கருடபுராணம்

முன்னோர் பாடல்கள் மற்றும் கவிதைகளின் அமைப்புகள் குறித்து விவரிக்கும் பரம்பரை அறிவை சுதன் பகிர்ந்தார். கவிதை வடிவங்கள் பலவகை உண்டு; அவற்றின் தனித்துவமான அடையாளங்கள், அமைப்புகள், மற்றும் பெயர்கள் பற்றி அவர் சீராக விளக்கினார். முதலில், ஆர்யா மற்றும் ஜாதி எனும் இரண்டு முக்கியமான சந்தங்களை எடுத்துக்காட்டினார். ஒரு பாகத்தின் தொடக்கத்தில் 'y' எனும் குறியீடு, 'ஜௌ' எனும் சபலா, இரண்டாம் பாதியில் 'சஜகனா' போன்ற அடையாளங்கள் ஆர்யா மற்றும் ஜாதி சந்தங்களுக்கு உரியவை. ஆர்யாவில் இந்த அடையாளம் முதல் பாதியில் காணப்படும்; ஆனால் 'கீதியில்' இரு பாதிகளிலும் இருக்கும். 'உபகீதியில்' இரண்டாம் பாதியில் இருந்து தொடங்கும்; 'உத்கீதியில்' மாற்றத்தின் மூலம் உருவாகும். ஆர்யாகீதியில் கடைசியில் ஒரு 'குரு' இருக்கும். இவை 'கொடிஜாதி' சந்தத்தின் அடையாளங்கள். விசேஷமாக, ஒற்றை இடங்களில் ஆறு 'கலா', சோடியில் எட்டு 'கலா' இருப்பது தொடர்ச்சியாக இல்லாமல் அமைந்திருக்க வேண்டும். சமா என்ற சந்தம் சார்ந்திராதது; வைதாலிய சந்தத்தில் கடைசியில் ஒரு 'குரு' இடம் பெறும். பழைய முறையில் இரு 'y'கள் உள்ளே வந்தால், அது 'ஔபச்சந்தசிக' சந்தம் என்று கருதப்படுகிறது. 'பாத்கௌ' என்ற சந்தம் 'ஆபாதலிகா' என்றும், அதுபோல் 'தக்ஷிணாந்திகா' என்றும் அழைக்கப்படுகிறது; 'பராச்ரிதா' என்ற சந்தம் இரண்டாம் 'ல'யை எல்லா பாதிகளிலும் கொண்டிருக்க வேண்டும். 'உதீச்யா' சந்தம் சமமாக இல்லாமல் ஏற்படும்; 'ப்ராச்யா' சந்தம் ஜோடிகளாக அமைந்திருக்க வேண்டும். நான்காவது பாதியில் ஐந்தாவது அசை இருவரும் ஒன்றாக நகர்கின்றன. 'உதீச்யா' சந்தத்தின் முதல் பாதி மற்றும் ஜோடி பாதிகள் இணைந்தால், 'யுக்மபாத' எனும் ஒற்றைப் பாதி உருவாகிறது. வைதாலிய சந்தத்தில் இரு பாதிகளும் அழகாகவும் மகிழ்ச்சியுடனும் அமைந்துள்ளன. கவிதையின் முகம் 'ந' எனத் தொடங்கக்கூடாது; நான்காவது பாதியில் ஒரு 'கண' இருக்க வேண்டும். 'பத்யா' முகத்தில் 'ஜ' இருக்க வேண்டும், இல்லையெனில் அது மாற்றமாகவோ வேறுபட்டதாகவோ இருக்கும். 'உசமே', 'ந', மற்றும் 'சபலா' சந்தங்களில் 'விபுலா' என்பது ஏழாவது லகு ஆகும். எல்லா சந்தங்களிலும் 'சைதவ' என்பது 'ம்ரௌ' மற்றும் 'தௌ' இணைந்ததாகும்; 'சமுத்திர'த்தில் அவை 'தத்' என்றால் முன்னிடப்படும். பதினாறு அசைகள், 'அசல-த்ருதி'யுடன் சமமான மாதிரையில் அமைந்திருக்க வேண்டும். 'நவ', 'மல', மற்றும் அதுபோல் முடிவில் செல்லும்; 'ஜோ', 'ந்லௌ', மற்றும் 'சமுத்திர'த்தில் போலவே அமைந்திருக்க வேண்டும். 'விஷ்லோகா' என்பது நான்கு மடங்கு, அல்லது அதற்கு இரட்டிப்பு, 'நவாசிகா' என அழைக்கப்படுகிறது. 'பாண' சந்தத்தில் எட்டு மற்றும் ஒன்பது, 'ல' என்பது 'சித்ரா', பதினாறு கொண்டது; சமமான மாதிரையில் அமைந்திருக்க வேண்டும், இதுவே 'பதாகுலக' என்று அழைக்கப்படுகிறது. மாதிரையில்லாத சந்தம் 'அசை'களுடன் அமைந்தது; 'ல' என்பது எப்போதும் குருவில்லாமல் அமைந்தது; பாதியில் குருக்கள் எப்போதும் 'ல' ஆக வேண்டும், இது நிலையான விதி. இரண்டாம் பாதியின் முதல் பாதியில் இருபத்தி எட்டு 'ல' செல்லும்; மயிர்ப்பாகையில் முப்பது 'ல' செல்லும்; 'க்ஞஞ்ச' மாற்றத்தின் மூலம் இப்படியாக அமையும். 'அனங்கக்ரீடா'வில் பதினாறு, கடைசியில் முப்பத்து இரண்டு 'ல'; இரு பாதிகளிலும் இருபத்தி ஏழு 'ல' அமைந்தால் இரண்டும் அழகாக அமையும். இவ்வாறு மாதிரை அமைப்புகள் கூறப்பட்டன; இப்போது அசை அமைப்புகள் விளக்கப்படுகின்றன என்று சுதன் கூறினார். அடுத்து, 'ஶ்ரீருக்தம்' 'கேனா' என அறியப்படும்; 'உத்யுக்தம்' என்பது இரு குருக்களுடன் பெண்மையை குறிக்கும்; 'மோ' என்பது பெண், 'ரோ' என்பது மான், 'மத்தியா' என்பது 'மகௌ', 'கன்னியா' என்பது 'ப்ரதிஷ்டா'. 'போ கௌ' என்பது 'பங்க்தி', நடுவில் மென்மையாக அமைந்தது, 'தயௌ' என நினைவுகூரப்படுகிறது; 'நயா' மற்றும் 'பாலலலிதா' உடன் அது 'காயத்ரி' சந்தம். 'மசகை' மற்றும் 'மதலேகா' ஆகியவை 'உஷ்ணிக்' சந்தம் என அறிஞர்களால் அழைக்கப்படுகிறது; 'பௌ கௌ' 'சித்ரபதா' என பிரசித்தி பெற்றது, 'வித்யுன்மாலா' என்பது 'மமௌ ககௌ'. 'மானவக' என்பது 'பாட்டலக', 'ம்னௌ கௌ' 'ஹம்ஸருத' என்று நினைவில் வைக்கப்படுகிறது; 'சமானிகா', 'ரஜகலா', 'ஜரலா', 'கஹ்' என்பது 'ப்ரமாணிகா'; இவை இரண்டுடன் மற்றொரு அமைப்பு 'அனுஷ்டுப்' சந்தம். 'ரணசை' உடன் 'ஹலமுகி'; 'நௌ மக்' என்பது குழந்தை பெற்றவளுக்கு; இது 'ப்ருஹதி' சந்தம், 'ஸ்மௌ ஜகௌ' அதன் பிரகாசமான வடிவம். 'பணவ' என்பது 'மனயகை', 'மயூரசாரிணி' உருவாகிறது; 'ரஜா' மற்றும் 'ராகா' உடன் 'ருக்மவதி' என்பது 'பமௌ ஸகௌ'. 'பங்க்தி' எனும் சந்தம் இனிமையான அசைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட வரிகளைக் கொண்டது; 'ம', 'ப', 'க' ஆகிய ஒலிகள் இணைந்து, மக்களும் மாடுகளும் மகிழும் வகையில் அமைந்துள்ளது. இதில் 'க', 'வி', 'இந்திர' ஆகியவற்றுடன் 'ஜ'யில் தொடங்குவது 'குபபூர்விகா' என அழைக்கப்படுகிறது. மற்ற சந்தங்கள், 'உபஜாதி' முடிவில், 'சுமுகி', 'நஜஜா', 'லகௌ'; 'பபபா' மற்றும் 'கௌ' 'தோதக', 'ஶாலினி' என்பது 'மததா' மற்றும் 'ககௌ'. 'நீரும் காற்றும்' பிரிந்தது 'மமதா ககௌ' என்று அழைக்கப்படுகிறது; 'ஶ்ரீபதௌ' மற்றும் 'நநகா' ஐந்து அல்லது ஆறு அசைகளால் அமைந்தவை. 'மகனா' மற்றும் 'கோ' என்றவை தேனீக்களின் விளையாட்டிற்கு பெயரிடப்பட்டவை; 'ரதோத்தத' மற்றும் 'அர்ணௌ' 'ரலகாஹ்', 'ஸ்வாகத' மற்றும் 'ரணபா ககௌ'. 'வ்ருத்தா', 'நனௌ', 'ஸகௌ', மற்றும் 'கஹ்' சமமான அளவில் அமைந்தவை; 'ரஜரா' மற்றும் 'லகௌ' 'ஶ்யேனிகா', 'ஜஸதா' மற்றும் 'கௌ' 'ஶிகண்டிதா'; 'த்ரிஷ்டுப்' சந்தம் இவ்வாறு பெரிய பிங்கலனால் பெயரிடப்பட்டது. 'ரணௌ', 'பஸௌ', மற்றும் 'சந்திரவர்த்மா' 'வம்ஷஸ்த' சந்தத்தில், 'ஜதௌ' மற்றும் 'ஜரௌ' உடன்; பின்னர் 'ஜரா' மற்றும் 'இந்த்ரவம்ஷா' 'வேதசைஸ்டோதக' என்று அறியப்படுகின்றன; 'ந்பௌ' மற்றும் 'ப்ரௌ' 'த்ருதவிலம்பிதா', 'புட' என்பது 'நனௌ' மற்றும் 'மயௌ'. 'வஸுவேதா' அமைதியைத் தருகிறது, இந்த சந்தம் மகிழ்ச்சியான முகத்துடன் 'நயனா' என்று அழைக்கப்படுகிறது, 'நனரரா' கூறியது போல. பலவித மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு நீர் போல் ஓடும் அந்த சந்தம் 'ஸ்த்ரகவிணி', ஒவ்வொரு வரியிலும் நான்கு 'ஜஸௌ'களுடன் கூடியது. 'புஜங்கப்ரயாத' சந்தம் நான்கு வரிகளைக் கொண்டது; 'மணிமாலா' 'ப்ரயம்வதா' மற்றும் 'நபஜ்ரை', 'தயௌ', 'தயௌ' உடன் அமைந்தது. 'குஹவக்த்ர', 'சன்னித்ரா' 'லலிதா', 'தபௌ' மற்றும் 'ஜரௌ'; 'உஜ்ஜ்வலா' அளவான அசைகளுடன் 'சஜஸசை', 'நனௌ', 'பரௌ' உடன் அமைந்துள்ளது. 'மமௌ' மற்றும் 'யயௌ' 'வைஶ்வதேவி', ஐம்பது குதிரைகளுடன் 'யதி'; 'மபௌ' மற்றும் 'ஸமௌ', 'ஜலதரமாலா' மற்றும் 'அப்த்யா' உடன் 'யதி' என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. 'நௌ', 'ததௌ', மற்றும் 'கஹ்' 'க்ஷமாவ்ருத்த', குதிரைகளும் ரசமும் உடன் 'யதி'; 'ப்ரஹர்ஷிணி' 'மனௌ', 'ஜ்ரௌ', மற்றும் 'கஹ்', பத்து நெருப்புடன் 'யதி'. 'ஜபௌ', 'ஸஜௌ', மற்றும் 'கஹ்' 'ருசிரா', நான்கு கிரகங்களுடன் 'யதி'; 'மத்தமயூர' 'மதயாஹ்', 'ஸகௌ', 'யதி' தெய்வ கிரகங்களுடன். 'மஞ்சுபாஷிணி' 'ஸஜ்ஸா' மற்றும் 'ஜ்கௌ'; 'ஸுனந்தினி' 'ஸஜஸா' மற்றும் 'மகௌ'; 'நனௌ', 'ததௌ', 'சந்திரிகா கஹ்', ஏழு ரசங்களுடன் 'யதி'. 'அசம்பாதா', 'மதனஸா', 'ககௌ', 'யதி' பாண கிரகங்களுடன்; 'நனராஹ்' 'லகுகுரு', ஸ்வரங்களுடன் 'அபராஜிதா' என்று அழைக்கப்படுகிறது. 'நனௌ', 'பனௌ', 'ப்ரஹரணகலிகா' 'லகௌ' ஆகவும்; 'வசந்ததிலகா', 'சிம்ஹோன்னதா', 'தப்ஜா' 'ஜகௌ குரு'. 'பஜௌ', 'ஸனௌ', 'ககாவிந்து' 'வடனாதா' மற்றும் 'சுகேஶரம்'; 'நரனா', 'ரலகாஹ்', 'பாதே', 'சர்கரி' இவை இவ்வாறு விளக்கப்பட்டன. இவ்வாறு, சுதன், சங்கீதம் மற்றும் கவிதை வடிவங்களில் உள்ள அந்தரங்க அமைப்புகள், அவற்றின் பெயர்கள், தனித்துவங்கள், மற்றும் வரிசைகளை மிகுந்த பக்தியோடு, தெளிவாகவும் விரிவாகவும் எடுத்துரைத்தார். இந்த பரம்பரை அறிவு, கவிதை மற்றும் சங்கீதத்தில் ஒவ்வொரு அமைப்பும் எவ்வாறு தனித்துவம் பெறுகிறது என்பதை அறிய ஆர்வமுள்ளவர்களுக்கு வழிகாட்டும் ஒளியாகும்.