஸாரபந்தநாத் ॥ ௨,௪௯.

அதனால், பரம குருவின் வாயிலாக அறிவைப் பெற்று, ஆத்மா பற்றிய உண்மையை அறிய வேண்டும்; இதனால், ஜீவன் கடுமையான சாம்சார பந்தத்திலிருந்து எளிதாக விடுபடுவான்.

தத்த்வஜ்ஞஸ்யாந்திமம் க்ரு'த்யம் ஶ்ரு'ணு வக்ஷ்யாமி தேऽதுநா । யேந மோக்ஷமவாப்நோதி ப்ரஹ்ம நிர்வாணஸம்ஜ்ஞகம் ॥ ௨,௪௯.

இப்போது, உண்மை அறிந்தவரின் கடைசி கடமையை நான் சொல்கிறேன்; அதனால், அவர் பிரம்மம் எனும் நிர்வாணம் என்ற முக்தியை அடைவார்.

அந்தகாலே து புருஷ ஆகதே கதஸாத்வஸஃ । சிந்த்யாதஸம்கஶஸ்த்ரேண ஸ்ப்ரு'ஹாம் தேஹேऽநு யா ச தம் ॥ ௨,௪௯.

இறுதிக் காலத்தில், மரணம் நெருங்கும் போது, பயமின்றி, உடல் மற்றும் அதனுடன் சேர்ந்த ஆசைகளை பற்றினை, பற்றினால் வெட்ட வேண்டும்.

க்ரு'ஹாத்ப்ரவ்ராஜிதோ தீரஃ புண்யதீர்தஜலாப்லுதஃ । ஶுசௌ விவிக்த ஆஸீநோ விதிவத்கல்பிதாஸநே ॥ ௨,௪௯.

வீட்டை விட்டு வெளியேறி, மன உறுதியுடன், புனித தீர்த்த நீரில் குளித்து, தூய்மையான தனிமையான இடத்தில், முறையாக அமைக்கப்பட்ட ஆசனத்தில் அமர வேண்டும்.

அப்யஸேந்மநஸா ஶுத்தம் த்ரிவ்ரு'த்ப்ரஹ்மாக்ஷரம் பரம் । மநோ யஷ்சேஜ்ஜிதஶ்வாஸோ ப்ரஹ்ம பீஜமவிஸ்மரந் ॥ ௨,௪௯.

மனம் தூய்மையுடன், மூன்று வகையான உயர்ந்த பிரம்ம எழுத்தை மனதில் பயிற்சி செய்ய வேண்டும்; மனதை அடக்கி, சுவாசத்தை கட்டுப்படுத்தி, பிரம்மத்தின் விதையை மறக்காமல் இருக்க வேண்டும்.

நியச்சேத்விஷயேப்யோऽக்ஷாந்மநஸா புத்தி ஸாரதிஃ । மநஃ கர்மபிராக்ஷிப்தம் ஶுபார்தே தாரயேத்தியா ॥ ௨,௪௯.

புத்தி என்ற சாரதி, மனதின் மூலம், அறிவுகளை விஷயங்களில் இருந்து விலக்க வேண்டும்; செயல்களால் சிதறிய மனதை, புத்தியால் நல்ல நோக்கில் நிலைநிறுத்த வேண்டும்.

அஹம் ப்ரஹ்ம பரம் தாம ப்ரஹ்மாஹம் பரமம் பதம் । ஏவம் ஸமீக்ஷ்ய சாத்மாநமாத்மந்யாதாய நிஷ்கலே ॥ ௨,௪௯.

'நான் பிரம்மம், பரம இடம்; நான் பிரம்மம், உயர்ந்த நிலை' என்று எண்ணி, ஆன்மாவை, அதன் இயல்பான தன்மைபோல், ஆன்மாவிலேயே தியானிக்க வேண்டும்.

ஓமித்யேகாக்ஷரம் ப்ரஹ்ம வ்யாஹரந்மாமநுஸ்மரந் । யஃ ப்ரயாதி த்யஜந்தேஹம் ஸ யாதி பரமாம் கதிம் ॥ ௨,௪௯.

ஓம் என்ற ஒரே எழுத்தை உச்சரித்து, என்னை நினைத்து, யார் உடலை விட்டு புறப்படுகிறாரோ, அவர் உயர்ந்த நிலையை அடைவார்.

ந யத்ர தாம்பிகா யாந்தி ஜ்ஞாநவைராக்யவர்ஜிதாஃ । ஸுதியஸ்தாம் கதிம் யாந்தி தாநஹம் கதயாமி தே ॥ ௨,௪௯.

அறிவும் வைராக்கியமும் இல்லாத போலி மனிதர்கள் செல்ல முடியாத அந்த நிலையை, அறிவுள்ளவர்கள் அடைவார்கள்; அவர்களைப் பற்றி நான் சொல்கிறேன்.

நிர்மாநமோஹா ஜிதஸம்கதோஷா அத்யாத்மநித்யா விநிவ்ரு'த்தகாமாஃ । த்வந்த்வைர்விமுக்தாஃ ஸுகதுஃ கஸம்ஜ்ஞைர்கச்சந்த்யமூடாஃ பதமவ்யயம் தத் ॥ ௨,௪௯.

அகம்பாவும் மாயையும் இல்லாதவர்கள், பற்றினை வென்றவர்கள், எப்போதும் ஆன்மாவில் நிலைத்திருப்பவர்கள், ஆசைகள் இல்லாதவர்கள், இன்ப துன்பம் போன்ற இரட்டைப் பிணைப்புகளிலிருந்து விடுபட்டவர்கள்—அத்தகைய அறிவாளிகள் அழியாத நிலையை அடைவார்கள்.

ஜ்ஞாநஹ்ரதே ஸத்யஜலே ராகத்வேஷமலாபஹே । யஃ ஸ்நாதி மாநஸே தீர்தே ஸ வை மோக்ஷமவாப்நுயாத் ॥ ௨,௪௯.

அறிவு எனும் ஏரியில், சத்தியம் எனும் நீரில், விருப்பு வெறுப்பு எனும் களங்கத்தை நீக்கும் அந்த மனதின் தீர்த்தத்தில் யார் குளிக்கிறார்களோ, அவர்கள் நிச்சயம் முக்தியை அடைவார்கள்.

ப்ரௌடவைராக்யமாஸ்தாய பஜதே மாமநந்யபாக் । பூர்ணத்ரு'ஷ்டிஃ ப்ரஸந்நாத்மா ஸ வை மோக்ஷமவாப்நுயாத் ॥ ௨,௪௯.

முழுமையான வைராக்கியத்தை ஏற்று, பகுத்தறிவுடன், மன அமைதியுடன், என்னை பக்தியுடன் வழிபடுவோர், அவர்கள் நிச்சயம் முக்தியை அடைவார்கள்.

த்யக்த்வா க்ரு'ஹம் ச யஸ்தீர்தே நிவஸேந்மரணோத்ஸுகஃ । முக்திக்ஷேத்ரேஷு ம்ரியதே ஸ வை மோக்ஷமவாப்நுயாத் ॥ ௨,௪௯.

வீட்டை விட்டு, தீர்த்தத்தில் தங்கி, இறப்பை விரும்பி, முக்தி தரும் நிலத்தில் மரணிக்கிறவர், அவர் நிச்சயம் முக்தியை அடைவார்.

அயோத்யா மதுரா மாயா காஶீ காஞ்சீ அவந்திக । புரீ த்வாரவதீ ஜ்ஞேயாஃ ஸப்தைதா மோக்ஷதாயிகாஃ ॥ ௨,௪௯.

அயோத்தியா, மதுரா, மாயா, காசி, காஞ்சி, அவந்திகா, புரி துவாரவதி—இந்த ஏழு நகரங்களும் முக்தி தரும் இடங்களாக அறியப்பட வேண்டும்.

இதி தே கதிதம் தார்க்ஷ்ய மோக்ஷதர்மம் ஸநாதநம் । ஜ்ஞாநவைராக்யஸஹிதம் ஶ்ருத்வா மோக்ஷமவாப்நுயாத் ॥ ௨,௪௯.

இதோ, தார்க்ஷ்யா, நான் உனக்கு நித்யமான விடுதலைத் தருமத்தை அறிவும் பற்றின்மையும் உடன் விளக்கினேன்; இதை கேட்டால் மனிதன் முக்தியை அடைவான்.

மோக்ஷம் கச்சந்தி தத்த்வஜ்ஞா தார்மிகாஃ ஸ்வர்கதிம் நராஃ । பாபிநோ துர்கதிம் யாந்தி ஸம்ஸரந்தி ககாதயஃ ॥ ௨,௪௯.

உண்மை அறிந்தவர்கள் விடுதலையை அடைவார்கள்; தர்மத்தில் நிலைபோனவர்கள் சுவர்க்கம் செல்வார்கள்; பாவிகள் துயரான நிலைக்கு போவார்கள்; பறவைகள் முதலியவை பிறவி சுழற்சியில் சிக்கிக் கொள்வார்கள்.

ஸூத உவாச । ஸ்வப்ரஶ்ரோத்தரராத்தாந்தமேவம் பகவதோ முகாத் । ஶ்ருத்வா ஹ்ரு'ஷ்டதநுஸ்தார்க்ஷ்யோ நநாம ஜகதீஶ்வரம் ॥ ௨,௪௯.

சூதர் சொன்னார்: தன் கேள்வி-பதில் மூலம் வந்த இறுதி உபதேசத்தை ஆண்டவரின் வாயிலே கேட்ட தார்க்ஷ்யன் ஆனந்தத்தில் உடல் நடுங்கி, உலகத்துக்குரிய ஆண்டவரை வணங்கினான்.

ஸந்தேஹோ மே மஹாந்நஷ்டோ பவத்வாக்யவிரோசநாத் । இத்யுக்த்வா விஷ்ணுமாமந்த்ர்ய ஸ கதஃ கஶ்யபாஶ்ரமம் ॥ ௨,௪௯.

"உங்கள் ஒளிரும் வார்த்தைகளால் எனக்கு இருந்த பெரிய சந்தேகம் நீங்கிவிட்டது" என்று கூறி, விஷ்ணுவை வணங்கி, அவர் கஶ்யபரின் தவமடைக்கு சென்றார்.

ஸத்யோ தேஹாந்தரம் யாதி யதா யாதி விலம்பதஃ । அநயோருபயோஶ்சைவ ந விரோதஸ்ததைவ வஃ ॥ ௨,௪௯.

உடனே வேறு உடலை அடைவதும், தாமதமாக அடைவதும் இரண்டும் சாத்தியமே; இவை இரண்டிலும் முரண் இல்லை; அதுபோல் உங்களுக்கும்.

ஸர்வமாக்யாதவாம்ஸ்தாத ஶ்ருதோ பகவதோ யதா । மாரீசோऽபி முதம் லேபே ஶ்ருத்வா வாக்யம் ரமாபதேஃ ॥ ௨,௪௯.

பிரியமானவரே, நான் எல்லாவற்றையும் ஆண்டவரிடமிருந்து கேட்டபடியே சொன்னேன்; லக்ஷ்மியின் நாதனின் வார்த்தைகளை கேட்ட மாரீசனும் மகிழ்ச்சி அடைந்தான்.