கருடபுராணம்

ப்ரஜ்ஞாஹீநஸ்ய படநம் யதாந்தஸ்ய ச தர்பணம் । அதஃ ப்ரஜ்ஞாவதாம் ஶாஸ்த்ரம் தத்த்வஜ்ஞாநஸ்ய லக்ஷணம் ॥ ௨,௪௯.

அறிவில்லாதவன் நூலைப் படிப்பது, குருடனுக்கு கண்ணாடி வைத்தது போல்; அதனால், அறிவுள்ளவர்களுக்கு நூல் என்பது உண்மை அறிவின் அடையாளம்.

இதம் ஜ்ஞாநமிதம் ஜ்ஞேயம் ஸர்வந்து ஶ்ரோதுமிச்சதி । திவ்யவர்ஷஸஹஸ்ராச்ச ஶாஸ்த்ராந்தம் நைவ கச்சதி ॥ ௨,௪௯.

இது அறிவு, இது அறிய வேண்டியது என்று எல்லோரும் எல்லாவற்றையும் கேட்க விரும்புகிறார்கள்; ஆனாலும், ஆயிரம் தெய்வ வருடங்கள் கடந்தாலும் நூல்களின் முடிவை எவரும் அடைய முடியாது.

அநேகாநி ச ஶாஸ்த்ராணி ஸ்வல்பாயுர்விக்நகோடயஃ । தஸ்மாத்ஸாரம் விஜாநீயாத்க்ஷீரம் ஹம்ஸ இவாம்பஸி ॥ ௨,௪௯.

நூல்கள் எண்ணிக்கையற்றவை, வாழ்நாள் குறைவு, இடையூறுகள் அதிகம்; அதனால், அன்னப்பறவை நீரில் இருந்து பாலை பிரித்தெடுப்பது போல, சுருக்கத்தை மட்டும் அறிந்து கொள்ள வேண்டும்.

அப்யஸ்ய வேதஶாஸ்த்ராணி தத்த்வம் ஜ்ஞாத்வாத புத்பிமாந் । பலாலமிவ தாந்யார்தீ ஸர்வஶாஸ்த்ராணி ஸந்த்யஜேத் ॥ ௨,௪௯.

வேதங்களையும் நூல்களையும் படித்து, உண்மையை அறிந்த பின், அறிவுள்ளவர், தானியத்தை நாடும்வன் பையிலை தூக்கி எறிவதைப் போல, எல்லா நூல்களையும் விட்டு விட வேண்டும்.

யதாம்ரு'தேந த்ரு'ப்தஸ்ய நாஹாரேண ப்ரயோஜநம் । தத்த்வஜ்ஞஸ்ய ததா தார்க்ஷ்ய ந ஶாஸ்த்ரேண ப்ரயோஜநம் ॥ ௨,௪௯.

அமிர்தம் அருந்தி திருப்தி அடைந்தவனுக்கு உணவு தேவையில்லாதது போல, உண்மையை அறிந்தவருக்கு நூல்கள் தேவையில்லை, தார்க்ஷ்யா.

ந வேதாத்யயநாந்முக்திர்ந ஶாஸ்த்ரபடநாதபி । ஜ்ஞாநாதேவ ஹி கைவல்யம் நாந்யதா விநதாத்மஜஃ ॥ ௨,௪௯.

வேதங்களைப் படிப்பதால் அல்லது நூல்களை ஓதுவதால் விடுதலை கிடைக்காது; அறிவால் மட்டுமே முழுமையான சுதந்திரம் பெற முடியும், வினதையின் மகனே, வேறு வழியில்லை.

நாஶ்ரமஃ காரணம் முக்தேர்தர்ஶநாநி ந காரணம் । ததைவ ஸர்வகர்மாணி ஜ்ஞாநமேவ ஹி காரணம் ॥ ௨,௪௯.

ஆசிரமம் காரணமல்ல, தரிசனங்கள் காரணமல்ல; அதுபோல் எல்லா செயல்களும் காரணமல்ல—அறிவே உண்மையான காரணம்.

முக்திதா குருவாகேகா வித்யாஃ ஸர்வா விடம்பிகாஃ । ஶாஸ்த்ரபாரஸஹஸ்ரேஷு ஹ்யேகம் ஸஞ்ஜீவநம் பரம் ॥ ௨,௪௯.

விடுதலை தருவது குருவின் வாக்கு மட்டும்; மற்ற எல்லா கல்விகளும் வெறும் வெளிப்பாடு; நூல்களின் ஆயிரம் பாரங்களுக்குள், உண்மையில் உயிர்க்கொடுக்கும் ஒன்று மட்டும்.

அத்வைதம் ஹி ஶிவம் ப்ரோக்தம் க்ரியயாபரிவர்ஜிதம் । குருவக்த்ரேண லப்யேத நாதீதாகமகோடிபிஃ ॥ ௨,௪௯.

இரண்டற்ற தன்மை என்பது நன்மை தரும் எனக் கூறப்படுகிறது, அது எந்தச் செயலும் இல்லாதது; அது குருவின் வாயிலாகவே கிடைக்கும், நூற்றுக்கணக்கான நூல்களைப் படித்தாலும் கிடைக்காது.

ஆகமோக்தம் விவேகோத்தம் த்விதா ஜ்ஞாநம் ப்ரசக்ஷதே । ஶப்தவ்ரஹ்மாகமமயம் பரம் ப்ரஹ்ம விவேகஜம் ॥ ௨,௪௯.

நூல்கள் அறிவு இரண்டுவகை என்று கூறுகின்றன: ஒன்று சொற்கள் மற்றும் நூல்களால் வரும் அறிவு, மற்றொன்று vivekam மூலம் பெறும் பரம்பொருள் அறிவு.

அத்வைதம் கேசிதிச்சந்தி த்வைதமிச்சந்தி சாபரே । ஸமம் தத்த்வம் ந ஜாநந்தி த்வைதாத்த்வைதவிவர்ஜிதம் ॥ ௨,௪௯.

சிலர் இரண்டற்ற தன்மையை விரும்புகிறார்கள், மற்றவர்கள் இரண்டின்மையை விரும்புகிறார்கள்; ஆனால் உண்மையான tattvam இரண்டும் கடந்து இருப்பதை அவர்கள் அறியவில்லை.

த்வே பதே பந்தமோக்ஷாய நமமேதி மமேதி ச । மமேதி பத்யதே ஜந்துர்நமமேதி ப்ரமுச்யதே ॥ ௨,௪௯.

இரண்டு பாதைகள் உள்ளன—பந்தமும் விடுதலையும்: 'என்' என்றும் 'என் அல்ல' என்றும். 'என்' என்று சொல்வவன் பந்தத்தில் சிக்குகிறான்; 'என் அல்ல' என்று சொல்வவன் விடுதலை பெறுகிறான்.

தத்கர்ம யந்ந பந்தாய ஸா வித்யா யா விமுக்திதா । ஆயாஸாயாபரம் கர்ம வித்யாந்யா ஶில்பநைபுணம் ॥ ௨,௪௯.

பந்தம் தராத செயல் தான் உண்மையான செயல்; விடுதலை தரும் அறிவே உண்மையான அறிவு. மற்ற செயல்கள் எல்லாம் சிரமம் மட்டும், மற்ற அறிவு கைவினை நிபுணத்துவம் மட்டும்.

யாவத்கர்மாணி தீப்யந்தே யாவத்ஸம்ஸாரவாஸநா । யாவதிந்த்ரியசாபல்யம் தாவத்தத்த்வகதா குதஃ ॥ ௨,௪௯.

செயல்கள் எரிகின்ற வரை, உலக ஆசைகள் நீங்காத வரை, அறிவியல் அசைவு இருக்கும் வரை, எப்படி உண்மை பற்றி பேச முடியும்?

யாவத்தேஹாபிமாநஶ்ச மமதா யாவதேவ ஹி । யாவத்ப்ரயத்நவேகோऽஸ்தி யாவத்ஸம்கல்பகல்பநா ॥ ௨,௪௯.

உடலைப் பற்றிய உணர்வு இருக்கும் வரை, சொந்தம் என்ற எண்ணம் இருக்கும் வரை, முயற்சி மற்றும் உந்துதல் இருக்கும் வரை, சிந்தனை மற்றும் கற்பனை நீங்காத வரை—

யாவந்நோ மநஸஃ ஸ்தைர்யம் ந யாவச்சாஸ்த்ரசிந்தநம் । யாவந்ந குருகாருண்யம் தாவத்தத்த்வகதா குதஃ ॥ ௨,௪௯.

மனது உறுதியாகாதவரைக்கும், வேதங்கள் பற்றிய சிந்தனை இல்லாதவரைக்கும், குருவின் அருள் கிடைக்காதவரைக்கும், உண்மை பற்றி பேசுவது எப்படி சாத்தியம்?

தாவத்தபோ வ்ரதம் தீர்தம் ஜபஹோமார்சநாதிகம் । வேதஶாஸ்த்ராகமகதா யாவத்தத்த்வம் ந விந்ததி ॥ ௨,௪௯.

உண்மை அறியாதவரை தவம், விரதம், தீர்த்தயாத்திரை, ஜபம், ஹோமம், பூஜை, வேதங்கள் பற்றிய உரை—all இவை எல்லாம் பயனற்றவை.

தஸ்மாத்ஸர்வப்ரயத்நேந ஸர்வாவஸ்தாஸு ஸர்வதா । தத்த்வநிஷ்டோ பவேத்தார்க்ஷ்ய யதீச்சேந்மோக்ஷமாத்மநஃ ॥ ௨,௪௯.

அதனால், தார்க்ஷ்யா, யார் தம்மை விடுவிக்க விரும்புகிறாரோ, அவர் எல்லா சூழ்நிலைகளிலும், எப்போதும், முழு முயற்சியுடன் உண்மையில் நிலைத்திருக்க வேண்டும்.

தர்மஜ்ஞாநப்ரஸூநஸ்ய ஸ்வர்கமோக்ஷபலஸ்ய ச । தாபத்ரயாதிஸந்தப்தஶ்சாயாம் மோக்ஷதரோஃ ஶ்ரயேத் ॥ ௨,௪௯.

தர்ம அறிவும், சொர்க்கம் மற்றும் முக்தி எனும் பலன்களும் மலராகும் முக்தி மரத்தின் நிழலை, மூவகை துன்பத்தில் சுட்டவர்களாகிய நாம் அடைய வேண்டும்.

தஸ்மாஜ்ஜ்ஞாநேநாத்மதத்த்வம் விஜ்ஞேயம் ஶ்ரீகுரோர்முகாத் । ஸுகேந முச்யதே ஜந்துர்கோரஸம்ஸாரபந்தநாத் ॥ ௨,௪௯.

அதனால், பரம குருவின் வாயிலாக அறிவைப் பெற்று, ஆத்மா பற்றிய உண்மையை அறிய வேண்டும்; இதனால், ஜீவன் கடுமையான சாம்சார பந்தத்திலிருந்து எளிதாக விடுபடுவான்.

தத்த்வஜ்ஞஸ்யாந்திமம் க்ரு'த்யம் ஶ்ரு'ணு வக்ஷ்யாமி தேऽதுநா । யேந மோக்ஷமவாப்நோதி ப்ரஹ்ம நிர்வாணஸம்ஜ்ஞகம் ॥ ௨,௪௯.

இப்போது, உண்மை அறிந்தவரின் கடைசி கடமையை நான் சொல்கிறேன்; அதனால், அவர் பிரம்மம் எனும் நிர்வாணம் என்ற முக்தியை அடைவார்.

அந்தகாலே து புருஷ ஆகதே கதஸாத்வஸஃ । சிந்த்யாதஸம்கஶஸ்த்ரேண ஸ்ப்ரு'ஹாம் தேஹேऽநு யா ச தம் ॥ ௨,௪௯.

இறுதிக் காலத்தில், மரணம் நெருங்கும் போது, பயமின்றி, உடல் மற்றும் அதனுடன் சேர்ந்த ஆசைகளை பற்றினை, பற்றினால் வெட்ட வேண்டும்.

க்ரு'ஹாத்ப்ரவ்ராஜிதோ தீரஃ புண்யதீர்தஜலாப்லுதஃ । ஶுசௌ விவிக்த ஆஸீநோ விதிவத்கல்பிதாஸநே ॥ ௨,௪௯.

வீட்டை விட்டு வெளியேறி, மன உறுதியுடன், புனித தீர்த்த நீரில் குளித்து, தூய்மையான தனிமையான இடத்தில், முறையாக அமைக்கப்பட்ட ஆசனத்தில் அமர வேண்டும்.

அப்யஸேந்மநஸா ஶுத்தம் த்ரிவ்ரு'த்ப்ரஹ்மாக்ஷரம் பரம் । மநோ யஷ்சேஜ்ஜிதஶ்வாஸோ ப்ரஹ்ம பீஜமவிஸ்மரந் ॥ ௨,௪௯.

மனம் தூய்மையுடன், மூன்று வகையான உயர்ந்த பிரம்ம எழுத்தை மனதில் பயிற்சி செய்ய வேண்டும்; மனதை அடக்கி, சுவாசத்தை கட்டுப்படுத்தி, பிரம்மத்தின் விதையை மறக்காமல் இருக்க வேண்டும்.

நியச்சேத்விஷயேப்யோऽக்ஷாந்மநஸா புத்தி ஸாரதிஃ । மநஃ கர்மபிராக்ஷிப்தம் ஶுபார்தே தாரயேத்தியா ॥ ௨,௪௯.

புத்தி என்ற சாரதி, மனதின் மூலம், அறிவுகளை விஷயங்களில் இருந்து விலக்க வேண்டும்; செயல்களால் சிதறிய மனதை, புத்தியால் நல்ல நோக்கில் நிலைநிறுத்த வேண்டும்.

அஹம் ப்ரஹ்ம பரம் தாம ப்ரஹ்மாஹம் பரமம் பதம் । ஏவம் ஸமீக்ஷ்ய சாத்மாநமாத்மந்யாதாய நிஷ்கலே ॥ ௨,௪௯.

'நான் பிரம்மம், பரம இடம்; நான் பிரம்மம், உயர்ந்த நிலை' என்று எண்ணி, ஆன்மாவை, அதன் இயல்பான தன்மைபோல், ஆன்மாவிலேயே தியானிக்க வேண்டும்.

ஓமித்யேகாக்ஷரம் ப்ரஹ்ம வ்யாஹரந்மாமநுஸ்மரந் । யஃ ப்ரயாதி த்யஜந்தேஹம் ஸ யாதி பரமாம் கதிம் ॥ ௨,௪௯.

ஓம் என்ற ஒரே எழுத்தை உச்சரித்து, என்னை நினைத்து, யார் உடலை விட்டு புறப்படுகிறாரோ, அவர் உயர்ந்த நிலையை அடைவார்.

ந யத்ர தாம்பிகா யாந்தி ஜ்ஞாநவைராக்யவர்ஜிதாஃ । ஸுதியஸ்தாம் கதிம் யாந்தி தாநஹம் கதயாமி தே ॥ ௨,௪௯.

அறிவும் வைராக்கியமும் இல்லாத போலி மனிதர்கள் செல்ல முடியாத அந்த நிலையை, அறிவுள்ளவர்கள் அடைவார்கள்; அவர்களைப் பற்றி நான் சொல்கிறேன்.

நிர்மாநமோஹா ஜிதஸம்கதோஷா அத்யாத்மநித்யா விநிவ்ரு'த்தகாமாஃ । த்வந்த்வைர்விமுக்தாஃ ஸுகதுஃ கஸம்ஜ்ஞைர்கச்சந்த்யமூடாஃ பதமவ்யயம் தத் ॥ ௨,௪௯.

அகம்பாவும் மாயையும் இல்லாதவர்கள், பற்றினை வென்றவர்கள், எப்போதும் ஆன்மாவில் நிலைத்திருப்பவர்கள், ஆசைகள் இல்லாதவர்கள், இன்ப துன்பம் போன்ற இரட்டைப் பிணைப்புகளிலிருந்து விடுபட்டவர்கள்—அத்தகைய அறிவாளிகள் அழியாத நிலையை அடைவார்கள்.